8 | หิวเซ็กส์

ขาเรียวเล็กที่ไร้เรี่ยวแรงก็อ่อนปวกเปียกด้วยความเหนื่อยล้า เม็ดพลอยจับไหล่แกร่งที่โน้มตัวเข้ามาแนบชิดกับเรือนร่างของเธออีกครั้ง พลางนึกในใจว่าเมื่อไหร่มันจะจบลงสักที

ถึงแม้ว่าจะเหนื่อยแค่ไหน แต่คนที่อยู่ตรงหน้าเธอก็ไม่มีทางรับรู้ได้ว่าเธอเหนื่อยแสนเหนื่อย เพราะถึงเธอจะทำหน้าตาทรมานแค่ไหน คนตรงหน้าก็ไม่สามารถรับรู้อะไรได้อยู่แล้ว

"ออกไปจากตัวฉันได้ละ" หลังจากที่เขาถอนแก่นกายออกจากตัวเธอ มือหนาก็ผลักร่างนุ่มนิ่มไปที่เตียงอีกฝั่ง ตอนนี้แค่ขยับร่างกายก็แทบจะไม่ไหว เพราะเธอมีเซ็กส์กับเขายาวนานจนเธอไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่ามันนานขนาดไหนกัน

เม็ดพลอยค่อย ๆ พยุงตัวเองที่ยังเปลือยเปล่าลงจากเตียงช้า ๆ พอเท้าเล็กสัมผัสกับพื้น ความเจ็บแปลบก็ทำให้เธอเสียววาบไปทั่วร่างกาย จนเธอต้องร้องออกมาเสียงดังอย่างลืมตัว

"โอ๊ย!" 

"เสียงดังน่ารำคาญจริง ๆ เลย เงียบหน่อยได้ไหม คนจะนอน!"

"ขอโทษนะคะ" เม็ดพลอยรู้สึกทรมานจนน้ำตาไหล พลางมองไปที่เตียงเพื่อดูว่าคนที่เพิ่งพรากเอาความสาวของเธอไปกำลังทำอะไรอยู่ เม็ดพลอยชะงักไปเล็กน้อยที่เขาหันหน้ามานอนทางนี้ แต่เงาของแสงไฟก็ทำให้เธอมองเห็นใบหน้าเขาไม่ชัดอยู่ดี

ถึงจะรู้ว่าเขาหันมาทางเธอ แต่เม็ดพลอยก็ไม่ได้ซ่อนใบหน้าของตัวเองที่กำลังร้องไห้อยู่ เพราะเข้าใจว่าถึงยังไงคนที่อยู่ห้องเดียวกับเธอก็มองไม่เห็นอะไรอยู่แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องปกปิดความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้

เม็ดพลอยพาร่างอันไร้เรี่ยวแรงของตัวเองไปห้องน้ำ ก่อนจะชำระร่างกายที่บอบช้ำของตัวเองอยู่เงียบ ๆ 

ดวงตากลมโตจ้องมองเรือนร่างของตัวเองในกระจก ที่เต็มไปด้วยรอยแดงของมือใหญ่ที่สัมผัสตัวเธออย่างหยาบกระด้าง ไม่มีความอ่อนโยนและทะนุถนอมเลยสักนิด

"ไม่ใช่ภรรยาแต่เป็นที่ระบายสินะ" เม็ดพลอยจ้องมองดูสภาพของตัวเองในกระจกแล้วน้ำตาคลอ ขนาดเธอเพิ่งมาถึงบ้านหลังนี้ยังไม่ครบวันเลยแท้ ๆ แต่ก็ไม่มีใครให้การต้อนรับเธอเลยสักคน การที่คนอื่นในบ้านไม่ต้อนรับเธอยังไม่เสียใจเท่าคนเป็นสามีที่เย็นชาและแสดงท่าทีน่ารังเกียจเธออย่างเปิดเผยแบบนั้น

เม็ดพลอยสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดหลังจากที่เธอเป่าผมจนแห้ง พร้อมกับชุดนอนตัวใหม่แล้วเดินที่เตียงเบา ๆ เพื่อหยิบหมอนแล้วเดินไปที่โซฟาหรูที่ตั้งอยู่ปลายเตียง

แค่คิดแล้วก็อดสงสารในโชคชะตาของตัวเองไม่ได้ ถึงแม้จะมีสามีแต่เขาก็รังเกียจเธอจนไม่อยากนอนร่วมเตียงเลยด้วยซ้ำ ไม่มีอะไรที่น่าเสียใจเท่านี้อีกแล้ว

