๘ ทั้งที่เตือนแล้วแท้ ๆ

๘

ทั้งที่เตือนแล้วแท้ ๆ

          เพียะ!

          ใบหน้าเสี่ยวอู่หันไปอีกฝั่งหนึ่งเมื่อโดนมือนิ่มของจูซานเฉียวประทุษร้าย สองมือจับใบหน้าตนข้างที่โดนตบก่อนที่จะค่อย ๆ หันหน้ามามองจูซานเฉียวด้วยแววตาที่หญิงสาวกำลังรออยู่

          แววตาแห่งความโกรธแค้น!

          “โกรธล่ะสิ คิดว่าข้าทำเกินกว่าเหตุ ในใจร่ำให้ตบหน้าข้าคืนแล้วกระมัง”

          แววตาเคียดแค้นของเสี่ยวอู่หายไป แทนที่ด้วยน้ำตาหยดโตที่ไหลจากหางตาผ่านใบหน้า

          “แม่นางจูได้ระบายความเกลียดแค้นบนใบหน้าข้าแล้ว คงสบายใจขึ้นมากแล้วสินะเจ้าคะ”

          “ตบหน้าเจ้าหนึ่งครั้งแลกกับความโทมนัสของท่านอ๋องนับเป็นอันใดได้”

          “ข้าเพียงพูดไปอย่างสนุกปากเท่านั้น ไม่ได้คิดลึก คิดไปไกลว่าเรื่องนี้จะกระทบกับพระทัยท่านอ๋อง จะให้ข้าทำอย่างไรถึงจะล้างความผิดนี้ได้เจ้าคะ”

          ตุบ!

          เสี่ยวอู่ในที่สุดก็คุกเข่าลง เสียงร้องไห้ของนางเรียกให้นางกำนัลคนอื่นมองอย่างโจ้งแจ้ง แต่เมื่อจูซานเฉียวตวัดสายตาไปมองก็รีบพากันเข้าเรือนนอนไป

          จูซานเฉียวทราบว่าทุกคนยังคงผึ่งหูรอฟังความเคลื่อนไหวของนางอยู่จึงตั้งใจกล่าวให้ได้ยินกันเสียงดังฟังชัดมากยิ่งขึ้น

          “ตบหน้าหนึ่งครั้งเป็นการเตือน ต่อจากนี้ห้ามใครเอาเรื่องทำนองนี้เข้ามาเผยแพร่ในตำหนักองค์หญิงอีก เป็นไปได้ก็จงช่วยกันแก้ข่าวให้ท่านอ๋องด้วย หากข้าจับได้อีกครั้งแล้วล่ะก็ ไม่ละเว้นเช่นครั้งนี้แน่”

          เสี่ยวอู่ยิ้มเต็มใบหน้า ละล่ำละลักถาม

          “แม่นางปล่อยข้าไปแล้วหรือเจ้าคะ”

          “หรือเจ้าจะนั่งคุกเข่าตากยุงอยู่ตรงนี้”

          พรึบ!

          เสี่ยวอู่ผุดลุกขึ้น โค้งตัวลงทำความเคารพแล้วรีบวิ่งกลับเข้าเรือนไปในทันที พื้นที่ลานกว้างจึงกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แต่ไม่นานก็เกิดเสียงถอนหายใจดังขึ้น

          จูซานเฉียวผินหน้าไปมองด้านข้างตนก็เห็นอาซวงสีหน้าย่ำแย่ยิ่งกว่าเดิม

“เป็นอันใดไป”

“ไม่ปิดบังแม่นางจู ข้ากลัวเสี่ยวอู่กลั่นแกล้งเจ้าค่ะ หากนางมาระบายอารมณ์ความโกรธแค้นกับข้าจะทำอย่างไรเจ้าคะ”

“เช่นอันใดบ้าง”

อาซวงยกมือขึ้นแตะใบหน้าตัวเอง นึกถึงท่วงท่าการตบของจูซานเฉียวและใบหน้าที่สะบัดไปอีกทางหนึ่งของเสี่ยวอู่แล้วเห็นเป็นภาพใบหน้าตัวเองโดนเสี่ยวอู่กระทำเช่นนั้นคืนในยามที่ไร้ผู้ใดคุ้มครอง

“เช่น...ตบหน้าข้าด้วยแรงที่มากกว่า”

