๖ เปิ่นหวางไม่ชอบเอ็นดูคำนี้

๖

เปิ่นหวางไม่ชอบเอ็นดูคำนี้

          จูซานเฉียวจับข้อมือนางกำนัลชั้นรองเดินมาที่อุทยานหลวงให้ห่างองค์หญิงให้ได้มากที่สุด อาซวงที่ตอนแรกประหวั่นพรั่นพรึงอ๋องกงซุนหยุนไฮ้ มายามนี้กำลังกริ่งเกรงเพราะโดนนางกำนัลประจำพระองค์พ่วงตำแหน่งญาติผู้น้ององค์หญิงบีบข้อมือแน่น ยิ่งเดินไกลยิ่งลงแรงกว่าเดิม

          “เหนื่อยแล้ว สนทนากันที่นี่เลย”

อาซวงเป็นอิสระเพราะจูซานเฉียวเริ่มเหนื่อยเดินแล้ว นางสูดหายใจเข้าลึกพยายามควบคุมจังหวะหายใจ

          “แม่นางจูมีเรื่องใดจะสนทนากับข้าหรือเจ้าคะ”

          “อาซวง บอกข้ามาตามตรง เหตุใดเจ้าหวาดกลัวท่านอ๋องเพียงนั้น ข้าศึกยำเกรงหรือชาวเมืองหวั่นในชื่อเสียงอ๋องปีศาจเราควบคุมสถานการณ์นี้ไม่ได้ แต่ต้องมิใช่กับคนในตำหนักองค์หญิงที่เอ็นดูท่านอ๋องที่สุด”

          “ฮึก! แม่นางจู~”

          จูซานเฉียวในตอนนี้คือหัวหน้านางกำนัลตัวร้ายที่เหล่านางกำนัลหวาดผวา เมื่ออาซวงโดนด้านนี้ของนางเล่นงานก็น้ำตาซึม เสียงสั่นในทันใด

          “ว่าอย่างไร จู่ ๆ ก็หวาดกลัวท่านอ๋องขึ้นมา ต้องมีต้นสายปลายเหตุแน่ บอกมูลเหตุแก่ข้ามาบัดเดี๋ยวนี้”

          “ข้าจะบอกแล้วเจ้าค่ะ เหตุการณ์ฝูงอีกาเมื่อช่วงกลางวันนี้มีคนเล่าลือกันว่าเป็นอาเพศครั้งใหญ่ของเมืองหลวง และผู้ที่นำอาเพศนั้นเข้ามาก็คือท่านอ๋องเจ้าค่ะ”

          จูซานเฉียวหน้าร้อนผ่าวเพราะความโกรธ สบถเสียงแข็งดังลั่น “เหลวไหล! องค์หญิงไม่ได้เลี้ยงเจ้าให้กลายเป็นคนโง่งมงายเช่นนี้ อีกามากมายเป็นเพราะค่ายกล มีคนสร้างค่ายกลเพราะมีคนตั้งใจ เท่านี้เจ้ายังโง่ ดูไม่ออกอยู่อีกหรือ”

          “แม่นางจู ข้าเพียงฟังคนอื่นมาเท่านั้น ข้าไม่ได้เป็นคนกระจายข่าวเรื่องนี้นะเจ้าคะ”

          จูซานเฉียวหรี่ตา ดูว่าอีกฝ่ายมีวี่แววว่าจะโกหกหรือไม่ ท่าทางยังคงร้ายกาจระดับเดิมเพื่อข่มให้อาซวงยอมคายความลับออกมา

          “หากเจ้าเผยคนปล่อยข่าว ข้าจะปล่อยเจ้าไป”

          “เสี่ยวอู่เจ้าค่ะ เสี่ยวอู่เป็นคนเริ่มปล่อยข่าวเจ้าค่ะ”

          “เสี่ยวอู่...”

          จูซานเฉียวนึกถึงเสี่ยวอู่ นางกำนัลชั้นรองหน้าซื่อที่ดูไม่มีพิษมีภัยคนหนึ่ง

          “เจ้ากล้ามองตาข้าแล้วยืนยันอีกครั้งหรือไม่ว่านางเป็นคนปล่อยข่าวจริง ๆ”

          อาซวงสบตาจูซานเฉียว เมื่อไม่เห็นความกลับกลอกอยู่ในนั้นก็ยอมเชื่อว่าเป็นเสี่ยวอู่ แต่ไม่วายข่มขู่นางพอเป็นพิธี ยื่นมือไปบีบปลายคาง เล็บกดลึกลงผิวเนื้อ

          “หากเจ้าโกหกข้าแล้วล่ะก็ จะได้รู้ว่าข้าทำอันใดนางกำนัลน้อยแบบเจ้าได้บ้าง!”

