6 | คนน่ารังเกียจ

หลังจากเม็ดพลอยเข็นรถเข็นอาหารออกไปนอกห้องแล้ว เธอก็เหลือบไปเห็นเด็กอายุประมาณหกถึงเจ็ดปี กำลังแอบอยู่ตรงกระถางตกแต่งดอกไม้ขนาดใหญ่ที่มุมหนึ่งของบ้าน แล้วแอบชะเง้อมองเธอเป็นระยะ ๆ ด้วยความสนใจ

"หนุ่มน้อยมาทำอะไรตรงนี้ครับ แล้วคุณพ่อคุณแม่ไปไหน หลงทางมาหรือเปล่า" เม็ดพลอยจึงเดินเข้าไปทักทายทันที เพราะเธอรู้สึกเอ็นดูในความช่างสงสัยของเด็กน้อยตรงหน้า

"เธอเป็นใครน่ะ เข้าไปในห้องอาธามได้ไง"

"ทำไมถึงพูดไม่เพราะแบบนี้ล่ะคะ ไม่น่ารักเลยนะ เป็นเด็กต้องพูดเพราะและพูดมีหางเสียงกับผู้ใหญ่สิคะ ไหนลองพูดให้พี่ฟังหน่อยสิคะ ต้องพูดครับลงท้ายด้วยนะ จะน่ารักมากเลย"

"เธอมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน ฉันเป็นใหญ่ในบ้านหลังนี้นะ ทุกคนรวมถึงคนใช้ต่างก็ก้มหัวให้ฉันทั้งนั้น เธอเป็นใครถึงได้มาสั่งฉันแบบนี้"

"เรียกไม่เพราะอีกแล้วค่ะ ทุกคนที่ทำงานในนี้ไม่ใช่คนใช้นะคะ เรียกพ่อบ้านแม่บ้านจะดีกว่าค่ะ ถ้าพูดแบบที่พี่สอนจะน่ารักมากเลยค่ะ"

"เธอเป็นแฟนอาธามสินะ" เด็กชายตัวเล็กที่น่าจะเอาแต่ใจพอสมควรและคงจะถูกทุกคนตามใจจนเคยชินแน่ ๆ กำลังยืนกอดอกจ้องมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ประมาณนั้นค่ะ ว่าแต่หนุ่มน้อยรู้จักพี่ด้วยหรือคะ"

"แด๊ดบอกว่าอาธามจะแต่งงาน ก็มีแต่เธอที่เป็นคนแปลกหน้าที่อยู่ในบ้านนี้น่ะสิ"

"แบบนี้นี่เอง ว่าแต่หนุ่มน้อยต้องพูดมีหางเสียงด้วยนะรู้ไหมคะ ถ้าผู้ใหญ่ได้ยินหนุ่มน้อยพูดครับ พูดตาไพเราะมีหางเสียง จะทำให้ผู้ใหญ่มีความสุขมากเลยนะครับ โดยเฉพาะคุณแด๊ดและคุณมัมของหนูไงคะ" เม็ดพลอยมองดูเด็กชายตัวน้อยที่น่าจะมีสายเลือดเป็นลูกครึ่งเหมือนกับสามีของเธอ

"ฉันไม่มีมัม ฉันมีแค่แด๊ด เธอชักจะทำให้ฉันไม่พอใจแล้วนะ เธอโดนดีแน่ ฉันจะไล่เธอออกจากบ้านของฉันแน่นอน"

"พี่ขอโทษนะคะ แล้วอย่าลืมแทนตัวเองว่าผมด้วยนะ คำว่าฉันมันไม่น่ารักเลยนะคะรู้ไหม"

"คุณหนูหายไปไหนเนี่ย ช่วยกันหาด่วนเลย"

"คุณหนูแค่คนเดียวปล่อยให้คลาดสายตาได้ยังไง ถ้าคุณหญิงรู้เรื่องเข้าล่ะก็ตายแน่"

แม่บ้านสามคนกำลังพากันตามหาเด็กชายตัวเล็กของบ้านกันจ้าละหวั่น เพราะเกรงว่าผู้เป็นย่าของเด็กจะดุที่ไม่ดูแลหลานให้ดี

"ฉันไปล่ะ แล้วค่อยมาคิดบัญชีกับเธอทีหลัง" เด็กชายรีบวิ่งหนีพี่เลี้ยงไปอีกทางของบ้าน ส่วนเม็ดพลอยก็เดินกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง

"คุณธามทานอาหารเสร็จแล้วอยากจะออกไปรับลมข้างนอกไหมคะ"

