9 | ที่รองรับอารมณ์ NC

"รับไปสิ"

"ค่ะ" เม็ดพลอยรับซองถุงยางป้องกันไปมือไม้สั่น เธอไม่จำเป็นต้องกังวลว่าเธอจะทำหน้าตายังไง เพราะชายตรงหน้าไม่มีทางที่จะเห็นเธออยู่แล้ว แต่ไม่ว่ายังไงเธอก็ยังไม่คลายความกังวลอยู่ดี

"เอ้า! สวมสิ จะชักช้าลีลาอยู่ทำไม ฉันอยากปลดปล่อยเต็มทนแล้ว หรือเธอไม่อยากให้ฉันใส่หรือไง"

"มะ…ไม่ใช่นะคะ เดี๋ยวเม็ดพลอยจะใส่เดี๋ยวนี้แหละค่ะ"

มือเล็กแกะซองถุงยางมือไม้สั่น แล้วที่ต้องใช้ปากสวมเข้าไป เธอจะต้องทำยังไงบ้างยังไม่รู้เลย

"ช้าจังล่ะ อย่าบอกนะว่าทำไม่เป็น"

"เป็นค่ะ"

"แค่เอาถุงยางใส่ แล้วใช้ปากรูดลงไปมันจะยากตรงไหนกัน เอ้า เร็วเข้าสิ!"

"เข้าใจแล้วค่ะ"

มือเล็กรีบใช้ถุงยางครอบที่ส่วนหัว ก่อนจะค่อย ๆ ใช้มือรูดไปตามแก่นกายที่แข็งชันอยู่ตรงหน้า

สีหน้าของคนตัวเล็กดูกังวลเล็กน้อย กังวลว่าเธอจะทำได้ไม่พอใจเขา กังวลว่าเธอจะทำได้ไม่ดีพอ

สองมือเล็กกอบกำที่แก่นกายใหญ่ พยายามบังคับมือตัวเองไม่ให้สั่น

"ไม่รู้จะสั่นอะไรนักหนา เมื่อคืนยังไม่ชินอีกหรือไง แบบนี้คงต้องทำบ่อย ๆ สินะ เพราะฉันไม่ชอบผู้หญิงที่ไม่ประสีประสาด้วยสิ ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันเบื่อจนต้องเฉดหัวไล่ออกไปจากบ้านหลังนี้ซะก่อน เธอก็ต้องรีบช่ำชองให้เร็วด้วยล่ะ เพราะมันน่ารำคาญมาก สำหรับคนที่ทำอะไรไม่เป็นแบบเธอ"

"ต่อไปจะไม่ให้เป็นแบบนี้แล้วค่ะ คะ…คุณธาม!" ร่างเล็กถูกคนตัวสูงพลิกตัวนอนคว่ำหน้าก่อนจะถูกกดลงนอนบนเตียงนุ่มอย่างรวดเร็ว 

"อ๊ะ! จะ…เจ็บ!"

"อย่าสำออยน่า เธอไม่ใช่สาวบริสุทธิ์แล้วยังจะเจ็บทำไมอีก รีบ ๆ ชินกับขนาดของฉันได้แล้ว เร็วสิ! สะโพกเธอน่ะ ร่อนเข้าสิ"

มือใหญ่กดศีรษะเธอแนบกับหมอน แล้วบังคับให้คนตัวเล็กขยับสะโพกเข้าใส่เขา แต่เนื่องจากเขาไม่ได้เล้าโลมอะไรเธอเลย จึงทำให้เธอเจ็บมากกว่ารู้สึกดีที่โดนแก่นกายกระแทกเข้าไปทั้งแบบนั้น

"ขยับเข้าสิ จะนอนนิ่งทำไม! อย่าทำให้ฉันต้องหงุดหงิดไปมากกว่านี้"

"อ๊ะ! อื้อ!" สะโพกขาวเนียนเคลื่อนไหวช้า ๆ เธอยังรู้สึกเจ็บเพราะมันยังขยับยากเกินไป แล้วคนตัวสูงก็แสนเอาแต่ใจ อยากจะใส่ตอนไหนก็ใส่โดยไม่สนใจว่าเธอพร้อมหรือเปล่าด้วยซ้ำ

เพี๊ยะ! 

"อ๊ะ!" ฝ่ามือหนาฟาดไปที่สะโพกขาวเนียนเต็มแรง เพราะขยับไม่ได้ดั่งใจเขา 

"โยกเข้าสิ จะทำตัวแข็งทื่อเป็นตอไม้อยู่อีกนานไหม"

"มันขยับยากค่ะคุณธาม เม็ดพลอยเจ็บ"

"โถ่เอ๊ย! หงุดหงิดแต่เช้าอีกละ จะมีครั้งไหนบ้างที่ไม่ทำให้ฉันหมดอารมณ์น่ะ"

ปึก!