จูซานเฉียวเหยียดยิ้ม ค่อย ๆ ยืดกายขึ้นยืนเต็มความสูง เบียดกายเข้าไปประชิดอาซวงเพื่อที่จะกระซิบประโยคนี้ให้ได้ยินกันเพียงสองคน

“เช่นนั้นเจ้าก็แบกหน้าที่โดนตบไปฟ้ององค์หญิงสิ ยังจะต้องให้ข้าสอนอีกหรือ”

อาซวงดวงตาสว่างวาบเห็นทางออกแล้ว พยักหน้าระรัว ในหัวมีแผนการเป็นขั้น ๆ

“องค์หญิงมิโปรดให้คนในตำหนักไม่ว่าผู้ใดเอารัดเอาเปรียบใคร ยิ่งไม่โปรดการทะเลาะวิวาท หากองค์หญิงทรงทราบเรื่องที่ข้าถูกทำร้ายจะต้องเข้าข้างข้าแน่”

“ก็ใช่นะสิ”

จูซานเฉียวย้ำความมั่นใจให้อาซวง ใจที่เคยหนักอึ้งเบาบางลงโดยพลัน จูซานเฉียวเห็นเช่นนั้นก็ลอบยิ้มมุมปาก เดินจากไปก่อนที่อาซวงจะเห็นรอยยิ้มร้ายกาจนี้

ในใจนางคิด...

เอาละเสี่ยวอู่ ก็มารอดูกันว่าเจ้าจะเดินเรื่องอย่างไรต่อ จะเล่นบทอ่อนแอที่โดนคุณหนูเอาแต่ในคราบนางกำนัลชั้นสูงกลั่นแกล้ง หรือจะเป็นผู้ร้ายมอบบทเหยื่อให้คนอื่น

อีกทางด้านหนึ่ง...

          “มือหนักยิ่ง”

          อูต้าหลียกมือขึ้นจับใบหน้า สถานการณ์ของเรือนพักนางกำนัลตั้งแต่เริ่มมืดค่ำล้วนอยู่ในสายตาเขาที่แฝงกายอยู่ในเงามืด ศาสตร์วิชาที่เขาเชี่ยวชาญที่สุด

          เขาเก็บข้อมูลทุกอย่างบันทึกเอาไว้ในหัว ยังคงอยู่ที่เรือนพักนางกำนัลจับตามองต่อ

          หลังจากที่จูซานเฉียวและอาซวงออกไปได้ไม่นานก็มีสตรีร่างบางในชุดนางกำนัลใช้ผ้าโพกศีรษะ ลอบออกมาจากเรือนพัก

          แม่นางที่โดนตบไม่ผิดแน่

          อูต้าหลีในเงามืดกอดอกมองตามเสี่ยวอู่ไปจนกระทั่งเห็นนางเดินมาสนทนากับทหารยามที่เฝ้าอยู่หน้าประตูใหญ่ของเรือนพักนางกำนัล มือเรียวดึงผ้าคลุมศีรษะออก เอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

          “พี่ชาย ข้าโดนตบเจ้าค่ะ เช่นนี้แล้วค่าตัวของข้าเพียง 5 อีแปะไม่ได้แล้วนะเจ้าคะ”

          “โดนตบหรือ เช่นนั้นก็โดนจับได้นะสิ เสี่ยงต่อแผนการถูกทำลายเช่นนี้เจ้ายังกล้าเรียกเงินเพิ่มอีกหรือ ข้าไม่เรียกเก็บกับเจ้าเพิ่มก็ดีเพียงใดแล้ว”

          “โธ่! พี่ชาย ช่วยเห็นใจข้าเถิดเจ้าค่ะ ตอนนี้แม่นางจูสงสัยข้า เพ่งเล็งข้าแล้ว ต่อจากนี้ข้าคงเป็นสายให้พี่ชายไม่ได้ เพิ่มให้ข้าอีกเล็กน้อยเป็นการบอกลางานนี้ไม่ได้หรือเจ้าคะ ถือว่าข้าขอร้องเถิดเจ้าค่ะ”

          เสี่ยวอู่ยังคงเอ่ยเสียงออดอ้อนอีกเช่นเคย ทว่าทหารยามนายนั้นกลับไม่ใจอ่อน

          “เพียงเจ้าขอร้องข้าก็ต้องทำตามหรือ สำคัญตัวเองผิดแล้วกระมัง เจ้านอกจากจะเป็นสตรีแล้วยังไร้อาวุธ หากข้าสังหารเจ้าบัดเดี๋ยวนี้ ใครจะจับข้าได้”

