หน้าหลัก / โรแมนติก / หัวใจไร้เงารัก Loveless / 5 | บ้านหลังใหญ่ที่แสนโดดเดี่ยว

แชร์

5 | บ้านหลังใหญ่ที่แสนโดดเดี่ยว

ผู้เขียน: ฅนหลังเขา
last update วันที่เผยแพร่: 2025-12-31 11:48:08

"มะ...ไม่จริงค่ะ เม็ดพลอยไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะคะ แล้วไฟในห้องนี้เม็ดพลอยก็ปิดหมดแล้วจริง ๆ ค่ะคุณธาม เม็ดพลอยไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องโกหกคุณธามเลยนะคะ"

"งั้นก็เลิกตัวสั่นได้ละ ก่อนที่ฉันจะหมดอารมณ์"

"ขะ…เข้าใจแล้วค่ะ" เม็ดพลอยรีบข่มอารมณ์อย่างเต็มที่ เธอจะต้องทำตัวเองให้ปกติที่สุด 

'แค่หยุดตัวสั่นเองเม็ดพลอย เธอต้องทำได้อยู่แล้ว ส่วนหน้าตาจะเป็นยังไงก็ช่างเถอะ เพราะยังไงเขาก็ตาบอด ห้ามอาย…ห้ามอายเด็ดขาด เธอต้องทำได้สิ'

เม็ดพลอยให้กำลังใจตัวเองอยู่ในใจพลางหลับตาปี๋ เธอพยายามเกร็งตัวอย่างสุดฤทธิ์เพื่อให้บังคับตัวเองไม่ให้สั่น

มือแกร่งทั้งสองข้างจับไหล่เล็กแล้วผลักเธอลงเตียงอีกครั้ง ก่อนจะสบถออกมาด้วยความหัวเสีย

"ตัวแข็งเป็นท่อนไม้แบบนี้จะให้ฉันเอาเธอลงได้ยังไงวะ ออกไปจากเตียงฉันเดี๋ยวนี้! เธอทำให้ฉันหมดอารมณ์นะ จำไว้ด้วยว่าคืนนี้อย่าให้เป็นแบบนี้อีก ถ้าไม่อยากให้ฉันต้องใช้กำลังจะลองทำแบบตอนนี้ดูก็ได้นะ"

"ขอโทษนะคะ ขอโทษจริง ๆ ค่ะ" เม็ดพลอยรีบลุกออกจากเตียงอย่างรวดเร็ว เพราะกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ

เธอรีบไปหยิบเสื้อผ้าและชุดชั้นใน แล้วไปยืนแอบอยู่มุมหนึ่งของห้องและใส่เสื้อผ้าไปเงียบ ๆ ถึงตอนนี้จะรอดเงื้อมมือเขามาได้อย่างหวุดหวิด แต่อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะถึงเวลากลางคืนแล้ว ไม่ว่าช้าหรือเร็วเธอก็หนีเขาไม่พ้นอยู่ดี

ก๊อก ๆ

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น เม็ดพลอยรีบสวมเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบออกไปเปิดประตู

เธอเห็นแม่บ้านเข็นรถเข็นอาหารมาให้ เม็ดพลอยจึงอาสารับรถเข็นนั้นไว้เอง

"เดี๋ยวฉันเอาไปให้คุณธามเองก็ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ" เม็ดพลอยมองดูนาฬิกาข้อมือของตัวเอง ตอนนี้ก็ใกล้เวลาบ่ายแล้ว เธอก็รู้สึกหิวขึ้นมาทันทีเมื่อได้กลิ่นอาหาร 

เม็ดพลอยมองดูอาหารบนรถเข็นด้วยความตกตะลึง เมื่อเธอเข็นรถเข้าไปใกล้กับโคมไฟที่หัวเตียง 

'นี่มันระดับอาหารในโรงแรมแล้ว' เม็ดพลอยกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ ก่อนจะเข็นรถอาหารที่มีทั้งของคาวของหวานและเครื่องดื่มครบครัน

"คุณธามคะ อาหารมาแล้วค่ะ"

"ออกไป!"

"คะ?"

"ฉันบอกให้เธอออกไป!"

