บทที่ 4 การพบกับท่านขุน

   หลังจากการทำนาในวันนั้น นลินญารู้สึกเหนื่อยและเมื่อยล้าปวดตามเนื้อตามตัว แต่มันกลับทำให้เธอประทับใจแล้วก็มีความสุขกับประสบการณ์ใหม่ ๆ ที่ได้พบเจอ พอเธอกลับมาถึงที่บ้านผู้ใหญ่บ้านในช่วงเย็น ขณะที่นั่งพักผ่อนเพื่อคลายความเมื่อยล้าอยู่ที่ลานหน้าบ้าน เธอก็เห็นควันสีเทาจาง ๆ ลอยขึ้นมาจากหมู่บ้านอีกด้านหนึ่ง

“มีอะไรกันหรือเปล่าคะ” นลินญาถามขึ้นด้วยความสงสัย

พ่อเฒ่าผิน นายบ้านหรือผู้ใหญ่บ้านที่กำลังนั่งเหลาไม้ไผ่เพื่อทำเครื่องมืออยู่ข้าง ๆ หันไปมองและพยักหน้า “วันนี้ท่านขุนศรีอิศราจะมาเยือนที่หมู่บ้านนี้ พวกชาวบ้านคงกำลังเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับท่านขุนกัน”

“ท่านขุนศรีอิศรา” นลินญาเอ่ยทวนชื่อนั้นด้วยความสนใจ

พ่อเฒ่าผินยิ้มให้เล็กน้อย “ใช่แล้ว ท่านขุนศรีอิศราท่านเป็นขุนนางสำคัญในราชสำนักสุโขทัย ท่านเป็นคนที่ทั้งเฉลียวฉลาดและกล้าหาญ แถมยังมีความเมตตาต่อชาวบ้านเสมอ ท่านมาเยี่ยมเยือนหมู่บ้านของพวกเราอยู่บ่อย ๆ เพื่อดูแลและให้คำแนะนำต่าง ๆ”

นลินญารู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยที่ได้ยินเช่นนั้น ชื่อเสียงของท่านขุนศรีอิศราทำให้เธอรู้สึกว่าอยากพบกับเขา “ฉันสามารถไปดูได้ไหมคะ”

พ่อเฒ่าผินพยักหน้า “แน่นอนว่าไปได้ แม่หญิงลองไปดูเถอะ ท่านขุนคงจะยินดีที่ได้พบกับคนต่างถิ่นเช่นแม่หญิง”

นลินญารีบลุกขึ้นแล้วเดินไปทางที่พ่อเฒ่าผินนายบ้านชี้นำ เมื่อเธอเดินไปถึงจุดที่ชาวบ้านรวมตัวกัน เธอเห็นท่านขุนศรีอิศรา ชายหนุ่มในชุดผ้าไหมสีน้ำตาลเข้มที่ดูเรียบหรูแต่สง่างาม ขณะที่ท่านขุนยืนพูดคุยอยู่กับนายบ้านคนอื่น ๆ ใบหน้าของเขาดูจริงจังมีความเป็นผู้นำแต่แฝงไปด้วยความอบอุ่นและความเป็นมิตร 

     ทันใดนั้น สายตาของท่านขุนศรีอิศราก็ประสานกับนลินญา ใบหน้าสวยของเธอทำให้เขาหยุดการสนทนาและเดินตรงมาทางเธอทันที

“ข้าไม่เคยเห็นแม่หญิงมาก่อน ไม่ทราบว่าแม่หญิงเป็นใคร มาจากที่ใดหรือ” ท่านขุนศรีอิศราเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สุภาพแต่แฝงด้วยความสงสัย

    นลินญารู้สึกประหม่าเล็กน้อย แต่ก็พยายามตอบอย่างสงบ “ฉันชื่อ นลินญาค่ะ มาจากที่ไกลมาก ฉันหลงทางมาอยู่ที่นี่”

ท่านขุนศรีอิศราพยักหน้าเล็กน้อย ดวงตาของเขาดูคมและเฉลียวฉลาด “หลงทางมาในหมู่บ้านนี้หรือ... ข้าคิดว่ามีบางอย่างที่พิเศษเกี่ยวกับตัวท่านแม่หญิง”

นลินญารู้สึกได้ถึงความรู้สึกประหลาดที่เกิดขึ้นในใจเมื่อเธอมองสบตากับท่านขุนศรีอิศรา บางทีอาจเป็นสัญญาณของการเชื่อมโยงที่ลึกซึ้ง