          จูซานเฉียวปล่อยมือออกจากปลายคางอาซวง พยักพเยิดหน้าให้นางไปจากตรงนี้ได้ ดวงตาคู่งามมองตามอาซวงไป จังหวะที่นางกำลังจะออกเดินตามหาเสี่ยวอู่นั้น เสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นรั้งฝ่าเท้าเอาไว้

          “เปิ่นหวางชอบที่พี่หญิงเอ็นดู แต่ไม่ชอบที่เจ้าใช้คำว่าเอ็นดูกับเปิ่นหวาง”

          “ท่านอ๋อง!”

          อ๋องหนุ่มเลิกคิ้วขึ้น เมื่อไม่เห็นท่าทางร้ายกาจของจูซานเฉียวแล้ว

          “เมื่อครู่ยังเก่งอยู่เลย ไยไม่เอาท่าทางข่มคนมาใช้อีกเล่า เปิ่นหวางอยากเห็นอีก”

          “ท่านอ๋องทรง...เห็นหรือเพคะ”

          “ก็ไม่มาก ตั้งแต่ที่เจ้าเริ่มแสดงท่าทางร้ายกาจ”

ตั้งแต่เริ่มแสดงท่าทางร้ายกาจหรือ มิใช่ว่าเห็นตั้งแต่แรกกระมัง แต่ถ้าหากว่าท่านอ๋องทรงทอดพระเนตรเห็นตั้งแต่แรก มิใช่ว่าท่านอ๋องทรงตามเรามาหรือ

          “หม่อมฉันขออภัยเพคะ”

          “เรื่องใด”

          “เรื่องที่ใช้คำว่าเอ็นดูกับท่านอ๋อง ต่อไปนี้หม่อมฉันจะไม่ใช้คำนั้นกับท่านอ๋องอีกเพคะ”

          อ๋องกงซุนหยุนไฮ้เอามือไพล่หลัง เดินเข้าไปหาหญิงสาวหนึ่งก้าวแล้วโน้มหน้าเข้าไปใกล้นางขึ้นอีกนิดจนระยะห่างระหว่างใบหน้าทั้งสองเหลือห่างกันไม่มาก จูซานเฉียวเผลอกลั้นหายใจ แต่ร่างกายไม่คิดขยับออกห่างเขา

          “ใช่ ที่เปิ่นหวางไม่ชอบให้เจ้าใช้คำว่าเอ็นดูกับเปิ่นหวาง ยิ่งไม่ชอบที่เจ้าเอาตัวเองเข้ามาปกป้องเช่นนี้ เปิ่นหวางคือนักรบผู้กล้า ผู้อาจหาญ เรืองปัญญา มิจำเป็นต้องให้สตรีตัวเตี้ย เจ้าเนื้อเช่นเจ้ามารับหน้า”

          จูซานเฉียวน้ำตาคลอโดยพลัน

          “ท่านอ๋องทรงตำหนิหม่อมฉันหรือเพคะ”

          อ๋องหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นหญิงสาวน้ำตาคลอเพียงเพราะโดนเขาดุเบา ๆ

          “เปิ่นหวางดุแบบไม่ตะโกนแล้ว เจ้าก็ยังน้ำตาคลออีกหรือ เมื่อครู่ยังดุนางกำนัลน้อยน้ำตาคลอ พอเปลี่ยนเป็นเปิ่นหวางข่มเจ้าบ้างก็ขี้แยไม่แพ้กัน”

          “หม่อมฉันไม่ได้ข่มนางเพคะ หม่อมฉันก็แค่อยากปกป้องท่านอ๋องตามวิธีของหม่อมฉัน อย่าห้ามให้หม่อมฉันทำเลยเพคะ”

          ร่างสูงยืดตัวขึ้นกลับมาอยู่ในท่าเอามือไพล่หลังเช่นเดิม ท่าทางอ่อนลงเพียงเพราะเห็นน้ำตาหญิงสาว ทว่าก็ยังมีท่าทางไม่อ่อนโยนเช่นเดิม

“อย่ายุ่งเรื่องนี้ ถือว่าเปิ่นหวางเตือนเจ้าแล้ว!”

