๗ ข้าจะตีปากคนปล่อยข่าว

๗

ข้าจะตีปากคนปล่อยข่าว

         

          “หยุด~”

          วรกายแกร่งกระโดดลงจากอาชาคู่ใจโดยมีนายทหารชั้นผู้น้อยเดินเข้ามาจัดการเอาอาชาไปให้อาหารและน้ำดื่มสะอาด

          สองคนสนิทเดินเข้ามาหา ทำความเคารพแล้วรายงานผลการจัดระเบียบกองทัพ

          “ทูลท่านอ๋อง กระหม่อมจัดการตามที่ได้รับมอบหมายเรียบร้อยแล้ว จำนวนพลไม่ขาดไม่เกินพ่ะย่ะค่ะ”

          “ดี! เสร็จงานนี้แล้วจะได้สั่งงานใหม่”

          เหวยฮู่ อูต้าหลียืนหลังตรงรอรับคำสั่ง

          “เจ้าสองคนตกลงกันเอาเอง ใครก็ได้ลอบเข้าตำหนักองค์หญิงไปสืบหาตัวคนที่ปล่อยข่าวให้ร้ายเปิ่นหวาง นามเสี่ยวอู่ ไม่มีทางที่นางกำนัลน้อย ๆ จะมาปล่อยข่าวให้ร้ายเปิ่นหวางโดยไม่มีใครบงการแน่”

          “พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง”

          อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ย่างเท้าเข้าไปด้านในจวนที่มีพ่อบ้าน บ่าวไพร่ชายหญิงมายืนต้อนรับ เพราะไม่ได้ยินเสียงเท้าเดินตามมาจึงหยุดชะงัก ผินพักตร์หล่อเหลามามองด้านหลังก็เห็นคนสนิททั้งสองกำลังโต้เถียงกันอยู่

          “ยังตกลงกันไม่ได้อีกหรือ”

          การโต้เถียงของทั้งสองหยุดอยู่เพียงเท่านั้นเมื่อเจ้านายหันมาเพ่งเล็ง

          “ท่านอ๋อง/ท่านอ๋อง”

          “ว่าอย่างไร หากยังตกลงกันไม่ได้ เปิ่นหวางจะสั่งเองว่าใครควรไปทำหน้าที่นี้”

          “คือว่า/เอ่อ...”

          เป็นอีกครั้งที่ทั้งสองตอบพร้อมกันด้วยท่าทางอ้ำอึ้ง เพื่อไม่ให้งานเสียเวลาเพราะการเกี่ยงกันไปมา อ๋องกงซุนหยุนไฮ้จึงเป็นผู้มอบหมายงานให้เสียเอง

          “อูต้าหลีเจ้าไป”

          “ท่านอ๋อง หากเหวยฮู่ว่าง เขาจะต้องไปดูคนรักเก่าอีกแน่พ่ะย่ะค่ะ”

          อ๋องกงซุนหยุนไฮ้เหยียดยิ้ม

          “แล้วอย่างไร ในเมื่อยังตัดใจไม่ได้ก็ให้เขากลับไปดู หากมีความสามารถก็แย่งกลับมาได้เลย เปิ่นหวางสนับสนุนเจ้าทุกอย่าง”

          พรึบ!

          กล่าวเพียงเท่านั้นก็สะบัดชุดคลุมอัศวินเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงคำพูดร้ายกาจเอาไว้ให้ลูกน้องคนสนิทขบคิด เหวยฮู่มองตามหลังเจ้านายด้วยความซึ้งใจ แต่ไม่นานก็กลายเป็นความหม่นเศร้า

          “เป็นอันใดไป ท่านอ๋องทรงอนุญาตให้เจ้าไปก็ดีแล้วมิใช่หรือ ยังมาตีหน้าเศร้าอยู่อีก”

อูต้าหลีหันมาเห็นสหายตีหน้าเศร้าพอดี มุ่นคิ้วไม่เข้าใจสหาย

          “ข้าซาบซึ้งใจที่ท่านอ๋องทรงสนับสนุน ที่น่าเศร้าคือนางไม่เปิดโอกาสให้ข้าเป็นชายโฉด แย่งนางมาจากเขา”

