5 | บ้านหลังใหญ่ที่แสนโดดเดี่ยว

"มะ...ไม่จริงค่ะ เม็ดพลอยไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะคะ แล้วไฟในห้องนี้เม็ดพลอยก็ปิดหมดแล้วจริง ๆ ค่ะคุณธาม เม็ดพลอยไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องโกหกคุณธามเลยนะคะ"

"งั้นก็เลิกตัวสั่นได้ละ ก่อนที่ฉันจะหมดอารมณ์"

"ขะ…เข้าใจแล้วค่ะ" เม็ดพลอยรีบข่มอารมณ์อย่างเต็มที่ เธอจะต้องทำตัวเองให้ปกติที่สุด 

'แค่หยุดตัวสั่นเองเม็ดพลอย เธอต้องทำได้อยู่แล้ว ส่วนหน้าตาจะเป็นยังไงก็ช่างเถอะ เพราะยังไงเขาก็ตาบอด ห้ามอาย…ห้ามอายเด็ดขาด เธอต้องทำได้สิ'

เม็ดพลอยให้กำลังใจตัวเองอยู่ในใจพลางหลับตาปี๋ เธอพยายามเกร็งตัวอย่างสุดฤทธิ์เพื่อให้บังคับตัวเองไม่ให้สั่น

มือแกร่งทั้งสองข้างจับไหล่เล็กแล้วผลักเธอลงเตียงอีกครั้ง ก่อนจะสบถออกมาด้วยความหัวเสีย

"ตัวแข็งเป็นท่อนไม้แบบนี้จะให้ฉันเอาเธอลงได้ยังไงวะ ออกไปจากเตียงฉันเดี๋ยวนี้! เธอทำให้ฉันหมดอารมณ์นะ จำไว้ด้วยว่าคืนนี้อย่าให้เป็นแบบนี้อีก ถ้าไม่อยากให้ฉันต้องใช้กำลังจะลองทำแบบตอนนี้ดูก็ได้นะ"

"ขอโทษนะคะ ขอโทษจริง ๆ ค่ะ" เม็ดพลอยรีบลุกออกจากเตียงอย่างรวดเร็ว เพราะกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ

เธอรีบไปหยิบเสื้อผ้าและชุดชั้นใน แล้วไปยืนแอบอยู่มุมหนึ่งของห้องและใส่เสื้อผ้าไปเงียบ ๆ ถึงตอนนี้จะรอดเงื้อมมือเขามาได้อย่างหวุดหวิด แต่อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะถึงเวลากลางคืนแล้ว ไม่ว่าช้าหรือเร็วเธอก็หนีเขาไม่พ้นอยู่ดี

ก๊อก ๆ

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น เม็ดพลอยรีบสวมเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบออกไปเปิดประตู

เธอเห็นแม่บ้านเข็นรถเข็นอาหารมาให้ เม็ดพลอยจึงอาสารับรถเข็นนั้นไว้เอง

"เดี๋ยวฉันเอาไปให้คุณธามเองก็ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ" เม็ดพลอยมองดูนาฬิกาข้อมือของตัวเอง ตอนนี้ก็ใกล้เวลาบ่ายแล้ว เธอก็รู้สึกหิวขึ้นมาทันทีเมื่อได้กลิ่นอาหาร 

เม็ดพลอยมองดูอาหารบนรถเข็นด้วยความตกตะลึง เมื่อเธอเข็นรถเข้าไปใกล้กับโคมไฟที่หัวเตียง 

'นี่มันระดับอาหารในโรงแรมแล้ว' เม็ดพลอยกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ ก่อนจะเข็นรถอาหารที่มีทั้งของคาวของหวานและเครื่องดื่มครบครัน

"คุณธามคะ อาหารมาแล้วค่ะ"

"ออกไป!"

"คะ?"

"ฉันบอกให้เธอออกไป!"

"แต่ว่าคุณธามทานอาหารคนเดียวได้หรือคะ"

"ฉันทานแบบนี้มาตั้งนานแล้ว แค่นี้มันไม่ได้ลำบากอะไรหรอก ฉันบอกให้เธอออกไป! อย่าให้ต้องพูดซ้ำ"

"ขอโทษด้วยนะคะคุณธาม จะออกไปตอนนี้แหละค่ะ"

"เปิดไฟด้วย ก่อนออกไป"

"ได้ค่ะ" เม็ดพลอยรีบเดินออกไปจากห้องทันที ก่อนจะมองซ้ายมองขวาด้วยความมึนงง บ้านหรูที่ตกแต่งสไตล์ยุโรปที่กว้างใหญ่ขนาดนี้ เธอไม่รู้จะเดินไปทางไหนเลยด้วยซ้ำ

เธอไม่รู้จักใครในบ้านหลังนี้เลย เห็นแม่บ้านกับพ่อบ้านเดินผ่านไปผ่านมาเป็นระยะ ๆ โดยไม่มีใครสนใจเธอสักคน ราวกับเธอไร้ตัวตนเป็นเพียงแค่อากาศ

