Masuk“คุณหนู คุณหนูไม่คิดว่าลี่ลี่ทำตัวแปลก ๆ หรือเจ้าคะ” จื่อหรานเอ่ยถามระหว่างทางเดินไปลานพิธี “คนอย่างลี่ลี่มีน้ำใจต่อผู้อื่นที่ใด อีกอย่างจวนโหวไม่ได้ขาดแคลนสาวใช้ถึงขั้นต้องดึงสาวใช้ประจำตัวคุณหนูไปช่วยงาน ไหนจะเรื่องที่อยากให้คุณหนูเปลี่ยนไปสวมอาภรณ์ชุดนั้นอีก”
“นางอยากทำอะไรปล่อยนาง สุดท้ายแล้วก็แก้ไขเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นไม่ได้อยู่ดี เรื่องที่ข้าสั่งเรียบร้อยหรือไม่”
“เรียบร้อยเจ้าค่ะ หูเจียนได้กำชับคนที่เป็นหัวหน้าแล้ว”
หลิวหมิงหย่วนพยักหน้า ในที่สุดนางก็ได้หูเจียนมาอยู่ใต้อาณัติ เหตุผลที่ใช้อ้างกับบิดาหรือ... ไม่ต่างจากที่ได้พูดคุยกับจื่อหรานไว้ เรื่องนี้ทำจื่อหรานขุ่นเคืองไม่ยอมพูดกับนางถึงหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็ม กว่าจะง้อสำเร็จต้องทำเสียงอ่อนเสียงหวานทุกคราที่พบหน้า ซึ่งถือเป็นเรื่องยากเพราะต้องแอบไม่ให้ลี่ลี่ที่ตามติดนางเหมือนเงาเห็น
“ดี!” หลิวหมิงหย่วนตอบรับสั้น ๆ ริมฝีปากเหยียดยิ้มร้ายกาจยามเห็นเรื่องสนุกรออยู่ตรงหน้า
ร่างระหงเยื้องย่างขึ้นลานพิธีท่ามกลางสายตาแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน หลิวหมิงหย่วนไม่ได้รู้สึกประหม่ายามถูกสายตานับร้อยคู่จับจ้อง ชาตินี้คนที่นางใส่ใจมีเพียงบิดามารดาและครอบครัวฝั่งเครือญาติ ส่วนคนอื่นมองนางเช่นไรหาได้สำคัญ เพราะสุดท้ายพอมีภัยก็พากันหนีเอาตัวรอดจนหมด ปล่อยครอบครัวนางถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏแผ่นดินโดยไม่คิดออกหน้าช่วยเหลือแม้แต่คนเดียว
เนื่องจากตระกูลหลิวไม่มีผู้อาวุโสที่เป็นสตรี ครอบครัวฝั่งฮูหยินของจวนก็มีแต่บุรุษ ดังนั้นผู้ที่ทำการปักปิ่นให้หลิวหมิงหย่วนครั้งนี้คือมารดาผู้ให้กำเนิด
เหอลิ่งหย่าลุกจากเก้าอี้ไปหาบุตรสาวที่คุกเข่ากลางลานพิธี จัดการรวบเส้นผมยาวสยายขึ้นเกล้าเป็นมวย หยิบปิ่นที่ตระเตรียมไว้บรรจงเสียบลงไปอย่างอ่อนโยน รอยยิ้มปีติยินดีปรากฏบนดวงหน้าคนเป็นแม่ แขกเหรื่อพากันร่วมอวยพรให้เด็กสาวผู้ก้าวสู่วัยหญิงสาว
ขณะเข้าสู่ช่วงเวลาของงานเลี้ยง พ่อบ้านพลันวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา เป้าหมายคือผู้เป็นใหญ่ที่สุดในจวน “ท่านโหว ด้านนอก... ด้านนอก” พ่อบ้านชี้ไปทางหน้าจวน “เต็มไปหมด รีบไปดูสักหน่อยเถิดขอรับ” เสียงพ่อบ้านขาด ๆ หาย ๆ จากอาการเหนื่อยหอบ เขายกชายแขนเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อบริเวณหน้าผาก เพราะไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ที่เกิดหน้าจวนได้ เขาถึงต้องวิ่งสุดชีวิตเพื่อมาขอความช่วยเหลือจากผู้เป็นนาย
