ตอนที่ 2 มนุษย์ผู้ไม่เชื่อคำอธิษฐาน

บนสวรรค์ :

ลูกศรศรัทธาไม่เคยพลาดเป้าหมาย

ตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา ไม่เคยมีหัวใจมนุษย์ดวงไหนต่อต้านมันได้

แต่คิรินเป็นข้อยกเว้น

ออเรลยืนอยู่กลางห้องกระจกของสวรรค์

แสงสีเงินสะท้อนปีกด้านหลังของเขาอย่างเงียบงัน

“ระดับศรัทธายังคงต่ำกว่าศูนย์”

เสียงจากสภาสวรรค์ดังขึ้น

“ภารกิจยังไม่คืบหน้า”

เป็นครั้งแรก…ที่ออเรลรู้สึกหงุดหงิดกับคำว่า ‘ล้มเหลว’

โลกมนุษย์ :

บนโลกมนุษย์ที่แสนจะวุ่นวาย มองไปทางไหนก็มีแต่คนเร่งรีบไปหมด

วันนี้ผมตั้งใจมาซื้อเลนส์กล้องตัวใหม่ ที่ร้านกล้องประจำของผม แต่ผมดันมาเจอเขาอีกครั้ง ทั้งที่มันไม่ควรเป็นสถานที่ที่ควรเจอกันได้สำหรับผมกับเขา เพราะผมก็ไม่เห็นว่าเขาจะสนใจเรื่องการถ่ายภาพเท่าไหร่ เท่าที่ผมดูจากภายนอก แต่คนเราก็ตัดสินที่ภายนอกไม่ได้นี่เนอะ

“คุณคิริน”

“อ้าว คุณ? เอ่อ…คุณชื่ออะไร ผมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย”

“ออเรลครับ”

“ชื่อแปลกดีนะ”

“หรอครับ”

“แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่ครับ”

ผมถามออกไปตรงๆ ไม่อ้อมค้อม เพราะผมเองก็สงสัยไม่น้อยเลย จู่ๆจะมาเจอกัน ทั้งที่ร้านกาแฟ คอนโด และยังที่ร้านกล้องถ่ายรูปนี่อีก มันแปลกไปหน่อย ออเรลยังไม่ทันได้ตอบคำถามของผม พี่เจ้าของร้านก็ทักผมขึ้นมาก่อน

“อ้าว คิริน มาดูเลนส์กล้องที่นัดไว้ใช่ไหม”

ผมละสายตาจากออเรล หันมาคุยทักทายกับพี่เจ้าของร้าน

“ครับพี่ เอ้อพี่ ผมเอารูปมาล้างด้วยนะ ฝากด้วยนะครับ”

“ได้ๆ เดี๋ยวพี่ไปล้างให้ อะนี่เลนส์กล้อง ลองดูก่อนว่าถูกใจอันไหน”

“ขอบคุณครับพี่”

หลังจากนั้นพี่เจ้าของร้านก็ไปล้างรูปให้ผม แต่ผมหันมาอีกทีก็ไม่เจอเขาแล้ว ผมยิ่งรู้สึกแปลกขึ้นไปอีก หรือไอ้ที่เขาบอกผมว่า ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ มันจะจริงกันนะ

ผมใช้เวลาเลือกเลนส์อยู่สักพัก และรอพี่เจ้าของเอารูปที่ผมล้างมาให้ ไม่นานหลังจากนั้น พี่เจ้าของร้านก็เดินเอารูปมาให้ผม และบอกบางอย่างกับผม

“คิริน มีรูปนึงมันไฟล์มันเสียนะ ล้างไม่ได้”

“รูปไหนอะพี่”

“รูปนี้”

พี่เจ้าของยื่นไฟล์รูปให้ผมดู ผมพยายามดูหลายๆรูปว่ารูปไหนที่ผมถ่ายเมื่อวานแล้วมันเสีย ทั้งที่รูปอื่นก็ใช้ได้ แต่ทำไมถึงเป็นแค่รูปเดียว จนผมพยายามนึกว่าเมื่อวานผมถ่ายอะไรไปบ้าง แล้วไปสะดุดกับรูปที่ผมถ่าย…เขา มันเป็นรูปที่ไฟล์เสีย เพียงรูปเดียว ทั้งที่ปกติมันไม่ควรจะเสียแค่รูปเดียว

“โอเคพี่ ไม่เป็นไร ผมเอาเลนส์อันนี้นะพี่”

“โอเค เดี๋ยวพี่เช็คราคาให้”

“ขอบคุณนะพี่”

หลังจากนั้นรอไม่นานผมก็ได้รับรูปถ่ายและเลนห์กล้องตัวใหม่เรียบร้อย ผมเดินออกมาจากร้าน ก็มาเจอเขายืนอยู่หน้าร้านเหมือนรออะไรสักอย่าง

“คุณยังไม่กลับเหรอครับ ผมนึกว่ากลับไปนานแล้วซะอีก”

“ยังครับ รออยู่”

“รอ? รอผมเหรอครับ”

“ครับ”

“แปลก”

“คุณดูเหมือนคนไม่ค่อยเชื่อในอะไรเลย”

ผมหัวเราะเบาๆ

“ดูออกขนาดนั้นเลยเหรอ”

“แววตาคุณเหมือนคนที่ผิดหวังกับบางอย่างมานาน”

ผมเงียบไปพักหนึ่งก่อนตอบ

“แล้วคุณล่ะ”

“ผม?”