          เสี่ยวอู่เริ่มใจไม่ดี        

“หากข้าเป็นอันใดขึ้นมา ท่านก็ไม่รอด เพียงตรวจประวัติดูก็ทราบแล้วว่าใครอยู่เวรยามคืนนี้ จะปฏิเสธการรู้เห็นได้อย่างไรเจ้าคะ”

“ได้สิ! เพราะข้าไม่ใช่ทหารของที่นี่ตั้งแต่แรก”

สิ้นคำทหารปลอมตัวนายนั้นคิดจะสังหารเสี่ยวอู่ปิดปาก ทว่าไม่ทันอูต้าหลีที่ปามีดสั้นปักลงกลางมือทหารนายนั้นจนเลือดออกร้องลั่น ทั้งเสียงร้องเจ็บปวดและเสียงกรี๊ดของเสี่ยวอู่เรียกให้ทหารนายอื่นวิ่งเข้ามายังจุดเกิดเหตุ

เสี่ยวอู่หัวเร็วพอตัว รีบกล่าวแจ้งนายทหารลาดตระเวนทั้งหลายให้กุมตัวทหารไส้ศึกคนนี้ไปเสีย

“เจ้านี่ไม่ใช่ทหารของที่นี่เจ้าค่ะ มันจะฆ่าข้าปิดปากเพราะข้าเห็นมันจัดการทหารของเราเจ้าค่ะ”

ทหารลาดตระเวนคุมตัวนายทหารทั้งสองไป นาย กองลาดตระเวนถามเสี่ยวอู่เพื่อขอข้อมูลเพิ่ม

“นอกจากสองคนนี้แม่นางยังเห็นใครอีกหรือไม่”

“มะ ไม่เห็นแล้วเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นเข้าที่พักเถิด ข้าจะให้คนเฝ้าที่นี่เอาไว้แล้วรายงานเรื่องนี้แก่เบื้องบน”

เสี่ยวอู่พยายามเก็บท่าทางหลุกหลิก

“เช่นนั้นรบกวนท่านช่วยบันทึกประจำวันลาดตระเวนให้ด้วยนะเจ้าคะ ข้าเป็นผู้เสียหายไม่ใช่ผู้สมรู้ร่วมคิดเจ้าค่ะ”

“ได้”

นายกองรับคำสั้น ๆ แล้วหมุนตัวเดินจากไป อูต้าหลีเห็นทักษะการเอาตัวรอดของเสี่ยวอู่แล้วพลันส่ายหน้าเบา ๆ

“เอาตัวรอดเก่งเหลือเกิน”

อูต้าหลีจบการสังเกตการณ์เพียงนี้เท่านี้ กลับจวนอ๋องไปรายงานเรื่องทั้งหมดไม่ให้ขาดตกบกพร่องแม้แต่เรื่องเดียว ตอนที่เขากลับมาถึงจวนอ๋อง กงซุนหยุนไฮ้กำลังซ้อมวรยุทธ์อยู่ เขารอจนท่านอ๋องเสร็จสิ้นกระบวนท่าดาบประจำตัวแล้วถึงได้กล่าวรายงาน

“ท่านอ๋อง กระหม่อมได้ความมาดังนี้พ่ะย่ะค่ะ”

          อูต้าหลีรายงานทุกสถานการณ์ไม่เว้นเรื่องจูซานเฉียว ซึ่งหลังจากที่เขาบอกเล่าสถานการณ์ทุกอย่างแล้ว เจ้านายกลับติดใจเรื่องนี้เป็นเรื่องแรก

          “จูซานเฉียวไปเอาเรื่องนางกำนัลคนนั้นหรือ”

          “พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง รวมถึงข่มขู่ทุกคนที่พยายามให้ร้ายท่านอ๋อง นางไม่ประสงค์ให้ใครกล่าวลับหลังท่านอ๋อง ต่อให้ได้ยินมาก็ห้ามเอามาเล่าลือภายในตำหนักจูหรานพ่ะย่ะค่ะ”

          มุมปากหยักผุดขึ้นโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว

          “เตือนแล้วแท้ ๆ ว่าห้ามเอาตัวเองมายุ่งกับเรื่องนี้ เห็นทีเปิ่นหวางจะใช้สถานการณ์นี้ให้เป็นประโยชน์ เค้นความเจ้าให้หนัก”