บทที่ 3 ผิดแผน 2/2

“เหตุใดไม่ได้เล่า นางแต่งคู่กับเจ้าไม่ใช่เหรอ”

          “ต้องเป็นหม่อมฉันสิเพคะ...ควรเป็นหม่อนฉัน ไม่ใช่สตรีหยาบช้าผู้นั้น...”

          “สกุลหยางสั่งสอนให้คุณหนูในห้องหอ ที่เป็นถึงบุตรีของฮูหยินเอกแหวกม่านประเพณี เข้าหอกับผู้ชายก่อนแต่งงานอย่างนั้นหรือ หรือว่าควรหารือเรื่องนี้กับมารดาของข้าก่อนจะดี” เขาทำท่าครุ่นคิดบางอย่าง

          “มะ...ไม่เพคะ...หม่อมฉันแค่คิดว่า...”

          “เจ้าไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น แค่เจ้าทำตามกฎที่ข้าสร้างขึ้นก็พอ หากฝ่าฝืนเจ้าเห็นประตูตำหนักอุดรหรือไม่ เชิญเก็บข้าวของแล้วออกไป”

          “แต่พระองค์มีสัญญาแต่งงานกับหม่อมฉันนะเพคะ” นางไม่ยอมอยากเรียกร้องสิทธิ์ของตัวเอง เหตุใดมันถึงกลับตาลปัตรไปเช่นนี้ ควรเป็นอิงฮั่วที่ต้องออกไป แล้วทำไมเขาเอาแต่ไล่นางปาว ๆ ไม่...ต้องไม่จบแบบนี้สิ

          “ก็แค่เปลี่ยนตัวเจ้าสาว จากเจ้าเป็นอิงฮั่ว ข้าแต่งคุณหนูสกุลหยาง หาได้เอ่ยนามว่าต้องแต่งกับผู้ใด แค่อ้างเหตุเกี่ยวกับจินหลิวฝืนจารีตออกไป เจ้าก็ไม่เหมาะจะเป็นเจ้าสาวของข้าแล้ว” ยิ่งได้พูดคุยเขาก็เห็นถึงความร้ายกาจของจินหลิว สตรีเช่นนี้เขาไม่สมควรแต่งเข้าตำหนักเป็นแน่

          จินหลิวกำหมัดแน่น เจ็บใจนักที่ตัวเองโดนท่านอ๋องเล่นงาน เพราะนังอิงฮั่ว มันยั่วยวนท่านอ๋องเป็นแน่เขาถึงได้ทรมานนางด้วยวิธีที่หยามน้ำหน้าเช่นนี้

          “แล้วอิงฮั่วอยู่ที่ใดกันเพคะ” จินหลิวมองหน้าของท่านอ๋องและถามออกไป เมื่อใดที่นางหลุดจากการคุมขัง เมื่อนั้นจะต้องไปเอาคืนนังพี่สาวตัวดีให้จงได้

          “ถูกขังอยู่ห้องเก็บฟืน หรือเจ้าจะไปขังที่ห้องเก็บฟืนด้วยดีหรือไม่ ข้าจะได้ให้คนต่อห้องเก็บฟืนเพิ่ม ห้องนั้นคับแคบเกินไป เกินกว่าจะขังพวกเจ้าสองคนได้”

          “มะ...ไม่เพคะ” จินหลิวรู้สึกพอใจขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ว่านางถูกขังไว้ที่ใด

          ต่อให้นางได้ขึ้นเตียงกับท่านอ๋องก่อนตน นางก็หาได้มีความสำคัญไม่ หาไม่คงไม่ได้ถูกขังในที่บ่าวกระทำผิดเช่นนั้นหรอก

          “หม่อมฉันยอมโดนกักบริเวณตามที่ท่านอ๋องต้องการเพคะ” นางยอมตามทหารไปแต่โดยดี

         

          หลังจากที่จินหลิวเดินออกไปแล้ว เขาก็ถอนหายใจคิดถึงคนที่ร่วมรักกับเขาเมื่อคืนขึ้นมา

          ‘ทำไมสองคนนี้ถึงช่างแตกต่างกันนักพี่น้องกันจริง ๆ หรือไม่’ เขาคิดอย่างสงสัยใคร่รู้

          “ชิงชางให้คนไปสืบประวัติสกุลหยางมา สองพี่น้องนี้ความเป็นมาอย่างไร”

          “พ่ะย่ะค่ะ” ชิงชางรับคำสั่ง

          “อ่อ...แล้วของที่ออกจากจินหลิว ห้ามเอามาให้ข้าเด็ดขาด หากนางกำนัลหรือบ่าวคนใดรับสินบนจากนาง ให้ขายออกไป”