“คุณดูเหมือนคนที่ไม่เคยผิดหวังเลย”

ออเรลนิ่งไปนิ่งนิดเดียว ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ

“ผมแค่…ไม่เคยมีอะไรให้สูญเสีย”

ออเรลคิดในใจเพราะเขาเป็นกามเทพที่ ไม่เคยมีหัวใจ และกามเทพถูกสร้างขึ้นมาให้มนุษย์เชื่อในความรัก แต่กามเทพไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะรักใครสักคน ถึงจะมีอายุมานับร้อยกว่าปีก็ตาม

เสียงรถบนถนนดังผ่านไปเรื่อยๆ ผู้คนเดินสวนกันวุ่นวายเหมือนโลกทั้งใบไม่เคยหยุดหมุน แต่ระหว่างผมกับออเรล 

กลับมีเพียงความเงียบแปลกๆ ที่อธิบายไม่ได้

เขามองผมนิ่งเกินไป

นิ่งจนผมเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกมองทะลุเข้าไปข้างใน

เหมือนเขาเห็นบางอย่างในตัวผม ที่แม้แต่ผมเองยังพยายามหลบซ่อนมันมาตลอด

“คุณชอบถ่ายรูปเหรอครับ”

ผมเป็นฝ่ายถามทำลายความเงียบก่อน

ออเรลมองกล้องในมือผมนิดหน่อยก่อนตอบ

“ไม่ครับ”

“งั้นมาร้านกล้องทำไม”

“ผมแค่อยากเจอคุณ”

ผมรู้สึกแปลกเล็กน้อย แต่ก็หัวเราะออกมาเบาๆ ไม่รู้เพราะเขาพูดจริงจังเกินไป หรือเพราะแววตาของออเรลดูเหมือนคนที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคำพูดของตัวเองมันทำให้คนฟังใจเต้นได้

“คุณพูดกับทุกคนแบบนี้หรือเปล่า”

“แบบไหนครับ”

“พูดอะไรตรง ๆ จนคนอื่นไปไม่เป็น”

ออเรลนิ่งคิดอยู่พักหนึ่งราวกับกำลังประมวลผลคำพูดของผมจริงๆ

“ผมไม่ค่อยได้คุยกับมนุษย์เท่าไหร่”

“มนุษย์? คุณนี่ใช้คำพูดแปลกดีนะครับ”

“งั้นเหรอครับ”

ออเรลรู้สึกมีบางอย่างแปลกไป เหมือนกับว่าเขาจะใจสั่นกับมนุษย์อย่างคิริน จนพลังของกามเทพเริ่มสั่นไหว แสงจากปีกสว่างขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาที คิรินเหมือนจะแอบเห็นปีกที่หลังของออเรลเพียงกระพริบตามันก็หายไป 

“เมื่อกี้ผม…เหมือนเห็น…”

ผมยังพูดไม่ทันจบ ฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก ราวกับว่ามีบางอย่างที่ทำให้มันเกิดขึ้น ทั้งที่ก่อนหน้านี้ฟ้ายังสว่าง ไม่มีท่าทีว่าฝนจะตกเลยสักนิด

“ฝนตกหนักแล้ว เดี๋ยวผมไปส่ง”

“คุณชอบโผล่มาในวันที่ฝนตกตลอดเลยนะ”

ออเรลนิ่งไปนิดก่อนตอบเบาๆ

“เพราะวันที่ฝนตก…มนุษย์มักรู้สึกเหงาที่สุด”

ผมนิ่งไปสักพัก กับคำพูดของเขา มันแปลกกว่าคนทั่วไปที่จะพูดกัน ผมนิ่งอยู่นาน จนกระทั่งเขาทักขึ้นมา

“คิริน ไปเถอะครับ รถผมอยู่ตรงนั้น ฝนคงไม่หยุดตกง่ายๆ”

“อ่า…ครับ”

ระหว่างทางที่นั่งรถมากับเขา ก็ไม่มีใครพูดอะไรเลย ทั้งผมและเขา ผมนั่งมองฝนที่ตกผ่านกระจกรถ นึกถึงภาพที่ผมเห็นก่อนฝนตก มันดูเหมือนจริงมากเกินไป ถึงผมจะเห็นเพียงแค่เสี้ยววินาทีก็ตาม ผมนั่งเหม่อลอยคิดถึงคำพูดที่แปลกๆของเขา ภาพที่เห็น ความบังเอิญ มันเหมือนมีอะไรสักอย่าง จนกระทั่งรถจอดสนิท ผมก็ยังเหม่ออยู่แบบนั้น

“คิริน คิรินครับ”

“ห้ะ? ครับ”

“ถึงคอนโดแล้วครับ”

“อ่า อ๋อครับๆ”

ผมพูดจบก็รีบลงจากรถไปทันที เพราะยิ่งอยู่ใกล้เขา ผมกลับยิ่งรู้สึกอะไรบางอย่างในใจ ผมเร่งฝีเท้ารีบขึ้นลิฟต์ทันที

“คุณคิริน รอด้วยครับ”

“ขอโทษครับ ลืมไปเลยว่าคุณอยู่ที่นี่เหมือนกัน”

“ครับ”

พอประตูลิฟต์เปิดมาถึงชั้นของผมกับเขา ผมก็เร่งฝีเท้ารีบก้าวตรงไปยังห้อทันที แต่ก่อนที่ผมจะเปิดประตู เขาหันมาพูดกับผม

“คิริน”

“ครับ?”

“คืนนี้หลับไม่ฝันนะครับ”

“ครับ คุณก็ด้วยนะ”

ออเรลยิ้มตอบก่อนจะเดินเข้าห้องไป เป็นรอยยิ้มแรกที่ผมเห็นจากเขา ทั้งที่เคยเจอกันหลายครั้ง แต่กลับทำให้ผมรู้สึกใจสั่นและเต้นแรงขึ้นมาทันที ทั้งที่ผมคิดว่าหัวใจของผมไม่ควรเกิดขึ้นอีกแล้ว เพราะมันด้านชามานานเกินไป…