Share

บทที่ 12

Auteur: จิ้งไห่จวินเจี๋ยตู้สื่อ
“เหยี่ยนเหยี่ยน เธอกำลังพูดเหลวไหลอะไรอยู่?”

เย่อวี่หลิวกรอกตามองบนแล้วพูดเสียงเย็น

“คนนี้เป็นคนที่ฉันเอามาเป็นโล่เรื่องงานแต่งงาน ฉันไม่รู้สึกอะไรกับเขาเลยสักนิด”

“ใช่เหรอ? แต่ทำไมฉันรู้สึกว่า เมื่อเธอพูดถึงเขา สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปล่ะ”

ซูเหยี่ยนพูดด้วยรอยยิ้มขี้เล่น “นี่ไม่ใช่เย่อวี่หลิวฉายาภูเขาน้ำแข็งที่ฉันรู้จักเลยนะ!”

จู่ๆ เย่อวี่หลิวก็จ้องมองอย่างเย็นชาราวกับแสงจันทร์

ซูเหยี่ยนรีบแลบลิ้นออกมาแล้วพูด “หลิวหลิว ฉันล้อเล่นนะ!”

เมื่อเห็นเช่นนี้ เย่อวี่หลิวก็ปิดสมุดบันทึกและเล่นปากกาในมือ

“ตอนเธอไปที่นั่น เขาทำอะไรอยู่เหรอ?”

“เอ่อ ดูเหมือนเขาว่าจะทำร้ายหัวหน้างานนะ หากฉันไปไม่ทันเวลา เกรงว่าเขาคงจะถูกไล่ออกทันทีเลยล่ะ”

“ฮึ คนบ้าบิ่นหุนหันพลันแล่น ใช้อารมณ์ทำงาน ยากจะทำเรื่องใหญ่ได้!”

เย่อวี่หลิวเยาะเย้ยท่าทางของหลิงเฟิง

ดวงตาของซูเหยี่ยนสว่างราวกับคบเพลิง และเธอก็พูดว่า

“แต่ทำไม่ฉันรู้สึกว่า คนๆ นี้ ยังมีความเป็นผู้ชายอยู่บ้างนะ...”

เย่อวี่หลิวบีบจมูกของอีกฝ่าย

“ให้มันน้อยๆ หน่อย! เธอเป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลซูในจังหวัด มาเป็นเลขาน้อยของฉันเพราะหนีเรื่องงานแต่งของตัวเองไม่ใช่เหรอ?”

ซู่เหยี่ยนเม้มปาก “เกลียดอ่ะ! กาไหนน้ำไม่เดือดก็หยิบกานั้น

“อวี่หลิว! ฉันเป็นอารองของเธอ”

ในเวลาเดียวกัน มีเสียงเคาะประตูจากผู้อำนวยการบริหารเย่เจิ้งหมิง

ทั้งสองรีบหยุดพูดคุย แล้วเย่อวี่หลิวก็ยืดหลังของเธอและพูดอย่างไม่แสดงอารมณ์ว่า

“เชิญเข้ามาค่ะ”

เย่เจิ้งหมิงเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่สดใสราวดอกไม้

“หลานสาวคนโตของฉัน คุณชายหลี่หู่ นายน้อยของหู่เหมิน มาถึงชั้นล่างของบริษัทแล้ว”

“ทำไมเขาถึงมาที่นี่คะ?” เมื่อได้ยินชื่อของเพลย์บอยคนนี้ ดวงตาของเย่อวี่หลิวก็เต็มไปด้วยความรังเกียจโดยสัญชาตญาณ

คนรุ่นสองที่ดูถูกเหยียดหยามคนอื่นอย่างไม่มีความเคารพคนหนึ่ง แต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่เคยขาดเรื่องข่าวอื้อฉาว แม้กระทั่งเมาแล้วขับทำคนตาย ทุกครั้งเขาก็หนีไปได้เพราะภูมิหลังของตน!

