บทที่ 4 รักษา 1/2

“เป็นอย่างไรบ้างหมอหลวง” เสวียตงซานรู้สึกร้อนใจอย่างยิ่ง ที่นางมาล้มกองอยู่ตรงหน้าของตน ทั้งที่เขาต้องการจะลงโทษนางอีกรอบ

          เมื่อคืนยอมรับว่านางทำให้เขามีความสุขอย่างยิ่ง สกุลหยางช่างหาคนที่แต่งคู่เข้ามาได้ดีทีเดียว เขาพอใจมาก

          แต่ใบหน้านางยามนี้ซีดเซียวนัก ไม่รู้ว่าเจ็บป่วยมากหรือไม่ หากต้องใช้เวลารักษา เขาต้องอดไปอีกหลายวัน

          “ทูลท่านอ๋อง แม่นางอิงฮั่วได้รับไอเย็นจากอากาศเย็นเข้าแทรก ผนวกกับร่างที่อ่อนเพลียทำให้เป็นไข้”

          “จัดยาที่ดีที่สุดมารักษานางให้หายโดยเร็ว” เขานึกหงุดหงิดใจ แต่ทว่าตนนั้นเป็นคนสั่งเองว่าให้ไปขังในห้องเก็บฟืน จะโวยวายก็ไม่รู้จะโวยวายกับผู้ใด ได้แต่ถอนหายใจอย่างไม่สบอารมณ์

          หลังจากรักษาอาการของนางเสร็จเรียบร้อย นางก็ถูกพาไปยังเรือนรับรองด้านหลัง เรือนนี้เป็นเรือนเล็กไม่ได้มีเครื่องใช้ หรือของตกแต่งสวยงาม แต่เขาให้นางพักที่นี่ ไม่อยากให้นางคิดหยิ่งผยองว่าตนมีความสำคัญในใจของเขา

          หยางอิงฮั่วมีสติดีตลอดการรักษา เพียงแต่ไม่อยากลืมตามามองผู้ที่ทำให้นางต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ นางควรมีชีวิตที่ดีกว่านี้ หากไม่ต้องแต่งคู่บ้าบอนี้ละก็ นางอาจจะได้แต่งงานกับคนดี ๆ สักคนไปแล้วก็ได้

          ยามนี้นางเป็นเพียง นางบำเรอในตำหนักอุดรเท่านั้น ตำแหน่งใดก็ยังไม่ได้รับแต่งตั้ง มือบางลูบไปที่แขนไปมาเพราะรู้สึกถึงไอเย็นด้านนอกที่เข้ามากระทบผิวกาย

          “ตื่นแล้วหรือแม่นางอิงฮั่ว” สาวใช้คนหนึ่งที่วัยแรกปักปิ่นถูกส่งมาคอยดูแลนาง

          “อืม” นางตอบเบา ทั้งดวงตายังพินิจพิศเพ่งมองไปยังสตรีน้อยนางนี้

          “เจ้าชื่ออะไร”

          “จื่อถานเจ้าค่ะ” สาวใช้ตอบ

          “ขอบใจเจ้ามาก” นางพูดด้วยรอยยิ้มบาง ดีที่ตัวเองยังรอดชีวิตในคืนหนาวเหน็บมาได้ นางให้คำมั่นกับตัวเองไว้แล้วว่า...เมื่อนางรอดชีวิตมาได้เป็นครั้งที่สอง นางจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่เพื่อต่อสู้กับทุกคน

          เสวียตงซาน ชื่อนี้เป็นชื่อที่นางขยะแขยงมากที่สุด บุรุษหน้าเนื้อใจเสือ ว่าที่สามีน้องสาวเจ้าเล่ห์ ที่หวังกำจัดนางโดยยืมมือคนอื่น แต่นางกลับโดนเขาย่ำยี

