Episode 2 เริ่มงานได้  

Episode

2

เริ่มงานได้

ก๊อก !!! ก๊อก !!!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นมาที่หน้าห้องทำงานของเอลิน่า มาขัดจังหวะในตอนสำคัญของเอลิน่ากับลลิตา

“ใคร” เอลิน่าเอ่ยถามออกไปอย่างรำคาญใจที่มีคนมารบกวนเวลาส่วนตัวของเธออย่างนี้

“หญิงหญิงค่ะ” หญิงหญิงที่ยืนรออยู่หน้าห้องทำงานของเอลิน่าโดยที่ข้าง ๆ มีเมธาทิพย์ยืนรออย่างตื่นเต้น หัวใจของเธอเต้นแรงมาก ทั้งอยากทำงานทั้งกลัวที่จะเจอเจ้าของร้าน ความรู้สึกตื่นเต้น สับสนปะปนกันไปหมด

“เข้ามาได้” เอลิน่าอนุญาตให้หญิงหญิงเข้ามาในห้องทำงานของเธอ ลลิตามองหญิงหญิงที่เดินเข้ามาพร้อมกับเมธาทิพย์ด้วยสีหน้าและแววตาที่ไม่ถูกใจเธอเลยสักนิดเพราะหญิงหญิงทำอะไรก็ไม่เคยถูกใจเธอเลยสักอย่าง ลลิตาเคยบอกให้เอลิน่าไล่หญิงหญิงออกเพราะเธอเคยทำกาแฟหกใส่เธอเมื่อตอนที่หญิงหญิงเข้ามาทำงานใหม่ ๆ

“แล้วนี่พาใครเข้ามาอีก อย่าบอกนะว่าเอาญาติมาขอเข้าทำงานอีก คราวที่แล้วก็เพื่อนแต่สุดท้ายก็ทำงานไม่ได้จนลาออกไป” ลลิตาเอ่ยขึ้นมาแล้วก็มองหน้าของหญิงหญิงอย่างไม่ชอบแล้วก็เฉียดสายตาไปมองเมธาทิพย์อย่างไม่ชอบอย่างไม่มีสาเหตุเพียงแค่คือต้นเหตุมาขัดความสุขของเธอแค่นี้ก็ทำให้เธอไม่ชอบทันที

“ไม่ใช่ญาติค่ะ น้องมาที่ร้านแล้วบอกอยากทำงานแต่มาสมัครงานพาร์ทไทม์เพื่อหาค่าเทอมก็เลยพามาให้บอสตัดสินใจค่ะว่าจะรับหรือไม่รับ” หญิงหญิงพูดแล้วก็แนะนำเอลิน่าให้กับเมธาทิพย์รู้จัก

“เม็ดทรายนี่บอส เจ้าของร้านของที่นี่” เมธาทิพย์รีบยกมือขึ้นไหว้ทันทีและไม่ลืมที่จะไหว้ลลิตาด้วยเช่นกัน

“สวัสดีค่ะ” 

“ที่ร้านไม่ได้รับพนักงานพาร์ทไทม์พี่เอลินก็บอกไปสิคะ เด็กพาร์ทไทม์เสียเวลาสอนงานอีกหน่อยก็ออกไปเรียนแล้ว” ลลิตาเหมือนไม่อยากให้เอลิน่ารับเมธาทิพย์เข้าทำงานที่นี่ เหตุผลแรกคือเมธาทิพย์มาขัดจังหวะเธอแต่เหตุผลจริง ๆ คือหน้าตาของเมธาทิพย์ที่น่ารักและเธอรู้ดีว่าหน้าตาอย่างนี้คือสเปกของเอลิน่า

“ทำไมถึงอยากมาทำงานล่ะ” เอลิน่าเอ่ยถามเมธาทิพย์เพื่อจะได้ตัดสินใจถูกว่าจะรับเข้าทำงานหรือเปล่า

“เม็ดทรายอยากทำงานช่วงปิดเทอมเพื่อหาค่าเทอมให้ตัวเองค่ะ จะได้แบ่งเบาภาระของพ่อแม่ค่ะ แต่ถ้าพี่เจ้าของร้านไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะคะ” เมธาทิพย์เอ่ยขึ้นมาแต่ไม่กล้าสบตาของเอลิน่าเพราะกลัว ๆ ลลิตาที่จ้องมองเธอตาเขม็ง