          อูต้าหลียื่นมือไปตบไหล่สหายเบา ๆ

          “ข้าคิดว่านางไม่อยากให้เจ้าเป็นชายโฉด”

          “หมายความว่าอย่างไร”

          “ก็หมายความว่า หากเจ้ากระทำเช่นนั้น นอกจากคนจะต่อว่าเจ้าและนางในทางเสียหาย เรื่องอาจจะลามไปถึงท่านอ๋อง เจ้าก็ได้ยินที่พระองค์ตรัสเมื่อครู่ ทรงสนับสนุนเจ้าหากประสงค์จะแย่งนางกลับมา หากนางยอมพร้อมใจ ชื่อเสียงท่านอ๋องได้เปลี่ยนเป็นจอมปีศาจแน่”

          เหวยฮู่มุ่นคิ้ว “เจ้าจะให้ข้าคิดเข้าข้างตัวเองเช่นว่า นางทำเพื่อข้าหรือ”

          “อยู่ที่ว่าเจ้าอยากจะเชื่ออย่างไร” ตบไหล่สหายสองครั้ง “ข้าจะไปทำงานแล้ว เจ้าก็ไปพักเถอะ คืนนี้ค่อยมาเปลี่ยนเวรกับข้า”

          “อือ”

          ยามซวี[1] จูซานเฉียวในฐานะที่เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่และเป็นนางกำนัลคนสนิทขององค์หญิง ห้องนอนของนางมีเครื่องอำนวยความสะดวกพรั่งพร้อม ไม่แพ้ห้องนอนที่จวนตระกูลจู

          นางเป็นหัวหน้านางกำนัล หน้าที่ดูแลปรนนิบัติช่วยองค์หญิงสรงน้ำเป็นของนางกำนัลชั้นรอง ส่วนนางเป็นผู้ดูแลภาพรวมของตำหนักจูหราน คืนนี้เป็นเวรนางที่ต้องมาตรวจความเรียบร้อยของตำหนัก เดินหน้าตึงมาที่เรือนของนางกำนัลโดยมีอาซวงเดินถือโคมไฟส่องทางให้

          ระหว่างทางอาซวงทนเงียบมาตลอด จนกระทั่งใกล้ถึงเรือนนางกำนัลแล้ว นางถึงยอมเอ่ยปากในสิ่งที่คิดจะกล่าวตั้งแต่แรก

          “แม่นางจูเจ้าคะ หากเสี่ยวอู่ทราบว่าข้าเป็นคนซัดทอดมาถึงนาง ข้าจะต้องโดนเล่นงานแน่เจ้าค่ะ”

          กึก!

          จังหวะการเดินจูซานเฉียวชะงัก ค่อย ๆ ผินหน้ามามองด้านข้างด้วยสีหน้าเรียบเฉย

          “ข้ากำลังจะไปจัดการนาง เจ้ายังจะต้องกลัวอันใดอีก หากเจ้ากังวลมากนักก็อยู่ตรงนี้ ข้าถือไปเองได้”

          “มาถึงขนาดนี้แล้ว ข้าเปลี่ยนใจไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ”

          “หึ”

          จูซานเฉียวละสายตาจากอาซวง

เยื้องกรายไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งมาถึงเรือนพักนางกำนัล ตอนเดินเข้ามาในอาณาเขตนางยังได้ยินเสียงสนทนาอยู่บ้าง แต่เมื่อนางก้าวเท้าเข้าใกล้เรือนพัก เสียงสนทนาทั้งหลายพลันเงียบสนิทลงโดยพลัน

          “ให้สัญญาณกันดีเหลือเกิน”

          จูซานเฉียวบิดยิ้มมุมปากแล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปด้านในเรือนพักนางกำนัลที่ต้องนอนรวมกันสิบคน แยกเป็นฝั่งซ้ายขวาฝั่งละห้าเตียง

          ตึก! ตึก! ตึก!