      เมื่อท่านขุนศรีอินทรา เดินเข้ามาใกล้ นลินญารู้สึกถึงความสง่างามและความมีอำนาจที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มตรงหน้า เขามีรูปร่างสูงโปร่งแต่แข็งแกร่ง กล้ามเนื้อที่แน่นตึงบ่งบอกถึงความแข็งแรงจากการฝึกฝนและการต่อสู้ ใบหน้าคมสันของเขาถูกประดับด้วยคิ้วหนาเข้มและดวงตาสีดำลึกที่คมกริบ ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเฉลียวฉลาดและความลึกลับที่น่าค้นหา ผิวของท่านขุนศรีอิศรามีสีแทนทองแดง เนื่องจากการเผชิญกับแสงแดดในสมรภูมิและการทำงานหนักกลางแจ้ง แต่กลับยิ่งทำให้เขาดูสมชายชาตรียิ่งขึ้น ท่านขุนศรีอิศรามีจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางที่ขับเน้นความเรียบง่ายแต่มีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด รอยยิ้มที่มุมปากแฝงด้วยความอ่อนโยนแต่แสดงถึงความมั่นคงและความเมตตา เขาสวมชุดผ้าไหมสีน้ำตาลเข้มที่ปักด้วยลวดลายทองอย่างประณีต ชุดนั้นช่างพอดีกับรูปร่างของเขา ทำให้ท่านขุนศรีดูเป็นผู้นำที่สง่างามและทรงอำนาจ

       ขณะที่นลินญายืนอยู่ตรงหน้าเขา เธอไม่สามารถละสายตาจากท่านขุนศรีอิศราผู้นี้ได้เลย ราวกับมีพลังบางอย่างที่ดึงดูดเธอเข้าไปใกล้ หัวใจของนลินญาเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นและความประหม่า เธอไม่เคยพบใครที่มีเสน่ห์และความน่าเกรงขามเช่นนี้มาก่อน

นลินญาเองก็เป็นหญิงสาวที่งดงามในแบบของเธอเอง รูปร่างของเธออรชรอ้อนแอ้น ผิวพรรณนวลเนียนละเอียดดั่งงาช้าง ตัดกับผมยาวสีดำขลับที่ล้อมกรอบใบหน้ารูปไข่ของเธอ นลินญามีดวงตาสีดำสนิทที่เป็นประกาย ฉายความฉลาดและความมุ่งมั่นแต่ก็แฝงไว้ด้วยความอบอุ่น ริมฝีปากของเธอเป็นรูปกระจับ ดูอ่อนหวานและเปราะบาง แต่มุมปากของเธอกลับแฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่น เธอสวมชุดผ้าถุงผ้าฝ้ายสีครามที่เรียบง่าย แต่ก็ช่วยขับให้เธอดูสง่างามในแบบที่ไม่ต้องพยายาม

เมื่อสายตาของทั้งสองสบกัน นลินญารู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าที่แล่นผ่านหัวใจของเธอ ความเงียบงันระหว่างทั้งสองคนช่างทรงพลัง ราวกับเวลาหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ท่านขุนศรีอิศราเองก็รู้สึกได้ถึงความประหลาดในใจ เขารู้สึกถึงความเชื่อมโยงบางอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้เมื่อเขามองไปที่นลินญา

ท่านขุนศรีอิศรายิ้มเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “แม่หญิงนลินญา ดูเหมือนว่าท่านจะมาจากที่ไกลจริง ๆ ข้าพเจ้าไม่เคยเห็นใครที่มีลักษณะเช่นท่านมาก่อน”

เสียงของเขานุ่มลึกและอบอุ่น ทำให้นลินญารู้สึกสบายใจแม้ในสถานการณ์ที่เธอไม่คุ้นเคย เธอพยายามควบคุมความตื่นเต้นในใจและตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงสุภาพ “ข้าพเจ้าเป็นเพียงหญิงธรรมดาที่หลงทางมาที่นี่ค่ะ ไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากท่านและชาวบ้านเช่นนี้”

ท่านขุนศรีอิศรายิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้น ข้าพเจ้าหวังว่าแม่หญิงจะรู้สึกสบายใจที่นี่ ข้าพเจ้าจะพยายามช่วยเหลือเท่าที่ทำได้"

ความเมตตาในดวงตาของท่านขุนศรีอิศราทำให้นลินญารู้สึกอบอุ่นในใจ แต่ลึก ๆ แล้ว เธอยังคงสับสนและกังวลกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ทว่าความประทับใจแรกพบกับท่านขุนศรีอิศรานี้กลับทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด ราวกับว่าเขาเป็นผู้ที่เธอสามารถพึ่งพาได้ในโลกใหม่ที่ไม่คุ้นเคยนี้

นลินญาก้มศีรษะเล็กน้อยเป็นการขอบคุณ "ข้าพเจ้ารู้สึกเป็นเกียรติที่ได้รับความเมตตาจากท่านขุน ข้าพเจ้าหวังว่าจะสามารถปรับตัวและเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ในที่นี้ได้"

ท่านขุนศรีอิศราพยักหน้ารับและกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่แฝงด้วยความอบอุ่น "แม่หญิงไม่ต้องกังวล ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่จะเป็นไปด้วยดี ข้าพเจ้าจะทำให้แน่ใจว่าแม่หญิงได้รับการดูแลอย่างดีที่สุด"

นลินญายิ้มตอบเล็กน้อย แม้จะยังมีความกลัวและความไม่แน่นอนอยู่ในใจ แต่การได้พบกับท่านขุนศรีอิศราทำให้เธอรู้สึกว่าบางทีที่นี่อาจไม่เลวร้ายอย่างที่เธอเคยกลัว บางทีเธออาจจะพบความสงบสุขและคำตอบที่เธอตามหาอยู่ในโลกใหม่นี้ก็ได้