"แต่ว่าคุณธามทานอาหารคนเดียวได้หรือคะ"

"ฉันทานแบบนี้มาตั้งนานแล้ว แค่นี้มันไม่ได้ลำบากอะไรหรอก ฉันบอกให้เธอออกไป! อย่าให้ต้องพูดซ้ำ"

"ขอโทษด้วยนะคะคุณธาม จะออกไปตอนนี้แหละค่ะ"

"เปิดไฟด้วย ก่อนออกไป"

"ได้ค่ะ" เม็ดพลอยรีบเดินออกไปจากห้องทันที ก่อนจะมองซ้ายมองขวาด้วยความมึนงง บ้านหรูที่ตกแต่งสไตล์ยุโรปที่กว้างใหญ่ขนาดนี้ เธอไม่รู้จะเดินไปทางไหนเลยด้วยซ้ำ

เธอไม่รู้จักใครในบ้านหลังนี้เลย เห็นแม่บ้านกับพ่อบ้านเดินผ่านไปผ่านมาเป็นระยะ ๆ โดยไม่มีใครสนใจเธอสักคน ราวกับเธอไร้ตัวตนเป็นเพียงแค่อากาศ

เธอไม่อยากอยู่เฉย ๆ และเป็นภาระของใครในบ้านหลังนี้ บางทีการที่เธอเข้ามาอยู่ที่นี่อาจจะไม่มีใครรู้สถานะของเธอเลยก็ได้ 

'ถ้าไม่มีใครรู้ว่าเราเป็นใครก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องเกร็งด้วย'

"ขอโทษนะคะ ห้องครัวไปทางไหนหรือคะ"

"อย่ามายุ่งกับฉัน อยากรู้ก็ไปหาเองสิ"

"ขอโทษค่ะ" 

เม็ดพลอยเดินถามคนในบ้านอยู่หลายคนแต่ก็ไม่มีใครเต็มใจจะตอบคำถามเธอเลย ร่างเล็กจึงเดินไปเรื่อย ๆ ก่อนจะไปหยุดที่ลิฟต์ แล้วกดลงไปยังชั้นล่างสุดจากจำนวนชั้นทั้งหมดหกชั้น

ท่ามกลางสายตาของพ่อบ้านแม่บ้านหลายคนที่มองมาทางเธอเหมือนไม่เป็นมิตร เม็ดพลอยก็รู้สึกได้ทันทีว่าที่นี่คงจะต้องรู้เรื่องของเธอแล้วแน่ ๆ ว่าเข้ามาอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร  ทุกคนถึงได้พร้อมใจกันเกลียดเธอขนาดนี้

บ้านหรูที่ตกแต่งสไตล์ยุโรปอย่างกว้างขวาง ท่ามกลางคนในบ้านมากมายส่วนใหญ่ก็มีแต่แม่บ้านทั้งนั้น แค่ก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้วันแรกก็ไม่ได้รับการต้อนรับจากใครเลย ดูเหมือนจะไม่มีใครพอใจที่เธอก้าวเข้ามาในบ้านหรูหราหลังนี้เลยสักคน เม็ดพลอยพยายามทำสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด ทั้ง ๆ ที่ในใจเธอกำลังรู้สึกอ้างว้างและเหงาในใจเหลือเกิน

หลังจากที่เดินหาห้องครัวอยู่ประมาณเกือบสามสิบนาที เธอก็เดินเข้าไปในครัวขนาดใหญ่หลายสายตาหันมองมายังเธอ ก่อนที่จะกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองอีกครั้ง

"หาอะไรอยู่ล่ะแม่หนู" แม่บ้านสูงวัยในวัยประมาณห้าสิบปี เป็นคนแรกที่เข้ามาทักถาม จึงทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเม็ดพลอยผุดรอยยิ้มออกมาเล็ก

'อย่างน้อยก็ยังมีคนที่มีน้ำใจอยากจะคุยกับเราอยู่บ้างสินะ'

