ตอนที่ 6 ความผูกพันที่คุ้นเคย

  ในช่วงเวลาเย็นดวงอาทิตย์เริ่มอ่อนแสงลงสาดเเสงสีทองเป็นช่วงผีตากผ้าอ้อม ร่างสูงสง่าของท่านขุนศรีอิศราและร่างบางอ้อนแอ้นน่าทะนุถนอมของนลินญาก็พากันกลับมาที่บ้านของพ่อเฒ่าผินนายบ้านที่ให้ที่พักพิงแก่นลินญาและเป็นเหมือนญาติผู้ใหญ่ของนลินญาในตอนนี้ ทั้งสองกลับมาเพื่อพักผ่อนก่อนที่จะมื้อค่ำ พ่อเฒ่าผินและแม่เเย้มผู้เป็นภรรยาให้การต้อนรับทั้งสองด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น และเตรียมสำรับอาหารไว้ให้เต็มที่ ในใจของพ่อเฒ่าผินมองดูก็เห็นความเหมาะสมของคนทั้งคู่ที่เคียงข้างกัน

 “วันนี้เป็นวันพิเศษที่ท่านขุนศรีมาเยี่ยมเยียนที่เรือน ข้าจึงเตรียมสำรับกับข้าวคาวหวานไว้หลายอย่างที่อยากให้ท่านได้ลิ้มลอง” ผู้เฒ่าผินนายบ้านพูดอย่างภูมิใจ

 นลินญาและท่านขุนศรีอิศรานั่งลงบนพื้นเสื่อในห้องโถงที่ทำไว้รับแขกที่มีการจัดวางสำรับกับข้าวไว้อย่างประณีต อาหารหลากหลายเมนูถูกจัดเรียงไว้บนสำรับไม้เตี้ยๆ ทั้งแกงเลียง แกงปลา แกงแฟง ข้าวเหนียวปิ้ง น้ำพริก ผักต้ม ข้าวตอกน้ำผึ้ง และผลไม้สดหลากหลายชนิด บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความสุข

  ขณะที่นลินญาตักอาหารเข้าปาก เธอรู้สึกถึงรสชาติที่อร่อยและกลมกล่อมของอาหารท้องถิ่นที่เธอเพิ่งได้เรียนรู้วิธีทำในวันนี้ เธอหันไปยิ้มให้แม่แย้มภรรยาของนายบ้าน 

 “กับข้าวอร่อยมากเลยค่ะ ฉันรู้สึกดีใจที่ได้มีโอกาสเรียนรู้การทำอาหารจากท่าน”

 แม่แย้มส่งยิ้มกลับมาให้ลูกศิษย์ของตน “ข้าก็รู้สึกยินดีที่ได้สอนแม่หญิงเช่นกัน หากแม่หญิงอยากเรียนรู้อะไรเพิ่มเติม ก็บอกหรือถามเอากับข้าหรือพวกบ่าวได้เสมอนะจ๊ะ ข้ายินดีจะสอน”

 ในขณะนั้นเอง ท่านขุนศรีอิศราซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามนลินญาก็มองเธอด้วยสายตาอบอุ่นและส่งรอยยิ้มมาให้ “แม่หญิงนลินญา ดูเหมือนว่าท่านจะเริ่มปรับตัวเข้ากับชีวิตที่นี่ได้ดีแล้ว ข้ารู้สึกดีใจที่เห็นท่านมีความสุขกับการอยู่ที่นี่”

 นลินญายิ้มรับอย่างอ่อนโยน “ฉันต้องขอบคุณท่านขุนศรีและทุกคนที่ให้การต้อนรับอย่างอบอุ่น ทำให้ฉันไม่รู้สึกโดดเดี่ยว และอยู่ที่นี่อย่างมีความสุข”

ดวงตาของท่านขุนศรีอิศราแฝงด้วยความชื่นชมในความกล้าหาญและความเข้มแข็งของนลินญา แม้เธอจะอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่คุ้นเคย แต่เธอก็ไม่ได้เศร้าโศกเสียใจมาก

 หลังอาหารมื้อค่ำผ่านพ้นไป ตอนนี้แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ได้ลาลับขอบฟ้าไปนานแล้ว และแทนที่ด้วยแสงสว่างจากดวงจันทร์บนท้องฟ้า อากาศในยามเย็นเริ่มเย็นลงเล็กน้อย แต่บรรยากาศรอบบ้านของพ่อเฒ่าผินกลับอบอุ่นด้วยแสงจากตะเกียงน้ำมันที่วางเรียงรายอยู่รอบ ๆ ลานบ้าน นลินญาและท่านขุนศรีอิศรานั่งพักอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ที่ตั้งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ข้าง ๆ กันคือท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ

 ท่านขุนศรีอิศราเหลือบมองนลินญาที่กำลังจ้องมองท้องฟ้าเบื้องบน ดวงตาของเธอเป็นประกายสดใสภายใต้แสงดาวที่ส่องผ่านยอดไม้ที่ปลิวไสว ใบหน้างดงามของเธอดูผ่อนคลายและสงบ ราวกับว่าเธอได้พบสถานที่ที่เธอรู้สึกสบายใจแม้จะอยู่ห่างไกลจากโลกที่เธอเคยรู้จัก

 “แม่หญิงนลินญา” ท่านขุนศรีอิศราเอ่ยเรียกขึ้นเบา ๆ ขณะที่สายตาคมของเขายังคงจ้องมองมาที่เธอ

 “ท่านคิดถึงบ้านหรือไม่”

 นลินญาหันมามองใบหน้าหล่อเหลาของเขา ดวงตาสีดำสนิทของเธอสบกับดวงตาคมของท่านขุนศรี “บางครั้งฉันก็คิดถึงค่ะ แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าจะกลับไปได้อย่างไร บางทีคิดถึงไปก็เท่านั้นเพราะจะมีก็แต่ความว้าวุ่นที่หาหนทางไม่ได้ แต่ที่นี่ก็ทำให้ฉันรู้สึกสงบอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนนะคะ”

 คำตอบของหญิงสาวทำให้ท่านขุนศรีอิศราพยักหน้าเล็กน้อย “สุโขทัยเป็นสถานที่ที่สงบและงดงาม แม้ว่าจะเต็มไปด้วยความเรียบง่าย แต่ก็มีความลึกซึ้งในทุก ๆ สิ่ง ข้าดีใจที่แม่หญิงเริ่มรู้สึกเช่นนั้น ข้าอยากเห็นท่านอยู่ที่นี่อย่างมีความสุข”

 นลินญายิ้มบาง ๆ กับเสียงทุ้มๆ ที่ท่านขุนศรีได้เอ่ยออกมา เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ค่อย ๆ แผ่ซ่านเข้าไปภายในหัวใจ 

 “ฉันเองต้องขอบคุณท่านขุนที่ทำให้ฉันรู้สึกเช่นนี้ ท่านให้การต้อนรับฉันอย่างดีมาตั้งแต่วันแรกที่พบกัน ฉันจะพยายามใช้ชีวิตที่อยู่ที่นี่ให้มีความสุขในทุกๆ วัน”

 ใบหน้าคร้ามของท่านขุนศรียิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงด้วยความเอ็นดู

 “ข้าเพียงแค่ทำตามหน้าที่ของขุนนางที่ต้องดูแลทุกคนในอาณาจักร แต่กับท่าน...ข้ารู้สึกว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น” 

 นลินญารู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอหันมองท่านขุนศรีอิศราอีกครั้ง ดวงตาคมของเขาฉายแววจริงจังและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน ราวกับว่าคำพูดของเขาไม่ใช่เพียงแค่คำพูดที่สุภาพ แต่เป็นสิ่งที่ออกมาจากใจจริง

 “ท่านขุนศรีหมายความว่าอย่างไรหรือคะ” นลินญาถามด้วยความสงสัยและหัวใจที่เต้นระรัวอย่างห้ามไม่ได้

 ท่านขุนศรีอิศราเอนตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากนลินเพียงไม่กี่คืบ “ข้าหมายถึง...ข้ารู้สึกถึงความผูกพันที่แปลกประหลาดระหว่างเราสองคนตั้งแต่แรกพบ ราวกับว่าเราเคยพบกันมาก่อน ราวกับว่าเรามีชะตาที่ต้องมาพบกันในที่แห่งนี้ ข้ารู้สึกถึงความคุ้นเคยและข้าก็อยากที่จะมาเห็นหน้าแม่หญิงในทุกๆ วัน”

 นลินญารู้สึกถึงลมหายใจของท่านขุนศรีอิศราที่อุ่นและอ่อนโยนเมื่ออยู่ใกล้ ๆ เธอ ความใกล้ชิดนี้ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นจนเธอไม่สามารถควบคุมได้ ราวกับว่ามีแรงดึงดูดที่ไม่อาจต้านทานได้ระหว่างทั้งสองคน