"ทำไม! อยากจะปรนนิบัติคนตาบอดแบบฉันขนาดนั้นเลย ก็บอกแล้วนี่ว่าไม่ต้องแสดงหรือทำตัวเป็นคนดีน่ะ เพราะฉันไม่อิน แล้วก็ไม่มีวันจะเชื่อน้ำหน้าอย่างเธอด้วย"

"ไม่เลยค่ะ เม็ดพลอยไม่เคยคิดจะแสดงหรืออะไรทั้งนั้นนะคะ เม็ดพลอยต้องการดูแลคุณธามด้วยความบริสุทธิ์ใจจริง ๆ ค่ะ"

"หึ! ดูแลหรือ? ไม่ใช่ว่าอยากได้เงินหรือไง"

"เม็ดพลอยเป็นภรรยาของคุณธามแล้ว เม็ดพลอยก็จะดูแลคุณธามให้ดีที่สุด จะไม่ทำให้คุณธามต้องรู้สึกขาดอะไรไปแน่นอนค่ะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เม็ดพลอยจะเป็นดวงตา เม็ดพลอยจะเป็นแสงสว่างให้คุณเองนะคะ"

"โห...พูดได้ดีนี่ ฝึกจำมานานไหมล่ะประโยคนี้ หึ!" เสียงทุ้มแค่นหัวเราะออกมาพร้อมกับเบะปาก เพราะไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะกล้าลงทุนพูดถึงขนาดนี้ นี่คงจะอยากเอาใจเขาให้ถึงที่สุดเพื่อจะได้ประจบและหวังสมบัติจากเขาแน่ ๆ

"เม็ดพลอยพูดจริง ๆ นะคะคุณธาม เดี๋ยวเม็ดพลอยจะพาคุณออกไปสูดอากาศข้างนอกนะคะ แล้วเม็ดพลอยจะเข็นรถเข็นให้ค่ะ"

"ไม่ต้องไง! รีบออกไปพ้น ๆ จากรัศมีของฉันได้ละ น่ารำคาญจริง ๆ จะไปทำอะไรก็ไป!"

"ขอโทษนะคะ งั้นเม็ดพลอยขอเก็บของต่าง ๆ ให้เข้าที่ก่อนนะคะ จะไม่ให้รบกวนคุณธามแน่นอนค่ะ"

เม็ดพลอยเดินออกมาจากห้องน้ำช้า ๆ หลังจากที่อาบน้ำเสร็จ แล้วสวมชุดนอนกางเกงขายาวกับเสื้อแขนยาวผ้าลื่นเข้าชุด พลางเดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้าภายใต้โคมไฟแสงไฟสีส้มอ่อน ๆ ที่ส่องสว่างจากหัวเตียง เธอไม่กล้าเปิดไฟในห้องเลย เพราะรู้ว่าเจ้าของห้องนี้ไม่ชอบให้เปิดไฟถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากเขา

ถึงจะรู้ว่าสามีของเธอตาบอด ถึงแม้ว่าเธอจะเปิดไฟห้องก็ได้ เพราะยังไงคนในห้องก็มองไม่เห็นว่าเธอทำอะไร แต่เธอก็ไม่อยากทำแบบนั้น เพราะยังไงคนตรงหน้าก็ได้ชื่อว่าเป็นสามีของเธอแล้ว ต่อให้จะบกพร่องยังไงเธอไม่อยากทำอะไรไม่ดีลับหลังเขาเลย

คนตัวสูงนั่งอยู่ที่ขอบเตียงอีกฝั่งในชุดนอนเหมือนกัน เพราะถึงแม้ว่าเขาจะตาบอด แต่เขาก็ทำทุกอย่างด้วยตัวเองได้จนแทบไม่ต้องให้ใครช่วยอะไรเลย

เม็ดพลอยจึงเดินอ้อมไปที่เตียงอีกฝั่งเพื่อขึ้นนอน แต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงเข้มพูด

"ใครบอกว่าฉันจะให้เธอนอนที่เตียงนี้!"

"ขะ...ขอโทษค่ะ" ร่างเล็กรีบดีดตัวลงจากเตียงทันที เพราะเธอไม่อยากทำให้คนตรงหน้าไม่พอใจ

"มานี่!"