"สวัสดีค่ะ เม็ดพลอยเพิ่งมาอยู่ที่บ้านหลังนี้เป็นครั้งแรกและวันแรก ตอนนี้รู้สึกหิวก็เลยเดินหาห้องครัวน่ะค่ะ แต่กว่าจะหาเจอก็ครึ่งชั่วโมงเลย ตอนนี้พอจะมีอะไรที่สามารถรองท้องได้บ้างหรือเปล่าคะ"

"หนูเป็นเจ้าสาวของนายน้อยใช่ไหม"

"นายน้อย? เอ่อ…ใครหรือคะคุณป้า"

"คุณหนูธามไทไงคะ"

"คุณธาม อ่อ…ใช่ค่ะ ว่าแต่คุณป้ารู้ด้วยหรือคะว่าเม็ดพลอยเป็นเจ้าสาวของคุณธาม"

"ทุกคนในบ้านรู้หมดแหละค่ะ นี่หนูคงจะเดินหาเองจนเหนื่อยเลยล่ะสิ หน้าผากเปียกชุ่มเชียว"

"ค่ะ ไม่มีใครตอบและสนใจเม็ดพลอยเลยค่ะ"

"แล้วนี่หนูเดินมาที่ครัว คงจะหิวล่ะสินะ"

"ขอโทษนะคะที่ต้องรบกวน อยากทราบว่าตอนนี้พอจะมีอาหารอะไรที่สามารถทานรองท้องได้บ้างไหมคะ"

"ไปนั่งรอเถอะ เดี๋ยวป้าให้แม่ครัวทำให้"

"มีอะไรให้ช่วยไหมคะ ถึงจะทำอาหารไม่เป็นแต่เป็นลูกมือได้ค่ะ"

"ไปนั่งเถอะ ให้แม่ครัวจัดการให้" เม็ดพลอยเดินตัวลีบไปนั่งที่โต๊ะในครัวขนาดใหญ่ โดยมีสายตาของแม่ครัวหลายคนกำลังจ้องมองมาที่เธอด้วยความไม่พอใจ

"อันนี้พอทานได้ไหม หนูมาช้าไปหน่อยอาหารเลยหมดแล้ว ตอนนี้ก็เลยต้องทำเมนูง่าย ๆ ไปก่อนน่ะ พอจะทานได้นะ" ผู้สูงวัยกว่าวางอาหารจานเดียวตรงหน้าเธอ กลิ่นหอมของอาหารยิ่งทำให้เม็ดพลอยกลืนน้ำลายแทบไม่ทัน

"ไม่เป็นไรเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะคุณป้า" เม็ดพลอยยกมือไหว้ผู้สูงวัยที่นำอาหารมาให้ เธอรู้สึกซึ้งใจมากจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เธอคิดว่าตัวเองคงจะต้องอยู่โดดเด่นท่ามกลางบ้านหลังใหญ่นี้เสียแล้ว

"เรียกป้าภาเฉย ๆ ก็ได้"

"จะดีหรือคะ"

"เอาเป็นว่าหนูทานเถอะ ป้าต้องไปตรวจความเรียบร้อยอย่างอื่นภายในบ้านต่ออีก ตามสบายนะ"

"คุณป้า เอ่อ…ป้าภาคะ ทำไมป้าภาถึงดีกับเม็ดพลอยล่ะค่ะ แต่ทุกคนที่อยู่ในนี้ไม่มีใครต้อนรับเม็ดพลอยเลยสักคน ไม่รู้ว่าเม็ดพลอยได้ทำอะไรให้ทุกคนไม่พอใจหรือเปล่าคะ"

"ไม่มีอะไรหรอก ไม่ต้องคิดมาก งั้นป้าไปดูส่วนอื่นก่อนนะ หนูก็ทานตามสบาย"

"ขอบคุณมากค่ะ"

เม็ดพลอยรีบตักอาหารใส่ปากด้วยความหิว แต่พอรับประทานคำแรกเข้าไป เธอก็ต้องคายออกมาทันที

"เค็มจัง"

เม็ดพลอยแอบชำเลืองมองไปที่แม่ครัวที่พากันแอบหัวเราะเธอ เพียงเท่านี้เธอก็รู้แล้วว่าทุกคนในบ้านนี้ไม่มีใครอยากต้อนรับเธอเลยสักคน คงจะมีแค่ป้าภาคนนั้นที่ใจดีกับเธอบ้าง

