7.ครัวป่าแตก กับแผนมัดใจคุณชายอคิณ

ณ บ้านพักไม้หลังเล็กของธารินที่ปกติจะมีเพียงกลิ่นยากันยุงและกลิ่นป่า บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นควัน คราบซีอิ๊ว และซอสฝาเขียว… ธารินในสภาพสวมผ้ากันเปื้อนสีหวาน (ที่ยืมแม่บ้านมา) กำลังยืนจ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่เปิดยูทูปค้างไว้ในคลิป 

สอนทำไข่ข้นกุ้งให้เด้งสู้ลิ้น

"โธ่เว้ย! ทำไมมันไม่เหมือนในยูทูปเลยวะ" ธารินสบถพลางมองก้อนไข่สีน้ำตาลไหม้ในกระทะใบใหม่ที่เพิ่งซื้อมาอย่างอ่อนใจ เขาไม่เคยรู้เลยว่าการทำอาหารมันยากเย็นขนาดนี้ ให้เขาฝึกช้างป่าให้เชื่องยังง่ายเสียกว่า

ทว่าธารินกลับไม่ยอมแพ้ เขาปิดแก็ส ยกกระทะออกมาล้างทำความสะอาด ก่อนเริ่มใหม่อีกครั้ง วันนี้เขาจะต้องทำไข่ข้นกุ้งเด้งให้ออกมารสชาติดี และมีหน้าตาน่ากินให้ได้

"โอ๊ยยย ตาเถรตกน้ำตกท่า! คุณธารินขา ทำอะไรคะเนี่ย ครัวจะไหม้แล้วค่ะ!" เสียงแหลมสูงมาพร้อมกับร่างโปร่งในชุดลำลองสีสดใส…พี่เจนนี่ เจ้าหน้าที่ฝ่ายธุรการสาวสองคนสวยประจำหน่วยป่าไม้เดินนวยนาดเข้ามา 

"พี่เจนนี่... มาพอดีเลยครับ ช่วยผมหน่อย ผมจะทำไข่ข้นกุ้ง" ธารินหันไปขอความช่วยเหลืออย่างสิ้นหวัง

เจนนี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ‘ร้อยวันพันปี พ่อหนุ่มมาดเซอร์หล่อกระซวกใจสาวสองอย่างเธอ ไม่เคยเข้าครัวนี่นา..แล้วที่ฝึกทำเนี่ย ทำเพื่อใครกันหน้อ?' แม้จะตะขิดตะขวงใจ แต่เธอก็รีบถลกแขนเสื้อขึ้นทันที หมายมาดว่าวันนี้เธอจะกลายร่างเป็นนางฟ้าผู้ใจดี ช่วยเจ้าชายทำเจ้าไข่ข้นกุ้งเด้งๆ เอง 

"มาค่ะ! พี่เจนนี่จะเนรมิตให้เอง เมนูนี้มันต้องใช้จริตค่ะ ไม่ใช่ใช้กำลังปราบผู้ร้าย ดูนะคะ...วัตถุดิบมีไข่ไก่สดสามฟอง เน้นว่าต้องอุณหภูมิห้องนะคะคุณธาริน!” เธอหันรีหันขวาง “กุ้งล่ะคะ แกะเปลือกหรือยัง”

ธารินรีบยกจานกุ้งตัวโตๆ แกะเปลือกเรียบร้อยมา “นี่ครับ”

“อุ๊ยต๊าย ทำไมแกะเปลือกกุ้งแบบนั้นล่ะคะ” เสียงเจนนี่อุทานขึ้นเบาๆ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู

ธารินชะงักมือ มองกุ้งในมือตัวเองอย่างลังเล เปลือกถูกแงะออกแบบครึ่งๆ กลางๆ หัวก็ยังติดอยู่ หางก็ไม่ยอมหลุด เพราะความไม่ชำนาญของเขา

“ผมคิดว่ามันต้องแกะแบบนี้นี่ครับ” เขาเกาหลังคออย่างเก้อเขิน

“งั้นรีบแกะใหม่เลยค่ะ เดี๋ยวพี่เจนนี่ทำให้ดู” 

มาถึงขั้นตอนการทำ เจนนี่สั่งให้ธารินลวกกุ้งในน้ำเดือดจัดแค่พอสะดุ้ง 

“พอค่ะคุณธาริน เดี๋ยวเนื้อกุ้งจะแข็งเหมือนใจพี่! หุๆ" 

จากนั้นอธิบายต่อ "ตีไข่พอแตกค่ะ อย่าให้เป็นฟองฟูเหมือนทำไข่เจียว เราต้องการความเนียนกริบเหมือนตูดเด็กไงคะ"

“ตอนนี้ ผมตั้งกระทะเทฟลอนได้เลยไหมครับ”

“ได้เลยค่ะ คุณธารินใช้ไฟอ่อนถึงกลางนะคะ อย่าให้แรงจนเกินไป” ธารินพยักหน้ารับรู้ เจนนี่พูดต่อ “เทไข่ลงไปค่ะ พอไข่เริ่มเซตตัวที่ขอบ ให้ใช้ตะหลิวค่อยลากจากขอบเข้าหาตรงกลางแบบนี้ค่ะ”