          พี่น้องกันลูกไม้ไม่น่าหล่นไกลต้น หยางตงซีบิดาของทั้งคู่นั้นก็เจ้าเล่ห์ใช่ย่อย เพื่อเชื่อมสัมพันธ์แต่งงาน เขากล้าเอาพื้นที่แทบชายแดนที่เป็นถิ่นการค้ากับแคว้นทางเหนือมาต่อรอง นั่นยิ่งทำให้เขาจำใจรับปาก

          หากแค่ลำพังท่านแม่เพียงผู้เดียว เขามิมีวันยอมเป็นเด็ดขาด แต่เพื่อรักษาดินแดนแถบนี้ให้ยังคงสงบสุข เขาจำใจต้องทำ

          แต่เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เขาก็คิดถึงร่างแน่งน้อยเมื่อคืนที่ร้องครางหวานหูจับใจ เพียงแค่คิดถึงเขาก็รู้สึกว่าความเป็นบุรุษของเขาผงาดขึ้นอีกแล้ว

          “ไปเอาตัวอิงฮั่วมาที่ห้องของข้า ข้าจะสอบสวนนางต่อ”

          เสียงสั่งการที่ไม่คล้ายจะให้นำนักโทษ แต่เป็นการนำสตรีอุ่นเตียงมาถวายเสียมากกว่า ยิ่งใบหน้าที่แย้มออกเล็กน้อยนั้น ทำให้เหล่านางกำนัลต่างรู้ใจผู้เป็นนายของตนดี

          แม้ว่าจะรู้สึกงงและสงสัยว่า เหตุใดให้นางนอนในห้องเก็บฟืน แล้วเหตุใดสั่งให้นำตัวไปถวายอีก แต่ความสงสัยต้องเก็บงำไว้ในใจก่อน เพราะยามนี้ต้องจัดการอาบน้ำล้างคราบสกปรกมอมแมมของนางออกให้หมดก่อน

          ร่างที่แทบไม่ได้สติหลับอยู่ทุกขณะที่เหล่านางกำนัลต่างช่วยกันขัดสีนั้น บ่งบอกว่าท่านอ๋องนั้นไม่ได้ถนอมนางเลย

          รอยต่าง ๆ บนร่างกายนั้นเป็นเครื่องชี้วัดได้อย่างดีว่า นางเป็นที่โปรดปรานของท่านอ๋องเพียงใด

          “เร่งเข้าเถิดแม่นางอิงฮั่ว เดี๋ยวท่านอ๋องจะทรงกริ้ว” นางกำนัลกล่าวก่อนจะผลักดันนางให้เดินให้เร็วขึ้น

          อิงฮั่วกัดฟันอย่างที่สุด นางฝืนก้าวเดินอย่างสุดกำลังแต่สุดท้ายก็ล้มลง เพราะขานางไม่มีแรงจนนางกำนัลต้องช่วยกันหิ้วปีก

          “ข้าเดินไม่ไหว” นางบอกด้วยเสียงแหบพร่า สติเริ่มพร่าเลือน

          “ท่านอ๋องรออยู่” นางกำนัลช่วยกันหิ้วนางมาจนถึงห้องบรรทมท่านอ๋อง แต่เมื่อถึงนางก็ฟุบลงกับพื้นทันที

          “เหตุใดชักช้า” เขายืนหันหลังให้ถามนาง

          เหล่านางกำนัลรู้ดีว่าท่านอ๋องน่าจะทรงอยากสอบสวนเป็นการส่วนพระองค์ จึงถอยฉากออกไปทั้งหมด

          “ข้า...ข้าเดินไม่ไหว” นางตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วพร่า ร่างกายโอนเอนไปมา ก่อนจะฟุบลง

          “แค่นี้ก็อ่อนแรงแล้วรึ เจ้ารู้หรือไม่ยานั้นยังไม่หมดฤทธิ์” เขากล่าวออกมาและพยายามซ่อนรอยยิ้ม แต่ทว่ากลับไม่มีเสียงตอบรับ นั่นทำให้เขาแปลกใจต้องหันมา

          “เจ้า...เจ้า...” เขาใช้เท้าเขี่ยนาง และก็พบว่าร่างนางไม่ไหวติง

          “ตามหมอมา...!” เสียงใหญ่กล่าวอย่างหัวเสีย ที่นางมาสลบแทบเท้าเขาเช่นนี้

          นางจะตายไม่ได้ ต้องอยู่ให้เขาทรมานนางไปอีกนานเท่านั้น...