เธอไม่สามารถตักทานต่อได้เลย แค่คำเดียวที่เธอทานเข้าไปก็ทำให้เธอลิ้นชาไปหมด เธอจึงยกจานไปเพื่อเตรียมล้าง 

"เอาวางไว้ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวจัดการเอง"

"ขอบคุณมากนะคะ" เม็ดพลอยจึงเดินเข้าไปหยิบขวดน้ำในตู้เย็น ก่อนจะเดินออกไปจากห้องครัวทั้ง ๆ ที่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย

หลังจากที่เม็ดพลอยจำทางกลับห้องของตัวเองได้แล้ว เธอก็เคาะประตูสองครั้ง ก่อนจะผลักเข้าไปเบา ๆ พร้อมกับวางขวดน้ำดื่มไว้ที่โต๊ะมุมหนึ่งของห้อง

"เข้ามาแล้วก็ปิดไฟด้วย"

"ค่ะ ทานเสร็จแล้วใช่ไหมคะคุณธาม งั้นเม็ดพลอยเอารถเข็นไปเก็บให้นะคะ" ถึงจะแปลกใจว่าอาหารที่พร่องไปแทบจะไม่หกเลอะเทอะเลย แทบไม่เชื่อว่าคนตรงหน้าจะเป็นคนตาบอดด้วยซ้ำ หรือบางทีเขาอาจจะชินแล้วก็ได้

เสียงท้องร้องของเม็ดพลอยดังขึ้น แม้จะไม่ได้เสียงดังมากนัก แต่เสียงนั้นก็ดังพอที่คนในห้องจะได้ยินด้วย

"เอ่อ…คุณธามคะ ถ้าเม็ดพลอยจะขอทานขนมปังที่คุณธามยังไม่ได้ทานได้ไหมคะ"

"ฉันไม่ทานแล้ว ของเหลือ ๆ แบบนั้นเธออยากจะกินก็กินสิ"

"ขอบคุณมากค่ะ" เม็ดพลอยไม่ได้ย้ายรถเข็นอาหารออกไปไหน แต่รีบหยิบขนมเบเกอรี่ที่เจ้าของยังไม่ได้แตะต้องออกมาทานด้วยความหิว เธอไม่จำเป็นต้องย้ายไปที่อื่น เพราะคนตรงหน้าก็มองไม่เห็นอะไรอยู่แล้ว 

ขนมที่เธอรับประทานอร่อยมาก อร่อยมากจนเธอนึกถึงที่ทำงานเก่าที่ลาออกจากที่นั่นมาเพื่อแต่งงาน เม็ดพลอยหยิบทานขนมปังไปหลายชิ้น อย่างน้อยในตอนนี้เธอก็ได้อิ่มท้องไปหนึ่งมื้อด้วยขนมที่คนตรงหน้าไม่ต้องการ

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • หัวใจไร้เงารัก Loveless   Special 5 | จุดตกต่ำของแม่เลี้ยงใจร้าย