สำหรับคนสารเลวแบบนี้ เย่อวี่หลิวยอมให้หลิงเฟิงได้เปรียบ ก็ไม่ยอมแต่งงานกับเขาเหรอ

เป็นคนสารเลวเหมือนกัน แต่เธอพบว่าหลิงเฟิงดูเจริญตามากกว่าเยอะ

เย่เจิ้งหมิงหัวเราะเหอะๆ แล้วพูดว่า

“คุณชายหลี่หู่มาที่บริษัทของเราในครั้งนี้เพื่อหารือเกี่ยวกับโครงการมูลค่าหลายหมื่นล้าน อวี่หลิว เธอเป็นรองประธานที่ได้รับการแต่งตั้งใหม่ หากไม่ทำผลงานอะไรออกมาคณะกรรมการจะพิจารณาเปลี่ยนคนแทนที่เธอได้นะ.....”

เย่อวี่หลิวพูดอย่างไม่มีทางเลือก "รู้แล้วค่ะ ฉันจะไปต้อนรับเขาด้วยตัวเองค่ะ"

อีกด้านหนึ่ง

หลิงเฟิงมาเข้าห้องน้ำคนเดียว กำลังคิดจะล้างหน้า

เวลานี้ เกาหยิงเซียงนำชายร่างใหญ่เจ็ดแปดคนมาขวางหลิงเฟิงในห้องน้ำ!

“ผู้จัดการเกา คุณทำแบบนี้หมายความว่าไง?” หลิงเฟิงขมวดคิ้ว

เกาหยิงเซียงยิ้มเย็นแล้วพูดว่า

“หลิงเฟิง นายนี่มันใจกล้าจริงๆ กล้าทำลายเรื่องดีๆ ของคุณชายหลี่ ฉันขอถามแก เมื่อวานในห้องประธานเย่แกทำอะไร?”

ทันใดนั้นหลิงเฟิงก็รู้แจ้ง เขาย้อนนึกถึงเรื่องราวก่อนหน้านี้แล้วโพล่งออกมาว่า

“เมื่อวานนี้คุณเป็นคนที่วางยาที่ห้องทำงานประธานเย่สินะ?”

เกาหยิงเซียงยิ้มกว้างแล้วพูดว่า

“พูดให้ถูกคือฉันแค่ทำตามคำสั่งของคุณชายหลี่ ใส่ของสนุกๆ เล็กน้อยลงในถ้วยชาของประธานเย่แล้วส่งเธอไปที่ห้องส่วนตัวในโรงแรมของคุณชายหลี่”

“ใครจะไปคิดว่าสายไปครึ่งก้าว พอฉันไปถึงที่ประธานเย่ ฉันก็พบว่าเธอได้รับการล้างพิษแล้ว ฉันเพิ่งตรวจสอบกล้องวงจรปิดและพบว่าแกเข้าไปในห้องทำงานของเธอ!"

“ดังนั้นคุณชายหลี่ไม่พอใจมาก ให้ฉันมาจัดการแก นับได้ว่าแกโชคร้ายแล้วล่ะ!"

เกาหยิงเซียงโบกมือของเขา และชายที่แข็งแกร่งเจ็ดแปดคนก็รีบวิ่งไปหาหลิงเฟิง

คนเหล่านี้ทั้งหมดเขาจ้างจากภายนอก ทุกคนมีประวัติอาชญากรรม และพวกเขาก็ทำงานได้อย่างเด็ดขาด

“เหอะๆ แกมีประธานเย่ปกป้องแล้วยังไง? ทำให้คุณชายหลี่ไม่พอใจ ก็เหมือนทำให้หู่เหมินขุ่นเคือง แกไม่มีทางที่จะมีชีวิตรอดได้ในเมืองชางไห่หรอก! "

เกาหยิงเซียงอดไม่ได้หัวเราะเสียงดังอย่างมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น

แต่ในวินาทีต่อมา ชายร่างใหญ่เจ็ดแปดคนก็ร้องโอดครวญ ถูกโยนทิ้งออกไป!

“ห๊ะ?”

