Episode 2 เริ่มงานได้

Episode

2

เริ่มงานได้

“ก็ไม่มีอะไรนะแค่กลัวว่าคนที่แกพาเข้ามาทำงานจะทำได้ไม่เกินสามวันเท่านั้นเอง” แอปเปิลพูดแล้วก็หัวเราะออกมาเยาะเย้ยหญิงหญิงทั้ง ๆ ที่เรื่องนี้มันก็ผ่านมานานแล้ว

หญิงหญิงเลือกที่จะไม่โต้ตอบกับแอปเปิลเพราะไม่อยากมีปัญหาภายในร้าน

“แต่ก็ดีกว่าคนที่เลียแข้งเลียขาเพื่อเข้ามาทำงานแหละนะ ว่าแต่น้องชื่ออะไรฮะ พี่ชื่อชอปเปอร์แต่ไม่ต้องกลัวว่าพี่จะจีบน้องนะเพราะพี่ไม่ชอบผู้หญิง” ชอปเปอร์พูดแล้วก็หันไปหาแอปเปิลแล้วก็ฝนเพื่อบอกว่าเขาไม่ชอบสองคนนี้

“หนูชื่อเม็ดทรายค่ะ ยินดีที่รู้จักนะคะ” เมธานินท์บอกกับชอปเปอร์แล้วก็ยกมือขึ้นไหว้สวย ๆ

“น้องน่ารักเนอะหญิงมีสัมมาคารวะไม่เหมือนบางคน” 

“นี่ชอปเปอร์แกหมายถึงใครไม่ทราบ” แอปเปิลเอ่ยถามด้วยความโมโหที่เหมือนโดนพูดกระทบ

“ใครอยากรับก็รับไปสิ” ชอปเปอร์เอ่ยขึ้นมาแล้วก็หันไปรับออเดอร์ของลูกค้าที่เดินเข้าร้านมาพอดีทำให้แอปเปิลต้องสงบศึกไปก่อน

“เม็ดทรายไม่ต้องไปสนใจนะ อยู่ที่นี่มีพี่ทั้งคนไม่ต้องกลัวใครทั้งนั้นเพราะพี่คือผู้จัดการของร้านนี้ วันนี้พี่จะให้การบ้านหนูไปจำมานะพรุ่งนี้พี่จะให้ลองทำเครื่องดื่มดู ที่พี่ให้ไปจำคือสูตรเครื่องดื่มที่หนูต้องช่วยพี่เตรียม แต่ไม่ต้องจำทั้งหมดเหรอกเพราะมันเยอะแต่ที่ต้องจำมีอยู่ไม่ถึงสิบเมนูเหรอกส่วนมากลูกค้าก็สั่งเหมือน ๆ กัน” หญิงหญิงสอนงานไปด้วยพูดไปด้วยก่อนที่จะปล่อยให้เมธาทิพย์กลับบ้าน

“วันนี้พอแค่นี้ก่อนพรุ่งนี้เจอกันนะคะน้องเม็ดทราย พี่ยินดีที่มีหนูเข้ามาทำงาน สอนง่าย เชื่อฟังดีมาก เป็นอย่างนี้นาน ๆ นะคะ” 

“ค่ะ พี่หญิงพรุ่งนี้เจอกันนะคะ” 

“พรุ่งนี้เจอกันนะฮะน้องเม็ดทราย” ชอปเปอร์บอกกับเมธาทิพย์แล้วก็โบกมือลา ส่วนอีกสองคนอย่างแอปเปิลกับฝนนั้นทำหน้าตาไม่ยินดีเหมือนเดิม

“อยากรู้เหมือนกันหน้าอ่อน ๆ อย่างนั้นจะทำได้กี่วัน” แอปเปิลเอ่ยขึ้นมาก่อนที่จะเบะปากเหยียด ๆ

หญิงหญิงไม่อยากสนใจสองคนนี้เท่าไรเพราะมีปัญหากับสองคนนี้ก็ต้องมีเรื่องกับลลิตาทำให้หญิงหญิงต้องปล่อยสองคนนี้ไป