แสงไฟสลัวจากเตียงนอนที่ยังส่องสว่างอยู่ เธอก็รู้สึกขอบคุณเขาอยู่ในใจที่ยังไม่ใจร้ายปิดไฟในห้องทั้งหมด เพราะไม่อย่างนั้นเธอคงลำบากกว่านี้แน่

ก่อนจะล้มตัวนอนลงบนโซฟาที่ปลายเตียง เม็ดพลอยก็หยิบกระเป๋าเงินที่พกติดตัวตลอดขึ้นมา ก่อนจะเปิดดูรูปถ่ายครอบครัวของเธอที่ประกอบไปด้วยบิดาและมารดาของเธอ โดยที่มารดาของเธอก็อุ้มเธอวัยสองปีไว้ในอ้อมแขน เม็ดพลอยมองดูรูปถ่ายเก่า ๆ ที่เธอแทบจะจำเรื่องราวของมารดาไม่ได้ รูปถ่ายที่บิดาและมารดาของเธอกำลังยิ้มกว้างอย่างมีความสุข 

เม็ดพลอยน้ำตาคลอขณะที่มองดูรูป พลางกลั้นเสียงสะอื้นไว้อย่างสุดกำลังเพราะกลัวคนในห้องจะได้ยิน มือเล็กสัมผัสไปที่รูปถ่ายเบา ๆ มันเป็นภาพที่คอยให้กำลังใจเธอเสมอ เวลาที่เธอโดดเดี่ยวหรือท้อใจทุกครั้ง เธอก็มักจะเปิดดูรูปถ่ายแบบนี้เป็นประจำ เพราะมันคือกำลังใจสำคัญที่ทำให้เธอสู้กับสิ่งที่ต้องเผชิญในทุก ๆ วัน

เม็ดพลอยร้องไห้เงียบ ๆ แล้วผล็อยหลับไปทั้งแบบนั้น เพราะความเหนื่อยล้าจากกิจกรรมบนเตียงที่แสนยาวนาน เมื่อศีรษะถึงหมอนก็หลับลงอย่างง่ายดาย

เม็ดพลอยรู้สึกตัวตื่นในตอนเช้า เธอรีบลุกแล้วพับผ้าห่มไปเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าตามเดิม ก่อนจะชะงักเมื่อได้ยินเสียงเข้มเรียก

"ตื่นแล้วล่ะสินะ"

"ใช่ค่ะ คุณธามต้องการอะไรไหมคะ เดี๋ยวเม็ดพลอยจะเอามาให้ค่ะ หรือว่าหิวข้าวคะ"

"หิวเซ็กส์"

"คะ?"

"เป็นปกติของผู้ชายที่ตื่นเช้ามาก็จะมีอารมณ์ทางเพศ แล้วที่ผ่านมาตอนฉันอยู่เมืองนอกก็ไม่เคยขาดผู้หญิง ดังนั้นเช้านี้เธอก็มาทำหน้าที่ของเธอซะ ทำจนกว่าฉันจะพอใจด้วยล่ะ นี่คือคำสั่ง! แล้วเธอก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธด้วย"

เม็ดพลอยใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อได้ยินสามีพูดเรื่องเซ็กส์ออกมาได้เหมือนเป็นเรื่องปกติ แต่สำหรับคนที่อาศัยอยู่เมืองนอกมานานแบบเขา ก็ไม่แปลกที่จะชินกับวัฒนธรรมแบบนั้น ที่สามารถพูดเรื่องเซ็กส์ออกมาได้เหมือนเป็นเรื่องทั่วไป ต่างจากเธอที่แค่ได้ยินก็อายจนแทบไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว

"แต่ว่าเราเพิ่งทำกันไปเมื่อคืนเองนี่คะ ยังผ่านมาไม่ถึงหกชั่วโมงเลยค่ะ"

"ฉันบอกให้ขึ้นมาที่เตียง เดี๋ยวนี้!" เสียงกร้าวทรงอำนาจทำให้เม็ดพลอยตัวสั่น แต่เธอก็รีบทำตามที่เขาต้องการทันที

สายตาของเม็ดพลอยก็ตกใจกับสิ่งที่เลอะอยู่บนเตียง ถึงแสงไฟที่โคมไฟจะมีแสงแค่เพียงเล็กน้อย แต่เธอก็ดูออกทันทีว่านั่นคือคราบเลือด

"ยังไม่ขึ้นมาอีกหรือไง มัวชักช้าอะไรอยู่"

"เดี๋ยวเม็ดพลอยหาทิชชูเปียกสักครู่นะคะ พอดีผ้าปูเตียงมีรอยเลอะน่ะค่ะ"