          ‘ทำไมเขาไม่ไล่ข้าออกไป โบย หรือขังคุกไปเลยก็ได้’ นางคิดไม่ตก ขณะลุกขึ้นเมื่อนางกำนัลน้อยจื่อถานนำน้ำมาให้ล้างหน้าล้างตา นางมองตัวเองผ่านกระจกน้ำที่ในอ่างทองเหลืองอย่างประหลาดใจ

          ‘เหตุใดถึงเครื่องใช้พวกนี้ถึงได้เป็นทองเหลือง’

          “จื่อถานของพวกนี้ใครเป็นผู้นำมาให้เจ้า”

          “แม่นางอิงฮั่ว ของพวกนี้ล้วนเป็นของที่ท่านอ๋องให้นำมา” จื่อถานเองก็ไม่แน่ใจเช่นกัน ทั้งที่ของพวกนี้ควรเป็นเครื่องใช้ส่วนตัวท่านอ๋องเสียด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าท่านอ๋องเหตุใดให้นำมา

          “เจ้าแน่ใจหรือไม่” อิงฮั่วจำต้องระวังตน อยู่ที่นี่ไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นคนของใครบ้าง หาไม่เช่นนั้นนางจะซวยไปด้วย

          “จริงแน่นอน เพราะท่านอ๋องสั่งด้วยตนเอง” จื่อถานไม่รู้ว่านางกังวลสิ่งใด อีกอย่างนางก็แต่งคู่เข้ามา ไม่นานก็เป็นชายารอง

          “ช่างเถอะ ข้าคิดมากไปเอง เจ้ารู้หรือไม่ น้องสาวข้าอยู่ที่ใด”

          “ท่านอ๋องให้กักบริเวณอยู่ในแต่ในเรือน ห้ามออกไปไหน จนกว่าจะสืบรู้เรื่องวางยาปองร้ายท่านอ๋อง”

          ‘อ๋องโง่ผู้นี้ คิดสืบสาวราวเรื่องแล้วงั้นรึ ไม่สายไปหน่อยเหรอ ลงโทษแล้วค่อยสืบ’ อย่างไรนางก็จงเกลียดจงชังเขาอยู่ดี ต่อให้คืนความเป็นธรรม แต่สิ่งที่นางต้องเจ็บช้ำ และแบกรับมาเมื่อคืนไม่ต่างจากโดนทารุณเลยสักนิด

          “เจ้าไปเถอะ ข้าอยากพัก” อิงฮั่วไล่นางกำนัลออกไป นางอยากนอนอีกสักหน่อย ยังรู้สึกอ่อนเพลียอยู่มาก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนางป่วย หรือโดนเขาทรมานร่างกายมากเกินไปกันแน่

          นางคิดได้ว่า อีกไม่นานบุรุษผู้นั้นน่าจะมาหาเรื่องนางต่อ ใบหน้าคนผู้นั้นมองนางอย่างอ่อนโยนชั่วระยะเวลาหนึ่ง ตอนที่ท่านหมอตรวจ แต่มันคงไม่มีอีกแล้ว

          ‘เขาแค่รู้สึกผิดสินะ’

          นางย่อมเชื่อว่าเขาไม่รู้สึกสำนึกผิดใด ๆ เพียงแค่เครื่องระบายอารมณ์อย่างนางใช้การไม่ได้ จึงร้อนใจไปเพียงเท่านั้น

          นางขอสาบานว่าต่อจากนี้จะทำทุกทางเพื่อหลีกหนีจากเขา...

          นางจะไม่ยอมจำนนอยู่ในตำหนักอุดรเพื่อรองมือรองเท้าทั้งน้องสาวและสามีเด็ดขาด

          นางหลับไปจวบจนบ่ายคล้อย ก็ได้ยินเสียงเดินย่ำเท้าเข้ามาด้านในห้อง เปลือกตาที่หนักอึ้งพยายามลืมขึ้นเพื่อมองว่าเป็นผู้ใด ใบหน้าซีดเซียวตระหนกขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเขาที่ทำให้นางต้องเจ็บเดินเข้ามา