เธอไม่อยากอยู่เฉย ๆ และเป็นภาระของใครในบ้านหลังนี้ บางทีการที่เธอเข้ามาอยู่ที่นี่อาจจะไม่มีใครรู้สถานะของเธอเลยก็ได้ 

'ถ้าไม่มีใครรู้ว่าเราเป็นใครก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องเกร็งด้วย'

"ขอโทษนะคะ ห้องครัวไปทางไหนหรือคะ"

"อย่ามายุ่งกับฉัน อยากรู้ก็ไปหาเองสิ"

"ขอโทษค่ะ" 

เม็ดพลอยเดินถามคนในบ้านอยู่หลายคนแต่ก็ไม่มีใครเต็มใจจะตอบคำถามเธอเลย ร่างเล็กจึงเดินไปเรื่อย ๆ ก่อนจะไปหยุดที่ลิฟต์ แล้วกดลงไปยังชั้นล่างสุดจากจำนวนชั้นทั้งหมดหกชั้น

ท่ามกลางสายตาของพ่อบ้านแม่บ้านหลายคนที่มองมาทางเธอเหมือนไม่เป็นมิตร เม็ดพลอยก็รู้สึกได้ทันทีว่าที่นี่คงจะต้องรู้เรื่องของเธอแล้วแน่ ๆ ว่าเข้ามาอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร  ทุกคนถึงได้พร้อมใจกันเกลียดเธอขนาดนี้

บ้านหรูที่ตกแต่งสไตล์ยุโรปอย่างกว้างขวาง ท่ามกลางคนในบ้านมากมายส่วนใหญ่ก็มีแต่แม่บ้านทั้งนั้น แค่ก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้วันแรกก็ไม่ได้รับการต้อนรับจากใครเลย ดูเหมือนจะไม่มีใครพอใจที่เธอก้าวเข้ามาในบ้านหรูหราหลังนี้เลยสักคน เม็ดพลอยพยายามทำสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด ทั้ง ๆ ที่ในใจเธอกำลังรู้สึกอ้างว้างและเหงาในใจเหลือเกิน

หลังจากที่เดินหาห้องครัวอยู่ประมาณเกือบสามสิบนาที เธอก็เดินเข้าไปในครัวขนาดใหญ่หลายสายตาหันมองมายังเธอ ก่อนที่จะกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองอีกครั้ง

"หาอะไรอยู่ล่ะแม่หนู" แม่บ้านสูงวัยในวัยประมาณห้าสิบปี เป็นคนแรกที่เข้ามาทักถาม จึงทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเม็ดพลอยผุดรอยยิ้มออกมาเล็ก

'อย่างน้อยก็ยังมีคนที่มีน้ำใจอยากจะคุยกับเราอยู่บ้างสินะ'

"สวัสดีค่ะ เม็ดพลอยเพิ่งมาอยู่ที่บ้านหลังนี้เป็นครั้งแรกและวันแรก ตอนนี้รู้สึกหิวก็เลยเดินหาห้องครัวน่ะค่ะ แต่กว่าจะหาเจอก็ครึ่งชั่วโมงเลย ตอนนี้พอจะมีอะไรที่สามารถรองท้องได้บ้างหรือเปล่าคะ"

"หนูเป็นเจ้าสาวของนายน้อยใช่ไหม"

"นายน้อย? เอ่อ…ใครหรือคะคุณป้า"

"คุณหนูธามไทไงคะ"

"คุณธาม อ่อ…ใช่ค่ะ ว่าแต่คุณป้ารู้ด้วยหรือคะว่าเม็ดพลอยเป็นเจ้าสาวของคุณธาม"

"ทุกคนในบ้านรู้หมดแหละค่ะ นี่หนูคงจะเดินหาเองจนเหนื่อยเลยล่ะสิ หน้าผากเปียกชุ่มเชียว"

"ค่ะ ไม่มีใครตอบและสนใจเม็ดพลอยเลยค่ะ"

"แล้วนี่หนูเดินมาที่ครัว คงจะหิวล่ะสินะ"

"ขอโทษนะคะที่ต้องรบกวน อยากทราบว่าตอนนี้พอจะมีอาหารอะไรที่สามารถทานรองท้องได้บ้างไหมคะ"

"ไปนั่งรอเถอะ เดี๋ยวป้าให้แม่ครัวทำให้"

"มีอะไรให้ช่วยไหมคะ ถึงจะทำอาหารไม่เป็นแต่เป็นลูกมือได้ค่ะ"

"ไปนั่งเถอะ ให้แม่ครัวจัดการให้" เม็ดพลอยเดินตัวลีบไปนั่งที่โต๊ะในครัวขนาดใหญ่ โดยมีสายตาของแม่ครัวหลายคนกำลังจ้องมองมาที่เธอด้วยความไม่พอใจ

