เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่1 วันที่ฝนตกและกามเทพที่ไร้ปีก
วันที่เผยแพร่:
2026-05-23 17:30:58ห้องสีขาวโพลนสนิทของบนสวรรค์
เสียงบางอย่างอ่านประกาศจาก เซราฟีเอล : กามเทพผู้คุมกฎและแจ้งภารกิจ “กามเทพลำดับที่ 27 — ออเรเลียน ” “ภารกิจลำดับที่ 713” “เป้าหมาย: มนุษย์ชื่อ คิริน หรือ นาย คีรินทร์ ดั่งภากร อายุ : 27 ปี” : กฎที่เจ้าต้องทราบ 3 ข้อห้าม 1.ห้ามรักมนุษย์ที่ตนรับภารกิจ 2.ห้ามเปิดเผยตัวตน 3.ห้ามเปลี่ยนเส้นชะตาหัวใจด้วยอารมณ์ส่วนตัว "หากเจ้าทำภารกิจไม่สำเร็จ และ ละเมิดกฎ 3 ข้อนี้" การลงโทษ: ปลดปีก / ลบชื่อจากสวรรค์ และบทลงโทษสูงสุด คือ ถูกทำให้“ไม่เคยมีตัวตน” "และเจ้าจะถูกสาปให้กลายเป็นมนุษย์ไปชั่วกลับชั่วกัน และความทรงจำของเจ้าจะถูกลืมเลือนไปตลอดกาล..." ให้ออเรลตอบแค่ “รับทราบ” โทนต้องเย็นจัด เหมือนเขาทำงานมานานแล้ว : เมืองมนุษย์ ผมเลิกเชื่อในความรักตั้งแต่วันที่มันเลือกจะทิ้งผมไว้กลางสายฝน เมืองนี้ฝนตกบ่อยเกินไป ราวกับฟ้าตั้งใจจะย้ำเตือนว่าความอบอุ่นเป็นเพียงเรื่องชั่วคราว ไฟถนนสะท้อนผิวน้ำขังบนพื้นซีเมนต์เหมือนแสงจากอะไรบางอย่างที่กำลังจะดับลงช้า ๆ ผมนั่งอยู่มุมร้านกาแฟเดิม มองคู่รักโต๊ะข้าง ๆ ทะเลาะกันด้วยประโยคเดิม ๆ ที่ผมเคยพูด เคยได้ยิน และเคยเสียใจ “เราเข้ากันไม่ได้” “มันไม่เหมือนเดิมแล้ว” คำพูดพวกนั้นไม่ได้ทำให้ผมสะเทือนอีกต่อไป มันแค่ยืนยันสิ่งที่ผมรู้มานานแล้วว่า ความรักไม่เคยยั่งยืน มันเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ที่หลอกให้มนุษย์เชื่อว่าตัวเองพิเศษ ก่อนจะดึงทุกอย่างกลับคืนไปอย่างไม่ปรานี ผมยกแก้วกาแฟที่เย็นชืดขึ้นจิบ พลางคิดว่า ถ้าบนโลกนี้มีใครสักคนที่มีหน้าที่ดูแลเรื่องความรักจริง ๆ คนคนนั้นคงทำงานห่วยแตกน่าดู และในวินาทีนั้นเอง เสียงเก้าอี้ถูกเลื่อนออกตรงข้ามผม ทั้งที่ผมไม่ได้เชิญใครมานั่ง “คุณดูเหมือนคนที่กำลังจะหมดศรัทธา” เสียงนั้นนิ่ง เรียบ และมั่นใจเกินกว่าจะเป็นของคนแปลกหน้า ผมเงยหน้าขึ้นมองเขาเป็นครั้งแรก และไม่รู้เลยว่า การสบตาครั้งนั้น กำลังจะเปลี่ยนชีวิตผมไปตลอดกาล ”เมื่อกี้คุณแอบถ่ายผม” ”ผมก็ถ่ายไปเรื่อย ใครจะไปรู้ว่าคุณมองผมอยู่” “แต่คุณมองผมก่อน” “โอเคๆ ผมขอโทษ ผมจะลบให้แล้วกัน” “ไม่เป็นไร คุณไม่ต้องลบหรอก” “เมื่อกี้คุณยังว่าผมอยู่เลยนะ” ผมทำหน้าแปลกใจเล็กน้อย เพราะทั้งที่เมื่อกี้เขายังดูเหมือนยังว่าผมที่แอบถ่ายรูปของเขาโดยไม่ขออยู่เลย แต่เขาก็ไม่ตอบอะไร ผมและเขานั่งเงียบกันแบบนั้นอยู่พักใหญ่ ก่อนที่เขาจะถามคำถามบางอย่างออกมา คำถามที่ทำให้ผมต้องหยุดชะงักทันที “คุณเชื่อในความรักไหม?” “ถามอะไรของคุณ” “ตอบมาเถอะครับ ผมอยากรู้” “คุณจะอยากรู้ไปทำไมครับ” “ก็แค่อยากรู้” “ไม่ครับ ผมไม่เชื่อในความรัก” “ทำไม?” “ผมเคยเชื่อนะครับ แต่สุดท้ายก็เพราะความรักที่ทำให้ผมต้องเจ็บปวดมาจนถึงทุกวันนี้ ทั้งชีวิตผมไม่เคยเจอความรัก ที่เรียกว่าความรักจริงๆสักครั้ง” “ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้หรอกนะครับ ผมเชื่อว่าคุณจะกลับมาเชื่อในความรักอีกครั้ง” ผมเงียบไปสักพัก กับคำพูดของเขาของคนที่ผมไม่รู้จัก ที่บอกว่าผมจะกลับมาเชื่อในความรัก คนอย่างผมหัวใจมันด้านชาเกินกว่าที่จะเชื่ออะไรอีกแล้ว “คุณ? เป็นอะไรไปรึเปล่าครับ” “เปล่าครับ ไม่ได้เป็นไรครับ” “คุณชื่ออะไร” “คิรินครับ” “อ๋อ…ครับ งั้นผมไม่รบกวนคุณแล้วดีกว่าครับ” “อ้าว เดี๋ยวสิคุณ!” พูดจบเขาก็เดินหายไปในทันที ผมยังไม่ทันได้ถามชื่อเขาเลยด้วยซ้ำ เขาทิ้งไว้เพียงแก้วชาเขียวที่เหลืออยู่ครึ่งแก้ว พร้อมกับคำพูดที่ทำให้ผมยังคงคิดวนอยู่ในหัว ภายในหัวใจกับรู้สึกแปลกประหลาดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ผมได้แต่คิดว่า ผมกับเขาจะได้เจอกันอีกไหม ผมยังคงนั่งรอในร้านกาแฟให้ฝนหยุดตก แต่ฝนที่อยู่ในใจของผมไม่เคยหยุดตกได้เลยสักครั้ง เวลาล่วงเลยไปหลายชั่วโมง ผมลุกออกจากร้านกาแฟไป ผมมองรอบๆ เหมือนมองหาใครสักคน ทั้งที่ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมมองหาเขาทำไม ผมยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูปท้องฟ้าหลังฝนที่ดูสวยกว่าทุกวัน ผมเองก็คิดว่า ฟ้าหลังฝนจะสวยงามแบบนี้ทุกวันไหมนะ ระหว่างทางเดินกลับคอนโด ผมก็ถ่ายรูปไปเรื่อยๆ จนเดินมาถึงหน้าคอนโด แล้วผมก็ดันเจอคนที่ทำให้ผมคิดว่าจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว “อ้าวคุณ อยู่คอนโดนี้ด้วยเหรอครับ” “ครับ ผมเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่วันแรก” “คุณอยู่ชั้นไหนครับ” “ชั้น 7 ครับ” “ชั้นเดียวกับผมเลย เดินไปด้วยกันไหมครับ” “ได้ครับ” ผมกับเขาขึ้นลิฟต์มาที่ชั้น 7 แล้วสิ่งที่ทำให้ผมแปลกใจกว่านั้นคือ เขาดันอยู่ตรงข้ามห้องผม ทั้งที่ห้องตรงข้ามผมไม่มีใครมาอยู่นานแล้ว “อยู่ใกล้กันที่คิดนะครับ ผมคิดว่าคงไม่ได้เจอคุณแล้ว” “ทำไมครับ คุณอยากเจอผมเหรอ?” “เปล่าซะหน่อย แค่คิดว่าคนที่เพิ่งเจอกันวันนี้ ทั้งที่ไม่รู้จักกันจะเจอกันอีกได้ยังไง” “ผมเคยบอกคุณแล้ว ว่าไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้” “ครับ” ผมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าห้องไป แต่หัวใจผมกับรู้สึกแปลกๆกับผู้ชายคนนี้ อะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้น โลกมีตั้งกี่ล้านคน จะมาเจอกันแบบที่ไม่คิดว่าเจอง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ
บทล่าสุด
หัวใจที่กามเทพไม่ควรครอบครอง ตอนที่ 3 ลูกศรที่ไม่ทำงาน
บนสวรรค์ ออเรลมาฟังผลรายงานภารกิจ ลูกศรศรัทธาในมือของออเรลสั่นเป็นครั้งแรก แสงสีเงินที่ควรนิ่งสงบ กลับกระเพื่อมราวกับตอบสนองต่อบางอย่าง ไม่สิ…ตอบสนองต่อใครบางคน “ภารกิจยังไม่สำเร็จ” เสียงจากสภาสวรรค์ดังขึ้นท่ามกลางห้องกระจกสีเงิน “มนุษย์คนนั้นยังคงปฏิเสธศรัทธา” ออเรลกำลูกศรแน่นขึ้น เขาไม่เข้าใจ ทั้งที่ใกล้ชิดกับคิรินมากขึ้น ทั้งที่หัวใจของมนุษย์คนนั้นเริ่มสั่นไหวแล้ว แต่ลูกศรกลับยังไม่ตอบสนอง ราวกับมีบางอย่างกำลังขัดขวางมันอยู่ และสิ่งที่ออเรลไม่กล้ายอมรับคือ…สิ่งนั้นอาจเป็นตัวเขาเอง โลกมนุษย์ : แสงยามเช้าสาดส่องเข้ามาภายในห้องผ่านม่านสีขาวที่พริ้วไหว ผมที่นอนไม่หลับทั้งคืน เพราะมัวแต่คิดถึงเขาคนนั้น…ออเรล ผมเองก็ไม่รู้เพราะอะไร แค่นึกถึงรอยยิ้มที่เขาส่งให้เมื่อคืน หัวใจกลับสั่นขึ้นมาอย่างผิดปกติ ต่างจากเมื่อก่อนที่มันไม่เคยสั่นไหวให้กับใครเลย เพราะหลังจากที่ผมถูกทรยศความรักครั้งล่าสุด มันก็ทำให้หัวใจผมด้านชามานานมากแล้ว มากเกินไปด้วยซ้ำ ผมสลัดความคิดทุกอย่างทิ้ง ก่อนที่ผมจะลุกขึ้นจากเตียงนอน อาบน้ำ ล้างหน้า และเตรียมตัวไปทำงานถ่ายภาพที่สตูดิโอแห่งหนึ่ง ห
หัวใจที่กามเทพไม่ควรครอบครอง ตอนที่ 2 มนุษย์ผู้ไม่เชื่อคำอธิษฐาน
บนสวรรค์ : ลูกศรศรัทธาไม่เคยพลาดเป้าหมาย ตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา ไม่เคยมีหัวใจมนุษย์ดวงไหนต่อต้านมันได้ แต่คิรินเป็นข้อยกเว้น ออเรลยืนอยู่กลางห้องกระจกของสวรรค์ แสงสีเงินสะท้อนปีกด้านหลังของเขาอย่างเงียบงัน “ระดับศรัทธายังคงต่ำกว่าศูนย์” เสียงจากสภาสวรรค์ดังขึ้น “ภารกิจยังไม่คืบหน้า” เป็นครั้งแรก…ที่ออเรลรู้สึกหงุดหงิดกับคำว่า ‘ล้มเหลว’ โลกมนุษย์ : บนโลกมนุษย์ที่แสนจะวุ่นวาย มองไปทางไหนก็มีแต่คนเร่งรีบไปหมด วันนี้ผมตั้งใจมาซื้อเลนส์กล้องตัวใหม่ ที่ร้านกล้องประจำของผม แต่ผมดันมาเจอเขาอีกครั้ง ทั้งที่มันไม่ควรเป็นสถานที่ที่ควรเจอกันได้สำหรับผมกับเขา เพราะผมก็ไม่เห็นว่าเขาจะสนใจเรื่องการถ่ายภาพเท่าไหร่ เท่าที่ผมดูจากภายนอก แต่คนเราก็ตัดสินที่ภายนอกไม่ได้นี่เนอะ “คุณคิริน” “อ้าว คุณ? เอ่อ…คุณชื่ออะไร ผมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย” “ออเรลครับ” “ชื่อแปลกดีนะ” “หรอครับ” “แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่ครับ” ผมถามออกไปตรงๆ ไม่อ้อมค้อม เพราะผมเองก็สงสัยไม่น้อยเลย จู่ๆจะมาเจอกัน ทั้งที่ร้านกาแฟ คอนโด และยังที่ร้านกล้องถ่ายรูปนี่อีก มันแปลกไปหน่อย ออเรลยังไม่ทันได้ตอบคำถามของผม พี่เจ้าของร้