“เกิดอะไรขึ้น ไฉนจึงแสดงกิริยาไม่เหมาะสมต่อหน้าแขกเหรื่อเช่นนี้” น้ำเสียงหลิวโหย่งหลินแฝงการตำหนิอยู่หลายส่วน “เป็นถึงพ่อบ้านกลับขาดความสุขุมเยือกเย็น พบเจอเรื่องไม่รู้จักแก้ปัญหา ได้แต่ร้องเอะอะโวยวาย สงสัยฮูหยินใจดีกับเจ้ามากเกินไป ข้าไม่อยู่สามปีถึงได้กลายเป็นคนไม่เอาไหนไปแล้ว”
บัดนี้พ่อบ้านไม่มีเวลามาชี้แจงหรือหาข้อแก้ตัวอะไรทั้งสิ้น ความโกลาหลหน้าจวนคือเรื่องเร่งด่วนที่ต้องจัดการ หากคนเหล่านั้นบุกเข้ามาในจวน มีหวังตระกูลหลิวได้เสื่อมเสียชื่อเสียงยิ่งกว่านี้ พ่อบ้านพยายามปรับลมหายใจ จากนั้นรายงานเรื่องราวอย่างชัดถ้อยชัดคำอีกครั้ง
“ท่านโหว หน้าจวนมีขอทานจำนวนมากมารุมล้อม พวกเขาบอกต้องการพบคุณหนู หากไม่ได้พบจะไม่ยอมกลับ ผู้น้อยสิ้นไร้วิธีขับไล่ จำต้องบากหน้ามาขอความช่วยเหลือจากท่านโหว อีกไม่นานจะมีขุนนางชั้นผู้ใหญ่ทยอยมาร่วมงานเลี้ยงต้อนรับท่านโหว ผู้น้อยเกรงว่า...”
หลิวโหย่งหลินหันไปมองหลิวหมิงหย่วน อดนับถือบุตรสาวคนนี้ไม่ได้ อดีตมีเรื่องกับบรรดาคุณหนูด้วยกันว่าน่าปวดหัวแล้ว เวลานี้กระทั่งขอทานก็ไม่เว้น นี่นางจะมีเรื่องกับทุกคนให้หมดเมืองหลวงใช่หรือไม่ แม่ทัพใหญ่ผู้ชาญศึกลอบทอดถอนใจ ขณะเตรียมลุกขึ้นไปจัดการ กลับถูกผู้เป็นลูกชิงตัดหน้าเสียก่อน
“พวกเขาอยากพบหย่วนเอ๋อร์ไม่ใช่หรือ ให้หย่วนเอ๋อร์ออกไปเถิดเจ้าค่ะ” น้ำเสียงหลิวโหย่งหลินกับพ่อบ้านที่พูดคุยกันไม่ได้ดังถึงขั้นให้แขกเหรื่อได้ยิน ทว่าน้ำเสียงของหลิวหมิงหย่วนกลับแตกต่าง คล้ายต้องการให้ทุกคนในงานได้ยิน ด้วยนิสัยสอดรู้สอดเห็นของมนุษย์ แน่นอนว่าทั้งสามกลายเป็นจุดสนใจของผู้คนทันที “วันนี้เป็นวันปักปิ่นของลูก รวมถึงเลี้ยงต้อนรับท่านพ่อก่อนงานเลี้ยงใหญ่ในพระราชวังที่จะจัดขึ้นหลังซ่งซื่อจื่อเคลื่อนทัพกลับเมืองหลวง หากปล่อยให้ขอทานมาก่อเรื่องวุ่นวาย ใช่เป็นการสร้างเรื่องขบขันให้ผู้คนหัวเราะเยาะ”
เสียงกระซิบกระซาบในงานเริ่มอื้ออึง ทุกถ้อยคำที่พ่นออกมาล้วนไม่ใช่เรื่องดี ดูได้จากสายตาดูถูกดูแคลนที่ส่งมาให้หลิวหมิงหย่วน แต่ละคนต่างรอชมเรื่องสนุก อยากเห็นคุณหนูนิสัยเสียผู้นี้อับอายขายหน้าในวันสำคัญของตนเอง
ริมฝีปากหลิวหมิงหย่วนระบายยิ้ม หาได้ใส่ใจเสียงซุบซิบนินทาของผู้คนในงาน กลับกัน หากเป็นหลิวหมิงหย่วนในชาติก่อน เกรงว่างานในวันนี้คงพังไปแล้ว
เหอลิ่งหย่าเข้ามากุมมือบุตรสาว ถ่ายทอดความรักความห่วงใยผ่านสัมผัส “ไม่เป็นไรหย่วนเอ๋อร์ มีท่านพ่ออยู่ เรื่องทุกอย่างต้องเรียบร้อย”
“พ่อจัดการเอง เจ้าอยู่รับรองแขกกับท่านแม่ที่นี่เถอะ” กล่าวจบลุกขึ้น
“ท่านพ่อแน่ใจว่าแขกจะรั้งอยู่ในงาน?”
