ห้องลับ 4 | สืบประวัติ

13:00น.

       มาเฟียสาวทรวดทรงดีนั่งเคลียร์งานของตัวเองตั้งแต่ตื่นนอนช่วงสายของวัน แม้เมื่อคืนจะเพิ่งเสียความบริสุทธิ์ครั้งแรกแบบไม่ทันตั้งตัวในช่วงวัยยี่สิบหกปี แต่กลับไม่ได้ทำให้ เฟรย่า แบรดลีย์ มีความกังวลใจแม้แต่น้อย คงเป็นเพราะเธอรู้แก่ใจดีว่าตัวเองก็อยากรู้อยากลองเรื่องพวกนี้กับเขาอยู่แล้วเหมือนกันน่ะสิ

         “…จริงสิ”

         ทันทีที่ในหัวนึกเรื่องที่ตนเองอยากรู้ขึ้นมาได้ ปากเล็กก็พึมพำออกมาพร้อมเอื้อมมือไปหยิบเอาโทรศัพท์มือถือมากดโทรหานักสืบเอกชนส่วนตัว เพื่อให้ค้นข้อมูล และประวัติของมาเฟียหนุ่มที่เพิ่งมีสัมพันธ์กับเธอเมื่อคืนที่ผ่านมา

         “ขอแบบละเอียดยิบ ทุกสิ่งที่ จินเบ แมคจี…ทำ ไม่ว่าจะขาว ดำ หรือเทา”

         น้ำเสียงหวานติดเผด็จการย้ำกับนักสืบที่เธอมอบหมายงานอีกครั้งก่อนจะวางสายลงแล้วกลับมาสนใจทำงานของตัวเองต่อ กระทั่งเวลาผ่านไปสองชั่วโมง…

         คลิก!

         เฟรย่าเหลือบตามองเวลาที่ใกล้จะถึงเวลาคัดตัวผู้สมัครอีกหนึ่งกลุ่มในวันนี้ เธอกดปิดงานบนหน้าจอแล้วลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว ขาเรียวเยื้องย่างหายเข้าไปภายในห้องนอนของตัวเอง ทำให้เธอเลี่ยงไม่ได้ที่จะนึกถึงภาพการร่วมรักอันเผ็ดร้อนกับมาเฟียคนนั้น เมื่อสายตาปะทะเข้ากับที่นอนหนานุ่มภายในห้องเพราะมันยังยับยู่ยี่ทิ้งรอยเอาไว้เห็น

         “…ระดับความปลอดภัยของที่นี่มันต่ำไปรึเปล่านะ”

         ริมฝีปากอวบอิ่มพูดออกมาตามความคิดที่อยู่ภายในหัว เพราะเมื่อวานที่หัวหน้าแมคจีอย่างจินเบสามารถแฝงตัวเข้ามาได้ก็ว่าแปลกแล้ว แต่ช่วงรุ่งสางของวันที่เขากลับออกไปได้แบบแนบเนียนโดยปราศจากคนของเธอสงสัยนี่สิ หมอนี่ต้องไม่ธรรมดาเลยนะ…

         คนตัวเล็กคิดแบบนั้น แต่ก็ต้องยอมสลัดความคิดภายในหัวออกไปก่อนเพราะมีงานอย่างอื่นที่สำคัญมากกว่ารอให้เธอไปจัดการ

         สามสิบนาทีให้หลัง

       เฟรย่าเดินอยู่บนรองเท้าส้นสูงมุ่งหน้าไปตามทางเดินเพื่อไปยังห้องคัดตัวที่แท้จริง เธอเดินนำวิคผู้ช่วยประจำตัวแล้วเปิดประตูเข้าไปในห้องลับที่ถูกออกแบบเอาไว้เพื่อคัดตัวนายโลมประจำสวนลับโดยเฉพาะ

         “วันนี้มีแค่สี่คนครับ ช่วงนี้ไม่ค่อยมีคนมาสมัครเท่าไหร่…เอ่อ เมื่อวานคนสุดท้ายผ่านไหมครับ”

         วิคส่งแฟ้มประวัติอย่างที่เคยทำให้ผู้เป็นนายโดยไม่ลืมถามถึงผู้สมัครคนสุดท้ายที่เขาไม่ได้อยู่ส่งตัวเมื่อคืน

         “คนสุดท้ายที่นายว่าชื่อ จินเบ หมอนั่นเป็นมาเฟีย…จินเบ แมคจี”

         เฟรย่ารับแฟ้มมาวางไว้บนตัก เธอยกขาขึ้นไขว้กันแล้วกอดอกมองตรงไปยังกระจกนิรภัยด้านหน้าที่กั้นระหว่างเธอกับผู้สมัครเอาไว้ เพื่อความปลอดภัย

         ถ้าเมื่อวานฉันไม่ขี้เกียจ หรือประมาทให้น้อยกว่านี้ คงไม่เกิดเรื่องบ้าบอแบบนั้นสินะ…