เม็ดพลอยรีบเดินอ้อมเตียงไปยืนตรงหน้าเขาตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว 

"ค่ะคุณธาม มีอะไรหรือเปล่าคะ ถ้าเป็นเรื่องที่เม็ดพลอยจะไปนอนบนเตียงต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ค่ะ งั้นเม็ดพลอยขอหมอนหนึ่งใบนะคะ เดี๋ยวเม็ดพลอยจะปูผ้าห่มนอนพื้นก็ได้"

"ยังไม่อนุญาตให้นอนบนเตียงก็จริง แต่เป็นตอนที่เธอจะต้องทำหน้าที่เมียจนกว่าฉันจะพอใจ มานี่!"

มือแกร่งคว้าต้นแขนเล็กแล้วกระชากตัวเธอลงไปนอนบนเตียงเต็มแรง

"อ๊ะ!" แรงมหาศาลของคนตัวสูงที่เหวี่ยงตัวเธอลงเตียงอย่างเต็มแรง ทำให้เม็ดพลอยเสียการทรงตัวจนศีรษะเล็กเกือบกระแทกกับของเตียงหรู

คนตัวใหญ่ก็ก้าวขึ้นมาบนเตียงอย่างรวดเร็ว จนเม็ดพลอยต้องขยับตัวหนีจนแผ่นหลังสัมผัสกับหัวเตียง

ใบหน้าเล็กทำสีหน้าวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด เธอสั่นกลัวจนแทบควบคุมอารมณ์ไม่ไหว แต่ก็รู้สึกโล่งใจที่เขาไม่เห็นใบหน้าในตอนนี้ของเธอ ไม่อย่างนั้นเขาคงจะคิดว่าเธอกำลังแสดงอยู่อีกแน่ ๆ

"ได้เงินฉันไปสามสิบล้านให้แม่หน้าเลือดของเธอถลุงเล่น แล้วคิดว่าจะได้อยู่ที่นี่อย่างสุขสบายหรือไง!"

"ขอโทษจริง ๆ ค่ะ"

"ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าทำไมผู้หญิงอย่างเธอถึงได้ตัดอนาคตตัวเอง โดยการเลือกมาแต่งงานกับผู้ชายพิการทางสายตาแบบฉัน แต่ว่าตราบใดที่เธออยู่ที่นี่ จำไว้ว่าเธอจะไม่ได้รับความสุขและความเห็นใจจากใครทั้งนั้น เพราะฉันจะทำให้เธอเป็นคนเอ่ยปากขอออกไปจากที่นี่เอง"

"เม็ดพลอยขอโทษนะคะที่ทำให้คุณต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้ แต่ว่าตราบใดที่เม็ดพลอยยังอยู่ที่นี่ เม็ดพลอยสัญญาว่าจะทำหน้าที่ภรรยาให้ดีที่สุดค่ะ จะไม่ทำตัวให้เป็นภาระของคุณธามอย่างแน่นอน ขอแค่คุณอย่าไล่เม็ดพลอยออกไปจากที่นี่เลยนะคะ"

"เลิกพูดและทำท่าทางราวกับตัวเองเป็นนางเอกได้ละ มานี่!" มือหนาผลักไหล่เล็กลงบนเตียงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้มือดึงชุดนอนผ้าลื่นของคนใต้ร่างจนกระดุมหลุดกระจาย

ไม่ถึงนาทีเม็ดพลอยก็อยู่ในสภาพที่เปลือยเปล่า สีหน้าและแววตาตื่นตระหนกตกใจเป็นอย่างมาก แต่ก็พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้สั่น เพราะกลัวคนตัวสูงจะเอ็ดเอาอีก

"ผู้หญิงแบบเธอไม่มีค่าพอที่จะฉันจะแตะต้องตัวเลยด้วยซ้ำ นี่ฉันอุตส่าห์ลดตัวลงมาเกลือกกลั้วกับผู้หญิงชั้นต่ำแบบเธอเลยนะ เอาเป็นว่าฉันจะหลับหูหลับตาทำเพื่อให้มันคุ้มค่ากับเงินที่เสียไปเอง อย่าได้คิดเข้าข้างตัวเองว่าฉันจะพิศวาสเธอล่ะ"

"ถ้าคุณธามไม่ชอบก็ไม่ต้องฝืนใจก็ได้นะคะ ต่อจากนี้ไปเม็ดพลอยจะอยู่เคียงข้างคุณ แล้วก็จะทำทุกอย่างที่คุณต้องการอยากจะให้ทำเลยค่ะ"

"เธอน่ะอยู่เงียบ ๆ ไปเลย เพราะฉันไม่ได้บอกให้เธอมาแสดงความคิดเห็น อย่างเธอแค่อ้าขาแล้วเป็นที่ระบายอารมณ์ของฉันก็พอ หน้าที่ของเธอก็มีเท่านี้!"