7 | ผู้ชายคนแรก

"อ๊ะ!" มือใหญ่จู่โจมทันทีเมื่อพูดจบ เขาไม่รอให้คนตรงหน้าได้ตั้งตัวอะไรทั้งนั้น เพราะเขาค่อนข้างหงุดหงิดที่คนตรงหน้ายังแสดงอาการตื่นกลัวไม่เลิก นี่เขาต้องแกล้งทำเป็นไม่เห็นทั้ง ๆ อยากจะพูดใส่เหลือเกินว่าเลิกทำทีว่าตัวเองบริสุทธิ์ผุดผ่องได้แล้ว

เพียงแค่สัมผัสแรก เม็ดพลอยก็สะดุ้งโหยง เพราะมือหนาเคล้นคลึงเนินอกอวบอิ่มของเธออย่างไม่ปรานี มันรู้สึกเจ็บมากกว่ารู้สึกดีเสียด้วยซ้ำ

"เลิกตัวสั่นสักทีสิวะ ทำอย่างกับไม่เคยอยู่ใกล้ผู้ชายอยู่ได้ น่าตลกสิ้นดี!"

แสงไฟสีส้มสลัวข้างหัวเตียงแม้จะสว่างไม่มาก แต่มันก็สว่างพอที่จะทำให้เขาเห็นคราบน้ำตาของคนใต้ร่างได้อย่างชัดเจน

"ขอโทษจริง ๆ ค่ะ" เพียงแค่สัมผัสแรกที่เขาแตะต้องเนื้อตัวเธอ มันทั้งรุนแรงและเจ็บแปลบแทบไม่มีความอ่อนโยนเลยสักนิด เม็ดพลอยพยายามแข็งใจและกัดฟัน เพราะมือหนากำลังเคล้นคลึงหน้าอกเธออย่างแรง

เงาดำของร่างสูงที่คร่อมตัวเธออยู่ดูน่ากลัวมาก เม็ดพลอยรีบหลับตาทันที เมื่อเห็นคนตัวใหญ่กำลังถอดเสื้อนอนออก หัวใจดวงน้อยเต้นแรงเพราะเป็นครั้งแรกที่เธอได้ใกล้ชิดกับเพศตรงข้ามมากขนาดนี้

"ตัวแข็งทื่อขนาดนี้ฉันจะมีอารมณ์ได้ยังไง"

"ขอโทษค่ะ"

"เลิกพูดคำว่าขอโทษสักที มันน่ารำคาญเข้าใจไหม!"

"ขอ...ค่ะ" เม็ดพลอยเกือบพูดคำว่าขอโทษออกไปอีกแล้ว

"พูดให้มันง่าย ๆ หน่อย เงินสามสิบล้านของฉันจะมาสูญเปล่าได้ยังไง เธอต้องรับผิดชอบให้ถึงที่สุดสิ"

"เจ็บ อ๊ะ!" เม็ดพลอยตกใจมากเมื่อมือหนาสอดเข้าไปใต้ขาของเธอจนเผลอผลักเขาออกอย่างแรงโดยอัตโนมัติ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเธอทำสิ่งที่ไม่ควรไปเสียแล้ว

อารมณ์ของคนตัวสูงขาดสะบั้น เขาไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่กล้าผลักเขาและโดนกระทำแบบนี้มาก่อน ในเมื่ออารมณ์ความโกรธอยู่เหนือการควบคุมแล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องยั้งมันอีกต่อไป

"โอ๊ย…" ต้นแขนเรียวถูกกระชากเข้าหาตัวเขาอย่างแรง ร่างเล็กเซปะทะเข้าหาอกแกร่งโดยไม่ทันตั้งตัว

เรือนร่างเปลือยเปล่าถูกแขนแกร่งรั้งเข้าหาตัวแนบชิดจนแทบหายใจไม่ออก ก่อนที่มืออีกข้างจะกระชากศีรษะเล็กให้เงยหน้าขึ้นมองเขา เม็ดพลอยไม่รู้เลยว่าตอนนี้คนที่กำลังพันธนาการร่างกายเธออยู่กำลังทำสีหน้าแบบไหน เพราะเงามืดที่บดบังใบหน้าจึงทำให้เห็นหน้าตาไม่ชัด

