๙ บอกความลับของเสด็จพี่หญิงมา      

๙

บอกความลับของเสด็จพี่หญิงมา

     

          จูซานเฉียวจะมีวันที่กลับจวนเพื่อนอนค้างที่จวนตระกูลจูซึ่งก็คือวันนี้ นางนั่งเกี้ยวสองคนหาบมาหน้าพระราชวังที่ยามนี้รถม้ามีตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลจูจอดรออยู่พร้อมสาวใช้คนสนิทของนาง

          “คุณหนู!”

          ทันทีที่เห็นเจ้านาย เฉาเฉ่าสาวใช้คนสนิทที่โตมาพร้อมกับจูซานเฉียวก็รีบวิ่งเข้ามาหาเจ้านายด้วยท่าทางร่าเริงแสนคิดถึง

          “เฉาเฉ่า เจ้า...”

          “คุณหนูกำลังจะบอกว่าคิดถึงบ่าวหรือเจ้าคะ”

          “ไม่ใช่ มุมปากเจ้าเลอะขนม ใช่แอบทานขนมที่ท่านแม่เตรียมให้ข้าหรือไม่”

          จูซานเฉียวหน้างอง่ำ ตอนนี้นางกำลังหิวและหวงฝีมือการทำขนมของมารดาเป็นอย่างมาก

          “คะ คือว่า...บ่าวเพียงเปิดฝาออกดูเจ้าค่ะ รถม้าตกหลุม ขนมก็เลยตกพื้น บ่าวก็เลยหยิบทาน มุมปาก...”

          “ก็เลยมีคราบขนมติดเช่นนี้”

          เฉาเฉ่าก้มหน้า ห่อไหล่ พยักหน้ารับเสียงอ่อย

“เจ้าค่ะ”

ชำเลืองสายตามองคุณหนูเห็นนางยิ่งโกรธก็รีบเดินไปหยิบกล่องขนมมาให้คุณหนูตรวจสอบ

“ยังเหลืออีกเยอะเลยเจ้าค่ะคุณหนู นี่โก๋อ่อนไส้ถั่วดำ เผือก สาลี่และผิงกั๋วเจ้าค่ะ ไส้ที่คุณหนูชอบทานยังอยู่ครบทุกไส้ อันที่บ่าวทานไปเมื่อครู่ ชิ้นที่ตกพื้นสกปรกแล้วเป็นไส้องุ่น คุณหนูไม่ค่อยชอบทานไส้นี้บ่าวทราบดีเจ้าค่ะ”

เฉาเฉ่าเน้นคำว่า ‘สกปรก’ และ ‘ไม่ค่อยชอบ’ เพื่อเตือนสติคุณหนู เผื่อว่านางจะลดหย่อนโทษให้ตนบ้าง

“ฮึ่ม! ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ”

จูซานเฉียวยื่นมือไปแย่งขนมในมือเฉาเฉ่าแล้วปิดฝากล่องไม้เอาไว้เหมือนเดิม

“ครั้งนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไปก่อน”

จูซานเฉียวสะบัดหน้าให้เฉาเฉ่าเตรียมจะขึ้นรถม้า

ตอนนั้นเองที่เสียงนี้ดังขึ้น!

“เพราะเช่นนี้เองถึงเจ้าเนื้อ หวงขนมหวานทานจุ”

จูซานเฉียวหันขวับไปทางต้นเสียง เห็นอ๋องหนุ่มยืนเอามือกอดอก พิงตัวหน้าประตูใหญ่ทางทิศตะวันตก

“ท่านอ๋อง...” ท่านอ๋องไม่ได้ออกประตูทางทิศตะวันออก หรือไม่ได้มาเข้าเฝ้าฝ่าบาทแต่ตั้งใจมาดักรอเรา

ร่างสูงเดินเข้ามาหาจูซานเฉียว หยุดความคิดในใจของนางไว้สิ้น นึกขึ้นได้ว่าต้องทำความเคารพอ๋องหนุ่ม

“คำนับท่านอ๋องเพคะ”

“ไม่ต้องมากพิธี กำลังจะกลับจวนกระมัง เปิ่นหวางขอติดรถม้ากลับไปด้วย”

ไม่รอให้หญิงสาวอนุญาต ร่างสูงก็ก้าวขึ้นรถม้าโดยไม่ดูสีหน้าหญิงสาวเลยว่ากำลังยิ้มกว้างเพียงใด

“คุณหนู...”