    "สวัสดีค่ะบอส สวัสดีค่ะคุณเม็ดพลอย" พนักงานในโรงแรมต่างก็พากันทักทายธามไทกับเม็ดพลอยเป็นระยะ ๆ เมื่อเห็นเจ้าของโรงแรมเดินเข้ามาในตัวอาคาร ส่วนเม็ดพลอยก็เกร็งเล็กน้อย เพราะวันนี้ถูกสามีสั่งแกมบังคับให้มาที่โรงแรมด้วย แถมวันนี้เธอก็ไม่มีสอนพิเศษก็เลยขัดเขาไม่ได้พอเข้ามาถึงห้องทำงาน เม็ดพลอยก็ถอนหายใจทันที เพราะเธอยังไม่ชินกับสายตาที่โดนจับจ้องตลอดเวลาแบบนั้น แถมทุกคนยังมองมาที่เธอกับสามีเป็นทางเดียวกัน"นี่ไง พี่ถึงบอกให้มากับพี่บ่อย ๆ หนูจะได้ชินไงครับ มาช่วงที่ทิชาไปเรียนก็ได้ ไม่จำเป็นต้องมาตลอดหรอก""นี่หนูต้องมาอีกกี่รอบคะถึงจะชินน่ะ แล้วเดี๋ยวสัปดาห์หน้าต้องไปงานเลี้ยงกับพี่อีก หนูจะไหวไหมนะพี่ธาม""พี่ไม่อยากฝืนใจนะ แต่พี่บังคับเลยล่ะเพราะพี่ไม่ยอมนะถ้าหนูไม่ไปด้วยเนี่ย มีเมียก็ต้องเอาเมียไปอวดสิครับ ยิ่งมีเมียน่ารัก ๆ แบบนี้ต้องทำให้คนอื่นอิจฉา""พี่ธามล่ะก็ ว่าแต่ช่วงบ่ายพี่ธามมีแพลนจะไปทานข้าวที่ไหนหรือเปล่าคะ""ไม่มีแพลนหรอก ว่าแต่ทำไมหรือครับ หรือว่าหนูอยากทานที่ไหนก็บอกพี่ได้นะ พี่ไปได้หมด""พอดีว่ามีร้านแถว ๆ โรงแรมของเราที่เคยเป็นร้านประจำของหนูกับน้ำตาลน่ะค่ะ หนูไม่ได้

  • หัวใจไร้เงารัก Loveless   Special 4 | Please…marry me baby แต่งงานกับพี่นะครับ

    เป็นครั้งแรกที่เธอได้เดินทางออกนอกประเทศแบบนี้ เนื่องจากสามีของเธอมีแพลนจะพักร้อนกะทันหัน พอหลังจากที่เปิดตัวเธอให้กับทุกคนได้รู้จักว่าเธอคือภรรยาของเขาไปได้ไม่ถึงสองสัปดาห์ เขาก็บอกว่าอยากจะพักร้อนแล้วพาครอบครัวไปเที่ยว ในทริปนี้เหมือนเป็นทริปครอบครัว เพราะมีทั้งบิดามารดาของเขา พี่ชายของเขา น้ำตาลเพื่อนสาวของเธอ ไทก้าและลูกสาวของเธอด้วยวันนี้ก็เข้าสู่วันที่สองของการมาเที่ยวที่ประเทศเวเนซุเอลา โดยได้จองที่พักในรัฐโบลิวาร์ ที่ใกล้กับน้ำตกเอนเจลที่จะไปกัน ทุกคนต่างก็เตรียมตัวเพื่อจะได้ไปชมน้ำตกที่สูงที่สุดในโลกที่มีความสูงเกือบหนึ่งกิโลเมตร"โอ้โห...สูงมากเลยครับแด๊ด น้ำตกมันอยู่สูงจนดูเหมือนเป็นก้อนเมฆเลยนะครับ" ทุกคนนั่งอยู่บนเรือของทางอุทยานที่มีบริการพาพายเรือไปตามแม่น้ำ เพื่อไปชมบริเวณฐานของน้ำตกเอนเจล พอมาถึงฐานน้ำตก พนักงานก็หยุดเรือไว้ตรงนั้นเพื่อให้นักท่องได้ชมความงามของน้ำตกที่นี่"ใช่แล้วไทก้า เพราะน้ำตกที่นี่มันสูงมากยังไงล่ะ สูงเกือบหนึ่งกิโลเมตรเลยนะ ก็ไม่แปลกที่หลานจะเห็นเป็นหมอก เพราะน้ำตกมันอยู่สูงมาก น้ำจากข้างบนที่ไหลลงมาจึงไม่ตกถึงพื้นหรือฐานที่เราอยู่ตรงนี้ เพราะน้

