LOGINฟางเฟยมองดูบรรยากาศรอบตัว ที่นี่ควรจะเต็มไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ แต่เวลานี้กลับมีแต่ต้นไม้ยืนต้นแห้งเหี่ยว ทิ้งใบร่วงลงพื้นให้เกลื่อนกลาดดูแล้งแค้นไปทั่ว
“ที่นี่ควรสวยงาม ทำไมถึงมีสภาพแบบนี้”
“มันเป็นเพราะ กุ้ยอ้ายป๋อเฉิง เทพเจ้าธาตุไม้ เข้าสู่ภาวะนิพพานนานเกิน 100 ปีแล้ว แดนพฤกษาแห่งนี้จึงเป็นเช่นที่เจ้าเห็น ข้าต้องการให้เจ้าเข้าไปในห้วงนิทรา เพื่อชักจูงกุ้ยอ้ายป๋อเฉิงให้ตื่นคืนกลับมา"
“ทำไมต้องเป็นฉัน พวกท่านเป็นถึงเทพเจ้าทำไมไม่ทำกันเอง เรื่องสำคัญแบบนี้ถ้าผิดพลาดฉันจะตายไหม หรือท่านกุ้ยอ้ายป๋อเฉิงจะอันตรายไหม” ซื่อเว่ยต้าตี้หัวเราะออกมากับความคิดของฟางเฟย
“ทั้งหมดที่เจ้าพยายามถามมาตลอด คือเจ้ากลัว อย่ากลัวเกาฟางเฟยข้าจะอยู่ข้าง ๆ เจ้า สวรรค์จะไม่ทำให้เจ้าเกิดอันตราย”
“สวรรค์…ตั้งแต่มาที่นี่ฉันเห็นแต่ท่าน ซื่อเว่ยต้าตี้ ฉันยังไม่เห็นสวรรค์เลย”
“ถือว่าเจ้าเข้าใจทุกอย่าง ข้าดีใจที่ได้ดูแลเจ้า เกาฟางเฟย”
หญิงสาวลืมตาขึ้น พบว่าตัวเองอยู่ในห้องนอนบ้านสกุลเกา คันฉ่องทองแดงยังคงวางบนชั้นโชว์ที่เดิม ฟางเฟยยังรู้สึกปวดหัว แต่ไม่มากเหมือนเมื่อหัวค่ำแล้ว หญิงสาวพยายามลุกขึ้นดูนาฬิกา พบว่าตอนนี้เป็นเวลา 9 โมงเช้าแล้ว มีเสียงคนกำลังเดินมา
“ฟางเฟิยเป็นอย่างไงบ้าง พี่คิดว่าถ้าเช้านี้ไม่ดีขึ้น จะพาไปโรงพยาบาล”
“ยังปวดหัวอยู่ค่ะ แต่ก็ดีขึ้นมากแล้ว พักอีกหน่อยคงดีขึ้น”
“ดื่มยาก่อน คุณปู่เป็นคนจัดยาให้ด้วยตัวเอง บ้านเราไม่เคยต้องไปโรงพยาบาล เรามีสูตรยาของตระกูล น้องฟางเฟยดื่มยาก่อน ขมสักหน่อยแต่ที่น้องอาการดีขึ้น เพราะเมื่อคืนพี่…ช่วยกันกรอกยาให้เธอ ไม่อย่างนั้นวันนี้คงยังไม่รู้สึกตัว”
“ถึงขั้นกรอกยาเลยเหรอ ทำไมไม่รู้ตัวเลย”
“น้องฟางเฟยไข้ขึ้นสูงมาก จนล้มลงตรงนั้น ดีที่ซินประคองหัวทัน แต่คันฉ่องตกลงพื้นดีที่ไม่เสียหาย”
เกาจางจิ้ง ลุกไปหยิบคันฉ่องมายื่นให้ฟางเฟยดู จริงอย่างที่ชายหนุ่มพูด คันฉ่องไม่เสียหายแม้แต่นิดเดียว แผ่นหน้าทองแดงก็เรียบเงาปกติไม่ได้มีรอยร้าวแบบที่เห็นเมื่อคืน
“พี่จางจิ้งมีดาบที่เป็นลายแบบนี้ด้วยใช่ไหม”
