9.เมนูตามสั่ง

เช้าวันต่อมา กลิ่นหอมของพริกแห้งคั่วและเบคอนกรอบอบอวลลอยมาตามลมตั้งแต่ยังไม่ถึงเวลาพักเที่ยงดี ธารินเดินถือปิ่นโตสแตนเลสสีครีมสะอาดตามาด้วยท่าทางที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด วันนี้เขาโกนหนวดเคราจนดูสะอาดตา เสื้อเชิ้ตถูกรีดมาอย่างประณีต (ฝีมือพี่เจนนี่ที่บ่นไปรีดไปนั่นแหละ) 

"มาแล้วครับ... เมนูตามสั่ง" ธารินวางปิ่นโตลงบนโต๊ะม้านั่งหินอ่อนที่อคิณนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

อคิณ เงยหน้าขึ้นมองคนมาใหม่แล้วชะงักไปครู่หนึ่ง "วันนี้... ดูดีจังนะคุณ"

"ก็ทำอาหารให้นายจ้างกิน ก็ต้องดูดีหน่อยสิ เดี๋ยวคุณจะหาว่าผมเอาเชื้อโรคใส่ลงไปในสปาเกตตี" ธารินยิ้มกริ่มพลางเปิดฝาปิ่นโตออก เผยให้เห็นเส้นพาสต้าสีเหลืองทองที่คลุกเคล้ากับน้ำมันมะกอก พริกแห้งสีแดงจัด และเบคอนที่เรียงตัวสวยงาม "ลองชิมดูสิ ผมตั้งใจทำสุดฝีมือเลยนะ"

อคิณใช้ส้อมม้วนเส้นเข้าปากอย่างบรรจง รสชาติเผ็ดร้อนนิดๆ ของพริกแห้งตัดกับความเค็มมันของเบคอนและกลิ่นหอมของกระเทียมเจียว มันอร่อยเสียจนเขาเผลอครางในลำคอด้วยความพอใจ "อืม... อร่อยมากคุณ ธาริน... คุณทำเก่งกว่าที่ผมคิดไว้เยอะเลยนะเนี่ย"

"จริงดิ๊? งั้นกินเยอะๆ นะ" ธารินนั่งลงฝั่งตรงข้าม เท้าคางมองคนตัวเล็กกว่ากินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู

ในจังหวะที่อคิณกำลังเพลิดเพลินกับอาหาร ซอสพริกแห้งสีส้มใสก็เปื้อนอยู่ที่มุมปาก ธารินเห็นดังนั้นก็ไม่ได้พูดบอกเฉยๆ แต่กลับหยิบผ้าเช็ดหน้าสะอาดออกมาแล้วโน้มตัวข้ามโต๊ะไป

"อยู่นิ่งๆ นะคุณ... เลอะหมดแล้ว"

นิ้วโป้งแกร่งที่รองผ้าเช็ดหน้าค่อยๆ บรรจงเช็ดที่มุมปากของอคิณอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เนิบนาบและสายตาที่ประสานกันในระยะประชิดทำให้โลกทั้งใบเงียบงันไปชั่วขณะ อคิณลืมหายใจไปชั่วครู่ หัวใจเต้นรัวจนเหมือนจะทะลุออกมานอกอก เขาไม่ได้ถอยหนี แต่กลับเผลอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมของหนุ่มมาดเซอร์ที่ดูเหมือนจะซ่อนความหมายบางอย่างไว้มากมาย

"ขอบคุณนะ..." อคิณกระซิบ เสียงสั่นเครือเล็กน้อย

"ด้วยความยินดีครับ... อคิณ" ธารินตอบกลับด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูละมุนกว่าทุกครั้ง

ในเวลานั้น ก็มีเสียงรองเท้าส้นสูงที่กระทบพื้นปูนดัง กริ๊ก กริ๊ก พร้อมกับเสียงหวานใสที่คุ้นหู

"คิณคะ! เซอร์ไพรส์ค่ะ!"