"กรี๊ด!" มือหนาพลิกตัวร่างบางให้นอนหงายก่อนจะกระแทกแก่นกายโดยไม่รีรอ

"จะ…เจ็บค่ะคุณธาม"

"แค่นี้อย่าสำออย! เตรียมใจไว้ด้วยว่าเธอน่ะจะต้องโดนฉันเอาทุกวัน ให้สมกับที่ฉันต้องแลกกับการหมดอิสรภาพ ให้สมกับเงินสามสิบล้านที่แม่หน้าเงินของเธอเอาไปไง แล้วฉันก็ว่างทั้งวันทั้งคืน ถึงแม้ฉันจะต้องหลับหูหลับตาเอาเธอ แต่มันก็แก้ขัดได้ดีเหมือนกัน"

"อื้อ...อ๊ะ! อ๊ะ!" มือเล็กได้แต่จับไหล่แกร่งเพื่อหาที่พยุง ถึงภายในตัวเธอจะเริ่มปรับตัวเข้ากับขนาดของแก่นกายใหญ่ได้บ้างแล้ว แต่ความรุนแรงที่ถาโถมใส่อย่างไม่ปรานี ก็ยังทำให้เธอเจ็บแสบอยู่มากทีเดียว

เสียงเล็กครางกระเส่าปนเสียงเหนื่อยหอบ เมื่อร่างสูงก่นกระแทกเอวสอบเข้าออกอย่างไม่ออมแรง มือหนาจับเข่าเล็กทั้งสองข้างแล้วกางออกกว้าง ก่อนจะโน้มลำตัวหนาเข้าแนบชิด จนทำให้แก่นกายกระแทกลึกเข้าไปมากกว่าเดิม

"อ๊ะ! จะ…จุก อื้อ...มะ…ไม่ไหวแล้ว"

เสียงแหลมเล็กครวญครางออกมาอย่างกระท่อนกระแท่น ความรู้สึกทั้งวาบหวามใจและเหนื่อยหอบปนกันจนแยกออกไม่ได้ คนตัวสูงไม่เว้นจังหวะให้เธอได้พักแม้แต่วินาทีเดียว เขาเอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาก่นกระแทกอย่างเต็มที่เพื่อปลดปล่อยอารมณ์ดิบของตัวเองเพียงแค่นั้น

ไม่มีความอ่อนโยน ไม่ทะนุถนอมเรือนร่างเธอเลยสักนิด ทุกการสัมผัสที่หยาบโลนของเขาที่แตะเนื้อต้องตัวเธอแต่ละทีไม่มีการออมแรง มือใหญ่ที่คอยสัมผัสเธอไปทุกสัดส่วนตามร่างกายไม่มีความยั้งมือ จนทำให้เธอรู้สึกสะดุ้งและเจ็บแปลบแทบทุกครั้ง

แม้ว่าเนื้อตัวจะเขียวช้ำ แม้ว่าจะเจ็บปวดมากแค่ไหน แต่เธอก็ได้แต่กักเก็บความรู้สึกที่แสนเจ็บปวดและทรมานไว้ในใจ เพราะคนตรงหน้าคงไม่เห็นอะไรบนเรือนร่างของเธออยู่แล้ว แม้หลายจุดที่เขาสัมผัสเมื่อคืนจะยังฝากรอยช้ำไว้บนตัวเธอมากมายไปหมด เมื่อโดนสัมผัสรอยเก่าซ้ำ ๆ ก็ทำให้เธอสะดุ้งเพราะความเจ็บปวดอยู่เหมือนกัน

"ดี! ก็ฉันต้องการให้เป็นแบบนั้น ฉันต้องการให้เธอเจ็บและทรมาน คิดว่าฉันจะพิสวาสเธอหรือไง? คิดว่าฉันจะต้องอ่อนโยนกับคนอย่างเธอสินะ หึ! ฝันไปเถอะ อย่างเธอต้องเป็นที่รองรับอารมณ์และรองมือรองเท้าของฉันแค่นั้นแหละ ผู้หญิงหน้าเงินแบบครอบครัวเธอคิดว่าฉันอยากจะเอามาทำพันธุ์นักหรือไง แค่ลดตัวเข้าไปเกลือกกลั้วด้วยก็ดีแค่ไหนแล้ว"

เม็ดพลอยหันหน้าไปด้านข้างเพื่อแอบร้องไห้ ร่างกายสาวขยับไปตามแรงกระแทกของคนตัวใหญ่ที่เอาแต่ตักตวงความต้องการอยู่แบบนั้น ได้แต่นึกเสียใจกับคำพูดที่ไร้ความรู้สึกของเขา ถึงแม้เธอจะพยายามไม่ใส่ใจในคำพูดนั้น แต่ตอนนี้คนตรงหน้าก็ได้ชื่อว่าเป็นสามีของเธอ ถ้าจะให้เธอรู้สึกเฉย ๆ กับคำพูดที่เสียดแทงหัวใจก็คงไม่ได้ 