เฉาเฉ่าขยี้ตาเบา ๆ เพราะไม่อยากเชื่อสายตาของตัวเอง เดินเข้ามาหาคุณหนูตนที่ตอนนี้ยิ้มไม่หุบแล้ว

“เฉาเฉ่า ข้าไม่ได้ฝันไปใช่หรือไม่ ท่านอ๋องเข้าปากช้าง...เอ๊ย! ไม่สิ ข้าไม่ใช่ช้าง”

“เปิ่นหวางก็ไม่ใช่อ้อยด้วย”

จูซานเฉียวสะดุ้งเมื่ออยู่ ๆ อ๋องหนุ่มก็ยื่นหน้าออกมาทางหน้าต่าง

“อย่ามัวแต่ยืนตะลึงอยู่ ขึ้นมาได้แล้ว เปิ่นหวางหิว”

จูซานเฉียวพยักหน้าระรัว รีบก้าวเท้าขึ้นรถม้า ไม่อยากเสียเวลาที่จะได้อยู่กับบุรุษที่นางมีใจให้ เฉาเฉ่ารีบพยุงคุณหนูของตนขึ้นรถม้า เมื่อเห็นอ๋องหนุ่มเอาตัวเข้าไปในรถม้าทั้งร่างแล้วก็แอบกระซิบคุณหนูเบา ๆ

“เข้าทางแล้วเจ้าค่ะ บ่าวเป็นกำลังใจให้”

“ขอบใจ!”

จูซานเฉียวเก็บท่าทางตื่นเต้นดีใจเอาไว้ ก้าวขึ้นรถม้า มือเลิกม่านขึ้นกำลังจะมุดตัวเข้าไปด้านใน แต่เมื่อเห็นอ๋องหนุ่มในท่วงท่าสบาย ๆ ดูมีเสน่ห์เกินต้านทานก็เอาตัวออกมาด้านนอกเช่นเดิม กระซิบถามเฉาเฉ่า

“เฉาเฉ่า ตอนนี้ข้ายิ้มกว้างเกินไปหรือไม่”

“กำลังงามเจ้าค่ะคุณหนู”

“แล้ว...ตอนนี้ข้างามหรือไม่”

“งามมากเจ้าค่ะ”   

จูซานเฉียวได้รับความมั่นใจจากสาวใช้คนสนิทแล้วก็พร้อมเผชิญหน้ากับรักแรก มุดตัวเข้าไปด้านในพร้อมเผชิญหน้ากับอ๋องหนุ่ม

“กว่าจะเยื้องกรายเข้ามาได้”

จูซานเฉียวเม้มปาก ได้อยู่กับเขาเพียงลำพังแล้วหัวใจไม่ปรกติโดยเฉพาะจังหวะการหายใจ นางละสายตาจากพักตร์หล่อเหลา ออกคำสั่งให้คนบังคับรถม้าไปส่งอ๋องกงซุนหยุนไฮ้ที่จวนอ๋องก่อน

“เปิ่นหวางดูผิดไปหรือไม่ เจ้าเกร็ง!”

“มะ หม่อมฉันหรือเพคะ”

“เราอยู่กันเพียงสองคน ไม่ใช่เจ้าแล้วจะเป็นใคร”

ตึกตัก~

หัวใจจูซานเฉียวเป็นจังหวะไม่ปรกติ ยิ่งตอนนี้นางอยู่ภายใต้สายตาเขาเพียงเอื้อมมือ ที่เคยมั่นใจว่าจะต้องพิชิตใจเขาให้ได้ ยามนี้กลับไม่กล้าแม้แต่จะช้อนตามอง

“ท่านอ๋องเสวยขนมเพคะ”

นางยื่นกล่องขนมให้เขาแก้เขิน ชำเลืองตามอง ยังไม่ชักมือกลับจนกว่าเขาจะยื่นมือมารับขนมไป

“มิใช่หวงนักหวงหนาหรือ ไยถึงมอบขนมให้เปิ่นหวางได้เล่า”

แม้จะตั้งคำถามแต่ก็ยังยื่นมือมารับกล่องขนม เปิดฝากล่องออกแล้วดมกลิ่น จูซานเฉียวหัวใจพองโต นี่เป็นครั้งแรกที่นางไม่หวงขนมกับใคร ทั้งยังเต็มใจมอบให้อ๋องหนุ่ม ในใจหญิงสาวคิด…

