๑๐ เปิ่นหวางดีใจที่เจ้าปากแข็ง

๑๐

เปิ่นหวางดีใจที่เจ้าปากแข็ง

         

          จูซานเฉียวแม้จะมีใจให้อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ แต่องค์หญิงก็เป็นญาติผู้พี่ของนางพ่วงตำแหน่งเจ้านายที่ต้องรักษาความลับเอาไว้ สะกดจิตตัวเองในใจ

          ไม่ได้นะจูซานเฉียว เจ้าจะใจอ่อนเพื่อบุรุษแล้วหักหลังองค์หญิงไม่ได้

          “ท่านอ๋องทรงเข้าพระทัยผิดแล้วเพคะ หม่อมฉันไม่ได้สำคัญถึงขนาดเก็บความลับขององค์หญิงได้ ไม่ไหวหวั่น ไม่ใจอ่อน ไม่ยอมคายความลับออกไปเป็นอันขาด”

          จูซานเฉียวกล่าวเสียงแข็งทั้งยังบอกหัวใจตัวเองให้แข็งตามด้วย นางคิดว่าตนยืนกรานเสียงแข็งเช่นนี้แล้วอ๋องกงซุนหยุนไฮ้จะยอมล่าถอยไป...แต่ไม่เลย!

          “ไม่ยอมคายความลับออกไปเป็นอันขาดเช่นนั้นหรือ ไหนว่าตนไม่สำคัญพอจะเก็บความลับของพี่หญิงได้”

          กึก!

          จูซานเฉียวชะงักไป ย้อนความคิดกลับไปเมื่อครู่

          “หม่อมฉันพูดแบบนั้นออกไปหรือเพคะ ท่านอ๋องทรงฟังผิดแล้วเป็นแน่”

          “เปิ่นหวางไม่ได้หูเพี้ยน แล้วเจ้าก็พูดชัดเจนพอที่เปิ่นหวางจะจับคำพูดนั้นได้”

          จูซานเฉียวหันหน้าไปอีกฝั่ง ตีปากตัวเองเบา ๆ

          “ไม่น่าพูดเสียงแข็งทั้งที่ใจยังไม่แข็งเลย ท่องไว้จูซานเฉียว ห้ามใจอ่อนให้ท่านอ๋องเป็นอันขาด”

          จูซานเฉียวหันหน้ามามองอ๋องหนุ่มด้วยสีหน้าแววตาเข้มขึ้น แล้วก็โดนคำพูดนี้ของเขาเล่นงาน

          “นอกจากเปิ่นหวางจะหูไม่เพี้ยนแล้ว ยังไม่ได้หูตึงด้วย อยู่ใกล้กันแค่นี้ เจ้าคิดว่าเปิ่นหวางจะไม่ได้ยินคำพูดของเจ้าหรือ”

          จูซานเฉียวแสดงท่าทางดื้อดึง

          “อย่างไรก็ตาม ท่านอ๋องเค้นเอาความใดกับหม่อมฉันไม่ได้หรอกเพคะ เพราะหม่อมฉันจะไม่มีทางหักหลังองค์หญิงเป็นอันขาด”

          เห็นสตรีตัวเล็กแสดงท่าทางแข็งข้อต่อหน้า กงซุนหยุนไฮ้หรือจะยอมแพ้ โอบเอวนางแล้วยกร่างอิ่มให้ขึ้นมานั่งบนตักตน

          “ท่านอ๋อง! ทรงทำอันใดเพคะ”

          “เค้นความคนปากแข็ง”

          จูซานเฉียวตัวแข็งทื่อ เผลอกลั้นหายใจในตอนที่เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ ๆ

          “หากเจ้าไม่ตอบ เปิ่นหวางจะจุมพิตเจ้า”

          ดวงตาคู่โตหลับปี๋ เม้มปากแน่น อ๋องหนุ่มเช่นนั้นพลันไม่แน่ใจว่านางเม้มปากกลัวเผลอคายความลับหรือเป็นการเตรียมรับจุมพิตกันแน่

          “จูซานเฉียว หากเปิ่นหวางจุมพิตเจ้าขึ้นมาจะทำอย่างไร แม้เจ้าจะไม่ใช่สตรีในแบบที่เปิ่นหวางชอบ แต่ขึ้นชื่อว่าสตรี คนใดที่พออุ่นเตียงให้เปิ่นหวางได้ เปิ่นหวางรับได้ทั้งสิ้น รวมถึงเจ้าด้วย”

          พรึบ!