หัวใจที่กามเทพไม่ควรครอบครอง ตอนที่1 วันที่ฝนตกและกามเทพที่ไร้ปีก
ห้องสีขาวโพลนสนิทของบนสวรรค์ เสียงบางอย่างอ่านประกาศจาก เซราฟีเอล : กามเทพผู้คุมกฎและแจ้งภารกิจ “กามเทพลำดับที่ 27 — ออเรเลียน ” “ภารกิจลำดับที่ 713” “เป้าหมาย: มนุษย์ชื่อ คิริน หรือ นาย คีรินทร์ ดั่งภากร อายุ : 27 ปี” : กฎที่เจ้าต้องทราบ 3 ข้อห้าม 1.ห้ามรักมนุษย์ที่ตนรับภารกิจ 2.ห้ามเปิดเผยตัวตน 3.ห้ามเปลี่ยนเส้นชะตาหัวใจด้วยอารมณ์ส่วนตัว "หากเจ้าทำภารกิจไม่สำเร็จ และ ละเมิดกฎ 3 ข้อนี้" การลงโทษ: ปลดปีก / ลบชื่อจากสวรรค์ และบทลงโทษสูงสุด คือ ถูกทำให้“ไม่เคยมีตัวตน” "และเจ้าจะถูกสาปให้กลายเป็นมนุษย์ไปชั่วกลับชั่วกัน และความทรงจำของเจ้าจะถูกลืมเลือนไปตลอดกาล..." ให้ออเรลตอบแค่ “รับทราบ” โทนต้องเย็นจัด เหมือนเขาทำงานมานานแล้ว : เมืองมนุษย์ ผมเลิกเชื่อในความรักตั้งแต่วันที่มันเลือกจะทิ้งผมไว้กลางสายฝน เมืองนี้ฝนตกบ่อยเกินไป ราวกับฟ้าตั้งใจจะย้ำเตือนว่าความอบอุ่นเป็นเพียงเรื่องชั่วคราว ไฟถนนสะท้อนผิวน้ำขังบนพื้นซีเมนต์เหมือนแสงจากอะไรบางอย่างที่กำลังจะดับลงช้า ๆ ผมนั่งอยู่มุมร้านกาแฟเดิม มองคู่รักโต๊ะข้าง ๆ ทะเลาะกันด้วยประโยคเดิม ๆ ที่ผมเคยพูด เ
หัวใจที่กามเทพไม่ควรครอบครอง บทนำ
บทนำบนสวรรค์ ความรักไม่เคยถูกเรียกว่าอารมณ์ มันถูกเรียกว่า หน้าที่กามเทพไม่ได้ถือกำเนิดมาพร้อมหัวใจที่เต้นแรงเมื่อสบตาใคร พวกเขาถือกำเนิดมาพร้อมปีก คันศร และกฎ กฎที่เขียนไว้ชัดเจนตั้งแต่วันแรกของการมีอยู่> กามเทพไม่มีสิทธิ์รัก เพราะผู้ชี้นำความรัก ไม่ควรตกอยู่ใต้การชี้นำของมันเองตลอดหลายร้อยปี กามเทพทำหน้าที่ของตนอย่างเงียบงัน ยิงลูกศรศรัทธาให้หัวใจที่ลังเล ประคองความเชื่อให้หัวใจที่ใกล้แตกสลาย และจากไป…ก่อนที่มนุษย์จะเรียกสิ่งนั้นว่าความรักพวกเขาไม่เคยอยู่ในตอนจบของเรื่องเล่า ไม่เคยเป็นชื่อที่ถูกจดจำ ไม่เคยได้รับสิทธิ์แม้แต่จะโหยหาเพราะหัวใจของกามเทพ ถูกสร้างมาเพื่อ มอง ไม่ใช่เพื่อ รู้สึกจนกระทั่งวันหนึ่ง สวรรค์ตรวจพบหัวใจมนุษย์ที่ผิดปกติหัวใจที่ไม่ตอบสนองต่อลูกศร ไม่สั่นไหวต่อคำสัญญา ไม่หวังพึ่งปาฏิหาริย์ใดจากฟ้าหัวใจที่ศรัทธาต่อความรัก…ต่ำกว่าศูนย์สวรรค์เรียกมันว่า “ความล้มเหลวของสมดุล” และส่งกามเทพผู้ไม่เคยพลาดภารกิจลงไปแก้ไขกามเทพผู้นั้นไม่เคยตั้งคำถาม ไม่เคยลังเล ไม่เคยคิดว่าหัวใจของมนุษย์ดวงหนึ่ง จะเปลี่ยนเส้นทางการมีอยู่ของเขาได้แต่เขาไม่รู้ว่า—หัวใจที่เขากำลังจะช
บางทีคุณอาจจะชอบ
