LOGIN“หน้าที่อะไรค่ะ ในความฝันยังต้องทำงานอีกเหรอ นี่ฉันก็ใช้ชีวิตหนักมากแล้วนะ ทำงาน เรียน ตอนนี้ยังต้องซ้อมดาบอีก อีกนิดเดียวฉันจะเป็นมู่หลานแล้วนะ”
ซื่อเว่ยต้าตี้ถึงกับหัวเราะกับคำพูดของเธอ
“ก็ดีนี่ เพราะสิ่งที่ตระกูลเกาต้องแลกเปลี่ยนกับสวรรค์ครั้งนี้ สาวงามเช่นเจ้าต้องใช้ความสามารถอยู่มากทีเดียว”
“แลกเปลี่ยนกับสวรรค์ นี่มันเรื่องอะไรกันค่ะ ฉันยังไม่เข้าใจ”
“เกาฟางเฟย เจ้าคือทายาทอันดับ 10 แห่งตระกูลเกา ผู้ที่สวรรค์คัดเลือกให้รักษาสัญญาศักดิ์สิทธิ์ และเวลานี้หน้าที่ของสกุลเกาก็มาถึงแล้ว ข้อแลกเปลี่ยนที่สกุลเกาต้องทดแทนสวรรค์”
หญิงสาวเอียงหน้ามองชายหนุ่ม ที่พยายามอธิบายต่อคำสัญญา ระหว่างสวรรค์และตระกูลของเธอ
“ฉันต้องเป็นคนทดแทนสวรรค์ แทนคนทั้งสกุลเกา แบบนั้นเหรอค่ะ แล้วทำไมไม่เป็นหน้าที่ของพี่จางจิ้ง ผู้ชายน่าจะทำอะไรได้มากกว่าผู้หญิง”
“ผู้หญิงทำได้ดีกว่า พระแม่หนี่วาก็เป็นหญิงยังสร้างโลกนี้ได้ เจ้าก็ต้องเหมาะสม ต่อการแก้ปัญหาในเรื่องนี้ให้สวรรค์เช่นกัน” เทพเจ้าแห่งดวงดาวยิ้มให้กับฟางเฟยอีกครั้ง
“ฉันมีคำถาม เพราะอะไรสกุลเกาถึงมีข้อตกลงแบบนี้กับสวรรค์ได้ แล้วแบบนี้เราก็ต้องส่งทายาททุกรุ่นเพื่อแก้ปัญหาไม่จบสิ้นงั้นเหรอ สวรรค์ไม่มีผู้วิเศษแล้วเหรอ ถึงต้องพึ่งพามนุษย์แบบนี้”
“เจ้าเข้าใจคำว่าข้อตกลงหรือไม่ สกุลเกาจงรักภักดีต่อสวรรค์ ที่มีอำนาจและผาสุกได้ทุกวันนี้ ก็เพราะเรามีข้อแลกเปลี่ยนต่อกัน และไม่ใช่กับทุกรุ่นและทุกคนที่ต้องมา เพื่อทำเรื่องทดแทนสวรรค์”
“แสดงว่า บุตรสาวคนแรกของรุ่นที่มีหน้าที่ถือคันฉ่อง ไม่ใช่ทุกคนที่ต้องทำเรื่องแบบนี้”
“ใช่ หญิงสาวสกุลเกาที่ได้ทำหน้าที่สำคัญนี้ ที่ผ่านมาเพิ่งมีแค่ 3 คนและเจ้าคือคนที่ 4”
ฟางเฟย นึกย้อนไปตามทำเนียบรุ่นตระกูล
“นี่ถือว่าฉันโชคดีสินะ”
เทพซื่อเว่ยต้าตี้ ยิ้มและหัวเราะในลำคอ
“จะเรียกแบบนั้นก็ได้แล้วแต่เจ้า”
“ถ้าแบบนั้น สิ่งที่ฉันต้องทำคืออะไร”
ซื่อเว่ยต้าตี้ โบกมือไปในอากาศที่เวิ้งว้าง พลันความว่างเปล่าในจักรวาล ก็ปรากฏภาพบุคคลทั้ง 5 เหมือนกับการฉายหนัง ภาพบุคคลทั้ง 5 มีทั้งชายและหญิง บางคนก็นั่งหลับตาอยู่ในสมาธิ บางคนก็นอนเหยียดยาวอย่างสงบ