          จูซานเฉียวลืมตาโพลง “อุ่นเตียงหรือเพคะ แม้หม่อมฉันจะมีใจให้ท่านอ๋อง แต่ก็ไม่คิดเป็นสตรีอุ่นเตียง”

          อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ผุดยิ้มมุมปาก กระชับกอดนางแน่นขึ้นโดยที่หญิงสาวไม่รู้ตัวเพราะกำลังโดนโทสะเล็ก ๆ ครอบงำ ยามนี้อกอิ่มเสียดสีกับอกแกร่งจนอ๋องหนุ่มเริ่มคิดไม่ซื่อแล้ว หลงลืมวัตถุประสงค์ของตนไปชั่วขณะ

          “ฐานะเช่นเจ้าหรือจะยอมเป็นสตรีอุ่นเตียงให้ใคร เปิ่นหวางรับรู้แล้วเจ้ามีใจให้ น่าเสียดายที่เปิ่นหวางไม่คิดอภิเษกพระชายาในตอนนี้ แต่...”

          ยื่นหน้าไปกระซิบข้างหูหญิงสาว

          “เปิ่นหวางไม่รังเกียจ หากจะได้เจ้าเป็นสตรีอุ่นเตียงก่อน หากสนใจสถานะนี้เมื่อไร เตียงของเปิ่นหวางแข็งแรงพอจะรับเจ้าเสมอ”

          “ท่านอ๋อง!”

          โทสะบังตา วาจาขัดหู มือนุ่มทุบอกแกร่งดังพลั่ก อ๋องหนุ่มเห็นแววตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความโกรธของนางแล้วเกิดความรู้สึกหลากหลาย

ที่ชัดเจนที่สุดคือ ‘สนุกสนาน’

          “กำลังรู้สึกเหมือนโดนดูถูกอยู่หรือไม่ ตอนนี้เปิ่นหวางสัมผัสอารมณ์คุกรุ่นของเจ้าได้อย่างชัดเจน”

          “ท่านอ๋องคิดว่าการตรัสกับหม่อมฉันเช่นนี้จะทำให้หม่อมฉันยอมคายความลับขององค์หญิงหรือไม่ หม่อมฉันตอบตอนนี้ได้เลยว่า...ไม่มีทาง!”

          จูซานเฉียวท่าทางแข็งกร้าวขึ้นอีกระดับ ท่าทางเช่นนี้กะเทาะใจแกร่งเป็นรอยบุ๋ม ไม่ลึกแต่ก็เห็นเป็นรอย และไม่นานก็กลับมาเป็นปรกติเช่นเดิม

          “เปิ่นหวางดีใจที่เจ้ายืนกรานไม่คายความลับของเสด็จพี่หญิง เอาเถอะ! เปิ่นหวางจะไม่เค้นความจากเจ้าแล้ว แต่จะใช้วิธีการอื่นหาคำตอบแทน”

          “สุดแท้แต่ท่านอ๋องเลยเพคะ ความจะหลุดจากใครก็ได้แต่ต้องไม่ใช่จากหม่อมฉัน”

          “ดี!”

          จูซานเฉียวเผลอมุ่นคิ้วเล็กน้อย ด้วยไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะยิ้มกว้างกว่าเดิม ดวงตาเป็นประกายแวววาวอย่างเห็นได้ชัดจนนางงุนงง

          “ไม่กริ้วหม่อมฉันหรือเพคะ”

          “เจ้าซื่อสัตย์ต่อพี่หญิง ไม่มีเหตุผลที่เปิ่นหวางจะต้องโกรธเจ้า”

          จูซานเฉียวดวงตาอ่อนแสง ท่าทางเกือบกลับมาเป็นปรกติ คำกล่าวที่ว่า ‘ในวังหลวง อำนาจอยู่เหนือสายเลือด ความจริงใจจึงเป็นเพียงเรื่องเพ้อฝัน’ มีให้เห็นอยู่ในทุกราชวงศ์

จูซานเฉียวดีใจไม่แพ้กงซุนหยุนไฮ้ที่เขาจริงใจต่อญาติผู้พี่สูงศักดิ์ของตนโดยไม่เห็นแก่เรื่องอำนาจ...แต่นั่นก็ต้องเป็นหลังจากที่เขาทราบเรื่องความลับนี้!

