ตอนที่ 3 ลูกศรที่ไม่ทำงาน

บนสวรรค์ ออเรลมาฟังผลรายงานภารกิจ

ลูกศรศรัทธาในมือของออเรลสั่นเป็นครั้งแรก

แสงสีเงินที่ควรนิ่งสงบ กลับกระเพื่อมราวกับตอบสนองต่อบางอย่าง

ไม่สิ…ตอบสนองต่อใครบางคน

“ภารกิจยังไม่สำเร็จ”

เสียงจากสภาสวรรค์ดังขึ้นท่ามกลางห้องกระจกสีเงิน

“มนุษย์คนนั้นยังคงปฏิเสธศรัทธา”

ออเรลกำลูกศรแน่นขึ้น เขาไม่เข้าใจ

ทั้งที่ใกล้ชิดกับคิรินมากขึ้น ทั้งที่หัวใจของมนุษย์คนนั้นเริ่มสั่นไหวแล้ว แต่ลูกศรกลับยังไม่ตอบสนอง ราวกับมีบางอย่างกำลังขัดขวางมันอยู่ และสิ่งที่ออเรลไม่กล้ายอมรับคือ…สิ่งนั้นอาจเป็นตัวเขาเอง

โลกมนุษย์ :

แสงยามเช้าสาดส่องเข้ามาภายในห้องผ่านม่านสีขาวที่พริ้วไหว

ผมที่นอนไม่หลับทั้งคืน เพราะมัวแต่คิดถึงเขาคนนั้น…ออเรล

ผมเองก็ไม่รู้เพราะอะไร แค่นึกถึงรอยยิ้มที่เขาส่งให้เมื่อคืน หัวใจกลับสั่นขึ้นมาอย่างผิดปกติ ต่างจากเมื่อก่อนที่มันไม่เคยสั่นไหวให้กับใครเลย เพราะหลังจากที่ผมถูกทรยศความรักครั้งล่าสุด มันก็ทำให้หัวใจผมด้านชามานานมากแล้ว มากเกินไปด้วยซ้ำ

ผมสลัดความคิดทุกอย่างทิ้ง ก่อนที่ผมจะลุกขึ้นจากเตียงนอน อาบน้ำ ล้างหน้า และเตรียมตัวไปทำงานถ่ายภาพที่สตูดิโอแห่งหนึ่ง

หลังจากผมทำภารกิจเสร็จ ผมก็จัดข้าวของ เตรียมกล้องถ่ายรูปประจำตัวและเลนส์กล้องตัวใหม่ที่เพิ่งได้มา ระหว่างผมก้าวเท้าออกจากห้อง สายตาผมกับเผลอไปมองห้องตรงข้ามที่ปิดสนิทอยู่พักหนึ่ง

“โอ๊ย เป็นบ้าไรวะเนี่ย จะคิดถึงทำไม”

ผมบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะสลัดหัวทิ้ง และรีบก้าวออกจากห้องไปในทันที

ผมเดินทางมาที่สตูดิโอ ผมกำลังถ่ายภาพนางแบบ แต่ในหัวผมกับไม่โฟกัสงานตรงหน้าเลยสักนิด ในหัวมีแต่เรื่องของเขาเต็มไปหมด จนกระทั่งรุ่นพี่ที่คอยรับงานให้ผมทักขึ้นมาทันที

“คิริน มึงโอเคป่ะเนี่ย เป็นไรบอกกูได้”

“โอเคพี่ ไม่มีไรหรอก”

“แต่วันนี้มึงดูไม่ค่อยโฟกัสงานเลยนะ แน่ใจว่าโอเค”

“แน่ใจพี่ ผมไปทำงานต่อก่อนนะ”

“เออๆ มีไรก็บอกนะมึง”

หลังจากผมทำงานเสร็จเพื่อนสนิทผม ไนท์ ก็มาหาถึงที่สตูดิโอ

“เฮ้ย คิรินเสร็จยังวะ ไปกินข้าวกัน”

“เสร็จพอดี แต่เดี่ยวกูกับของแปป”

“เออ เร็วๆนะมึง โคตรหิว”

“รู้แล้วหน่า”

หลังจากผมเก็บของเสร็จ ก็ลาพี่ๆทีมงาน ก่อนจะเดินออกไปหาไอ้ไนท์ที่รอผมอยู่หน้าสตูดิโอ

“กินไหนดีวะ”

“แถวนี้ก็พอ กูขี้เกียจขับรถ”

“เออๆ มึงนำเลย”

“แต่มึงเป็นคนชวนนะ”

“ก็กูไม่รู้จักร้านเด็ดๆแถวนี้นี่หว่า”