ฟางเฟยพลิกด้านหลังคันฉ่องให้เกาจางจิ้งดู
“ใช่ มีลายปัญจธาตุ เหมือนกัน”
“ทำไมอยู่ดี ๆ ก็ถามถึงดาบของพี่”
“ตงเจ๋อเคยบอกว่า ดาบของพี่จางจิ้ง มีลายปัญจธาตุเหมือนคันฉ่อง ฉันเลยถามถึง ขอฉันดูหน่อยได้ไหม”
เกาจางจิ้งมองเข้าไปดวงตาที่แดงกล่ำด้วยพิษไข้ ของฟางเฟย
“เอาไว้ ฟางเฟยหายป่วยแล้ว พี่จะให้ดู เวลานี้กินยาแล้วพักผ่อนก่อนจะดีกว่า”
เกาจางจิ้งส่งถ้วยยาให้หญิงสาว ฟางเฟยรับถ้วยยามาเป่าไล่ความร้อนแล้วค่อย ๆ ดื่ม แล้วต้องทำหน้าเบี้ยว
“อ่า…มันขมมากค่ะ”
“รีบกลืนให้หมดรวดเดียวเลย มันจะไม่ขม”
ฟางเฟยทำตามที่ชายหนุ่มบอก เพราะเขานั่งเฝ้าแบบนี้ ต่อให้ไม่อยากกินก็ต้องจำใจ ฟางเฟยส่งถ้วยเปล่าให้เขาแล้วทำหน้าเบี้ยว กับความขื่นขมของตัวยา จางจิ้งป้อนบ๊วยหวานใส่ปากหญิงสาว
“แก้ขม เป็นอย่างไงดีใช่ไหม”
“อืม…ใช้ได้เลย ค่อยยังชั่วหน่อย พี่จางจิ้งนี่น่ารักจังเลย เข้าใจแล้วทำไมสาว ๆ ถึงอยากได้พี่เป็นแฟน”
“แค่นี้น่ะหรือ พี่มีดีกว่านี้อีกนะ”
“พอเถอะ…ชมแค่นี้เอง รีบโฆษณาตัวเองเลยนะ”
“พักเถอะ…พี่จะให้ซินเอาข้าวต้มมาให้ เธอคงพักผ่อนน้อยและหักโหม เลยทำให้ไม่สบาย”
จางจิ้งทำท่าจะลุกออกไป ฟางเฟยคว้าแขนชายหนุ่มไว้ จนเขาต้องลงมานั่งตามเดิม
“พี่จางจิ้ง ตอนพี่ได้รับมอบดาบปัญจธาตุ มีเรื่องแปลก ๆ อะไรเกิดขึ้นกับตัวเองบ้างไหม”
เกาจางจิ้งมองหน้าหญิงสาว ชายหนุ่มเกลี่ยเส้นผมที่ลงมาปิดหน้าตาน้องสาว แล้วลูบหัวของเธอ ฟางเฟยกอดคันฉ่องไว้กับอก
“เกิดอะไรขึ้น มีอะไรเกิดขึ้นกับเธอรึเปล่า”
ฟางเฟยกลืนความคิดที่จะพูดลงคอ ตัดสินใจไม่บอกให้เขารับรู้ ด้วยไม่แน่ใจว่าตระกูลเกาที่นี่ลึก ๆ แล้วมีจุดประสงค์อะไรที่เธอไม่รู้รึเปล่า เธอควรแน่ใจกว่านี้ ว่าทุกอย่างควรพูดหรือไม่ควรพูด
“หมดเวลาแล้วเกาจางจิ้ง ต่อจากนี้ระหว่างเจ้าและนาง คงขึ้นอยู่กับวาสนากำหนด”“ไม่นะท่านซื่อเว่ยต้าตี้ ท่านเห็นหรือไม่ คุณปู่เสียใจมากแค่ไหน ท่านคืนเธอมาเถอะ ผมขอร้อง เธอเป็นสมบัติล้ำค่าของสกุลเกา ท่านอย่างทำแบบนี้”“เกาจางจิ้ง ฟางเฟยไม่ใช้สมบัติของตระกูลเจ้ามาแต่แรก นางเป็นสมบัติของปัญจธาตุ เป็นสิ่งล้ำค่าของห้วงจักรวาลและแดนสวรรค์ ตามที่เจ้ารู้ ข้าคือผู้นำดวงจิตของนางออกจากเงาจันทร์ ไปกำเนิดเป็นเกาฟางเฟยทายาทอันดับที่สิบ ก็เพื่อวันนี้ วันนี้เท่านั้น ข้าเสียเวลาของนางให้เจ้าไปแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาของข้าแล้ว จางจิ้งความทรงจำและพลังของเจ้า ข้าขอคืนให้กับแดนสวรรค์ ไม่มีนางสิ่งที่เจ้ามีอยู่ก็ไม่จำเป็น”เทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ยกฝ่ามือเรืองแสงส่องกลางใบหน้าของเข้า พลันทั้งห้องก็สว่างวาบขึ้นแล้วดับวูบลง“คุณพ่อครับ ผมมาแล้ว” เด็กผู้ชายหน้าตาน่ารัก วิ่งเข้ามาหาชายหนุ่มที่กำลังไล่จุดตะเกียงน้ำมันให้ความสว่างแก่ศาลเจ้าปัญจธาตุ ด้วยสิ่งที่จดจำได้คือคำสั่งเสียของน้องสาวที่จากไป เธอไม่ชอบแสงสว่างจากหลอดไฟ แต่ชอบแสงไฟจากตะเกียงน้ำมัน ทุกเย็นก่อนพลบค่ำ นายน้อยเกาจางจิ้งหากไม่ติดภารกิจอะไรสำคัญ ก็มักจะเป็นเข
ผู้เฒ่าเกาซูว่านที่ยืนรออยู่ ถึงกับมือไม้อ่อนแรงปล่อยทิ้งไม้เท้าจนหลุดจากมือ ร่วงลงกระทบพื้นเสียงดัง เกาจางจิ้งต้องรีบตั้งสติเข้าไปประคองผู้เป็นปู่ พร้อมกับอาสี่ที่เข้าถึงตัวผู้อาวุโสสูงวัย ที่ทำท่าเหมือนจะเป็นลมล้มลง “ไม่จริง…เมื่อวันก่อน เกาฟางเฟยยังนัดฉันเดินหมากอยู่เลย เป็นไปไม่ได้ นี่มันเรื่องโกหก จางจิ้ง…ไปดูน้อง รีบไป ปู่ไม่เชื่อนี้มันต้องเป็นเรื่องโกหก ลี่จูเธอแกล้งปู่ อย่ามาล้อเล่นแบบนี้นะ ปู่ไม่ชอบ จางจิ้งไปดูน้องฟางเฟยแค่หลับใช่ไหม เหมือนหลายเดือนที่ผ่านมาไง น้องแค่หลับ เดี๋ยวก็ตื่นกลับมา เล่าเรื่องประหลาดมากมายให้ปู่ฟัง”เกาจางจิ้งได้แต่ก้มหน้ากลั้นน้ำตาที่มันแทบจะไหลออกมา คุณปู่ใจเสียแล้วทั้งที่ดูเข้มแข็งกว่าเขามาก ตอนนี้เขาจะอ่อนแอไม่ได้เด็ดขาด “คุณปู่ใจเย็นนะครับ ฟางเฟยแค่หลับ บางทีอีกชั่วโมงเธออาจตื่นขึ้นมา เหมือนที่เคยผ่านมา คุณปู่เราจะรอฟางเฟยไปด้วยกันนะครับ”ชายชราจับมือหลานชายแล้วพยักหน้าให้เขา สองปู่หลานเหมือนกำลังหลอกตัวเอง เพื่อให้ความจริงไม่ทำร้ายหัวใจตนเองไปมากกว่านี้ เกาเจียวเจี่ยเห็นทั้งคู่เป็นแบบนั้นเขาเองก็แทบจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่เช่นกัน เมื่อหันไปมองดูภรรย