“ท่านอ๋องทรงปล่อยหม่อมฉันได้แล้วเพคะ ไม่กลัวว่าเข่าจะชาหรือเพคะ”

“เปิ่นหวางมีสายเลือดนักรบไหลเวียนอยู่เต็มร่างกาย รับมือกับข้าศึกมาทั้งยุทธภพ นับประสาอะไรกับสตรีเจ้าเนื้อเช่นเจ้า”

“แต่หม่อมฉันรับมือกับท่านอ๋องในตอนนี้ไม่ได้เพคะ ขออภัยหากหม่อมฉันต้องทำแบบนี้”

สิ้นคำจูซานเฉียวก็ดันตัวเองออกจากอ้อมกอดแกร่ง ตอนแรกคิดว่าเขาจะยอมปล่อยกอดแต่โดยดี ทว่าเขากลับกระชับอ้อมกอดนางแน่นจนแทบจะหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว หัวใจสาวน้อยพลันเต้นระรัวขึ้นอีกครั้ง

ใบหน้าแดงก่ำตามการสูบฉีดหัวใจ!

“ท่านอ๋องทรงทำอันใดเพคะ หม่อมฉันไม่ได้อยากเป็นสตรีอุ่นเตียงของท่านอ๋องนะเพคะ อีกอย่างชายหญิงไม่ควรชิดใกล้ หม่อมฉันยังมีความละอายอยู่บ้างเพคะ”

“อยู่บ้างคำนี้มีโอกาส หากเปิ่นหวาง...”

“ท่านอ๋อง!”

จูซานเฉียวดันอกแกร่งให้ออกห่าง เบี่ยงหน้าไปทางอื่นไม่ยอมให้เขาที่ทำท่าจะจุมพิตข้างแก้มตนแตะต้อง

“หึ ๆ กลัวเปิ่นหวางแตะต้องถึงเพียงนั้นเชียวหรือ ไม่ต้องกลัวไป หากสตรีไม่ยินยอมพร้อมใจ เปิ่นหวางไม่คิดขัดขืนใจเจ้าอยู่แล้ว”

“ตอนนี้หม่อมฉันไม่อยากนั่งตักท่านอ๋องแล้วเพคะ หากท่านอ๋องไม่ทรงปล่อยหม่อมฉัน เท่ากับกำลังขืนใจหม่อมฉันอยู่”

จูซานเฉียวกลับมาเป็นสตรีใจแข็งอีกครั้ง อ๋องหนุ่มทำท่าจะเล่นลิ้น ทว่าจังหวะนั้นรถม้าตกหลุมพอดี อะไรที่มันหมิ่นเหม่ก็โดนเข้าอย่างจัง

“ฮึ่ม!”

เสียงครางในลำคออ๋องหนุ่มทำหญิงสาวใจไม่ดี และนางก็ไวต่อการสัมผัสพอที่จะรู้ว่าสถานการณ์...เริ่มอันตรายแล้ว!

“เปิ่นหวางปล่อยเจ้าแล้ว”

เขาปล่อยมือออกจากร่างอิ่ม นางไม่รอช้า รีบไปนั่งฝั่งตรงข้ามทันที สายตาไม่รักดีเผลอมองต่ำกว่าใบหน้าเขา ต่ำลงมาเรื่อย ๆ จนกระทั่ง...

“มองอันใด!”

สายตาจูซานเฉียวเลื่อนขึ้นไปมองพักตร์หล่อเหลาอีกครั้ง หลังจากที่เขาเอามือปิดกลางลำตัวเอาไว้

“มะ ไม่ได้มองอันใดเพคะ”

จูซานเฉียวปฏิเสธเสียงร้อนรน เปิดม่านหน้าต่างให้ลมจากด้านนอกตีหน้าไล่อาการร้อนผ่าว ในใจคิด...

แข็ง ๆ เมื่อครู่นี้มันอันใดกัน คงมิใช่...อื้อ~ไม่อยากคิดแล้ว น่าอาย

อ๋องกงซุนหยุนไฮ้เห็นหญิงสาวเดี๋ยวทำหน้านิ่วเดี๋ยวเม้มปากข่มกลั้นอารมณ์บางอย่างก็หัวเราะในใจ

          หึ กำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่สิท่า