เม็ดพลอยหยุดตัวสั่นไม่ได้เลย เธอทั้งตกใจและเจ็บในเวลาเดียวกัน มือหนาที่รั้งศีรษะเธอไว้ก็ไม่ออมแรงเลยสักนิด แถมยังบังคับให้เธอเงยหน้าเพื่อปะทะกับเขาอีก จากนั้นใบหน้าคมก็ก้มลงจูบด้วยความหยาบกระด้าง เพื่อสั่งสอนคนตรงหน้าที่กล้าผลักคนอย่างเขา

"อึก! อื้อ..." ริมฝีปากหนาประกบจูบลงมาอย่างรุนแรง พลางขบเม้มริมฝีปากอ่อนนุ่มที่กำลังจะผละหนีจากการรุกรานของเขา ยิ่งโดนปฏิเสธก็ยิ่งทำให้คนตัวใหญ่หงุดหงิด อารมณ์ความโกรธก็ยิ่งทวีคูณมากขึ้น จนเขาใส่อารมณ์จูบไปไม่ยั้งเพื่อให้สมกับความรู้สึกโกรธที่ปะทุมาไม่หยุดหย่อน

ริมฝีปากนุ่มเผยออ้าออกทันทีเมื่อถูกบังคับโดยคนที่มีแรงมากกว่า มือแกร่งออกแรงดึงเส้นผมแรงขึ้น จนทำให้คนตัวเล็กนุ่มนิ่มร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด จึงทำให้ริมฝีปากที่พยายามปิดหนีจากการรุกรานเผยอออก แล้วลิ้นหนาก็สอดแทรกเข้าไปในโพรงปากนุ่มทันที

เขาบดขยี้ริมฝีปากอย่างไม่ปรานีจนคนตัวเล็กไม่สามารถประท้วงอะไรได้ ทั้งแรงมหาศาลของแขนแกร่งที่กอดรัดเธอเข้าไปแนบชิดกับเรือนร่างหนาของเขา ส่วนมืออีกข้างก็กดศีรษะของเธอเข้าหาเพื่อรับรสจูบอย่างเต็มที่

เขาไม่ยอมปล่อยให้เธอได้มีเวลาหายใจสักนิด จูบที่รุนแรงจนทำให้เธอรับรู้ได้ถึงกลิ่นคาวเลือด แต่ก็ไม่ได้ทำให้คนตัวสูงหยุดการทำที่จาบจ้วงนี้เลย

เธอทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากดันไหล่แกร่งแค่เพียงเบา ๆ เท่านั้น ก่อนที่ริมฝีปากของเธอจะเป็นอิสระ เขาก็เอื้อมมือไปคว้าถุงยางป้องกันออกมาจากโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะผละออกจากตัวเธอแล้วถอดกางเกงออกทันที 

เม็ดพลอยที่ได้แต่กำลังเตรียมใจว่าจะต้องเจออะไรบ้าง ก็ได้แต่พยายามหายใจเข้าออกช้า ๆ ยังไม่ทันที่เธอจะได้เตรียมใจ ไหล่เล็กก็ถูกกดลงด้วยมือใหญ่ พร้อมกับขาเรียวที่โดนแยกออกด้วยมือแกร่งของเขา

"อย่าได้คิดจะขัดขืนให้มากนักนะ เป็นแค่ที่ระบายอารมณ์ของฉันก็อยู่นิ่ง ๆ ไป อย่ามาทำเป็นสะดีดสะดิ้งให้ฉันอารมณ์เสียอีก ผู้หญิงอย่างเธอฉันไม่ได้พิศวาสเลยสักนิด ดีนะที่ฉันตาบอด ถ้าฉันเห็นหน้าของเธอคงจะเอาไม่ลงแน่ ๆ"

ทุกคำพูดที่ออกมาจากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี ทำให้เม็ดพลอยน้ำตาคลอด้วยความเสียใจ ถึงจะรู้ตัวว่าไม่ใช่คนที่เขารัก ถึงจะรู้ตัวว่าตัวเองน่ารังเกียจมากแค่ไหน แต่เธอก็หวังแค่ความอ่อนโยนจากคนตรงหน้าเพียงสักนิดก็ยังดี แล้วก็อยากฟังคำพูดที่ถนอมน้ำใจเธอบ้างสักนิดแค่นั้น

เม็ดพลอยสะดุ้งเฮือก น้ำตาเม็ดโตร่วงพรูออกมาทันที เมื่อสิ่งแปลกปลอมที่คับแน่นกำลังดันเข้ามาในตัวเธอเต็มแรงเหมือนกับอารมณ์ของเขาในตอนนี้ เธอพยายามเกร็งตัวอย่างสุดกำลังเพื่อไม่ให้ตัวเองสั่นกลัว แต่ความปวดแปลบแบบนี้ก็ทำให้เธอทนนิ่งเฉยไม่ได้