"รอยเลอะอะไร? เธอจะหาข้ออ้างอะไรอีก" 

"ไม่ใช่รอยใหญ่อะไรหรอกค่ะ แต่เม็ดพลอยแค่อยากจะเช็ดคราบให้มันจางลงเท่านั้นเอง"

"ถ้ามันไม่ใช่รอยใหญ่อะไรก็ไม่ต้องไปเช็ดมันหรอก เสียเวลา!" เขารู้อยู่แล้วว่ามันเป็นคราบอะไร เพราะเมื่อคืนเขาเพิ่งพรากความสาวไปจากเธอคนนี้

เอวเล็กถูกรั้งเข้าหาร่างแกร่งเปลือยเปล่าที่มีผ้าห่มคลุมกายอยู่ เม็ดพลอยเพิ่งรู้ว่าเขาไม่ได้สวมอะไรเลย เธอคิดว่าเขาน่าจะสวมกางเกงอย่างเดียวเสียอีก แต่นี่กลับผิดคาด เพราะเขาห่มผ้าเธอก็เลยไม่รู้นั่นเอง

แก่นกายร้อนที่กำลังเสียดสีกับสะโพกของเธออยู่ก็ทำให้เม็ดพลอยตกใจ เพราะไม่คิดว่าเขาจะตื่นตัวเร็วขนาดนี้

ร่างเล็กนุ่มนิ่มกำลังนั่งคร่อมอยู่บนตัวเขาด้วยแรงฉุดของคนตัวสูงเมื่อสักพัก ใบหน้าของคนทั้งสองอยู่ในระดับเดียวกันจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นลมหายใจของกันและกัน ใบหน้าของเม็ดพลอยร้อนผ่าว เพราะเธอเผลอสบตากับดวงตาคมดุที่กำลังจ้องมาที่เธอพอดีเช่นกัน

'มันจะเป็นไปได้ยังไง เขาจะสบตาเธอได้ยังไง เขาตาบอดอยู่นะ' เม็ดพลอยสลัดความคิดของตัวเองออกไป ก่อนมือเล็กจะจับไหล่แกร่งไว้เพื่อหาที่ประคอง เพื่อที่จะได้ไม่ไปนั่งทับบนตัวเขา

"จูบสิ! จะมัวนั่งตัวแข็งอยู่ทำไม"

"จูบ? เอ่อ...จูบเลยหรือคะ เม็ดพลอยยังไม่ได้แปรงฟันเลยค่ะ เกรงว่า...อื้อ!"

มือหนารั้งศีรษะเล็กเข้าหาตัวเองแล้วประจบจูบริมฝีปากนุ่มนิ่มอย่างดุดัน ก่อนจะดันลิ้นหนาเข้าไปเกี่ยวพันกับลิ้นเล็กอย่างเร่าร้อน 

เม็ดพลอยที่ตามความคิดของคนตัวสูงไม่ทันก็ได้แต่ปล่อยให้คนตรงหน้าตักตวงรสจูบไปจนกว่าจะพอใจ

เม็ดพลอยที่มัวแต่เคลิบเคลิ้มกับรสจูบแสนเร่าร้อน ก็ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าชุดนอนของเธอหลุดออกไปจากตัวตั้งแต่ตอนไหน พอรู้ตัวอีกทีก็รู้สึกถึงแผ่นหลังของตัวเองกำลังสัมผัสกับพื้นเตียงนุ่มแล้ว

"ชักช้า! ไม่ได้เรื่องจริง ๆ ฉันบอกว่าต้องทำให้ฉันพอใจ แค่จูบยังให้ฉันเป็นฝ่ายทำอีก เอาล่ะ…ถึงตาเธอแล้ว สวมถุงยางให้ฉันด้วยการใช้ปากซะ!"

"ชะ...ใช้ปาก?" ความสงสัยและเต็มไปด้วยคำถามปรากฏอยู่บนใบหน้าของเม็ดพลอยอย่างชัดเจน 

"แค่นี้ทำไม่เป็นหรือไง!"

"เอ่อ…ชะ…ใช่ค่ะ"

"ไม่ได้เรื่อง! ลุกขึ้นนั่งสิ" เม็ดพลอยรีบทำตามอย่างว่าง่าย ก่อนที่ชายหนุ่มจะลุกขึ้นจนแก่นกายใหญ่พุ่งตระหง่านอยู่ต่อหน้าต่อตาเธอ

'ใหญ่มาก เมื่อวานมันเข้าไปในตัวเธอได้ยังไงนะ ใหญ่ขนาดนี้เลยหรือ แล้วเราจะทำเป็นไหมเนี่ย การสวมถุงยางด้วยปากน่ะ'