ขณะที่ธารินกำลังตั้งใจทำตามที่สอนอย่างขะมักเขม้น ใบหน้าคมเข้มที่เปื้อนคราบแป้งเล็กน้อยนั้นทำให้เจนนี่เผลอมองค้าง เธอช่วยประคองมือธารินตอนหมุนกระทะ ความอบอุ่นจากมือหนาทำเอาเธอใจเต้นรัว

'ถ้าคุณทำจานนี้ให้พี่ เชื่อเถอะค่ะ พี่คงยอมกระโดดลงเขื่อนเลยค่ะคุณธาริน' เจนนี่คิดในใจพลางยิ้มเศร้าๆ เธอรู้ดีว่าสายตาที่มุ่งมั่นของธารินแบบนี้ ไม่ได้ทำเพื่อกินเองแน่ๆ

"เป็นไงพี่เจนนี่ แบบนี้พอจะสู้ร้านในกรุงได้ไหมครับ?" ธารินถามอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นไข่ข้นเหลืองทองเยิ้มๆ วางอยู่บนข้าวสวยร้อนๆ

"เลิศค่ะ! สวยงามตามท้องเรื่อง ถ้าใครได้กินจานนี้แล้วไม่รักคุณธาริน ก็คงจะเป็นคนไร้หัวใจแล้วล่ะค่ะ" เจนนี่พูดจิกกัดประชดโชคชะตาตัวเองเบาๆ

"ขอบคุณมากพี่เจนนี่ พี่เนี่ยเป็นนางฟ้าของผมเลยนะครับ" หนุ่มมาดเซอร์ตบไหล่เจนนี่หนักๆ ตามประสาน้องชาย

"ค่ะ... ยินดีค่ะ” 

เจนนี่ยืนมองธารินรีบตักไข่ข้นกุ้งเด้งอย่างตั้งอกตั้งใจ ค่อยๆ วางลงในกล่องเก็บความร้อน ราวกับถนอมของล้ำค่า เห็นชัดว่าเขาใส่ใจขนาดไหน.. เธอแอบรู้สึกอิจฉาคนคนนั้นอยู่ลึกๆ ในใจ คนที่กำลังจะได้รับไข้ข้นกุ้งเด้งจานนี้ไปครอบครอง และในขณะเดียวกัน ความสงสัยก็ผุดขึ้นมาเงียบๆ ใครกันนะ ทำให้ชายผู้ไม่ถนัดเข้าครัวอย่างธาริน ตั้งใจขนาดนี้ หรือว่าจะเป็นครูน้ำฝน?

โรงเรียน..

พักเที่ยงในวันเดียวกัน ณ โต๊ะม้านั่งตัวเดิมเพิ่มเติมคือไม่มีเงาป้าบัวกับป้าแสง อคิณนั่งถอนหายใจทิ้ง มือถือขนมปังแหว่งๆ ที่เพิ่งกัดกินคำแรก ปากเคี้ยวขนมปังฝืดๆ นั้น พลางคิดหาอะไรรองท้องเพิ่ม ในโรงอาหารมีอาหารพื้นๆ ล้วนแล้วแต่เขาไม่ชอบกิน วันนี้สงสัยต้องกลับไปต้มมาม่ากินในห้องพักของตัวเองเสียกระมัง 

ขณะที่ครูฝนกำลังนั่งคีบเส้นก๋วยเตี๋ยวเข้าปากข้างๆ ครูอคิณคนหล่อ

แต่แล้วร่างสูงของธารินก็เดินเข้ามาพร้อมกล่องเก็บความร้อนสีมินิมอลสองใบในมือ

"อ้าวคุณธาริน วันนี้ไม่กินก๋วยเตี๋ยวฝีมือป้าบัวเหรอคะ?" ครูน้ำฝนทักขึ้นอย่างสงสัย

"อ๋อ... พอดีวันนี้ผมลองเข้าครัวทำอาหารเองน่ะครับครูฝน เห็นครูทำงานหนักเลยอยากขอบคุณที่ช่วยประสานงานเรื่องพื้นที่ป่าเมื่อวาน เลยทำมาเผื่อครับ" ธารินวางกล่องใบแรกตรงหน้าครูฝนด้วยรอยยิ้มละไม

อคิณที่นั่งอยู่ข้างๆ แอบเบ้ปากเบาๆ ในใจแอบรู้สึกหงุดหงิดประหลาดๆ 'เหอะ... ทีกับครูฝนล่ะยิ้มหวานเชียวนา'

"ส่วนอันนี้..." ธารินวางกล่องที่สองลงตรงหน้าอคิณ "ไหนๆ ก็ทำแล้ว มันเหลือวัตถุดิบอยู่นิดหน่อย เลยทำมาเผื่อคุณด้วย เห็นบ่นว่าอยากกิน... อะไรนะ? ไข่ๆ กุ้งๆ ใช่ไหม?"

อคิณขมวดคิ้ว "ทำเผื่อ? เหลือจากของครูฝนเหรอ?"