ผมไม่ตอบไอ้ไนท์ แต่เดินนำมันไปหาร้านอาหารใกล้ๆแถวนี้ จนมาเจอร้านนึง กึ่งบาร์กึ่งร้านอาหาร ไนท์มันชอบสไตล์นี้มันเลยรีบลากผมเข้าไปในร้านทันที ผมกับไอ้ไนท์เลือกโต๊ะด้านในสุด เพราะมันรู้ดีว่าผมไม่ชอบคนเยอะ ระหว่างรออาหารและเครื่องดื่มที่สั่งไป ผมเหลือบตาไปเห็นคนที่คุ้นเคย ที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะของผม ผมพยายามมองให้แน่ใจว่าใช่เขาคนนั้นไหม แต่เหมือนเขารู้ว่าผมแอบมองเขาอยู่เขาก็หันมาทันที สีหน้าเรียบนิ่งเช่นเคย ผมกับเขาสบตากันอยู่สักพัก จนไอ้ไนท์มันทักผมขึ้นมา

“ไอ้คิริน มึงมองใครวะ”

“คนรู้จักอะ ไม่มีไร”

“ใครวะ?”

ไนท์พูดจบก็หันหลังไปมองทันที ส่วนออเรลมองกลับมาตาไม่กระพริบ สีหน้า แววตา เรียบนิ่งและดูเย็นชากว่าปกติ ไนท์รีบหลบสายตาหันมาคุยกับผมทันที

“เชี้ยย ใครวะ มองกูอย่างกับจะแดกกูงั้นแหละ”

“คนตรงข้ามห้องอะ”

“ตรงข้ามห้อง? คอนโดมึงอะนะ ไม่มีใครมาอยู่นานแล้วไม่ใช่เหรอวะ”

“เออ เขาเพิ่งย้ายเขามา”

“แต่จะว่าไปก็หล่อนะมึง แต่หน้าดุไปหน่อยว่ะ”

“ก็ไม่เห็นจะดุตรงไหนเลย”

“มึงคิดงั้นเหรอ แต่หน้าดุจริงๆนะมึง มึสายตาที่มองกูเมื่อกี้ดิ เชี้ยย ขนลุกเลยว่ะ”

“เขาก็คนไหม มึงก็อย่าไปตัดสินเขา”

“ค้าบๆๆ คุณพ่อพระ”

ไนท์ตอบผมกลับอย่างกวนๆ แต่ผมก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แต่สายตาผมก็ยังมองไปที่โต๊ะของเขาเป็นระยะๆ หลังจากกินข้าวเสร็จผมก็แยกย้ายกับไนท์ทันที เพราะวันนี้ผมรู้สึกเพลียมาก อาจจะเป็นเพราะเมื่อคืนผมไม่นอนทั้งคืน ผมขับรถมาถึงคอนโด เตรียมตัวขึ้นไปบนห้องเพื่อพักผ่อน ระหว่างที่ผมรอลิฟต์ ออเรลก็เดินมายืนอยู่ข้างๆผม ผมยิ้มให้เล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป พอลิฟต์เปิดผมก็เดินเข้าไปก่อน และออเรลก็เดินตามเข้ามา แต่บรรยากาศภายในลิฟต์มันเงียบเกินไป จนผมและเขาเริ่มพูดบทสนทนาพร้อมกัน

“คุณ”

“คุณคิริน”

“คุณพูดก่อนเลยครับ”

“คุณยังไม่เชื่อในความรักเหรอครับ”

“ไม่ครับ ผมไม่เชื่อว่าคนอย่างผมจะรักใครได้อีก ทำไมอยู่ๆถึงถามขึ้นมาล่ะครับ”

“ไม่มีอะไรครับ ผมก็ถามไปงั้น”

แต่ออเรลคิดในใจว่า ถ้าใช้ลูกศร…ทุกอย่างจะง่ายขึ้น ระหว่างทางเดินกลับห้อง ออเรลเดินตามหลังและทิ้งระยะห่างพอสมควร ออเรลยกมือขึ้นช้าๆ แสงสีเงินจางๆ ปรากฏขึ้นระหว่างปลายนิ้ว ลูกศรศรัทธาค่อยๆ ก่อตัวขึ้นกลางอากาศ คิรินไม่เห็นมัน

มนุษย์ไม่มีวันมองเห็นสิ่งของจากสวรรค์

“ขอโทษนะครับ”

ออเรลพึมพำเบาๆ

ก่อนปล่อยลูกศรออกไป แต่ในวินาทีที่ลูกศรแตะหัวใจของคิริน—

เพล้ง! แสงสีเงินแตกกระจาย ราวกับลูกศรดอกนั้นถูกปฏิเสธ

ดวงตาของออเรลสั่นไหวเป็นครั้งแรก

เป็นไปไม่ได้…ลูกศรศรัทธาไม่มีวันล้มเหลว ยกเว้นเพียงกรณีเดียว

เมื่อกามเทพผู้ยิงลูกศร กำลังมีความรักเสียเอง