ครั้นได้ยินคำถามนี้ ดวงตาสีนิลพลันกวาดมองทั่วงาน จึงได้เห็นว่า ‘แขก’ เตรียมลุกตามเขาไปชมเรื่องสนุกหน้าจวน หลิวโหย่งหลินกระแอมกระไอคราหนึ่ง แผ่กลิ่นอายกดดันที่ชวนให้ผู้คนรู้สึกครั่นคร้าม เขาเป็นถึงแม่ทัพแห่งแว่นแคว้น สองมือเปรอะเปื้อนเลือดคนมานับไม่ถ้วน หากไม่ได้รับอนุญาต ผู้ใดหาญกล้าตามออกไป
“เราสามคนพ่อแม่ลูกออกไปดูด้วยกันเถิดเจ้าค่ะ ส่วนผู้อื่นนั้น สุดแท้แต่พวกเขา” หลิวหมิงหย่วนใช้มือข้างที่ว่างเกาะแขนบิดา ไม่ได้รู้สึกเป็นกังวลต่อสถานการณ์ด้านนอกแม้แต่น้อย การค้าที่นางเคยทำได้งอกเงยผลกำไรให้นางแล้ว ชื่อเสียงดีงามที่ไม่เคยมีมาก่อน นางจะค่อย ๆ สร้างมันขึ้นมาด้วยสองมือ เริ่มจาก...
เสียงหัวเราะสดใสแว่วดังตามลมมาเป็นระยะ ๆ ในศาลารับลมยามคิมหันต์มาเยือน ปรากฏภาพเด็กน้อยสามคนกำลังนั่งล้อมวงสนทนา คนแรกเป็นเด็กชายวัยเก้าขวบ ยิ่งโตเค้าโครงความหล่อเหลายิ่งเด่นชัด อีกสองคนเป็นเด็กหญิงหน้าตาจิ้มลิ้มวัยห้าขวบ เวลานี้ทั้งสามนั่งดื่มน้ำบ๊วยแช่เย็นอย่างเอร็ดอร่อย “น้ำบ๊วยที่มารดาพี่จื่อเทียนทำอร่อยมาก” เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้นหลังเช็ดคราบน้ำบ๊วยที่เลอะตามปากเรียบร้อยแล้ว มีคนชื่นชมมารดา เด็กที่ใดจะไม่ภาคภูมิใจ ซ่งจื่อเทียนในฐานะที่เป็นเด็กผู้ชายเพียงคนเดียวยืดอกขึ้น พูดว่า “ไม่ใช่เพียงน้ำบ๊วยที่อร่อย ท่านแม่ของพี่จื่อเทียนยังทำอาหารอร่อยอีกด้วย เย็นนี้น้องหยุนหรงเตรียมลิ้มรสได้เลย ไม่ง่ายที่พวกเราสามครอบครัวจะมารวมตัวกัน ดังนั้นท่านแม่พี่จื่อเทียนจึงลงมือเข้าครัวด้วยตนเอง” ดวงตาเด็กหญิงเปล่งประกาย ปรบมือชอบใจพลางลูบท้อง “เย็นนี้หยุนหรงจะกินให้พุงแตกทีเดียวเชียว” ซ่งจื่อเทียนยิ้มเอ็นดู ยื่นมือไปเล่นมวยผมที่มัดเป็นจุกคล้ายซาลาเปาสองก้อนบนศีรษะเจิ้งหยุนหรง หยุนหรงหรือเจิ้งหยุนหรง เป็นบุตรสาวของเจิ้งเหวินเสียนกับสุ่ยหนิง เว
ความสัมพันธ์ของคนในราชวงศ์ลึกลับซับซ้อน เดี๋ยวรักใคร่ เดี๋ยวชิงชัง เดี๋ยวห่วงใย เดี๋ยวหลอกใช้ เดี๋ยวให้อภัย เดี๋ยวทำลายล้าง สรุปแล้วจริงใจหรือเสแสร้ง คงมีเพียงเจ้าตัวที่แจ่มแจ้ง บานประตูถูกผลักเปิดจากภายนอก ซ่งเทียนเหิงจับมือหลิวหมิงหย่วนเดินเข้าไปในห้อง การประดับตกแต่งและข้าวของเครื่องใช้ในห้องนี้เรียกได้ว่าไม่มีอะไรแตกต่างจากชาติก่อนเลย