ถึงแม้จะไม่ได้เกิดจากความรัก แต่เธอก็จะทำหน้าที่ภรรยาให้ดีที่สุด ถึงแม้ว่าในความฝันสูงสุดของผู้หญิงทุกคนคือการได้สวมชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ ถึงแม้ว่าเธออาจจะไม่มีโอกาสได้ทำแบบนั้นสักครั้งในชีวิตก็ตาม แต่เธอก็ตั้งใจและคิดตั้งแต่ที่ก้าวเข้ามาที่บ้านหรูแห่งนี้แล้ว ว่าเธอจะซื่อสัตย์ภักดีและดูแลสามีแปลกหน้าคนนี้ให้ดีที่สุด 

"อึก! อื้อ..." เรือนร่างสมบูรณ์แบบยังไม่หยุดการเคลื่อนไหว แม้ว่าเธอจะเสร็จสมไปไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง ริมฝีปากอุ่นร้อนก็โน้มใบหน้าเข้ามาประกบจูบเธออย่างดูดดื่ม ที่ผ่านมาเธอเข้าใจมาตลอดว่าการจูบกันคือการแสดงความรักของคู่รัก แต่เขาบอกว่าเกลียดเธอ

มันก็ทำให้เธออดคิดขึ้นมาแวบหนึ่งไม่ได้ว่า การกระทำของเขาที่ปฏิบัติกับเธอมันเหมือนการแสดงออกถึงความรักหรือเปล่า ไม่ว่าจะเป็นจูบที่แสนเร่าร้อนและวาบหวามที่เขาปฏิบัติกับเธอเหมือนเป็นคนรัก จูบของเขาที่ทำให้อารมณ์ของเธอจมดิ่งไปกับความเสน่หาที่เขามอบให้ ลิ้นหนาของเขาที่ม้วนวนพัวพันและหยอกเอินรอบลิ้นเล็กของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

ความรู้สึกเหล่านั้นมันทำให้เธอเผลอคิดเข้าข้างตัวเองไป ความรู้สึกที่แสนวิเศษราวกับหัวใจของเธอจะระเบิดออกมาด้วยความสุข เธอชอบเวลาที่เขาจูบ เพราะมันเหมือนเธอกับเขากำลังส่งมอบความรู้สึกดี ๆ ให้แก่กัน แต่นั่นมันก็มีแต่เธอที่คิดไปเองทั้งนั้น เพราะคำพูดของเขาเมื่อสักครู่มันก็ได้บอกไปหมดทุกอย่างแล้ว 

เพียงเพราะเธอไม่เคยมีความรักแบบชายหญิงมาก่อน ก็เลยทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวไปกับสามีตาบอดของเธอก็ได้ เม็ดพลอยหลับตาลงเพื่อให้น้ำตาแห่งความเสียใจไหลออกมาให้หมด เธอจะต้องอดทนเท่านั้น เพราะเธอยังคงต้องเจอกับบททดสอบอะไรอีกมากมายในบ้านหลังนี้แน่ ๆ และเพื่อบ้านที่เป็นสมบัติต่างหน้าชิ้นสุดท้ายที่บิดาของเธอเหลือไว้ให้

เธอไม่รู้เลยว่าตัวเองเสร็จสมไปกี่ครั้ง แต่กว่าคนตัวสูงจะตักตวงความต้องการจากเรือนร่างของเธอจนพอใจ เม็ดพลอยก็ล้าระบมไปทั่วทั้งตัว

เขาถอนแก่นกายออกจากตัวเธอ ก่อนจะดึงถุงยางป้องกันออกมาโยนทิ้ง บนเตียงที่เต็มไปด้วยถุงยางป้องกันที่ใช้แล้ว เม็ดพลอยก็พยุงร่างกายของตัวเองเพื่อลุกออกจากเตียง ก่อนจะเก็บซองถุงยางป้องกันที่เกลื่อนกลาดทั่วเตียงเพื่อเอาไปทิ้ง

"วันนี้ถ้าออกไปจากห้องนี้แล้วก็ไม่ต้องกลับเข้ามาในนี้จนกว่าจะถึงเวลาอาหารเย็นด้วย เข้าใจไหม! ฉันอยากอยู่คนเดียว"

"เข้าใจแล้วค่ะคุณธาม ให้แม่บ้านเข็นอาหารเย็นมาให้ก่อนใช่ไหมคะ เม็ดพลอยถึงจะเข้ามาที่ห้องนี้ได้"

"ก็ตามนั้นแหละ จะไปไหนก็ไปเลยไป"

"ค่ะ" เม็ดพลอยรับคำก่อนจะพยุงร่างกายของตัวเองไปที่ห้องน้ำ ความจริงเธออยากจะนอนพักให้หายจากอาการเหนื่อยล้าด้วยซ้ำ แต่ก็คงจะทำแบบนั้นไม่ได้ จึงได้แต่ถอนใจและบอกให้ตัวเองอดทนเพียงแค่นั้น