บทที่ 5/1

จามสองครั้งติดๆ จมูกแดงไปหมด ปลายนิ้วสวยถูกไปมาขณะกวาดฝุ่นในร้าน ป้ายด้านหน้าถูกสลับเปลี่ยนเป็น ‘Closed’ สองพี่น้องขยันขันแข็งช่วยกันเก็บโต๊ะ กวาดถูพื้น สงสัยจะนอนน้อยแฮะช่วงนี้ ตั้งแต่ยัยหนูป่วยหล่อนก็ได้นอนวันละไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น ดรุณียกหลังมือมาแตะๆ หน้าผากตนเองเบาๆ เสียงรายงานข่าวจากรายการโทรทัศน์ดังขึ้นนานแล้ว ทว่าข่าวล่าสุดกลับสามารถดึงความสนใจจากดรุณีได้

ใบหน้าสวยหันไปมองจอ ตั้งใจฟังนักข่าวสองสาวเล่าถึงข่าวคู่รักดาราขาเตียงร้าว

คุณน้ำหวานกำลังจะเลิกกับสามี ดรุณีมีใบหน้าที่เศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด แม้กระทั่งดาริกาที่เก็บโต๊ะอยู่ไกลยังมองเห็น ทว่าสาวน้อยไม่ได้เข้ามาถามหรือพูดอะไรแต่อย่างใด แค่เห็นข่าวแวบเดียวก็พอจะรู้แล้วว่าพี่ดาของตนเสียใจมากแค่ไหน

นี่แหละนะ หล่อนถึงไม่อยากมีความรัก กลัวรักแล้วจะทุกข์เหมือนชีวิตพี่สาว ดาริกาไม่ปรารถนาความสุขปนทุกข์แบบนั้น แต่ช่างเถอะ ชีวิตนี้ขอให้พี่สาวสมหวังความรักคนเดียวก็พอแล้ว ไม่หวังให้รักกับอีตาพี่เขยหรอก สู้นักธุรกิจญี่ปุ่นคนนั้นก็ไม่ได้

ดาริกาเพิ่งจะฉุกคิดได้ จึงลองถาม “พี่ดาคะ ดรีมว่าช่วงนี้คุณเคนเขาดูเงียบๆ ไปนะคะ ตั้งแต่กลับญี่ปุ่นก็ไม่ติดต่อกลับมาเลย”

“ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ” ชะงักการถูพื้น ยกไหล่หน่อย เพราะหล่อนเองก็ไม่ได้ชอบเขาในเชิงชู้สาวสักเท่าไหร่ เป็นได้แค่เพื่อนที่ดีต่อกันเท่านั้น

“มีคนดีๆ มาชอบไม่สนใจ ไปสนใจแต่คนนิสัยไม่ดี” บ่นเบาๆ ไม่ยอมให้พี่สาวได้ยิน ก่อนดาริกาจะเพิ่มระดับเสียงให้ดังมากขึ้น “สงสัยจะยุ่งเรื่องโปรเจคใหญ่มั้งนะ ดรีมได้ข่าวว่าเร็วๆ นี้พวกบริษัทก่อสร้างจะแข่งขันประมูลสร้างห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ น่าจะมีบริษัทคุณเคนแล้วก็ของพี่เขยด้วย”

“ดรีมไปได้ข่าวมาจากไหน” เอียงหน้ากลับไปมองน้อง

“ก็ในทีวีไงคะ ช่วงข่าวธุรกิจ เขาคุยกันถึงเรื่องนี้” ดาริกาจ้อง ถามแปลกๆ นะ ทั้งที่พี่ดาเองก็น่าจะรู้เรื่องนี้อยู่เหมือนกัน

ใช่… ดรุณีเองก็พอจะรู้เรื่องนี้บ้าง ตัวเต็งของประเทศไทยคือบริษัทไทยออลสตาร์คอนสตรัคชั่น ส่วนคุณเคนเองก็น่าจะเข้าร่วมการประมูลก่อสร้างเช่นกัน เพื่อขยายฐานบริษัทสาขาใหม่ในเมืองไทย คุณเคนชวนเข้าทำงานทว่าดรุณีปฏิเสธและขอเวลา เพราะคงจะเป็นการไม่ดีแน่ ถ้าหากเขาจะรู้ความจริงภายหลังว่าหล่อนเป็นภรรยาของภูดิศ!