เสียงหัวเราะของเกาหยิงเซียงหยุดกะทันหัน และรูม่านตาของเขาก็เบิกกว้างทันที

เห็นเพียงหลิงเฟิงวาดขาครั้งเดียวด้วยแรงที่น่ากลัว จุดนั้นทำให้กระดูกสะบ้าของชายน้ำหนักร้อยโลหัก!

“เด็กคนนี้...สู้เก่งขนาดนี้เลยเหรอ!”

เมื่อเห็นสถานการณ์ที่น่าเวทนานี้ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปมาก และก็หันหลังกลับเพื่อหนีโดยไม่สนใจอะไรอีก

แต่ร่างของหลิงเฟิงนั้นราวกับพายุเฮอริเคน ยืนอยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้งในทันที!

“ผู้จัดการเกา คิดจะไปไหนเหรอ?” ใบหน้าของหลิงเฟิงเรียบนิ่งเช่นเคย

“หลิงเฟิง แกอย่าทำอะไรผลีผลามนะ! ฉันเป็นคนภายใต้คุณชายหลี่ หากแกแตะผมฉันแม้แต่เส้นเดียว คุณชายหลี่จะไม่มีวันปล่อยแกไป!" เกาหยิงเซียงด่าออกมาเสียงดัง

ผลสรุปคือทันทีที่พูดจบ หลิงเฟิงก็จับหัวของอีกฝ่ายด้วยมือเดียวแล้วกระแทกมันลงในอ่างล้างมืออย่างแรง!

พักหนึ่ง เลือดก็กระเซ็นไปทั่ว

“กินในคายนอก !วันนี้ฉันจะถอนขนทั้งหมดบนตัวแก!"

หลิงเฟิงพูดด้วยสายตาเย็นชา

“ช่วยสั่งสอนหมาอย่างแกแทนเย่อวี่หลิว!”

เกาหยิงเซียงถูกทุบตีซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเลือดไหล ร้องไห้เรียกพ่อเรียกแม่

เสียงที่นี่ดึงดูดความสนใจของเย่อวี่หลิวและกลุ่มของคนที่กำลังขึ้นไปชั้นบนอย่างรวดเร็ว

“เกิดอะไรขึ้น?”

เธอและคนอื่นรีบมาถึงประตูห้องน้ำ

ก็ได้พบกับเกาหยิงเซียงที่ถูกหลิงเฟิงทุบตีเหลือเพียงลมหายใจอันอ่อนแรงจนแทบตาย!

เย่เจิ้งหมิงพูดด้วยความโกรธ

“หลิงเฟิง มีอย่างนี้ที่ไหนกัน! นายเป็นพนักงานใหม่ที่เพิ่งจะเลื่อนเป็นพนักงานประจำ แม้แต่ผู้จัดการแผนกยังกล้าทุบตี!”

ในเวลาเดียวกัน ชายหนุ่มแต่งตัวดีข้างๆ เย่อวี่หลิว เมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้า สีหน้าของเขาอดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนไปเล็กน้อย แล้วพูดขึ้นทันทีว่า

“ประธานเย่ คนพวกนี้เป็นพนักงานของหลี่ห่าวกรุ๊ปของคุณเหรอ? พวกเขามีนิสัยเป็นแบบนี้เหรอ?"

เกาหยิงเซียงเหมือนว่าจะคว้าฟางเส้นสุดท้ายได้ “คุณชายหลี่ ช่วยผมด้วย!”

นี่เลยทำให้หลิงเฟิงตระหนักได้ว่าอีกฝ่ายคือ "คุณชายหลี่" จากปากของเกาหยิงเซียง ผู้ร้ายที่อยู่เบื้องหลังตัวจริง!

เขาพูดอย่างจริงจังว่า

“เป็นเกาหยิงเซียงที่จงใจนำคนมาดักผมที่ห้องน้ำ ยังบอกอีกว่าเขาทำตามคำสั่งของคุณชายหลี่จากหู่เหมิน ผมแค่ตอบโต้เพื่อป้องกันตัวเองก็เท่านั่น”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้โพล่งออกไป ทุกคนก็ตกตะลึง

ดวงตาของเย่เจิ้งหมิงเบิกกว้าง และเขาพูดว่า "นายมีหลักฐานอะไรที่จะพิสูจน์เรื่องทั้งหมดนี้มั้ย?"