“ถ้าอย่างนั้นตอบพี่ก่อนว่าทำไมเลือกมาสมัครที่ร้านของพี่” เอลิน่าเอ่ยถามเมธาทิพย์อีกคำถามยิ่งทำให้ลลิตาไม่ชอบเมธาทิพย์มากขึ้นเพราะดูเอลิน่าให้ความสนใจเธอมากไป

“พี่เอลินค่ะ ก็บอกไปสิคะว่าที่ร้านไม่รับพนักงานพาร์ทไทม์ไม่เห็นต้องถามให้มากเรื่อง” ลลิตาเอ่ยออกมาเพื่อเตือนสติเอลิน่าที่เหมือนอยากรับเมธาทิพย์เข้าทำงาน

“ลิตาขอพี่ฟังเหตุผลของน้องดูก่อน ว่ายังไงทำไมเลือกมาสมัครงานที่ร้านของพี่” เอลิน่าย้ำคำถามกับเมธาทิพย์โดยไม่ฟังที่ลลิตาพยายามเตือนว่าไม่ให้รับพนักงานพาร์ทไทม์เข้าทำงาน

“เม็ดทรายชอบทำอาหาร ชอบทำขนมค่ะ อีกอย่างเม็ดทรายมีความฝันอยากเปิดคาเฟ่อย่างนี้ค่ะ แต่คงไม่มีโอกาส” เมธาทิพย์บอกกับเอลิน่าทำให้เอลิน่าเห็นความตั้งใจของเมธาทิพย์ที่ตั้งใจอยากทำงานจริง ๆ

“เริ่มงานได้” เอลิน่าเอ่ยออกมาอย่างนั้นทำให้เมธาทิพย์ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ หญิงหญิงเองก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจเช่นกันเพราะเธอคิดว่าเมธาทิพย์เป็นเด็กขยันและน่ารักอ่อนน้อมถ่อมตนแค่เธอได้เจอครั้งแรกยังทำให้เธอเอ็นดูได้ขนาดนี้

“ขอบคุณนะคะ ที่รับหนูเข้าทำงาน หนูจะตั้งใจทำงานให้ดีที่สุดเลยค่ะ” เมธาทิพย์เอ่ยขึ้นมาก่อนที่จะยกมือไหว้เอลิน่าด้วยความขอบคุณ

“เริ่มงานพรุ่งนี้ ส่วนหน้าที่ก็คือช่วยพี่ ๆ ในร้านทำงานนะ เอลินให้พี่หญิงหญิงจัดการเรื่องงานของน้องได้เลยนะคะ” เอลิน่าเอ่ยจบทั้งสองคนก็ขอบคุณแล้วก็เดินออกไปด้วยความดีใจ

“ขอบคุณพี่หญิงมากนะคะที่ช่วยทำให้เม็ดทรายได้ทำงาน” เมธากล่าวขอบคุณหญิงหญิงแล้วก็กอดเธอเป็นการใหญ่

“ไม่ต้องขอบคุณพี่เหรอกบอสต่างหากที่ใจดีกับเม็ดทราย”

“แต่ถ้าไม่ได้พี่หญิงก็คงไม่ได้งานเหรอกค่ะ” 

“ถ้าอย่างนั้นวันนี้เรียนรู้งานก่อนนะ เดี๋ยวพี่สอนเอง” หญิงหญิงเดินนำเมธาทิพย์เข้าไปในร้าน แอปเปิลกับฝนที่เป็นพนักงานที่นี่อีกสองคนมองเมธาทิพย์อย่างสนใจแต่เหมือนไม่ได้ยินดีที่มีเธอเข้ามาทำงานที่ร้าน

“หญิงแกพาใครเข้ามาในร้าน” แอปเปิลเอ่ยถามทันทีด้วยความไม่ยินดีเท่าไร

“ก็พาน้องมาเรียนรู้งานแกมีอะไรหรือเปล่าแอปเปิล”