"อันนี้พอทานได้ไหม หนูมาช้าไปหน่อยอาหารเลยหมดแล้ว ตอนนี้ก็เลยต้องทำเมนูง่าย ๆ ไปก่อนน่ะ พอจะทานได้นะ" ผู้สูงวัยกว่าวางอาหารจานเดียวตรงหน้าเธอ กลิ่นหอมของอาหารยิ่งทำให้เม็ดพลอยกลืนน้ำลายแทบไม่ทัน

"ไม่เป็นไรเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะคุณป้า" เม็ดพลอยยกมือไหว้ผู้สูงวัยที่นำอาหารมาให้ เธอรู้สึกซึ้งใจมากจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เธอคิดว่าตัวเองคงจะต้องอยู่โดดเด่นท่ามกลางบ้านหลังใหญ่นี้เสียแล้ว

"เรียกป้าภาเฉย ๆ ก็ได้"

"จะดีหรือคะ"

"เอาเป็นว่าหนูทานเถอะ ป้าต้องไปตรวจความเรียบร้อยอย่างอื่นภายในบ้านต่ออีก ตามสบายนะ"

"คุณป้า เอ่อ…ป้าภาคะ ทำไมป้าภาถึงดีกับเม็ดพลอยล่ะค่ะ แต่ทุกคนที่อยู่ในนี้ไม่มีใครต้อนรับเม็ดพลอยเลยสักคน ไม่รู้ว่าเม็ดพลอยได้ทำอะไรให้ทุกคนไม่พอใจหรือเปล่าคะ"

"ไม่มีอะไรหรอก ไม่ต้องคิดมาก งั้นป้าไปดูส่วนอื่นก่อนนะ หนูก็ทานตามสบาย"

"ขอบคุณมากค่ะ"

เม็ดพลอยรีบตักอาหารใส่ปากด้วยความหิว แต่พอรับประทานคำแรกเข้าไป เธอก็ต้องคายออกมาทันที

"เค็มจัง"

เม็ดพลอยแอบชำเลืองมองไปที่แม่ครัวที่พากันแอบหัวเราะเธอ เพียงเท่านี้เธอก็รู้แล้วว่าทุกคนในบ้านนี้ไม่มีใครอยากต้อนรับเธอเลยสักคน คงจะมีแค่ป้าภาคนนั้นที่ใจดีกับเธอบ้าง

เธอไม่สามารถตักทานต่อได้เลย แค่คำเดียวที่เธอทานเข้าไปก็ทำให้เธอลิ้นชาไปหมด เธอจึงยกจานไปเพื่อเตรียมล้าง 

"เอาวางไว้ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวจัดการเอง"

"ขอบคุณมากนะคะ" เม็ดพลอยจึงเดินเข้าไปหยิบขวดน้ำในตู้เย็น ก่อนจะเดินออกไปจากห้องครัวทั้ง ๆ ที่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย

หลังจากที่เม็ดพลอยจำทางกลับห้องของตัวเองได้แล้ว เธอก็เคาะประตูสองครั้ง ก่อนจะผลักเข้าไปเบา ๆ พร้อมกับวางขวดน้ำดื่มไว้ที่โต๊ะมุมหนึ่งของห้อง

"เข้ามาแล้วก็ปิดไฟด้วย"

"ค่ะ ทานเสร็จแล้วใช่ไหมคะคุณธาม งั้นเม็ดพลอยเอารถเข็นไปเก็บให้นะคะ" ถึงจะแปลกใจว่าอาหารที่พร่องไปแทบจะไม่หกเลอะเทอะเลย แทบไม่เชื่อว่าคนตรงหน้าจะเป็นคนตาบอดด้วยซ้ำ หรือบางทีเขาอาจจะชินแล้วก็ได้

เสียงท้องร้องของเม็ดพลอยดังขึ้น แม้จะไม่ได้เสียงดังมากนัก แต่เสียงนั้นก็ดังพอที่คนในห้องจะได้ยินด้วย

"เอ่อ…คุณธามคะ ถ้าเม็ดพลอยจะขอทานขนมปังที่คุณธามยังไม่ได้ทานได้ไหมคะ"

"ฉันไม่ทานแล้ว ของเหลือ ๆ แบบนั้นเธออยากจะกินก็กินสิ"

"ขอบคุณมากค่ะ" เม็ดพลอยไม่ได้ย้ายรถเข็นอาหารออกไปไหน แต่รีบหยิบขนมเบเกอรี่ที่เจ้าของยังไม่ได้แตะต้องออกมาทานด้วยความหิว เธอไม่จำเป็นต้องย้ายไปที่อื่น เพราะคนตรงหน้าก็มองไม่เห็นอะไรอยู่แล้ว 

ขนมที่เธอรับประทานอร่อยมาก อร่อยมากจนเธอนึกถึงที่ทำงานเก่าที่ลาออกจากที่นั่นมาเพื่อแต่งงาน เม็ดพลอยหยิบทานขนมปังไปหลายชิ้น อย่างน้อยในตอนนี้เธอก็ได้อิ่มท้องไปหนึ่งมื้อด้วยขนมที่คนตรงหน้าไม่ต้องการ