          เสียงรองเท้าจูซานเฉียวที่อัดส้นด้วยไม้กระทบพื้นสำรวจนางกำนัลชั้นรองเรียงคน เตียงว่างห้าเตียงตามจำนวนเวรยามที่เฝ้าตำหนัก ทว่าหนึ่งในห้านั้นมีคนที่นางกำลังตามหาอยู่นอนติดหน้าต่าง

          “เสี่ยวอู่ ข้ารู้ว่าเจ้ายังไม่นอน ออกมาสนทนากับข้าด้านนอก คนที่ไม่เกี่ยวข้องไม่ต้องมีปฏิกิริยาอันใดทั้งสิ้น”

          จูซานเฉียวเอ่ยเสียงเรียบแล้วหมุนตัวเดินจากไป

นางเดินมานั่งรออยู่โต๊ะไม้ลานกว้าง พื้นที่สำหรับกิจกรรมนันทนาการของเหล่านางกำนัล

ร่างอิ่มนั่งสำรวม หลับตาลงรออย่างใจเย็น สวนทางกับอาซวงที่ตอนนี้เกร็งจนเผลอกลั้นหายใจเนือง ๆ

          “แม่นางจูเจ้าคะ เหตุใดเสี่ยวอู่ยังไม่ออกมาอีกเจ้าคะ หรือว่านางจะแกล้งไม่ได้ยินแล้วนอนหลับไปเลย”

          มุมปากจูซานเฉียวกระตุก เอนตัวพิงโต๊ะยังคงหลับตาอย่างสบายใจ

          “กำลังหาทางเอาตัวรอดอยู่กระมัง เชื่อเถอะว่านางทนความกดดันจากสหายไม่ได้แน่”

          อาซวงเห็นจูซานเฉียวยังคงรักษาความสงบนิ่งเอาไว้ได้จึงผ่อนลมหายใจระบายความตึงเครียด ยืนรอไม่นานคนที่พวกนางกำลังรออยู่ก็เดินออกมาจากห้องพักนางกำนัลด้วยท่าทางที่ดูก็รู้ว่าหวั่นเกร็งไม่น้อย

          “แม่นางจูเจ้าคะ นางมาแล้วเจ้าค่ะ”

          อาซวงเอ่ยขึ้นในยามที่เสี่ยวอู่เดินมาหยุดอยู่ด้านหน้าแล้ว ดวงตาคู่โตลืมขึ้น คลี่ยิ้มให้หญิงสาวคลายใจ

          “มาแล้วหรือ นางตัวดี!”

          เสี่ยวอู่หน้าเจื่อนกับคำพูดที่สวนทางกับท่าทางของจูซานเฉียว แม้แต่อาซวงเองยังตกใจกับท่าทางที่เปลี่ยนไปของหัวหน้านางกำนัล ในใจนางคิด...

          อันใดกัน ท่าทางสงบนิ่งที่แสดงให้เห็นเมื่อครู่คือภาพลวงหลอกตาหรือ ภายนอกสงบนิ่งภายในเหมือนน้ำต้มเดือดใส่ฟืนสามท่อน

          “แม่นางจู ข้าทำอันใดผิดไปหรือเจ้าคะ”

          “เจ้าผิดที่กล้าพูดให้ร้ายท่านอ๋อง เผยเรื่องไร้สาระแก่ทุกคนในตำหนักจูหราน”

          “ข้าไม่รู้ไม่เห็นอันใดทั้งสิ้นเจ้าค่ะ ข้าเองก็ได้ยินมาจากที่อื่นเช่นกัน ช่วงเที่ยงข้าไปเอาสำรับที่ห้องเครื่องได้ยินคนที่นั่นพูดกัน ข้าเพียงนำมาเผยแพร่ต่อเท่านั้น”

          จูซานเฉียวผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

          “เท่านี้ที่เจ้าว่ามีน้ำหนักพอให้ข้าลงโทษเจ้า ที่ข้ามาวันนี้ก็เพื่อตีปากคนปล่อยข่าวภายในตำหนัก”

---

[1]ยามซวี คือ 19.00-20.59 น.