นั่นสินะ หัวใจข้ายังมอบให้ได้ นับประสาอันใดกับขนมแค่กล่องเดียว

“เจ้าชอบรสชาติใดที่สุด”

“หม่อมฉันหรือเพคะ”

อ๋องกงซุนหยุนไฮ้เลิกคิ้วน้อย ๆ จูซานเฉียวที่คิดอันใดได้หัวเราะเจื่อน ยกมือลูบต้นคอเบา ๆ

“นั่นสินะเพคะ อยู่กันเพียงสองคนเท่านั้น ท่านอ๋องจะหมายถึงใครได้”

“รส”

ถ้าข้าหลอก ท่านอ๋องจะเชื่อหรือไม่ ลองดูแล้วกัน!

“เอ่อ ที่จริงหม่อมฉันไม่ได้ชอบรสใดเลยเพคะ ที่ทานก็เพราะท่านแม่ทำให้”

“หึ!”

อ๋องหนุ่มหัวเราะเสียงขึ้นจมูก หยิบรสถั่วดำขึ้นมาทาน พยักหน้ารับเบา ๆ ถูกใจในรสชาติ

“อร่อย ไม่น่าเจ้าถึงชอบรสที่เหลืออยู่ที่สุด”

“นี่หมายความว่า...” ท่านอ๋องได้ยินบทสนทนาระหว่างข้ากับเฉาเฉ่า

“ใช่ เปิ่นหวางได้ยินบทสนทนาระหว่างเจ้ากับนาง”

นอกจากจะหูเร็วแล้ว ยังอ่านใจคนเก่งอีกหรือ

“ไม่ต้องเขินหรอก เจ้าเนื้อแบบเจ้าเดาได้ไม่ยากว่าทานเก่ง แต่ที่เปิ่นหวางแปลกใจก็คือ เหตุใดเจ้าถึงกล้าเอาตัวเองมาปกป้องเปิ่นหวางทั้งที่เปิ่นหวางห้ามเอาไว้แล้ว”

“ท่านอ๋องทรงทราบ!”

“ไม่มีอันใดที่เปิ่นหวางไม่ทราบ เจ้าทำไปเพื่ออันใด หรือเพียงเพื่ออยากพิชิตใจเปิ่นหวางให้ได้”         

จูซานเฉียวตกใจไม่รู้รอบที่เท่าไรของวัน ทว่าครั้งนี้เป็นครั้งที่นางประหวั่นพรั่นพรึงที่สุด

“ท่านอ๋องทรงทราบว่าหม่อมฉันมีใจให้พระองค์ แล้ว ที่พระองค์เข้ามาใกล้หม่อมฉันเพื่ออันใดเพคะ ไม่กลัวหม่อมฉันคิดเข้าข้างตัวเองหรือ”

“หึ! เช่นนั้นเปิ่นหวางเตือนให้เจ้าไม่ต้องคิดเข้าข้างตัวเอง เพราะที่เปิ่นหวางเอาตัวมาใกล้ชิดกับเจ้าก็เพราะพี่หญิง” ขยับตัวเข้ามาใกล้หญิงสาวพร้อมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ “บอกความลับของเสด็จพี่หญิงมาประเดี๋ยวนี้”

จูซานเฉียวตัวแข็งทื่อ ตั้งรับไม่ทันกับการจู่โจมของเขา แต่ไม่ได้แปลกใจที่เขาจะเค้นความนางเพื่อเอาความลับขององค์หญิงกงซุนหมิงจู

ทว่านางกลับแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจวัตถุประสงค์ของเขา หลุบตาลงต่ำกล่าวเสียงแผ่ว พยายามไม่ให้ตะกุกตะกักแล้วเผยพิรุธออกมา

“ความลับขององค์หญิง หม่อมฉันจะทราบได้อย่างไรเพคะ ท่านอ๋องตรัสถามผิดคนแล้ว”

“เปิ่นหวางถามไม่ผิดคนแน่ เจ้าต่างหากที่ไม่ยอมคายความลับ บอกเปิ่นหวางมาประเดี๋ยวนี้ พี่หญิงปิดบังอันใดเปิ่นหวาง!”