“นี่คือเทพปัญจธาตุทั้ง 5 ที่เวลานี้ต่างเข้าสู่นิพพาน เนินนานเกินกำหนดเวลาก็ยังไม่มีผู้ใดตื่น”
“ปัญจธาตุ ท่านหมายถึง ดิน น้ำ ไฟ ไม้ และทอง ถูกหรือไม่”
“ใช่”
หญิงสาวยืนดูภาพ ของบุคคลทั้ง 5 จากการนิมิตภาพของ ซื่อเว่ยต้าตี้ อย่างวิเคราะห์
“ทำไมพวกเขาเป็นแบบนี้ ทำไมท่านไม่ไปปลุกล่ะ เขาหลับลึกเหรอ”
“ปลุกไม่ได้พวกเขาต้องตื่นเอง บางตนหลับไม่กี่ 100 ปี แต่บางตนก็นานกว่านั้น”
“ทำไมพวกท่านไม่แก้ไข มันอันตรายหรือไม่ถ้าจะปล่อยพวกเขาต่อไป"
“อันตรายอาจถึงขั้นดับสูญ เทพเจ้าแห่งธาตุทั้ง 5 มีความสำคัญมาก ถ้าเจ้าสังเกตจะเห็นว่าโลกมนุษย์ของเจ้าเวลานี้เป็นเช่นไร การเสียสมดุลของธาตุทั้ง 5 จะค่อย ๆ ก่อเกิดปัญหาที่ยากจะแก้ไข”
ฟางเฟยละสายตาจากภาพนิมิต หันมามองหน้าซื่อเว่ยต้าตี้
“แล้วฉันจะไปแก้ไขอะไรได้ ขนาดเทพสวรรค์เช่นท่าน ยังแก้ไขไม่ได้แล้วมนุษย์โง่เขลาอย่างฉัน จะแก้ไขบัญหานี้อย่างไง”
“ทำไมดูถูกตัวเองเช่นนั้น เจ้ายังไม่ได้ลองเลย ไป ข้าจะพาเจ้าไปที่ที่นึง”
ซื่อเว่ยต้าตี้จูงมือฟางเฟย เดินไปในอากาศแล้วไปโผล่อีกที่ ฟางเฟยในชุดโบราณสีขาว เนื้อผ้าเช่นเดียวกับชุดที่ซื่อเว่ยต้าตี้สวมใส่อยู่
“แบบนี้ค่อยดูดีหน่อย ชุดที่เจ้าใส่มาน่ารังเกียจนัก”
“นั่นมันชุดนอน ลายเป็ดเหลือง น่ารักจะตายไป ทำไมท่านบอกว่ามันน่าเกียจ”
“แบบนี้สวยกว่า เดี๋ยวก่อน” ซื่อเว่ยต้าตี้ดึงปิ่นปักผมลายเมฆาบนมวยผมตนเอง มาปักให้หญิงสาวตรงหน้า
“แบบนี้สวยมาก ค่อยดูไม่แตกต่างกับเหล่าเซียนน้อย หรือเหล่าเทพของที่นี่ ให้ต้องสะดุดสายตา”
“หมดเวลาแล้วเกาจางจิ้ง ต่อจากนี้ระหว่างเจ้าและนาง คงขึ้นอยู่กับวาสนากำหนด”“ไม่นะท่านซื่อเว่ยต้าตี้ ท่านเห็นหรือไม่ คุณปู่เสียใจมากแค่ไหน ท่านคืนเธอมาเถอะ ผมขอร้อง เธอเป็นสมบัติล้ำค่าของสกุลเกา ท่านอย่างทำแบบนี้”“เกาจางจิ้ง ฟางเฟยไม่ใช้สมบัติของตระกูลเจ้ามาแต่แรก นางเป็นสมบัติของปัญจธาตุ เป็นสิ่งล้ำค่าของห้วงจักรวาลและแดนสวรรค์ ตามที่เจ้ารู้ ข้าคือผู้นำดวงจิตของนางออกจากเงาจันทร์ ไปกำเนิดเป็นเกาฟางเฟยทายาทอันดับที่สิบ ก็เพื่อวันนี้ วันนี้เท่านั้น ข้าเสียเวลาของนางให้เจ้าไปแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาของข้าแล้ว จางจิ้งความทรงจำและพลังของเจ้า ข้าขอคืนให้กับแดนสวรรค์ ไม่มีนางสิ่งที่เจ้ามีอยู่ก็ไม่จำเป็น”เทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ยกฝ่ามือเรืองแสงส่องกลางใบหน้าของเข้า พลันทั้งห้องก็สว่างวาบขึ้นแล้วดับวูบลง“คุณพ่อครับ ผมมาแล้ว” เด็กผู้ชายหน้าตาน่ารัก วิ่งเข้ามาหาชายหนุ่มที่กำลังไล่จุดตะเกียงน้ำมันให้ความสว่างแก่ศาลเจ้าปัญจธาตุ ด้วยสิ่งที่จดจำได้คือคำสั่งเสียของน้องสาวที่จากไป เธอไม่ชอบแสงสว่างจากหลอดไฟ แต่ชอบแสงไฟจากตะเกียงน้ำมัน ทุกเย็นก่อนพลบค่ำ นายน้อยเกาจางจิ้งหากไม่ติดภารกิจอะไรสำคัญ ก็มักจะเป็นเข
ผู้เฒ่าเกาซูว่านที่ยืนรออยู่ ถึงกับมือไม้อ่อนแรงปล่อยทิ้งไม้เท้าจนหลุดจากมือ ร่วงลงกระทบพื้นเสียงดัง เกาจางจิ้งต้องรีบตั้งสติเข้าไปประคองผู้เป็นปู่ พร้อมกับอาสี่ที่เข้าถึงตัวผู้อาวุโสสูงวัย ที่ทำท่าเหมือนจะเป็นลมล้มลง “ไม่จริง…เมื่อวันก่อน เกาฟางเฟยยังนัดฉันเดินหมากอยู่เลย เป็นไปไม่ได้ นี่มันเรื่องโกหก จางจิ้ง…ไปดูน้อง รีบไป ปู่ไม่เชื่อนี้มันต้องเป็นเรื่องโกหก ลี่จูเธอแกล้งปู่ อย่ามาล้อเล่นแบบนี้นะ ปู่ไม่ชอบ จางจิ้งไปดูน้องฟางเฟยแค่หลับใช่ไหม เหมือนหลายเดือนที่ผ่านมาไง น้องแค่หลับ เดี๋ยวก็ตื่นกลับมา เล่าเรื่องประหลาดมากมายให้ปู่ฟัง”เกาจางจิ้งได้แต่ก้มหน้ากลั้นน้ำตาที่มันแทบจะไหลออกมา คุณปู่ใจเสียแล้วทั้งที่ดูเข้มแข็งกว่าเขามาก ตอนนี้เขาจะอ่อนแอไม่ได้เด็ดขาด “คุณปู่ใจเย็นนะครับ ฟางเฟยแค่หลับ บางทีอีกชั่วโมงเธออาจตื่นขึ้นมา เหมือนที่เคยผ่านมา คุณปู่เราจะรอฟางเฟยไปด้วยกันนะครับ”ชายชราจับมือหลานชายแล้วพยักหน้าให้เขา สองปู่หลานเหมือนกำลังหลอกตัวเอง เพื่อให้ความจริงไม่ทำร้ายหัวใจตนเองไปมากกว่านี้ เกาเจียวเจี่ยเห็นทั้งคู่เป็นแบบนั้นเขาเองก็แทบจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่เช่นกัน เมื่อหันไปมองดูภรรย