 “เอ่อ คือ ฉันก็รู้สึกอย่างนั้นเช่นนั้นค่ะ” นลินญาตอบด้วยเสียงที่เบาและแผ่วเบา ราวกับว่าเธอกำลังเผยความในใจที่ลึกซึ้งที่สุดออกมา

  ทำเอาชายที่หาญกล้าอย่างท่านขุนศรีอิศราเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับว่ากำลังไตร่ตรองคำพูดที่เขากำลังจะเอ่ยออกมา จากนั้นเขาจึงเอื้อมมือไปจับมือของนลินญาเบา ๆ นิ้วมือของเขาใหญ่และแข็งแรง แต่สัมผัสนั้นกลับอ่อนโยนและอบอุ่นอย่างไม่น่าเชื่อ

 “แม่หญิงนลินญา ข้าว่าท่านอาจรู้สึกสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ข้าอยากให้ท่านรู้ว่าข้าจะอยู่เคียงข้างท่าน ไม่ว่าท่านจะตัดสินใจอย่างไร ข้าก็จะไม่ปล่อยให้ท่านเผชิญกับสิ่งใดเพียงลำพัง”

 นลินญามองลึกเข้าไปในดวงตาของท่านขุนศรีอิศรา ความจริงใจในคำพูดของเขาทำให้เธอรู้สึกถึงความมั่นคงและปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เธอรู้สึกว่านี่ไม่ใช่เพียงแค่คำพูดของขุนนางผู้ยิ่งใหญ่ แต่เป็นคำสัญญาของผู้ชายคนหนึ่งที่พร้อมจะปกป้องและดูแลเธอมากกว่า

 “ฉันขอบคุณท่านขุนศรีมากค่ะ” นลินญาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย “ฉันไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปข้างหน้า แต่ฉันก็รู้สึกมั่นใจมากขึ้นเมื่อรู้ว่าฉันจะมีท่านคอยอยู่ข้าง ๆ”

 ท่านขุนศรีอิศรายกยิ้มเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เอียงหน้าเข้ามาใกล้นลินญา ใบหน้าของเขาใกล้จนเธอสามารถมองเห็นรายละเอียดทุกอย่างบนใบหน้าที่คมสันของเขา กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของไม้จันทน์จากตัวเขาทำให้นลินรู้สึกหลงใหลและวาบหวามไปทั้งใจ

 และในขณะนั้นเอง ท่านขุนศรีผู้กล้าแกร่งก็ค่อย ๆ ก้มลงจุมพิตเบา ๆ บนหน้าผากมนของนลินญา เป็นจุมพิตที่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยความห่วงใย ราวกับเป็นสัญญาว่าจะปกป้องและอยู่เคียงข้างเธอเสมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

 นลินญาหลับตาลงชั่วขณะ หัวใจของเธอพองโตด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ ราวกับว่าความใกล้ชิดนี้ได้เชื่อมโยงเธอกับท่านขุนศรีอิศราไว้อย่างลึกซึ้ง

 เมื่อท่านขุนศรีอิศราถอยห่างออกมาเล็กน้อย ดวงตาคมของเขามองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของนลินญา “ตัวข้าหวังว่าเราจะมีเวลาได้รู้จักกันมากขึ้น และหากชะตาฟ้าลิขิตให้เราต้องอยู่ร่วมกัน ข้าก็จะถือว่าเป็นเกียรติยิ่งที่ได้อยู่เคียงข้างท่านแม่หญิงของข้า”

 นลินญารู้สึกอบอุ่นในใจอย่างลึกซึ้ง เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะพบความรู้สึกเช่นนี้ในที่ที่เธอไม่คุ้นเคย แต่ทว่าทุกอย่างกลับดูถูกต้องและเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าเธอได้พบกับสิ่งที่เธอตามหามาตลอดชีวิต

 “ฉันเองก็หวังเช่นนั้นค่ะ ท่านขุนศรี” นลินญาตอบเบา ๆ ขณะที่เธอมองไปยังดวงดาวบนท้องฟ้า รู้สึกได้ว่าชะตาของเธอกำลังถูกเขียนใหม่ โดยมีท่านขุนศรี อิศรา เป็นส่วนสำคัญในชีวิตของเธอ