หลิงเฟิงส่ายหัวแล้วพูดว่า "ณ ตอนนี้ยังไม่มีหลักฐาน"

ชายที่แข็งแรงเจ็ดแปดคนได้รับบาดเจ็บสาหัสใกล้ตายจากหลิงเฟิง พูดไม่ออกแน่นอน

และเกาหยิงเซียงก็เริ่มพูดจาส่งเดชอีกครั้ง

“คนพวกนี้หลิงเฟิงเป็นคนพามา บอกว่าวันนี้ผมไล่เขาออก ทำให้เขารับไม่ได้เลยต้องการสั่งสอนผม น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ!”

เย่เจิ้งหมิงเลิกคิ้วแล้วพูดว่า

“เมื่อก่อนเกาหยิงเซียงเคยทำงานกับฉัน ฉันเชื่อว่าในฐานะผู้บริหารอาวุโสของบริษัทเขาไม่มีทางเอาคนนอกมารังแกพนักงานใหม่แน่นอน!”

“ดังนั้นเรื่องนี้ จะต้องเป็นเจ้าเด็กหลิงเฟิงเป็นคนทำแน่นอน!”

ผู้บริหารของบริษัทอีกหลายคนใช้ประโยชน์จากสถานการณ์ดังกล่าวและพูดทันที "เราคิดว่าท่านประธานเย่พูดถูก พวกเราเชื่อผู้จัดการเกา!"

หลี่หู่ยังคงแสดงรอยยิ้มกะล่อนในเวลานี้

“ประธานเย่ ผมอุตส่าห์นำโครงการมูลค่าหลายหมื่นล้านมาหารือกับคุณเป็นพิเศษ คุณคงไม่ให้ใครมากล่าวหาผมแบบลอยๆ หรอกใช่ไหม?”

คิ้วของเย่อวี่หลิวขมวดแน่นขึ้น

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Latest chapter

  • หายนะมาเยือนหลังค้นพบความลับของบอสสาว   บทที่ 525

    “ปานแรกเกิด? ปานแรกเกิดอะไร?”ความโกรธของจินฝูเซิงถูกคำพูดที่พ่นออกมากะทันหันนี้ทำเอาหยุดชะงัก แล้วเอ่ยถามอย่างแปลกใจหลิงเฟิงกล่าวเรียบเฉยว่า “ปานแรกเกิดบนก้นของเด็กในท้องของภรรยาคุณ”ฝูงชนตกใจ!มู่หรงป๋อกล่าวด้วยความสงสัย “คุณหลิงครับ คุณ…คุณสามารถมองเห็นปานแรกเกิดของเด็กในท้องด้วยตาเปล่าเลยเหรอครับ?!”นี่มันเหนือความสามารถของมนุษย์แล้วนะเนี่ย!หม่ากวงกลับลนลานขึ้นมา แล้วกล่าวอย่างมั่นใจว่า“ยังจะพูดจาเหลวไหล ทำตัวเป็นที่สนใจอยู่อีก! ลงมือฆ่าพวกมันได้เลย!”วินาทีนั้น บอดี้การ์ดพิเศษหลายสิบคนก็พุ่งเข้ามาหาพวกเขา!“อ๊าก! อย่าฆ่าผมเลยนะ! เหล่าจินไว้ชีวิตผมด้วย!”มู่หรงป๋อตกใจจนหน้าสั่นไร้สีเลือดฝาด!ทว่าทันใดนั้นเองคนหลายสิบคนนั่นกลับส่งเสียงร้องออกมา ตัวกระเด็กออกไปทั่วสารทิศ!“ผมไม่ชอบต่อสู้ ใช่ว่าผมจะสู้ไม่เป็นนะ”หลิงเฟิงเพียงแค่กางแขนออก แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวก็แผ่ซ่านออกมาทันที!มู่หรงป๋อถอนหายใจโล่งอกหนักๆ แล้วปาดเหงื่อเบาๆ“เกือบลืมไปเลยว่า คุณหลิงเป็นคนที่สามารถกวาดล้างทั้งสมาคมชุดแดงได้! คนแค่นี้นับประสาอะไรกัน?”หลิงเฟิงกล่าวอย่างเรียบเฉย“ถ้าผมอยาก ผมจะไ