เกาจางจิ้งรีบวิ่งเข้ามายังห้องฉุกเฉิน พุ่งตรงเข้าไปเปิดประตู แต่ไม่สามารถเปิดได้ ด้วยประตูถูกล็อคจากด้านใน ชายหนุ่มร้องเรียกชื่อเกาฟางเฟยซ้ำ ๆ เสมือนต้องการให้เธอได้ยิน ว่าเขาไม่ยอมให้เธอจากไป อาฉู่และตงเจ๋อ ต่างรีบเข้ามาฉุดรั้งนายน้อยเอาไว้ เมื่อเห็นว่าเจ้านายของตน กำลังจะกลายเป็นคนคลุ้มคลั่ง จนอาจก่อให้เกิดเหตุการณ์ที่เกินจะควบคุมได้“เกาจางจิ้ง สงบสติอารมณ์หน่อย ลี่จูกำลังช่วยน้องอยู่ แกโวยวายแบบนี้มีแต่จะยิ่งทำให้ทุกอย่างเลวร้าย”ชายหนุ่มเริ่มร้องไห้ออกมา ตงเจ๋อและอาฉู่มองหน้ากันด้วยสายตาเศร้าหมอง ไม่ใช่แค่จางจิ้งที่เสียใจ คุณปู่เกาซูว่าน หวังเจียอีและหลีกังจ้าน ทุกคนต่างมีความรู้สึกเสียใจและเป็นกังวลไม่ต่างกัน ผู้เฒ่าเกาซูว่าน เดินเข้ามาใกล้เกาจางจิ้ง แล้วยกมือขึ้นตบไหล่หลานชายเบา ๆ “จางจิ้ง ปู่ไม่เคยสอนให้แกอ่อนแอ ถ้าฟางเฟยรู้เข้า แกคิดว่าน้องจะภูมิใจในตัวแกอยู่ไหม ต่อหน้าพี่น้องสกุลเกา แกในฐานะนายน้อยเกาจางจิ้ง สมควรแล้วเหรอ ที่จะแสดงออกแบบนี้ต่อสายตาคนอื่น รีบลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากขายหน้าต่อเหล่าผู้อาวุโสของตระกูล”เกาจางจิ้งเหมือนได้สติ เขารีบเช็ดน้ำตา และกดอารมณ์เสียใ
“เกาจางจิ้ง นี่เจ้าทำอะไรของเจ้า ดูสิ โอ๊ย…หัวข้า โจวซานป๋อ เจ้าช่วยดึงข้าหน่อย” เทพเจ้าธาตุไม้ยกมือขึ้นสำรวจกวานบนศีรษะ แล้วจัดมันให้เข้าที่เพื่อความเรียบร้อย ขณะที่เทพเจ้าธาตุดินก็พยายามดึงเอวเขาให้กลับมาที่เบาะหลังชายหนุ่มหันหลังกลับมามองดูเทพเจ้าทั้งห้าด้วยอาการตกตะลึง เทพเจ้ากุ้ยอ้ายป๋อเฉินพยายามตะเกียดตะกายยันตัวออกมาจากซอกเบาะรถด้วยความยากลำบาก รวมทั้งเทพเจ้าตนอื่น ๆ ที่พยายามจัดทรงและท่านั่งให้เข้าที่ตามเดิม“พะ…พวกท่าน…มาอยู่ในรถผมได้อย่างไง ไม่สิ…พวกท่านมาในเวลาของผมกันได้อย่างไง…”“ทำไม พวกข้าจะมาบ้างไม่ได้หรืออย่างไง ว่าแต่เจ้าเถอะ อะไรกัน…ต้องตกใจขนาดนี้เชียวรึ พวกข้าเป็นเทพเจ้าใช่ว่าจะเจ็บไม่เป็น เหตุใดไม่ระวัง" “จะบ้าเหรอ พวกท่านเล่นโผล่มาแบบนี้ เป็นใครก็ต้องตกใจ ดีที่เราคุ้นเคยกัน ไม่อย่างนั้นคงเข้าใจผิดคิดว่าเป็นผี เล่นใช่ชุดโบราณเต็มยศมาแบบนี้ ผม…เอ่อ…ข้า ก็ตกใจเป็นนะ ใครจะไปคุมสติได้ ยิ่งกำลังใจลอยคิดอะไรเพลิน ๆ แบบนี้เป็นใครก็ต้องตกใจอยู่แล้ว”รถคันหลังกดแตรเสียงดังไล่ใส่รถของนายน้อยเกาจางจิ้ง จนทั้งเทพและคนต่างตกใจพร้อมกัน เกาจางจิ้งเลยต้องรีบออกตัวเร่งเครื่องย