         หญิงสาวคิดในใจก่อนที่มุมปากของเธอจะกระตุกยกขึ้นให้กับความชะล่าใจของตนเอง

         “ขอโทษครับคุณเฟรย่า เกิดอะไรขึ้นรึเปล่าครับ หรือคนของเราจับตัวไปแล้ว”

         วิครีบก้มหัวให้กับสาวสวยที่นั่งอยู่ทันที เขาไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตาเพราะรู้ดีว่าตัวเองทำงานพลาดไปจนไม่น่าให้อภัย

         “ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นแหละ หมอนั่นคงแค่แฝงตัวเข้ามา แต่ดูท่าแล้วมาตรฐานการรักษาความปลอดภัยของเราจะต่ำไปนะ…เพราะจินเบสามารถเข้ามาในนี้ และกลับออกไปโดยไม่มีคนของแบรดลีย์สงสัย หรือสังเกตได้เลย”

         เสียงของเฟรย่านิ่งเรียบ แต่ย้ำชัดทุกถ้อยคำ เธอไม่ได้ติดใจเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับจินเบอยู่แล้ว แต่ที่ต้องบอกออกไปเพราะเธอต้องการให้คนของตัวเองทำงานกันให้ดีกว่านี้

         “ขอโทษครับ! จะไม่ให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก”

         วิครับคำเสียงหนักแน่น เขาก้มหัวอยู่แบบนั้นจนเฟรย่าต้องเป็นฝ่ายบอกให้ชายร่างสูงใหญ่ไปเรียกผู้สมัครเข้ามาแทน เธอจะได้คัดตัวให้แล้วเสร็จ และกลับห้องไปจัดการงานอย่างอื่นต่อ

         เฟรย่าใช้เวลาอยู่ในห้องคัดตัวเกือบสามชั่วโมง เธอนั่งมองแฟ้มประวัติในมือสลับกับชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาดีที่วิคพาเขาเข้ามานั่งอยู่อีกด้านหนึ่งของกระจก ที่ผ่านมามาเฟียสาวไม่ได้มีอาการตื่นเต้น หรือความรู้สึกใด ๆ ที่ต้องเห็นเหล่าชายหนุ่มนั่ง หรือยืนช่วยตัวเองให้เธอดู เพราะเธอมองแท่งหรรษา และร่างกายของผู้ชายพวกนั้นเป็นแค่สินค้าที่จะมาสร้างรายได้เป็นกอบเป็นกำต่างหาก ทำให้เฟรย่าจิตใจไม่วอกแวกไปไหน

         แต่ครั้งนี้กลับแปลกไปเพราะบางช่วงในสมองของเธอแอบมีภาพของจินเบผุดเข้ามาบ้างเป็นระยะ เพราะลูกชายของเขามันใหญ่โตต่างไปจากที่เธอเคยเห็นของคนอื่น ๆ มา

         “อ่าา เสียวครับ”

         ตาเรียวหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อผู้ชายที่มาสมัครเป็นนายโลมเริ่มส่งเสียงครางกระเส่าออกมา เธอมองร่างกายเปลือยปล่าของชายหนุ่มแล้วค่อย ๆ ลากตาขึ้นไปสบสายตากับผู้ชายคนนั้นเพื่อสังเกตปฏิกิริยาของเขา

         “ยะ อย่ามองผมแบบนั้นสิ มันอดจินตนาการไม่ได้ครับ”

         เฟรย่าก้มลงมองกระดาษในมืออีกครั้งเพื่ออ่านชื่อของผู้ชายที่กำลังช่วยตัวเองต่อหน้าเธอ หญิงสาวอมยิ้มเล็ก ๆ เมื่อได้ยินคำพูดสุภาพออกมาจากปากเขา

         “เรียวตะ ฉันรับนายเข้าทำงาน เห็นระบุว่าเริ่มงานได้เลย งั้นเริ่มเลยคืนนี้นะ”

         ใบหน้าสวยเงยขึ้นมาจากแผ่นกระดาษในมือแล้วมองไปยังหนุ่มญี่ปุ่นที่ยังนั่งชักรูดแก่นกายของตัวเองอยู่ เธอปิดแฟ้มในมือประกบเข้าหากันแล้วลุกเดินออกไปจากห้องทันทีโดยไม่รอให้ผู้ชายคนนั้นได้โต้ตอบอะไรกลับมา

         ตึก ตึก ตึก

         ปลายส้นแหลมกระทบไปกับพื้นไม้เพื่อกลับไปที่ห้องทำงานของตนเอง โดยมีรองเท้าหนังแบบผู้ชายเดินประกบตามหลังเธอมาติด ๆ

         “ให้เรียวตะเริ่มงานเลยใช่ไหมครับ คุณเฟรย่า”

         วิคถามขึ้นเมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายกำลังจะเปิดประตูเข้าห้องไป

         “อืม เราขาดคนพอดีหนิ แล้วหมอนั่นก็เลือกใช้คำพูดได้ดีทั้ง ๆ ที่ตัวเองหื่นขนาดนั้น น่าจะถูกใจลูกค้าสาว ๆ ของเรานะ ว่างั้นไหม?”