"แน่นจังวะ!" ถึงเขาจะเคยนอนกับผู้หญิงมาหลายแบบตอนอยู่เมืองนอก แต่เขาก็ไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้มาก่อน ถึงจะไม่เคยรู้ว่าการมีอะไรกับผู้หญิงที่บริสุทธิ์เป็นยังไง แต่เขาก็รับรู้ได้ว่าคนใต้ร่างเขายังไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อนแน่นอน

ถึงจะแปลกใจที่คนตรงหน้าต่างจากที่เขาจินตนาการไว้ คิดว่าเธอคงจะเป็นผู้หญิงที่ร่านผู้ชาย พร้อมทำทุกอย่างได้เพื่อเงิน แต่ความจริงที่เธอคนนี้มาแต่งงานเพื่อหวังสมบัติของเขามันก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลง มันก็คุ้มแล้วกับสิ่งที่เขาควรได้รับ การที่เขาได้เป็นครั้งแรกของเธอ มันก็คงคุ้มกับการที่เขาจะต้องสูญเสียอิสระไป เพียงเพราะความเห็นแก่ได้ของครอบครัวนั้น

เมื่อคิดได้ดังนั้นอารมณ์ฉุนเฉียวก็คุกรุ่นมาอีกรอบ เขามองดูคนใต้ร่างที่กำลังน้ำตาไหลด้วยความกระหยิ่มใจ เขาจะต้องทำให้เธอทุกข์ทรมานจนเป็นฝ่ายเดินออกไปจากที่นี่เอง เมื่อคิดได้ดังนั้น สะโพกสอบก็เริ่มกระแทกอย่างดุดันทันที

"อ๊ะ! อ๊ะ!" เม็ดพลอยกัดริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นเสียงร้องไม่ให้เล็ดลอดออกมา แต่ความเจ็บแปลบก็ไม่ได้บรรเทาลงสักนิด จนเธอรู้สึกทรมานและอยากให้เวลาผ่านไปให้เร็วที่สุด

เสียงแหลมเล็กแทบจะกักเก็บความเจ็บปวดไม่ไหว ทุกการกระแทกเข้าออกของแก่นกายยักษ์ทำให้เธอรู้สึกร้อนวูบวาบในช่องท้องแทบทุกครั้ง ร่างบางทั้งเกร็งและสั่นสะท้านตลอดเวลาที่สะโพกสอบเคลื่อนไหว

เรือนร่างแกร่งก็โน้มตัวลงแนบชิดกับร่างนุ่ม เสียงทุ้มต่ำที่คำรามในลำคอก็รู้สึกเพลิดเพลินกับความแปลกใหม่ที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน ด้วยความนุ่มนิ่มที่รัดแน่นรอบแก่นกายเขา ยิ่งเร้าอารมณ์ให้เขากระแทกกระทั้นรุนแรงมากขึ้น 

ถึงแม้ปฏิกิริยาที่ตอบสนองจากคนใต้ร่างจะงก ๆ เงิ่น ๆ ไปบ้างด้วยความไม่เคย แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกพอใจและตื่นเต้นอย่างประหลาด เขาไม่อยากจะยอมรับเลยสักนิด แต่ก็ทำให้เขาหยุดเคลื่อนไหวสะโพกของตัวเองไม่ได้เลย

ยิ่งภายในร่างนุ่มกำลังปรับตัวให้เข้ากับขนาดที่ยิ่งใหญ่ของเขา เสียงคำรามแหบพร่าในลำคอก็ยิ่งกระหึ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ แล้วเขาก็เสร็จสมไปครั้งแล้วครั้งเล่าจนนับครั้งไม่ถ้วน 

เม็ดพลอยไม่รู้เลยว่าเวลามันผ่านเลยไปนานแค่ไหน แต่ความรู้สึกที่เจ็บแปลบในตอนแรกก็หายไป เปลี่ยนเป็นความรู้สึกแปลกใหม่ที่เธอก็เพิ่งเคยรู้สึกเป็นครั้งแรก ความรู้สึกที่ปั่นป่วน วูบวาบและเร้าอารมณ์แปลก ๆ จนบางครั้งเธอก็เผลอส่งเสียงครวญครางออกไปโดยไม่รู้ตัว