"เออน่า... จะกินไม่กิน ถ้าไม่กินผมจะได้เอาไปให้ไอ้ดำมัน" ธารินแกล้งทำท่าจะคว้ากล่องคืน แต่อคิณไวกว่ารีบตะครุบไว้ทันที

ทันทีที่เปิดฝากล่อง กลิ่นหอมกรุ่นของเนยและกุ้งสดก็ลอยเข้าปะทะจมูก อคิณถึงกับตาโตเมื่อเห็นข้าวไข่ข้นและกุ้งเด้งๆ ที่หน้าตาดูดีระดับร้านดังในกรุงเทพฯเลยทีเดียว ไข่สีเหลืองทองยังดูฉ่ำวาว เยิ้มกำลังดี กุ้งตัวโตวางเรียงรายอยู่ด้านบนราวกับจัดวางด้วยความตั้งใจ (ซึ่งอคิณไม่รู้เลยว่าธารินจัดอยู่ครึ่งชั่วโมง!) 

"เป็นไง? พอกินได้ไหม?" ธารินแสร้งทำเป็นนั่งกอดอกพิงพนักเก้าอี้ แต่สายตากลับจดจ้องทุกการเคลื่อนไหวของอคิณอย่างไม่วางตา

อคิณตักไข่ข้นพร้อมกุ้งเข้าปากหนึ่งคำ... สัมผัสแรกคือความนุ่มละมุน ลื่นปรื๊ดลงคอ รสชาติกลมกล่อมแบบที่เขาชอบเป๊ะๆ

"ก็... ก็พอใช้ได้ครับ" อคิณตอบอ้อมแอ้ม ทั้งที่ในใจอยากจะกรีดร้องว่าอร่อยมาก แต่ต้องคีพมาดไว้ก่อน "แต่กุ้งสุกเกินไปนิดหนึ่งนะผมว่า"

"เหรอ... งั้นครั้งหน้าเดี๋ยวปรับปรุง" ธารินหลุดปากออกไปจนได้ ทำเอาอคิณชะงัก

"ปรับปรุง? หมายความว่าจะทำอีกเหรอ?"

ธารินกระแอมไอแก้เขิน รีบปรับสีหน้าให้ดูจริงจังขึ้นมา "คืออย่างนี้ครับคุณอคิณ... ช่วงนี้ผมใช้เงินเยอะไปหน่อย แฮะๆ ร้อนเงินน่ะครับ เลยคิดว่าจะหารายได้พิเศษ"

อคิณมองหน้าคนตัวสูงอย่างไม่อยากเชื่อ "ระดับหัวหน้าหน่วยอย่างคุณเนี่ยนะร้อนเงิน?"

"จริงจังคุณ! ค่าน้ำมันรถ ค่าซ่อมบ้านพักอีก" ธารินปั้นหน้าเศร้าเล่าความเท็จสุดฤทธิ์ "ผมเลยคิดว่า ถ้าคุณอยากกินอาหารแบบนี้ทุกวัน... สนใจผูกปิ่นโตกับผมไหมล่ะ? ผมคิดราคาเป็นกันเองเลยนะ ถือว่าช่วยสงเคราะห์เจ้าหน้าที่ป่าไม้ตาดำๆ อย่างผม" 

ต่อหน้าอคิณ ธารินทำหน้าน่าสงสาร 

"ผูกปิ่นโตกับคุณ?" อคิณทวนคำ "นั่นแปลว่าคุณจะทำมาส่งผมทุกเที่ยงเลยเหรอ?"

"ก็ถ้าคุณตกลง ผมก็จะทำเมนูที่คุณชอบมาให้ทุกวัน ไม่ต้องไปเสี่ยงดวงกับมือป้าบัวไง ดีลไหม?" ธารินยื่นข้อเสนอพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอคิณ

ครูฝนที่นั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่ข้างๆ ถึงกับสำลักน้ำซุปกะทันหัน 'ร้อนเงินอะไรกันคะคุณธาริน!' ครูฝนรู้ว่าเงินเดือนระดับหัวหน้าป่าไม้ไม่ธรรมดา แต่เธอก็เลือกที่จะเงียบไว้เพราะดูเหมือนบรรยากาศตรงหน้าจะกลายเป็นสีชมพูจนเธอเริ่มเป็นส่วนเกินไปแล้ว

อคิณก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่เริ่มกลั้นไม่อยู่ "ถ้าคุณอยากหารายได้พิเศษขนาดนั้น... ผมช่วยก็ได้ เห็นแก่ที่รสชาติพอกลืนลงคอได้หรอกนะ"

"แปลว่าตกลงนะ?" ธารินเลิกคิ้ว

"อืม... พรุ่งนี้ขอเป็นสปาเกตตีพริกแห้งนะ ถ้าไม่อร่อยผมยกเลิกสัญญาทันที ตกลงมั้ย?" อคิณขู่ฟ่อ แต่หูทั้งสองข้างแดงก่ำไปหมดแล้ว

ธารินลอบกำหมัดในใจด้วยความดีใจ 'เยส! แผนการรับผิดชอบปากท้องคุณชายอคิณ... สำเร็จแล้วโว้ย!'