เช้าวันต่อมา ภูดิศตื่นเช้าไม่สดชื่นเท่าไหร่นัก บิดามารดาบินไปอังกฤษพร้อมน้องชายตั้งแต่เมื่อคืนเขาจึงไม่โดนด่าซ้ำ เป็นไปตามที่มารดาคาดการณ์ทั้งหมด เมื่อวานเขาไปหาน้ำหวาน เจ้าหล่อนโทรมาร้องห่มร้องไห้ ขู่ฆ่าตัวตาย พูดสารพัดจนเขาใจอ่อนยอมไปเจอ หลายชั่วโมงที่อยู่เป็นเพื่อน น้ำหวานคอยระบายเรื่องแย่ๆ ให้ฟัง เขาก็ฟังบ้างไม่ฟังบ้าง อยู่เป็นเพื่อนจนกระทั่งถึงหนึ่งทุ่มจึงขอตัวกลับ สาวเจ้าไม่ยอม ยื้อฉุดไว้หวังจะให้เขาค้างที่คอนโดเป็นเพื่อน ใช้ร่างกายยั่วหวังให้เขาอยากมีสัมพันธ์ แต่ขอโทษทีเถอะ ถึงหัวใจยังไม่รักใครมากเท่าหล่อน แต่สมองเขาก็พอจะจำเรื่องเก่าๆ ได้อยู่บ้าง

‘หมอกเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดในชีวิตของน้ำหวาน คุณดนุเขาดีไม่เท่าหมอกเลย’

‘ถ้าผมดีแล้วน้ำหวานจะทิ้งผมทำไม นี่มันสองครั้งแล้วนะที่น้ำหวานทิ้งผมไปคบผู้ชายคนอื่น’

‘มันจะมีครั้งที่สามที่สี่ต่อไปเรื่อยๆ ถ้าหากเรายังคบกัน เพราะอะไรรู้ไหม ก็เพราะว่าหมอกไม่คิดที่จะขอน้ำหวานแต่งงานไง!’

น้ำหวานประชด แค่อยากให้เขาขอแต่งงานเท่านั้น ภูดิศหน้ามืดตามัวกลัวจะเสียหล่อน เร่งให้มารดาไปสู่ขอ แต่ทว่าทุกอย่างกลับพังไม่เป็นท่า น้ำหวานฉีกหน้าเขาและมารดา ด้วยการบอกเล่าว่าตอบรับคำขอแต่งงานจากดนุแล้ว และขอให้เขาไสหัวออกไปจากชีวิต

เขาต้องทนเห็นผลงานน้ำหวานตามทีวี หนังสือพิมพ์ รวมถึงข่าวดีบ้างเสียบ้างในนิตยสารซุบซิบระหว่างหล่อนกับสามี อกหักแทบบ้าจนพลาดทำผู้หญิงที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรท้อง แล้วหนีความจริงทุกอย่างไปใช้ชีวิตที่เมืองนอก ทิ้งความเสียใจทั้งหมดไว้ข้างหลังอย่างคนขี้แพ้

บรรยากาศบริษัทในช่วงเช้าเงียบพิลึก เขาเดินเข้ามา เพื่อนๆ ก็ส่งเสียงแซวพร้อมเพรียง

“อ้าว ท่านผู้บริหารระดับสูง วันนี้เข้างานเช้าผิดปกตินะครับ”

“ผ้าขี้ริ้วอยู่ไหน เอามาปูพื้นให้ไอ้หมอกหน่อยเร็วว”

ภูดิศชี้หน้าทุกคน ก่อนเข้าไปนั่งโต๊ะทำงานของตนเองในแผนกสถาปนิก เขานั่งบ่อยกว่าห้องรองผู้บริหารซะอีก นั่งลงยังไม่ทันไรไอ้พวกเพื่อนประจำแก๊งก็มาล้อมโต๊ะ ไอ้ท็อปตัวดีเลย ทำคว่ำปากคว่ำตาใส่เขา ขยับขึ้นมานั่งบนโต๊ะ กวนตีน ไม่ยอมให้เขาเปิดคอมพ์ทำงาน

“หน้าเครียดเชียว นึกว่าเห็นข่าวแล้วจะดีใจซะอีก รอมาตั้งสามปีในที่สุดเขาก็กำลังจะเลิกกับผัว”

คิดผิดซะที่ไหน ที่มาล้อมโต๊ะเพราะอยากมาแซะเขาเรื่องน้ำหวาน

“กูว่าไม่เหลือแล้วแหละ มันนัดเจอกันแล้ว”

“ใช่เหรอ ถ้าเจอกันแล้ว ท่านประธานของเราจะทำหน้าเครียดทำไม”