  • หายนะมาเยือนหลังค้นพบความลับของบอสสาว   บทที่ 524

    เมื่อคำพูดนี้เผยออกไป บรรยากาศรอบๆ ก็แข็งทื่อในบัดดล!ฝูงชนหน้าถอดสีจินฝูเซิงโกรธจัด หันไปตบหน้าหร่วนหว่านหวาทีหนึ่ง“นังแพศยา! ถ้าฉันเป็นหมันแต่กำเนิดจริงๆ แล้วเด็กในท้องแกมันมาได้ยังไง!”หร่วนหว่านหวาเอามือปิดหน้า แล้วกล่าวด้วยเสียงร้องไห้“เหล่าจิน! คุณเชื่อคำพูดไอ้มิจฉาชีพนี่ แล้วมาสงสัยคนร่วมเตียงเคียงหมอนคุณงั้นเหรอ! ฉันอยู่กับคุณมาหลายปีขนาดนี้ มอบทั้งชีวิตวัยรุ่นให้คุณไปแล้วด้วยซ้ำ!”หม่ากวงเองก็รีบเอ่ยขึ้นว่า“นั่นน่ะสิครับ! นายท่าน คุณออกไปทำงานต่างจังหวัดบ่อยๆ ไม่อยู่บ้าน คุณนายต้องอยู่เฝ้าบ้านคนเดียว โดดเดี่ยวและเหงาจะตาย! คุณนายทำเพื่อคุณขนาดนี้ ทำไมคุณถึงสงสัยเธออีกล่ะครับ?”“ยิ่งไปกว่านั้นหลิงเฟิงเป็นหมอจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้ เขาพูดจาลมๆ แล้งๆ ไม่มีหลักฐาน แม้แต่ใบประกอบวิชาชีพแพทย์ก็ไม่มี!”จินฝูเซิงตะลึงงันคล้ายว่ากึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อหร่วนหว่านหวาร้องไห้ แล้วกล่าวว่า“ดี คุณกล้าตบหน้าฉันเพราะคนแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักกันไม่กี่นาที! ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะไปเอาเด็กออกตอนนี้เลย! คุณก็ถือซะว่าเด็กนี่เป็นลูกชู้แล้วกัน!”จินฝูเซิงรีบเข้าไปกอดอีกฝ่ายไว้“ที่รัก! ผมผ

  • หายนะมาเยือนหลังค้นพบความลับของบอสสาว   บทที่ 523

    หร่วนหว่านหวาได้ยินดังนั้น ก็เบิกตากว้าง“ไอ้หมอเถื่อนมีใบประกอบวิชาชีพแพทย์ไหม? อยู่ดีไม่ว่าดีก็จะตรวจชีพจรฉัน!”มู่หรงป๋อแก้ไขสถานการณ์อย่างเก้อเขิน“ซ้อครับ ทักษะทางการแพทย์ของคุณหลิงผมเคยลิ้มลองมาแล้ว ไม่แพ้หมอใหญ่ๆ ในเมืองหลวงเลย!”“ฉันท้องทายาทตระกูลจินเพียงคนเดียวอยู่นะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา พวกนายสองคนอย่าคิดออกไปจากประตูนี้ได้เลย!”หร่วนหว่านหวากลับไม่ไว้หน้า กล่าวอย่างโอหังว่า“ดูท่าแล้วต่อไปฉันคงต้องเตือนเหล่าจินแล้วว่าอย่าไปคบค้ากับหมาๆ แมวๆ แบบนี้นัก! จะทำให้ลดระดับตัวเองเอาได้!”พูดจนอีกฝ่ายหน้าดำหน้าแดงจินฝูเซิงกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “หว่านหวา อย่าล้ำเส้นเกินไปหน่อยเลย พวกเขาเป็นแขกของผมนะ!”“อีกอย่าง ก็แค่ตรวจชีพจรเฉยๆ จะผิดพลาดอะไรได้?”มู่หรงป๋อเองก็กล่าวยิ้มๆ“ผมยืนยันได้! ถ้าทำให้ครรภ์ของซ้อมีปัญหาจริงๆ ผมมู่หรงป๋อจะถวายชีวิตนี้ให้เลย!”หร่วนหว่านหวากลอกตามองบน จากนั้นยื่นมือขาวหยกออกไปพลางกล่าวว่า“เห็นแก่เหล่าจินหรอกนะ ตรวจสิ!”“แต่ว่าฉันขอเตือนเลยนะ อย่าฉวยโอกาสทำอะไรล่ะ! ไม่งั้นฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่!”ต่อหน้าอุปสรรคต่างๆ จากเธอ หลิงเฟิงเพียงแค่ยิ้มเบาๆ