ยกเว้นภาพหญิงงามที่แขวนโดดเด่นอยู่กลางห้อง หลิวหมิงหย่วนยืนอึ้งกับภาพหญิงงามที่ได้เห็น นางคงไม่เป็นเช่นนี้ถ้ามันไม่ใช่ภาพที่อู๋ซั่วหยางเคยวาดให้นางในชาติก่อน เวลานั้นนางกับเขาแอบนัดพบกันที่สวนท้อนอกเมือง หญิงงามยืนอยู่ใต้ต้นท้อ ส่วนบุรุษหล่อเหลาสะบัดปลายพู่กันร่างความงามทั้งหมดลงบนกระดาษ ไฉนภาพนี้จึงมาอยู่ในห้องนอนของอู๋ซั่วหยาง ทั้งที่ชาตินี้ระหว่างนางกับเขาไม่เคยมีช่วงเวลาเหล่านั้น “ข้าพานางมาตามคำขอของเจ้าแล้ว” สุ้มเสียงซ่งเทียนเหิงที่ดังขึ้นดึงหลิวหมิงหย่วนให้หลุดจากภวังค์ความคิด นางหันไปมองเขา เห็นว่าสายตาของเขาหยุดอยู่ที่ที่หนึ่งจึงมองตาม ภาพที่สะท้อนนัยน์ตาคือเตียงหลังหนึ่ง บนนั้นมีบุรุษรูป
ซ่งเทียนเหิงมองเด็กน้อยในอ้อมแขนหลิวหมิงหย่วนอย่างโง่งม เรื่องหลิวหมิงหย่วนตั้งครรภ์สายเลือดตระกูลซ่งแน่นอนว่าเขาไม่รู้ ในมือหลิวหมิงหย่วนมีตราคำสั่งที่สามารถสั่งการหน่วยลับของเขา นายหญิงให้เก็บเป็นความลับ ย่อมไม่มีใครไม่กลัวตายเอาไปแจ้งผู้เป็นนาย ระหว่างนายหญิงกับผู้เป็นนาย ใครมีอำนาจชี้เป็นชี้ตายสูงสุด ทุกคนต่างเห็นอยู่ในสายตา “เทียนเอ๋อร์ของแม่มาได้อย่างไร มิใช่เล่นอยู่ที่เรือนท่านปู่กับท่านย่าหรือ” เห็นแก้มกลมป่องขึ้นสีชมพูดอกท้อ หลิวหมิงหย่วนอดไม่ได้ที่จะฝังจมูกลงไป “ท่านย่า มาส่ง ไปแล้ว” ซ่งจื่อเทียนตอบมารดาสั้นง่ายได้ใจความตามประสาเด็กหัดพูด ดวงตากลมโตไร้เดียงสามองบุรุษแปลกหน้า บุรุษแปลกหน้าก็มองเขา ต่างฝ่ายต่างจ้องตากัน คนหนึ่งมึนงง คนหนึ่งสงสัย “ท่านแม่ ใคร” หลิวหมิงหย่วนเห็นสายตาของสองพ่อลูกพลันหลุดขำ เพราะความหมายที่สื่อออกมาช่างเหมือนกัน นั่นคือ เจ้าเป็นใคร! นางย่อตัวปล่อยบุตรชายให้ยืนบนพื้น ยิ้มอธิบายว่า “เทียนเอ๋อร์ คนผู้นี้คือบิดาที่เจ้าเฝ้าถามถึงทุกวัน ท่านพ่อกลับมาหาเทียนเอ๋อร์แล้ว รีบคารวะท่านพ่อเร็ว” เพราะความสูง
สุ่ยหนิงเข้าใจความคิดหลิวหมิงหย่วน เพราะนางเองก็ไม่ต่างกัน เฝ้ารอให้ชายคนรักกลับมาอย่างปลอดภัย ถึงเจิ้งเหวินเสียนจะเป็นเพียงหมอ ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในค่ายคอยดูแลรักษาทหารที่ได้รับบาดเจ็บ ทว่าเมื่อใดที่กองทัพแพ้ศึก โอกาสรอดของเขาจะมีสักเท่าไรกันเชียว “แม้ประสบการณ์ในสนามรบของซื่อจื่อจะน้อย ฝีมือและชั้นเชิงด้านกลยุทธ์กลับไม่อ่อนด้อย หลายเดือนมานี้มีแต่ข่าวดีไม่มีข่าวร้าย เจ้าควรวางใจแล้วหันมาดูแลตนเองกับลูก อีกอย่างข้างกายซื่อจื่อก็มีนักรบผู้มากประสบการณ์คอยให้คำชี้แนะ เจ้าคงไม่ได้ลืมบิดาตนเองไปกระมัง” “เพราะมีท่านพ่ออยู่ข้างเขาข้าถึงวางใจ ศึกก่อนหน้านี้ทั้งสองร่วมมือกันจนได้รับชัยชนะ ศึกครั้งนี้ทั้งสองก็ต้องทำได้เช่นกัน ข้ามั่นใจ” ศึกรวมแคว้นไหนเลยจะใช้เวลาเพียงสั้น ๆ วันคืนหมุนเปลี่ยนเวียนผัน นับจากวันนั้นหิมะได้มาเยือนหลิวหมิงหย่วนกับลูกเป็นครั้งที่สี่แล้ว ข่าวการศึกถูกส่งเข้าเมืองหลวงโดยม้าเร็วแปดร้อยหลี่อย่างต่อเนื่อง ยิ่งเข้าใกล้เมืองหลวงแคว้นจิ้งการศึกยิ่งเข้มข้น ถึงขั้นผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะ กองทัพภายใต้การนำของซ่งเทียนเหิงกับหลิวโหย่งหลิน
ซ่งเทียนเหิงพูดเรื่องลูกหลายครั้งหลายหนแล้ว ดูท่าจะอยากเป็นพ่อคนมากจริง ๆ การไปเยือนประตูผีครั้งนี้ทำให้หลิวหมิงหย่วนค้นพบสัจธรรมข้อหนึ่ง ชีวิตคนเราไม่แน่นอน เมื่อมีโอกาสก็ควรรีบทำในสิ่งที่อยากทำ อย่าได้รั้งรอจนเป็นเหตุให้ต้องมานั่งเสียใจภายหลัง บางอย่างเมื่อพลาดไปแล้ว จะมีสักกี่คนที่ได้รับโอกาสหนที่สอง หลิวหมิงหย่วนหมุนตัวเข้าหาซ่งเทียนเหิง ยกสองมือขึ้นกุมใบหน้าหล่อเหลา ส่งสายตาเชื้อเชิญอย่างไม่ปกปิด “สงครามเป็นเรื่องยืดเยื้อ สิ้นสุดเมื่อใดไม่มีใครล่วงรู้ แทนที่จะรออย่างไร้จุดหมาย มิสู้ลองดูสักหน ถ้าสวรรค์เมตตา ไม่แน่ท่านอาจประทานตัวแทนความรักให้เราสองคนในคืนนี้ก็เป็นได้” ดวงตาหมาป่าเริ่มเปล่งประกายหื่นกระหาย นานแล้วที่ซ่งเทียนเหิงไม่ได้ใกล้ชิดหลิวหมิงหย่วน ภรรยาเปิดทางให้ขนาดนี้ ผู้ใดจะกล้าชักช้าเสียเวลา จุมพิตเริ่มต้นอย่างร้อนแรงดูดดื่ม สองสามีภรรยาเปรียบเสมือนเปลวไฟที่พร้อมแผดเผากันและกัน ส่งผลให้เลือดลมพลุ่งพล่านยากระงับ หลิวหมิงหย่วนยกตัวขึ้นคร่อมขาซ่งเทียนเหิง สองแขนโอบรัดร่างกำยำ ยื่นทรวงอกอิ่มให้เขาปรนเปรอ ซ่งเทียนเหิงพึงพอใจกับควา