“คนฆ่าตัวตาย ไม่ใช่คนคิดน้อยหรอกนะพ่อหนุ่ม แต่เพราะเขาคิดมากต่างหากเล่า คิดมากมายจนหาทางออกไม่เจอ จนสุดท้ายเลยต้องจบชีวิตด้วยเรื่องแบบนั้น ว่าแต่คุณเถอะ ถ้าไม่ได้คิดเรื่องพวกนี้ แล้วทำไมมายืนที่นี่ในเวลาแบบนี้ ที่นี่เวลามืดค่ำมันน่ากลัวนะคุณ”“ตอนนี้น้องสาวผมกำลังป่วยหนัก แล้วเธอก็ชอบที่นี่มาก ครอบครัวเราอยู่ที่นี่ก็จริง แต่ผมก็ไม่เคยมีเวลาพาเธอมาเที่ยวด้วยกันเลยสักครั้ง”“เสียดายเหรอ จะเสียดายทำไมกัน ในเมื่อได้เกิดมารู้จักกันแล้ว เท่านี้ก็นับว่ามีวาสนาต่อกัน กำไรชีวิตแล้ว”เกาจางจิ้งถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา “วาสนาที่ได้พบ กำไรแล้ว แบบนั้นเหรอ” เขาหัวเราะออกมา เหมือนเห็นว่าคำพูดของชายชราเป็นเรื่องขบขัน “การได้อยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิตซิ ถึงจะเรียกว่ากำไร แบบนี้ไม่ใช่ ผมอยากให้เธอมีชีวิตอยู่กับผมตลอดไป มันต้องเป็นแบบนั้นสิ”“มนุษย์หนอ ได้คืบแล้วมักจะเอาศอก คิดดูให้ดีพ่อหนุ่ม คนเราเกิดตายกันตลอดเวลา โลกใบนี้ก็กว้างใหญ่ คุณจะรู้ได้อย่างไงว่าในชาติใดชาติหนึ่ง จะมีโอกาสได้เกิดมาอยู่ด้วยกัน แบบนี้แล้ว ที่ผมพูดกับคุณมันถูกหรือผิดล่ะ คิดให้ดี เอาล่ะ ผมต้องไปทำงานแล้ว ที่นี้กล้องวงจรปิดอย่างกับตาแม
"ไม่เลยท่านซื่อเว่ยต้าตี้ ข้าไม่คิดเปลี่ยนวงล้อของมนุษย์ผู้นั้น แต่พวกข้าทั้งห้า จะสนับสนุนท่าน หากท่านทำเพื่อนาง เพื่อพวกเราทั้งปัญจธาตุเทพเจ้าวื่อเว่ยต้าตี้ หัวเราะขึ้นเสียงดัง“นั่นอย่างไร เทพเจ้าแห่งปัญจธาตุ สุดท้ายพวกท่านก็จับข้าโยนใส่ลำแสงแห่งอสนีบาตเข้าจนได้”“มิได้ พวกเราสนับสนุนท่าน ก็เท่ากับพวกข้าสมรู้ร่วมคิด หากเกิดการลงทัณฑ์ ครั้งนี้ท่านไม่โดดเดียวแน่ ซื่อเว่ยต้าตี้” ซูเหลียงเจียวจิงพูดด้วยดวงตาที่มีแต่ความแน่วแน่มั่นคง จนเทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ กลับต้องเป็นฝ่ายหลบสายตานั้นแทน“ท่านรู้เช่นนั้นรึ ว่าข้ากำลังคิดทำการใด”เกาจางจิ้งสะดุ้งตื่นขึ้นในกลางดึก ความฝันที่เหมือนจริงเกิดขึ้นอีกครั้ง ชายหนุ่มลุกขึ้นมาลูบคลำดาบปัญจธาตุ ด้วยลมหายใจหอบถี่“ฝันบ้าอะไรแบบนี้ หน้าที่สุดท้ายของเทพผู้พิทักษ์อย่างนั้นเหรอ ฟางเฟยพี่ควรทำอย่างไง เธอบอกพี่มาสิ เธอจากไปโดยไม่เอาความทรงจำไปด้วยได้อย่างไง เธอรู้บ้างไหมว่าเธอได้ทิ้งความทรงจำให้พี่และทุกคนที่นี่ แต่เธอกลับไม่สนใจพาพวกเราติดตัวไปด้วย”เกาจางจิ้งยังคงจดจำภาพฝันที่ทำให้ต้องตื่นขึ้นมากลางดึก ภาพของเกาฟางเฟยที่เดินหันหลังจากไป ด้วยสายตาเย็นช
คุณปู่เกาซูว่าน โบกมือไล่ลูกน้อง ที่ปลอมตัวมาลองฝีมือหลานสาวออกไป เมื่อเห็นหมอลี่จูเดินเข้ามาพร้อมตงเจ๋อ“คุณหมอฝากดูเจ้าพวกนี้ให้หน่อย บาดเจ็บกันเล็กน้อย จะมีก็แต่อาฉู่ น่าจะต้องเย็บใบหู โดนฟางเฟยตวัดมีดสั้นใส่แค่กะพริบตาเดียว เกือบหูขาด”“คุณหนูเกา ฝีมือร้ายกาจมากค่ะ อาฉู่นี่จัดว่าระดับหัวหน้าเลย
จางจิ้งหลบสายตาลงต่ำ สายตาฟางเฟยเมื่อครู่ทำให้หัวใจของเขาหล่นหาย ปิ่นของซือเว่ยต้าตี้บนมวยผมของฟางเฟย เหมือนตอกย้ำลงไปในหัวใจ ชายหนุ่มแกะมือที่กอดเขาออก ตั้งใจจะเดินจากไปแต่ก็หยุดฝีเท้าลง“ชีวิตของเกาจางจิ้ง ยืนอยู่บนหน้าผาที่มีแต่ความเสี่ยง ถ้าคุณคิดว่าชีวิตธรรมดาของคุณ มันพร้อมที่จะเปลี่ยนแปลง ก็
“ตอนนี้พี่อยากให้เธอกลับมาเริ่มต้น ที่การปรับจิตก่อนการฝึกลมปราณ ซึ่งก็คือหนังสือในมือเธอ วันนี้พี่ต้องการให้เธอเริ่มทำสมาธิและฝึกการหายใจตามนี้ ถ้าตรงไหนไม่เข้าใจถามได้ วันนี้พี่จะอยู่กับเธอทั้งวัน”“แน่ใจเหรอค่ะ” ฟางเฟยมองไปที่โทรศัพท์ของเขาที่วางบนโต๊ะ มีข้อความเข้าหลายข้อความแต่จางจิ้งไม่ยอมเปิ
เกาจางจิ้งให้เด็กรับใช้ขนหนังสือวิธีการฝึกเดินปราณ มาวางตรงหน้าเกาฟางเฟย แล้วโบกมือให้เขาออกไป หญิงสาวถึงกับทำตาโตกับกองหนังสือตรงหน้า“โอ้โฮ…มันมากขนาดนี้เลยเหรอพี่จางจิ้ง มีวิธีลัดที่ไม่ต้องอ่านขนาดนี้ไหม แบบนี้แค่เห็นก็เหนื่อยแล้ว พี่ช่วยฝึกแบบง่าย ๆ ให้ก่อนไม่ได้เหรอ”“นี่ก็ง่ายแล้ว ทั้งหมดนี้ค