“อยากตบปากมันจริง ๆ ดูมันทำหน้า” ชอปเปอร์เอ่ยกับหญิงหญิงแล้วก็มองหน้าสองคนนั้นเหมือนพร้อมบวกอยู่ตลอดเวลา

“อย่าไปสนใจเลย ปล่อยไปเถอะ เราทำงานของเราดีกว่าแกก็รู้ว่ามีคนให้ท้ายสองคนนั่น เราทำงานกันดีกว่า” หญิงหญิงพูดกับชอปเปอร์แล้วก็หันไปทำงานของเธอต่อ

“แล้วแกรู้มั้ยหญิงมันสองคนไปหาเรื่องแม้กระทั่งที่โรงครัว แต่ก็ไม่มีใครอยากมีเรื่องเลยต้องปล่อยมันสองคนเลยตามเลย” ชอปเปอร์เอาเรื่องที่แอปเปิลกับฝนไปสร้างเรื่องมาเล่าให้หญิงหญิงฟัง

“ช่างมันเถอะ มันต้องมีสักวันที่ฟ้ามีตา แกเชื่อฉันมั้ย” 

“จริงของแก เราปล่อยให้กรรมทำงานดีกว่า ส่วนเราก็ทำงานของเราไป” ชอปเปอร์เอ่ยขึ้นมาแล้วก็หันไปเก็บแก้วที่ชงแล้วนำไปล้างตามหน้าที่ของเขา

เมธาทิพย์กลับมาที่บ้านในตอนบ่ายสองด้วยอารมณ์ที่ดีมาก ๆ เพราะสิ่งที่เธอตั้งใจมันเป็นอย่างที่เธอตั้งใจไว้

“เม็ดทรายกลับมาแล้วเหรอลูก ไปเที่ยวกับเพื่อนเป็นยังไงบ้าง สนุกมั้ย” ทรงยศที่กำลังนอนอ่านหนังสือหันมาถามลูกสาวที่เดินเข้ามาในบ้าน

“ค่ะ ว่าแต่แม่อยู่ไหนคะ” 

“แม่กำลังทำกับข้าวอยู่ในครัว” ทรงยศตอบลูกสาวแล้วก็หันไปอ่านหนังสือตามเดิม

เมธาทิพย์เดินเข้าไปหาแม่ในครัวทันทีที่พ่อบอกว่าแม่กำลังทำกับข้าวอยู่ในครัว

“วันนี้มีอะไรกินคะแม่” เมธาทิพย์เดินเข้าไปในครัวเดินเข้าไปกอดแม่จากข้างหลังแล้วก็เอ่ยถามแม่ของเธอ

“ทำไข่ลูกเขยของโปรดหนูไง” 

“ว้าว!!! น่ากินมากเลยค่ะ แม่คะหนูมีเรื่องอยากคุยกับแม่ค่ะ” เมธาทิพย์บอกกับแม่อย่างนั้นทำให้แม่ของเธออยากรู้ว่าลูกสาวของเธอมีเรื่องอะไรอยากคุยด้วย

“แม่ทำเสร็จพอดี ไหนมีเรื่องอะไรอยากคุยกับแม่เราไปคุยกันเย็น ๆ ที่ห้องนั่งเล่นดีกว่ามั้ย” พราวนภาถอดผ้ากันเปื้อนแล้วก็มองหน้าลูกสาวของเธอยิ้ม ๆ

“ได้ค่ะ เราไปกันเลยนะคะ” เมธาทิพย์จับข้อมือของแม่ให้เดินตามเธอไปที่ห้องนั่งเล่น

“เอาล่ะ มีเรื่องอะไรอยากคุยพูดมาได้เลย” พราวนภานั่งลงแล้วก็เอ่ยถามลูกสาวในเรื่องที่ลูกสาวอยากพูดด้วยทันที