  • หายนะมาเยือนหลังค้นพบความลับของบอสสาว   บทที่ 522

    ข้างในมีคนหลายคนกำลังร้องเพลงกันสนุกสนาน!มู่หรงป๋อรีบเดินเข้าไปทักทาย“เถ้าแก่จิน! ผมพาคุณหลิงเฟิงที่คุณอยากเจอตัวมาแล้วครับ!”ชายผมสั้นที่สวมพระเครื่องและแหวนหยกคนหนึ่งวางไมค์ลงก่อน แล้วกล่าวด้วยท่าทียิ้มแย้มว่า“ฮ่าๆ! มู่หรงป๋อ สมแล้วที่เป็นสหายของฉัน! พูดจริงทำจริง!”“คุณหลิง ผมผู้แซ่จินคาดหวังอยากพบคุณมาตลอด ในที่สุดก็ได้พบกันสักที!”เขาเดินเข้ามาจับมือทักทายอีกฝ่ายอย่างตื่นเต้น“แต่ก่อนถึงจะไล่จีบสาวยังไง ก็ไม่เคยเหนื่อยยากขนาดนี้มาก่อน!”มุมปากของหลิงเฟิงกระตุกเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าตกใจผู้ชายคนนี้ลามกอนาจาร ดูแล้วเหมือนเศรษฐีหน้าใหม่จากชนบทแต่ก็เพราะเป็นคนติดดินเหมือนกันจึงทำให้ทั้งสองกระชับความสัมพันธ์ได้โดยไม่รู้ตัว!ทำให้หลิงเฟิงมีความรู้สึกสนิทสนมกันอย่างบอกไม่ถูก“คุณหลิง ผมจินฝูเซิง! คนนี้คือภรรยาของผม หร่วนหว่านหวา! แล้วก็พ่อบ้านของผม หม่ากวง!”อีกฝ่ายแนะนำอย่างเป็นมิตรมู่หรงป๋อโฉบฉวยโอกาสกล่าวว่า“เถ้าแก่จินเป็นเศรษฐีจากมณฑลเจียงหนาน ร้านค้าเกือบครึ่งหนึ่งของเมืองหลวงล้วนอยู่ภายใต้ชื่อเขาทั้งนั้น อีกทั้งยังมีธุรกิจและการลงทุนที่ต่างประเทศด้วย ถ้าไม่ใช่เ