เกาจางจิ้งรีบวิ่งเข้ามายังห้องฉุกเฉิน พุ่งตรงเข้าไปเปิดประตู แต่ไม่สามารถเปิดได้ ด้วยประตูถูกล็อคจากด้านใน ชายหนุ่มร้องเรียกชื่อเกาฟางเฟยซ้ำ ๆ เสมือนต้องการให้เธอได้ยิน ว่าเขาไม่ยอมให้เธอจากไป อาฉู่และตงเจ๋อ ต่างรีบเข้ามาฉุดรั้งนายน้อยเอาไว้ เมื่อเห็นว่าเจ้านายของตน กำลังจะกลายเป็นคนคลุ้มคลั่ง จนอาจก่อให้เกิดเหตุการณ์ที่เกินจะควบคุมได้“เกาจางจิ้ง สงบสติอารมณ์หน่อย ลี่จูกำลังช่วยน้องอยู่ แกโวยวายแบบนี้มีแต่จะยิ่งทำให้ทุกอย่างเลวร้าย”ชายหนุ่มเริ่มร้องไห้ออกมา ตงเจ๋อและอาฉู่มองหน้ากันด้วยสายตาเศร้าหมอง ไม่ใช่แค่จางจิ้งที่เสียใจ คุณปู่เกาซูว่าน หวังเจียอีและหลีกังจ้าน ทุกคนต่างมีความรู้สึกเสียใจและเป็นกังวลไม่ต่างกัน ผู้เฒ่าเกาซูว่าน เดินเข้ามาใกล้เกาจางจิ้ง แล้วยกมือขึ้นตบไหล่หลานชายเบา ๆ “จางจิ้ง ปู่ไม่เคยสอนให้แกอ่อนแอ ถ้าฟางเฟยรู้เข้า แกคิดว่าน้องจะภูมิใจในตัวแกอยู่ไหม ต่อหน้าพี่น้องสกุลเกา แกในฐานะนายน้อยเกาจางจิ้ง สมควรแล้วเหรอ ที่จะแสดงออกแบบนี้ต่อสายตาคนอื่น รีบลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากขายหน้าต่อเหล่าผู้อาวุโสของตระกูล”เกาจางจิ้งเหมือนได้สติ เขารีบเช็ดน้ำตา และกดอารมณ์เสียใ
“เกาจางจิ้ง นี่เจ้าทำอะไรของเจ้า ดูสิ โอ๊ย…หัวข้า โจวซานป๋อ เจ้าช่วยดึงข้าหน่อย” เทพเจ้าธาตุไม้ยกมือขึ้นสำรวจกวานบนศีรษะ แล้วจัดมันให้เข้าที่เพื่อความเรียบร้อย ขณะที่เทพเจ้าธาตุดินก็พยายามดึงเอวเขาให้กลับมาที่เบาะหลังชายหนุ่มหันหลังกลับมามองดูเทพเจ้าทั้งห้าด้วยอาการตกตะลึง เทพเจ้ากุ้ยอ้ายป๋อเฉินพยายามตะเกียดตะกายยันตัวออกมาจากซอกเบาะรถด้วยความยากลำบาก รวมทั้งเทพเจ้าตนอื่น ๆ ที่พยายามจัดทรงและท่านั่งให้เข้าที่ตามเดิม“พะ…พวกท่าน…มาอยู่ในรถผมได้อย่างไง ไม่สิ…พวกท่านมาในเวลาของผมกันได้อย่างไง…”“ทำไม พวกข้าจะมาบ้างไม่ได้หรืออย่างไง ว่าแต่เจ้าเถอะ อะไรกัน…ต้องตกใจขนาดนี้เชียวรึ พวกข้าเป็นเทพเจ้าใช่ว่าจะเจ็บไม่เป็น เหตุใดไม่ระวัง" “จะบ้าเหรอ พวกท่านเล่นโผล่มาแบบนี้ เป็นใครก็ต้องตกใจ ดีที่เราคุ้นเคยกัน ไม่อย่างนั้นคงเข้าใจผิดคิดว่าเป็นผี เล่นใช่ชุดโบราณเต็มยศมาแบบนี้ ผม…เอ่อ…ข้า ก็ตกใจเป็นนะ ใครจะไปคุมสติได้ ยิ่งกำลังใจลอยคิดอะไรเพลิน ๆ แบบนี้เป็นใครก็ต้องตกใจอยู่แล้ว”รถคันหลังกดแตรเสียงดังไล่ใส่รถของนายน้อยเกาจางจิ้ง จนทั้งเทพและคนต่างตกใจพร้อมกัน เกาจางจิ้งเลยต้องรีบออกตัวเร่งเครื่องย