  • หัวใจไร้เงารัก Loveless   Special 3 | เปิดตัวภรรยาสู่สาธารณชน

    งานจัดเลี้ยงพนักงานในโรงแรมทั้งหมดหลายร้อยชีวิต ต่างก็พากันแต่งตัวจัดเต็มเพื่อฉลองส่งท้ายปีล่วงหน้า ธามไทปิดโรงแรมหนึ่งวันแล้วเลี้ยงพนักงานทุกคนอย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะเป็นอาหาร ของว่าง เครื่องดื่มต่าง ๆ ก็จ้างเหมาจากร้านอาหารบุฟเฟต์ชื่อดังระดับประเทศมาเพื่อเลี้ยงต้อนรับพนักงานทุกคนที่ได้ทำงานกันมาอย่างเหน็ดเหนื่อยตลอดทั้งปีโดยทุ่มทุนไม่อั้น"งานเลี้ยงพนักงานของนายแต่ชวนพวกฉันมาด้วยนี่จะดีจริงหรือวะไอ้ธาม แบบนี้พวกฉันก็เหมือนคนนอกเลยนะ""อะไรกัน พวกนายหน้าบางด้วยหรือไง แล้วเพื่อนชวนจะกล้าปฏิเสธหรือวะ""ถ้าปฏิเสธแล้วฉันจะมายืนอยู่ที่นี่ไหม""แล้วนี่แฟน ๆ ของพวกนายไปไหนกันล่ะ""ก็นายเล่นนัดพวกฉันกะทันหันแบบนี้ แฟนพวกฉันจะว่างได้ยังไงวะ เล่นมาบอกเอาวันสุดท้ายก่อนจัดงานแบบนี้ พวกฉันมาได้ก็บุญแล้วว่ะ""ใช่ แล้วอีกอย่างนะ แกก็รู้ว่าผู้หญิงน่ะเรื่องมากจะตาย อย่างน้อยก็ต้องมีเวลาตัดชุดก่อนสักสามสี่วันน่ะ ให้ไปแบบเร่งรีบแบบนี้ไม่มีใครมากันหรอก""ทำไมไม่เหมือนเมียของฉันเลยวะ กินง่ายอยู่ง่าย เสื้อผ้าอะไรก็ใส่ได้หมด อย่าเหมารวมว่าผู้หญิงทุกคนจะเป็นแบบแฟนพวกแกนะโว้ย เมียของฉันน่ะไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิ

  • หัวใจไร้เงารัก Loveless   Special 2 | “เม็ดพลอย” ผู้หญิงที่มีแต่รอยยิ้ม

    "นั่งเหม่ออะไรอยู่คนเดียวล่ะครับเมียพี่" ธามไทเข้าไปสวมกอดคนตัวเล็กจากทางด้านหลัง ที่ยืนมองไปยังสวนดอกไม้หน้าบ้านบนชั้นสองด้วยท่าทีเหม่อลอย"หนูคิดถึงทิชาจังเลยค่ะ ไปอยู่ที่บ้านคุณย่าตั้งสัปดาห์หนึ่งแล้ว เมื่อไหร่จะกลับมาก็ไม่รู้นะคะ""คงจะติดไทก้าตามเคยนั่นแหละ เห็นว่าไปวิ่งเล่นที่สนามเทนนิสทุกวันเลยล่ะ""แปลกนะคะที่ทิชาชอบเล่นเทนนิสมาก ชอบมาตั้งแต่จำความได้เลยมั้งคะ พอพาไปเดินร้านของเล่นก็คว้าแต่ลูกเทนนิสมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว จนถึงตอนที่พี่ธามเกิดอุบัติเหตุก็หยุดเล่นไปพักใหญ่ แต่ก็ดีแล้วล่ะค่ะที่กลับมาเล่นอีกครั้ง""พี่ว่าทิชาคงจะอยู่ที่บ้านคุณแม่พี่อีกนานแน่เลยล่ะ เพราะบ้านเราไม่มีสนามเทนนิสเหมือนที่บ้านโน้นด้วย""ก็พี่ธีร์เล่นลงทุนสร้างสนามเทนนิสให้ไทก้าขนาดนี้ ทุกคนดูจะถูกตามใจกันมากเลยนะคะเนี่ย ทั้งพี่ธีร์และก็พี่ธามด้วย คุณพ่อคุณแม่คงไม่มีใครกล้าขัดใจเลยใช่ไหมคะ""เจ้าไทก้าน่ะดูเหมือนจะนิสัยแย่มากนะ เพราะพี่กับพี่ธีร์ถึงจะโดนตามใจแต่ก็ไม่ได้พูดจาขวานผ่าซากแบบนั้น ดีนะที่โดนหนูปราบนิสัยได้จนอยู่หมัดตั้งแต่เด็ก เจ้าไทก้าจึงเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย เดี๋ยวนี้กลายเป็นเด็กพูดเพราะสุภาพเรีย