         เฟรย่าเอี้ยวใบหน้าสะสวยของเธอกลับไปตอบวิค

         “ครับผม ก็จริง…อยากได้อะไรเพิ่มเติมไหมครับ คุณเฟรย่ายังไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่เช้า”

         แน่นอนว่าการ์ดประจำตัวย่อมเห็นด้วย และไม่ลืมที่จะเป็นห่วงนายของตัวเองเพราะเขายังไม่เห็นว่าสาวสวยตรงหน้ากินอะไรสักอย่างเลยในวันนี้

         “ขอเข้าไปจัดการอะไรอีกนิดหน่อย เดี๋ยวจะออกมากินข้าว นายเลียนแบบพฤติกรรมมาจากพี่เซบเหรอ?”

         แขนเรียวยกขึ้นมากอดอกพลางจ้องมองใบหน้าของชายรูปร่างสูงใหญ่ที่กำลังเปลี่ยนจากบอดี้การ์ดประจำตัวเป็นพ่อของเธออีกคน ไม่ต่างไปจากพี่ชายของเธออย่าง เซบ แบรดลีย์ เลย

         “ไม่กล้าหรอกครับ แต่คุณเซบก็กำชับมาจริง ๆ”

         “เฮ้อออ โอเค ๆ ไปทำงานของตัวเองเถอะ…อ้อ อย่าลืมอบรมคนของเราเรื่องความปลอดภัยด้วยล่ะ”

         ร่างบางส่ายหัวน้อย ๆ ก่อนจะย้ำเรื่องสำคัญอีกครั้งแล้วเปิดประตูเดินเข้าห้องทำงานของตัวเอง เฟรย่าเดินไปที่โต๊ะทำงานทันทีแล้วกดเช็กอีเมล เธอหย่อนก้นกลมกลึงนั่งลงบนเก้าอี้สำนักงานแล้วไล่สายตามองหาสิ่งที่เธอกำลังอยากรู้ใจจะขาด

         “ทำงานไวสมกับเป็นนักสืบประจำตระกูลฉันจริง ๆ”

         มุมปากของเฟรย่ายกขึ้นแบบร้าย ๆ เธอคลิกเมาส์เข้าไปดูอีเมลที่ถูกส่งมาจากนักสืบเอกชนทันทีอย่างไม่รีรอ

         คลิก!

         นัยน์ตาสวยไล่อ่านตัวอักษรตรงหน้าทุกบรรทัดอย่างละเอียด รวมไปถึงภาพประกอบ และตำแหน่งของสถานที่ต่าง ๆ ที่ จินเบ แมคจี เป็นผู้ดูแลธุรกิจ และกิจการทั้งหมดที่เขาทำ เท่าที่เธอพอจะจับใจความได้ในตอนนี้ เขาไม่ใช่มาเฟียสีดำที่ฆ่าแกง หรือทำร้ายคน เพราะธุรกิจหลัก ๆ ก็ค่อนข้างขาวสะอาด จะมีก็แค่ขนส่งอาวุธเถื่อนที่ทำร่วมกับ ราล์ฟ ฮอปกินส์ เท่านั้นที่ค่อนไปทางสีเทาเข้ม ๆ หน่อย

         “…อืม เท่าที่ดูมาเฟียเพลย์บอยคนนั้นค่อนข้างจะมีอิทธิในประเทศนี้พอสมควรเลยแฮะ น่าจะสูสีกับเอเดนเลยด้วยซ้ำ”

         เฟรย่าพูดกับตัวเองพลันในหัวก็เริ่มวิเคราะห์ความน่าจะเป็น ปลายนิ้วเรียวเคาะเบา ๆ ลงบนโต๊ะทำงานอย่างคนกำลังนึกคิดอะไรอยู่ภายในหัวก่อนที่ริมฝีปากของเธอจะคลี่ยิ้มออกมาช้า ๆ

         “จินเบดูไม่น่าไว้ใจเท่าไหร่ แต่ถ้าตั้งตัวเป็นศัตรูกับเขาก็ไม่น่าจะดีนัก…อืม”

         ใบหน้าสวยพยักขึ้นลงกับตัวเอง เธอกดปิดอีเมลตรงหน้าแล้วทิ้งแผ่นหลังลงกับพนักพิงเก้าอี้ด้วยท่าทางที่ผ่อนคลายขึ้น

         ฉันควรเอายังไงกับนายดี ควรจะรับมือกับนายยังไงดี จินเบ…