“แม่คะ จริง ๆ แล้ววันนี้หนูไม่ได้ไปหาเพื่อนเหรอกค่ะ” เมธาทิพย์เอ่ยขึ้นมาแล้วก็มองหน้าของแม่นิ่ง ๆ เหมือนเธอจะมาสารภาพในสิ่งที่ไม่ดีทำให้พราวนภาเริ่มใจคอไม่ดีแล้วยิ่งเมธานินท์พูดขึ้นมายิ่งทำให้เธอคิดไปต่าง ๆ นานา

“นั่นไง พี่ทรายไปเจอผู้ชายและผู้ชายคนนั้นก็คือพี่เจมส์ใช่มั้ย”

“เม็ดดินนี่มันเรื่องของพี่ อย่ายุ่งได้มั้ย พี่จริงจังนะ” เมธาทิพย์ดุน้องเบา ๆ เพื่อไม่ให้น้องพูดกวนเธอ

“เม็ดดินอย่ากวนพี่สิลูก มานี่มา มานวดไหล่ให้พ่อดีกว่ามา” ทรงยศเรียกลูกชายให้มาหาเพื่อที่จะได้ไม่ไปพูดกวนพี่สาว

“หนูไม่ได้ไปหาเพื่อนแล้วหนูไปไหนมา” พราวนภาทำหน้านิ่ง ๆ เพราะเธอก็ไม่รู้ว่าลูกสาวของเธอมีเรื่องอะไรจะมาบอกไม่รู้เป็นเรื่องดีหรือไม่ดี

“หนูไม่ได้ไปหาเพื่อนแต่หนูไปสมัครงานมาค่ะ หนูได้งานแล้วนะคะ หนูขอไปทำนะคะ” เมธาทิพย์พูดจบพราวนภาก็โล่งใจนึกว่าเกิดเรื่องไม่ดีกับลูกสาวของเธอ

“หนูไม่เหนื่อยเหรอลูกทำงานมันเหนื่อยนะ” 

“ไม่เป็นไรค่ะ เป็นงานร้านกาแฟ หนูชอบค่ะ แม่ให้หนูไปทำนะคะ” เมธาทิพย์ขออนุญาตแม่ของเธอ

“ให้ลูกไปเถอะแม่ ไหน ๆ ลูกก็ไปสมัครจนได้งานแล้ว” ทรงยศพูดช่วยลูกสาวอีกคนเพื่อให้ลูกได้ทำในสิ่งที่ลูกอยากทำอย่างน้อย ๆ ก็ไม่ได้ไปเที่ยวเตร็ดเตร่ไร้สาระ

“ก็ได้จ๊ะ แต่ถ้าหนูไม่ไหวก็หยุดทำนะลูก แม่เลี้ยงหนูได้ แม่อยากให้หนูเรียนให้จบก่อนค่อยทำงานก็ได้” 

“ไม่เป็นไรค่ะแม่ หนูอยากหาเงินมาช่วยแม่ค่ะ” 

“พี่ทรายถ้าเงินเดือนออกเลี้ยงชาบูดินด้วยนะ” เมธานินท์พูดแซว ๆ พี่สาวแล้วก็ยิ้มหวาน ๆ เป็นกำลังใจให้พี่สาวของเขา

“ให้พี่ไปทำงานให้รอดวันแรกก่อนมั้ยดิน” เมธาทิพย์พูดแล้วก็หัวเราะให้น้องชายของเธอ

“เรานี่มันเห็นแก่กินจริง ๆ เลยนะดิน” พราวนภาพูดให้ลูกชายแล้วก็ส่ายหน้าให้กับลูกชาย

“ขอบคุณพ่อกับแม่นะคะ ที่เข้าใจหนู” เมธาทิพย์เอ่ยขึ้นมาแล้วก็เข้าไปกอดพราวนภาเมธานินท์ก็เดินมากอดแม่กับพี่สาวด้วยอีกคน

ทรงยศมองภรรยากับลูกแล้วก็ยิ้มอย่างมีความสุข แม้ว่าครอบครัวจะไม่ได้ร่ำรวยแต่ก็มีความสุขในทุก ๆ วันเพราะต่างคนต่างเข้าใจกัน