  • หัวใจไร้เงารัก Loveless   Special 1 | พบครอบครัวสามีครั้งแรก(2)

    "เดี๋ยวนะ...อย่าบอกนะว่าอาหารนี้ลูกก็ลงมือทำเองเลยเหรอ""ใช่ครับคุณแม่""นี่ลูกฝึกทำอาหารตั้งแต่เมื่อไหร่""ก็ตั้งแต่ที่ผมเริ่มหายจากอุบัติเหตุนั่นแหละครับ ผมแค่อยากจะทำทุกอย่างด้วยตัวเองเพื่อคนที่ผมรัก ผมก็เลยให้แม่บ้านช่วยสอนทำช่วงที่เม็ดพลอยออกไปสอนพิเศษข้างนอก ฝีมือก็ยังไม่เข้าขั้นหรอกนะครับแต่ผมก็ค่อย ๆ ฝึกทำจนเริ่มชำนาญแล้วล่ะครับ""นอกจากทำอาหารจัดโต๊ะอาหารแล้วยังทำอะไรอีกหรือเปล่าเนี่ย แม่ว่ามันหักโหมมากเกินไปไหม""ผมก็ทำแค่นี้แหละครับ" ธามไทโกหกมารดาไปเพราะกลัวว่าท่านจะเป็นห่วง "ส่วนที่เหลือก็เป็นงานของแม่บ้านครับ ผมก็ทำบางอย่างเท่าที่ผมอยากจะทำ แต่ผมก็ไม่ได้ทำทุกวันหรอกเพราะว่าวันไหนที่งานยุ่ง เม็ดพลอยก็เป็นคนทำเองครับ""อันนี้ก็เป็นฝีมือของพี่ธามนะคะ คุณแม่ลองทานดูค่ะ"บนโต๊ะอาหารที่บรรยากาศอึมครึมก่อนหน้านี้กลับคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายของความอบอุ่นและความสุข เม็ดพลอยได้กลับมายิ้มอย่างเต็มที่อีกครั้งหลังจากที่เธอเครียดมานานเหลือเกิน กังวลมาตลอดว่าเธอจะสามารถเข้ากับมารดาของสามีได้หรือไม่ ซึ่งตอนนี้ทุกอย่างก็ลงตัวลง ใบหน้าใสก็ยิ้มออกมาอย่างเต็มที่ เป็นยิ้มแรกในรอบหลายปีที่เธอไม่

  • หัวใจไร้เงารัก Loveless   Special 1 | พบครอบครัวสามีครั้งแรก(1)

    ...หนึ่งปีก่อน..."พี่ธามคะ ที่พี่ธามบอกว่าคุณแม่จะมาทานอาหารที่บ้านของเรา เอ่อ...พรุ่งนี้แล้วนี่คะ ถึงจะเคยเจอหน้ากันตอนที่พี่ธามอยู่โรงพยาบาลก็เถอะ แต่หนูก็ยังไม่เคยได้คุยกันแบบเป็นทางการสักที แล้วหนูต้องทำยังไงบ้างคะ""ก็ไม่เห็นต้องทำอะไรนี่ครับ ก็ทำตัวตามปกตินั่นแหละ""ตามปกตินี่ยังไงคะ คุณแม่ของพี่เคยเกลียดหนูมากเลยนะ หนูไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวยังไงเพื่อทำให้คุณแม่และครอบครัวของพี่พอใจดีค่ะ กลัวเหลือเกินว่าจะทำให้ท่านทั้งสองคนผิดหวัง""ตอนนี้มันไม่เหมือนแต่ก่อนแล้วนี่ครับ หนูไม่ต้องกังวลอะไรไปหรอก คุณแม่เข้าใจเรื่องทุกอย่างมาตั้งนานแล้วล่ะ ก็ตั้งแต่ที่พี่บอกความจริงเรื่องที่พี่มีลูกกับหนูตั้งแต่ที่หนูยังไม่ยอมรับในตัวพี่นั่นแหละ ตอนนั้นพวกเราก็ดูทิชาผ่านทางภาพถ่ายและวิดีโอมาตลอด""แต่ว่าหนู...""ไม่ต้องคิดมากนะครับคนดี คุณแม่พี่เข้าใจในตัวหนูทุกอย่างแล้วล่ะ เข้าใจว่าที่ผ่านมาหนูต้องเจอกับอะไรบ้าง ทั้งเรื่องที่แม่เลี้ยงและน้องสาวของหนูทำอะไรกับหนูไว้มากมาย แล้วก็สาเหตุที่ทำให้หนูต้องมาเจอกับครอบครัวพี่ คุณแม่ของพี่อยากจะคุยกับหนูด้วยตัวเองจริง ๆ นะครับ""แน่ใจนะคะว่าคุณแม่ของพี่จะไม่