          อ๋องกงซุนหยุนไฮ้จ้องหน้าหญิงสาว ดูให้แน่ใจว่านางจะยอม แต่จนแล้วจนรอด เขาก็ยังไม่เห็นแววตายอมแพ้ของนาง ในหัวคิดหาทางตั้งรับ

          “ไปได้แล้ว เสด็จพี่หญิงทรงเรียกหาอยู่”

          “เพคะ”

          จูซานเฉียวรีบเดินจากไป จังหวะนั้นเองที่นางเห็นหางสัตว์ที่กลัวจนขึ้นสมอง หลุดเสียงกรี๊ดร้อง ถอยหลังกรูดขอความช่วยเหลืออ๋องนักรบ

           “กรี๊ด~ท่านอ๋อง! งูเพคะ”

          อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ดึงแขนหญิงสาวให้หลบอยู่ด้านหลังตน ปามีดสั้นสังหารงูตัวนั้นจนขาดดิ้น กองศพมากมายอ๋องหนุ่มยังผ่านมาได้แล้ว นับประสาอันใดกับสัตว์เลื้อยคลานเพียงตัวเดียว

          ดวงตาคู่คมตวัดสายตาจากงูตัวนั้นหลังจากที่เห็นมันแน่นิ่งไปแล้วมามองหญิงสาวที่ตอนนี้จับแขนเขาแน่น ตัวเบียดเสียดกันจนแทบจะหลอมรวมร่างกายเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน เจ้าของอกอิ่มยังไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้ตนได้ใกล้ชิดบุรุษสูงศักดิ์จนเกินงามแล้ว

          “ท่านอ๋อง มันตายแล้วหรือเพคะ”

          จูซานเฉียวจ้องร่างงูให้แน่ใจก่อนที่จะช้อนตาขึ้นถามเขา ดวงตาสองคู่สบประสานดั่งต้องมนต์สะกด ไม่นาน แต่ราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์

          “...นี่! จะเอาอกถูแขนเปิ่นหวางอีกนานหรือไม่”

          จากคำพูดนี้ เห็นทีจะเป็นนางที่ต้องมนต์สะกดเขาเพียงผู้เดียว จูซานเฉียวค่อย ๆ ปล่อยมือออกจากแขนแกร่ง แม้จะตกใจที่ตนเผลอทำเช่นนั้น แต่เมื่อได้กระทำลงไปแล้ว ก็อยากสัมผัสเขาให้นานกว่านี้

          “ขออภัยท่านอ๋องเพคะ หม่อมฉันแค่...ตกใจไปหน่อย มิได้ตั้งใจเพคะ”

          “หึ! หวังว่าจะเป็นอย่างที่เจ้าพูด”

          อ๋องกงซุนหยุนไฮ้เอ่ยเพียงเท่านั้นก็เดินไปจากตรงนี้ ทิ้งให้หญิงสาวยืนนิ่งมองตามหลังตาละห้อย

          “ท่านอ๋องทรงกริ้วข้าแล้วกระมัง พระองค์คงไม่โปรดให้ใครมาแตะพระวรกาย เจ้านี่ช่างไม่ระวังเลยจูซานเฉียว” นางตำหนิตัวเองเบา ๆ ก่อนที่จะเดินกลับไปหาองค์หญิง พักเรื่องของเสี่ยวอู่เอาไว้ก่อน

          “ข้าจะปล่อยเจ้าไปก่อนชั่วคราว”

         

ทางด้านอ๋องกงซุนหยุนไฮ้...

          อ๋องหนุ่มทรงอาชาสีนิลกลับตำหนักอ๋องที่อยู่ห่างจากพระราชวังค่อนข้างมาก

เมื่อพ้นแหล่งชุมชนไปแล้วก็กระตุกบังเหียนม้าเพิ่มความเร็ว ไม่ให้สมองได้นึกถึงสัมผัสนุ่มนิ่มที่เบียดชิดแขนตนเมื่อครู่อีก

          “สตรีเจ้าเนื้อ อย่าคิดว่าเปิ่นหวางจะหลงความอวบอิ่มเกินตัวของเจ้า หึ! จะหว่านเสน่ห์กันด้วยวิธีนี้หรือ ไม่มีทางเสียหรอก”

          ฝุ่นตลบฟุ้งกระจาย กระทุ้งท้องม้าให้เร่งความเร็วขึ้นเพื่อลบภาพที่ลอยวนเข้ามาในหัวอีกครั้ง

          “เร็วอีกอาฮุ่ย!”

           ด้วยความเร็วที่เร่งขึ้นระดับนี้ ไม่นานอาชาสีนิลก็ทะยานเข้ามาในอาณาเขตพื้นที่จวนอ๋อง

เหวยฮู่ อูต้าหลียืนรอนายเหนือหัวอยู่หน้าจวน เห็นมวลฝุ่นที่ตามหลังท่านอ๋องตนมาแล้วเอ่ยถามขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

          “ท่านอ๋องทรงรีบร้อนนัก/มีเรื่องด่วนหรือ”

          รีบร้อนเพียงนี้คงสลัดภาพในหัวออกได้แล้วกระมัง!