“ก็สร้างกระแสไง เดี๋ยวถูกคุณนายตีหัวแบะ”

“พวกมึงไปไกลๆ เลย ว่างนักเหรอกูหางานให้ทำเอาไหม” มองหน้าพวกมันทั้งสามเรียงตัว พวกเพื่อนเลว

“จ้างกูเหล้าขวดเดียว กูต่อสายหาน้ำหวานให้เลยเอ้า เอาไหม” ปฐวียื่นข้อเสนอ พอจะรู้เลาๆ แล้วว่าคนทางนี้ใจร้อนอยากเจอ คู่นี้คบกันมานาน ตั้งแต่สมัยมัธยมแต่มาแยกทางกันตอนน้ำหวานเข้าวงการบันเทิง แล้วไปมีข่าวกับนักธุรกิจคนหนึ่ง ข่าวว่าแต่งเพราะท้อง แต่แต่งไปแล้วสองเดือนกลับมาแก้ข่าวว่าไม่ได้ท้อง สรุปคือไม่ท้อง หรือแอบไปทำแท้ง?

“ไม่ต้องเสือกหวังดีประสงค์เหล้าเลยไอ้วี แต่คืนนี้ปาร์ตี้ก็ดีนะ กูปวดหัว”

“ปวดหัวก็กินยาแล้วนอนสิวะ กินเหล้าได้ไง ไม่ดี!”

“ถ้าไม่ไปแล้วจะเกริ่นทำไมวะ” ภูดิศตะคอกใส่ไอ้วี จะเตะมันเข้าให้ ขยันกวนตีนนัก!

“เบื่อพวกฉลาดแค่บางเรื่องจริงโว้ย  ดูหน้าหงอยๆ ก็รู้แล้วว่าอยากคืนดีกับเขา สมองไม่จำบ้างเลยว่าเขาเคยทิ้งไปแต่งงานกับคนอื่น”

“จำสิวะ ทำไมไอ้หมอกมันจะไม่จำ แค่ใจอ่อนยอมเขาอีกครั้งเดียว แค่นั้นเอ๊งง”

กลุ่มเพื่อนรุมด่า รุมแก้ตัว พูดเองเออเองแทนภูดิศไปหมด

“ก็แค่ไปเจอแค่นี้เอง จะอะไรกันนักกันหนาวะ” มองหน้า ชักจะหัวเสีย เมื่อวานก็ถูกมารดาเฉ่งหัวไปรอบหนึ่งแล้ว เช้านี้พวกมันก็ด่าอีก

“นั่นไง ผิดจากที่คิดไว้ที่ไหน” สามหนุ่มมองหน้ากัน พยักหน้าขึ้นลงพร้อมเพรียงยิ่งกว่าตลกสามช่า ส่วนไอ้ตัวต้นเหตุก็ถึงกับวางสีหน้าไม่ถูก

“ไปเจอเฉยๆ พวกกูไม่ว่าหรอก แต่น้ำหน้าอย่างมึง ใจอ่อนให้น้ำหวานตลอด เขาแทบมาปลูกหญ้าบนหัวมึงแล้วไอ้หมอก!”

“ไอ้เต้ ไอ้วี กูว่าเรากลับไปทำงานต่อเถอะ อารมณ์เสีย” สามหนุ่มสามมุมวาไรตี้หันหลังให้ แยกย้ายกลับไปทำงานของตัวเองด้วยสีหน้าเซ็งๆ

“พวกมึงเป็นเมียกูเหรอ งอนเหมือนตุ๊ดเลยโว้ย! แล้วเรื่องประมูลห้างล่ะว่ายังไง ร่างแบบถึงไหนแล้วส่งมากูตรวจด้วย ไม่ใช่หายเข้ากลีบเมฆ มันเลยเดตไลน์มาแล้วนะโว้ย” ด่าไปพวกมันก็ทำหูทวนลม มีบ้างที่จิกสายตากลับมาสบถอุบอิบว่าลำพังงานที่ได้รับก็เผาให้ไม่ทันแล้ว ยังจะมีงานหลวงแทรกเข้ามาอีก แต่ก็เท่านั้นเพราะช่วยกันทำคืบหน้าไปหกสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว ทีมงานออกแบบและก่อสร้างดึงมาเฉพาะคนสนิท และที่ไว้ใจได้เท่านั้น เพราะมีคู่แข่งหลายบริษัทอยากเห็นโมเดลการสร้างของพวกเขา

โดยเฉพาะพวกที่ได้ลำดับการพรีเซ็นท์ก่อน อย่างบริษัทประเทศญี่ปุ่น!