  • หัวใจไร้เงารัก Loveless   77 | เป็นสัญญาณที่ดี

    ธามไทค่อย ๆ ลืมตาขึ้นหลังจากที่นอนหลับใหลยาวนานถึงแปดวัน เขาค่อย ๆ ปรับสายตาให้คุ้นชินกับสิ่งรอบตัว แล้วก็พอจะทราบว่าตัวเองกำลังอยู่ที่ไหนธามไทค่อย ๆ ขยับร่างกายและมือตัวเองเพื่อเคลื่อนไหว ก่อนที่จะรู้ตัวว่ามีใครบางคนกำลังฟุบหน้านอนหลับแล้วจับมือเขาไว้แน่นโดยไม่ยอมปล่อยแบบนี้ใบหน้าหล่อเหลาอมยิ้มอ

  • หัวใจไร้เงารัก Loveless   74 | บ้านที่ได้กลับคืนมา

    "มันพูดยากจัง แต่ว่าเดี๋ยวเดือนหน้าฉันจะต้องย้ายออกจากที่นี่แล้วล่ะ ฉันคงไม่ได้อยู่ที่หอพักนี่อีกแล้ว""ทำไมล่ะ? ถ้าเธอไม่ได้อยู่ที่หอพักนี้แล้วเธอจะไปอยู่ที่ไหน ก็เธอต้องทำงานที่โรงแรมนี่ แถมยังได้เป็นหัวหน้าแล้วด้วย ถ้าเธอย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้วเธอจะไปอยู่ที่ไหน แล้วจะเดินทางมาทำงานลำบากหรือเปล่า แ

  • หัวใจไร้เงารัก Loveless   73 | เปิดใจ

    "น้ำตาล เธอส่งอะไรมาให้อีกแล้วเนี่ย เธอรู้ไหมว่าของเล่นของทิชาเต็มห้องจนไม่มีที่เก็บแล้วนะ รู้นะว่ารักลูกน่ะ แต่ก็เพลา ๆ มือหน่อย ไม่ใช่ว่าลูกอยากได้อะไรก็ซื้อให้หมด""ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้เสื้อผ้าจะตามไปอีกหนึ่งลังนะ""เสื้อผ้าอีกแล้ว เยอะขนาดนั้นเลยหรือน้ำตาล แล้วเธอเล่นซื้อแต่ขอ

  • หัวใจไร้เงารัก Loveless   72 | 2 ปีที่รอคอย

    "ขอบใจมากนะลูก เป็นเด็กดีจริง ๆ เลยนะ"มือแกร่งก็เลื่อนไปจับที่ใบหน้าเล็ก ผิวของเด็กน้อยตรงหน้าที่ขาวใสเหมือนมารดาของเธอ ใบหน้ากลมแก้มยุ้ยจิ้มลิ้มน่ารักเหมือนมารดา แต่สีผมและสีดวงตาเหมือนกับเขา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าลูกสาวได้สีผมนี้มาจากใคร"คุณพอใจหรือยังคะ เดี๋ยวฉันจะได้พาทิชากลับไปพักค่ะ เพราะว่าไปอ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status