“คนฆ่าตัวตาย ไม่ใช่คนคิดน้อยหรอกนะพ่อหนุ่ม แต่เพราะเขาคิดมากต่างหากเล่า คิดมากมายจนหาทางออกไม่เจอ จนสุดท้ายเลยต้องจบชีวิตด้วยเรื่องแบบนั้น ว่าแต่คุณเถอะ ถ้าไม่ได้คิดเรื่องพวกนี้ แล้วทำไมมายืนที่นี่ในเวลาแบบนี้ ที่นี่เวลามืดค่ำมันน่ากลัวนะคุณ”“ตอนนี้น้องสาวผมกำลังป่วยหนัก แล้วเธอก็ชอบที่นี่มาก ครอบครัวเราอยู่ที่นี่ก็จริง แต่ผมก็ไม่เคยมีเวลาพาเธอมาเที่ยวด้วยกันเลยสักครั้ง”“เสียดายเหรอ จะเสียดายทำไมกัน ในเมื่อได้เกิดมารู้จักกันแล้ว เท่านี้ก็นับว่ามีวาสนาต่อกัน กำไรชีวิตแล้ว”เกาจางจิ้งถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา “วาสนาที่ได้พบ กำไรแล้ว แบบนั้นเหรอ” เขาหัวเราะออกมา เหมือนเห็นว่าคำพูดของชายชราเป็นเรื่องขบขัน “การได้อยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิตซิ ถึงจะเรียกว่ากำไร แบบนี้ไม่ใช่ ผมอยากให้เธอมีชีวิตอยู่กับผมตลอดไป มันต้องเป็นแบบนั้นสิ”“มนุษย์หนอ ได้คืบแล้วมักจะเอาศอก คิดดูให้ดีพ่อหนุ่ม คนเราเกิดตายกันตลอดเวลา โลกใบนี้ก็กว้างใหญ่ คุณจะรู้ได้อย่างไงว่าในชาติใดชาติหนึ่ง จะมีโอกาสได้เกิดมาอยู่ด้วยกัน แบบนี้แล้ว ที่ผมพูดกับคุณมันถูกหรือผิดล่ะ คิดให้ดี เอาล่ะ ผมต้องไปทำงานแล้ว ที่นี้กล้องวงจรปิดอย่างกับตาแม
"ไม่เลยท่านซื่อเว่ยต้าตี้ ข้าไม่คิดเปลี่ยนวงล้อของมนุษย์ผู้นั้น แต่พวกข้าทั้งห้า จะสนับสนุนท่าน หากท่านทำเพื่อนาง เพื่อพวกเราทั้งปัญจธาตุเทพเจ้าวื่อเว่ยต้าตี้ หัวเราะขึ้นเสียงดัง“นั่นอย่างไร เทพเจ้าแห่งปัญจธาตุ สุดท้ายพวกท่านก็จับข้าโยนใส่ลำแสงแห่งอสนีบาตเข้าจนได้”“มิได้ พวกเราสนับสนุนท่าน ก็เท่ากับพวกข้าสมรู้ร่วมคิด หากเกิดการลงทัณฑ์ ครั้งนี้ท่านไม่โดดเดียวแน่ ซื่อเว่ยต้าตี้” ซูเหลียงเจียวจิงพูดด้วยดวงตาที่มีแต่ความแน่วแน่มั่นคง จนเทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ กลับต้องเป็นฝ่ายหลบสายตานั้นแทน“ท่านรู้เช่นนั้นรึ ว่าข้ากำลังคิดทำการใด”เกาจางจิ้งสะดุ้งตื่นขึ้นในกลางดึก ความฝันที่เหมือนจริงเกิดขึ้นอีกครั้ง ชายหนุ่มลุกขึ้นมาลูบคลำดาบปัญจธาตุ ด้วยลมหายใจหอบถี่“ฝันบ้าอะไรแบบนี้ หน้าที่สุดท้ายของเทพผู้พิทักษ์อย่างนั้นเหรอ ฟางเฟยพี่ควรทำอย่างไง เธอบอกพี่มาสิ เธอจากไปโดยไม่เอาความทรงจำไปด้วยได้อย่างไง เธอรู้บ้างไหมว่าเธอได้ทิ้งความทรงจำให้พี่และทุกคนที่นี่ แต่เธอกลับไม่สนใจพาพวกเราติดตัวไปด้วย”เกาจางจิ้งยังคงจดจำภาพฝันที่ทำให้ต้องตื่นขึ้นมากลางดึก ภาพของเกาฟางเฟยที่เดินหันหลังจากไป ด้วยสายตาเย็นช
“ได้ เจ้าว่ามา” ไฉ่เหลียงหวงยิ้มให้นาง แล้วพยักหน้าช้า ๆ“ท่านก่อเรื่องที่เรือนพฤกษา เพราะต้องการให้ข้าและสามีหมางใจต่อกัน ต้องการให้ข้าทุกข์ใจไปจนวันตาย ทำโทษที่ข้าไม่เลือกท่านใช่หรือไม่”“ไม่เลยมู่ตัน จริงอยู่ข้าผิดที่ปลอมตัวเป็นเทพเจ้าธาตุไม้ ทั้งหมดเป็นการฉวยโอกาสของคนชั่วเช่นข้าเอง ในเมื่อแผนก
มู่ตันนั่งลงบนเปลที่ผูกแขวนไว้ใต้ต้นไม้ใหญ่ มุมร่มรื่นของเรืองพฤกษา นางหลับตาลงครุ่นคิดถึงเรื่องที่ผ่านมา เรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น คงทำให้ท่านกุ้ยอ้ายป๋อเฉิงไม่พอใจอยู่มาก ตั้งแต่จบเรื่องลงโทษไท่จื่อ เขาก็เอาแต่หลบหน้าหลบตา น้อยครั้งมากที่จะได้อยู่พร้อมหน้ากันพ่อแม่ลูก สมควรแล้วที่เขาจะโกรธเคือง
“ท่านซื่อเว่ยต้าตี้ ท่านพานางไปพักเถอะ พรุ่งนี้เช้านางจะฟื้นตื่นมาพร้อมกับความทรงจำบางส่วน แค่บางส่วนนะ อย่างลืมว่านางเวียนว่ายตายเกิดในภพของมนุษย์ ผ่านถ้วยน้ำแกงยายเมิ่งมาก่อน ความทรงจำที่เหลืออาจไม่สมบูรณ์เช่นที่เราคิดกัน”“แบบนี้นางคงเหมือนข้าในตอนนี้ มีความทรงจำแต่ไม่ทั้งหมด คงเพราะความเป็นมนุษ
เกาฟางเฟยยืนเอียงหน้ามองดูเทพเจ้าธาตุทอง แล้วเดินวนไปมารอบตัวเขา เทพเจ้าหนุ่มได้แต่ยืนนิ่ง กลอกดวงตามองดูหญิงสาวที่เดินผ่านหน้าไปมา“ข้ามีอะไรผิดแปลก จนเจ้าต้องจ้องมองถึงเพียงนี้”“มี ท่านมีความแปลก”เทพเจ้าหนุ่มถึงกับกระดกหัวคิ้ว แล้วหันไปมองหน้าเทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ และโจวซานป๋อ“ฟางเฟย พอเถอะ ไม