  • หายนะมาเยือนหลังค้นพบความลับของบอสสาว   บทที่ 521

    มู่หรงป๋อตกตะลึงงันไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวด้วยความตกใจ“กวาดล้างตระกูลพวกมัน? คุณหลิงครับ ฆ่าพวกมันน่ะง่าย แต่ถ้าจะกวาดล้างทั้งตระกูลเลยจะไม่ง่ายขนาดนั้นนะครับ…”อีกอย่างจะว่าไปแล้ว ตระกูลของพวกมันก็เป็นเศรษฐีประจำเมืองหลวงด้วย ความสัมพันธ์ซับซ้อน จะต้องมีเบื้องหลังและเครือข่ายที่ไม่อาจประมาทได้แน่นอนถึงแม้เขามู่หรงป่อจะไม่มองตระกูลระดับ 2-3 พวกนี้ไว้ในสายตาอยู่แล้ว แต่ถ้าหากบีบบังคับให้คนอื่นเขาหมดหนทางขึ้นมาจริงๆ ใครจะรู้ว่าเขาจะสู้ให้ตายไปข้างหรือเปล่า!“ถ้าคุณไม่กล้า ก็ช่างมันเถอะ เดี๋ยวผมจัดการเอง!”หลิงเฟิงกล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ไม่ว่าอย่างไร เฉาเส้าหลงคนพวกนี้ต้องตายสถานเดียว! กล้ามายุ่งกับครอบครัวของเขา นี่มันถึงขีดจำกัดของเขาอย่างร้ายแรง ต้องชดใช้ด้วยเลือดเท่านั้น!เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาจะโทรหาเฟิ่งหวงแต่มู่หรงป๋อกลับห้ามไว้ก่อน “เดี๋ยวครับ!”“เรื่องเล็กน้อยแบบนี้จะลำบากคุณหลิงได้ยังไงกัน ผมจัดการเองก็พอครับ!”เขากล่าวอย่างมั่นใจหากคิดจะเกาะต้นไม้ใหญ่อย่างหลิงเฟิง ถ้าไม่ลงทุนอะไรเลยคงจะไม่ได้!ถ้างั้นก็เอาชีวิตของตระกูลระดับ 2 อย่างตระกูลเฉามาเป็นคำสัตย์ปฏิญาณของต

  • หายนะมาเยือนหลังค้นพบความลับของบอสสาว   บทที่ 520

    “คุณทำน้องสาวผมเหรอ?”ใบหน้าของหลิงเฟิงเต็มไปด้วยรังสีอาฆาต ประโยคแรกที่พ่นออกจากปากหลังจากเดินเข้ามาก็ทำเอาอุณหภูมิในห้องส่วนตัวนี้ลดลงหลายองศา!มู่หรงป๋อรู้สึกเพียงเลือดหยุดไหลเวียน ตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว แล้วกล่าวด้วยเสียงสั่นๆ ว่า“มะ…ไม่ใช่ผม…ไม่ใช่ผมครับ!”“พี่คะ! ไม่ใช่เขาค่ะ! เป็นฝีมือพวกเฉาเส้าหลงต่างหาก! โชคดีที่คุณมู่หรงป๋อเข้ามาช่วยพวกหนูได้ทันเวลา!”หลิงเยว่รีบออกตัวพูด“เสี่ยวเยว่!”ทันทีที่หลิงเฟิงเห็นหลิงเยว่ เขาก็โผล่เข้ากอดอีกฝ่ายทันทีโดยไม่พูดพล่ำทำเพลง จากนั้นก็ตรวจชีพจร เช็กซ้ายเช็กขวาอีกฝ่าย“ไม่เป็นอะไรใช่ไหม? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”หลิงเยว่หน้าร้อนผ่าวราวกับน้ำต้มเดือด“พี่คะ หนูไม่เป็นอะไรค่ะ พี่ไม่ต้องเวอร์ขนาดนี้ก็ได้ หนูไม่ใช่เด็กสามขวบสักหน่อย”กอดเธอที่เป็นผู้ใหญ่แล้วกลางที่สาธารณะแบบนี้ดูน่าอายจะตายชัก!ทว่าหลิงเฟิงกับลูบศีรษะของอีกฝ่ายอย่างรักใคร่เอ็นดู“ในสายตาของพี่ หนูเป็นเด็กน้อยเสมอ! เป็นเด็กที่พี่ต้องปกป้องตลอดเวลา!”มู่หรงป๋อที่อยู่ข้างๆ ทั้งตกใจและดีใจตกใจที่หลิงเฟิงผู้ฆ่าคนโดยไม่กะพริบตาคนนี้กลับเป็นคนที่รักน้องสาวมากคนหนึ่ง! ให้ควา

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status