ซ่งเทียนเหิงก้มหน้าให้หน้าผากแตะหน้าผาก จ้องลึกเข้าไปในดวงตาซุกซนของภรรยา “ข้าเป็นเจ้าหนี้ที่ค่อนข้างหน้าเลือด ไม่มีทางยกหนี้ให้ฮูหยินง่าย ๆ หรอก” ไม่รู้ใต้น้ำมีงูตั้งแต่ยามใด มันถึงเลื้อยสำรวจเรือนร่างคนไม่หยุด หลิวหมิงหย่วนรีบจับงูตัวนั้น ก่อนที่มันจะเหิมเกริมไปมากกว่านี้ “บรรดานักรบไม่รู้จักคำว่าเหน็ดเหนื่อยเหมือนท่านทุกคนหรือไม่” “ทุกอย่างบนโลกล้วนมีข้อยกเว้น การใช้แรงที่เต็มไปด้วยความสุข ไม่มีผู้ใดปฏิเสธหรือไม่ต้องการหรอก” เสียงทุ้มนุ่มเริ่มแหบพร่า หลิวหมิงหย่วนคร้านถกเถียงเรื่องพรรค์นี้กับหมาป่าเจ้าเล่ห์ นางเปลี่ยนอิริยาบถเป็นนั่งพิงหลังกับอกแกร่ง ให้แขนของเขาโอบเอวคอดกิ่ว ผิวพรรณขาวเนียนเมื่อมีตำหนิย่อมโดดเด่นสะดุดตา สายตาซ่งเทียนเหิงจับจ้อง ประทับจุมพิตลงไปแผ่วเบา “ทำให้ฮูหยินพบเจอเรื่องเลวร้าย ต้องโทษสามีที่บกพร่องต่อหน้าที่ ดูแลเจ้าได้ไม่ดีพอ” สัมผัสอ่อนโยนน้ำเสียงนุ่มนวลทำหัวใจหลิวหมิงหย่วนอบอุ่น ซ่งเทียนเหิงเป็นเช่นนี้เสมอ ไม่เคยกล่าวโทษหรือตำหนินาง ยินดีให้นางเป็นฝ่ายถูก ส่วนเขาแบกรับความผิดไว้เพียงผู้เดียว “เ
รถม้าหรูหราใหญ่โตแล่นผ่านประตูเมืองมาหยุดที่หน้าจวนชินอ๋อง ฉินไท่เฟยค้อมตัวออกจากรถม้า สีหน้าเบิกบานไร้ความอิดโรย ประหนึ่งการออกนอกเมืองหนนี้เป็นการไปเที่ยวพักผ่อนมิใช่ไปขอพรให้ลูกสะใภ้หายป่วย แน่นอนว่าคนเห็นแก่ตัวอย่างฉินไท่เฟยไม่เคยห่วงผู้ใดนอกจากตนเอง เกาซีเหมิงล้มป่วยสาเหตุเกิ
ซ่งเทียนเหิงยิ้มบางก่อนพูดน้ำเสียงหนักแน่น “ข้าซ่งเทียนเหิงไม่เคยทอดทิ้งผู้ใต้บังคับบัญชา” หวนนึกถึงกลุ่มลูกน้องที่พลีชีพในวันนั้น ร่างกายซ่งเทียนเหิงพลันมีไอสังหารพวยพุ่ง เป็นเขาที่ประเมินอู๋ซั่วหยางต่ำเกินไป เห็นฝ่ายตรงข้ามเพลี่ยงพล้ำให้หลายครั้งหลายหนจึงเกิดความลำพองใจ ประมาทศั
ความขัดแย้งมีอยู่ทุกหนแห่ง ถึงญาติผู้พี่ชายจะเป็นพ่อค้าธรรมดา เส้นทางนี้ก็ใช่จะราบรื่นไร้ศัตรู ขึ้นชื่อว่ามนุษย์ จิตใจถือเป็นสิ่งที่ยากแท้หยั่งถึง ใบหน้าหลิวหมิงหย่วนค่อย ๆ ซีดขาวไร้สีเลือด ซ่งเทียนเหิงเห็นแล้วปวดใจยิ่ง สถานการณ์ฝั่งเหอหงซินเป็นเช่นไรเขาไม่รู้ คิดว่าน่าจะย่ำแย่พอส
กลางอกหลิวหมิงหย่วนหวานล้ำราวกับมีบ่อน้ำผึ้งขนาดใหญ่อยู่ภายใน ซ่งเทียนเหิงเป็นสามีที่ดีมากจริง ๆ ดีจนนางรู้สึกว่าไม่คู่ควรกับเขา ดวงตาสีน้ำหมึกปรากฏอารมณ์หลากหลาย หงายมือไปข้างหน้าขอเครื่องรางจากเขา เห็นท่าทางลังเลของซ่งเทียนเหิง นางย่อมเข้าใจความคิดเขา เขาคงกลัวเครื่องรางนี้จะได้