ทั้งคู่สะดุ้งโหยงแยกออกจากกันแทบไม่ทัน อคิณหันไปตามเสียงแล้วใบหน้าก็ซีดเผือดลงทันที ชญาดา หญิงสาวสวยสง่าในชุดเดรสสีครีมแบรนด์เนมดูผิดที่ผิดทางในโรงเรียนชนบทแห่งนี้กำลังเดินยิ้มกว้างเข้ามาหา

"ดา! มาที่นี่ได้ไงครับ?" อคิณรีบลุกขึ้นยืน ท่าทางลนลานอย่างเห็นได้ชัด

"ก็ดาคิดถึงคุณนี่คะ โทรไปก็ไม่ค่อยรับ ดาเลยขับรถมาเองเนี่ย" ชญาดาเดินเข้ามาคล้องแขนอคิณอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ ก่อนจะเหลือบมองไปที่ธารินที่ยืนนิ่งหน้าตึงอยู่ข้างโต๊ะ "เอ๊ะ... แล้วนี่ใครคะคิณ? เพื่อนร่วมงานเหรอคะ?"

ธารินจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกจุกในอก โลกของอคิณที่เขาลืมไปชั่วขณะกลับมาปรากฏตรงหน้าอีกครั้ง โลกที่หรูหรา สง่างาม และมีผู้หญิงที่คู่ควรยืนอยู่ข้างๆ

อคิณสูดหายใจลึก ปรับมาดให้กลับมาเป็นคุณชายอคิณผู้เย็นชาและนิ่งสงบเหมือนเดิม "นี่คุณธาริน เจ้าหน้าที่ป่าไม้ที่คอยดูแลคิณที่นี่... ส่วนคุณธารินครับ นี่ชญาดา แฟนผมเอง"

คำว่าแฟน! เหมือนหมัดฮุคที่ต่อยเข้ากลางหน้าอกของธารินเข้าอย่างจัง เขาทำได้เพียงพยักหน้าเล็กน้อย แม้เจ็บลึกในหัวใจ แต่ก็ไม่ลืมมารยาทที่ควรมี กล่าวทักทายหญิงสาวผู้มาใหม่อย่างสุภาพ "สวัสดีครับ"

ชญาดามองธารินด้วยสายตาพิจารณา เธอเห็นเหตุการณ์เมื่อกี้เต็มตา... ฉากที่ธารินเช็ดปากให้อคิณ แต่เธอกลับหัวเราะออกมาเบาๆ "อุ๊ย ตายจริง คิณคะ คุณนี่โชคดีจังนะคะ มาอยู่ที่นี่ยังมีคนคอยดูแลเอาใจใส่ถึงขั้นเช็ดปากให้เลย คนที่นี่น่ารักจังนะคะ"

เธอพูดด้วยความบริสุทธิ์ใจ เพราะในความคิดของชญาดา อคิณคือชายแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ที่เธอคบหามานาน เขาไม่มีทางที่จะมีความรู้สึกเชิงชู้สาวกับผู้ชายบ้านๆ มาดเซอร์ในป่าในดงแบบนี้ได้แน่นอน เธอจึงมองว่าการเช็ดปากเมื่อครู่เป็นเพียงความเอื้อเฟื้อของคนในชนบทที่ดูแปลกตาดีเท่านั้น

"คุณธารินเขาแค่เห็นว่าคิณทานเลอะน่ะ ไม่มีอะไรหรอกดา" อคิณรีบตัดบท น้ำเสียงเย็นชาขึ้นมาหลายระดับอย่างน่าใจหาย เขาหันไปหาชญาดาด้วยรอยยิ้มที่ฝืนธรรมชาติ "ดาคงเหนื่อยจากการเดินทาง ไปพักที่ห้องพักครูของคิณก่อนไหม เดี๋ยวคิณพาไปดู"

"ดีเลยค่ะ ดาอยากเห็นว่าคุณอยู่ยังไงด้วย ดาเป็นห่วงคิณทุกวันเลยนะคะ"

อคิณหันกลับมาหาธาริน สายตาที่เคยอ่อนหวานเมื่อห้านาทีที่แล้วกลับกลายเป็นสายตาระหว่างคนแปลกหน้า "ขอบคุณสำหรับสปาเกตตีนะครับคุณธาริน แต่คงไม่ต้องลำบากทำมาส่งแล้วล่ะครับ เพราะต่อจากนี้ผมคงต้องดูแลคุณดาเขา"

ธารินยืนนิ่งเป็นหิน ปิ่นโตที่เขารั้งรอให้คนตัวเล็กกินจนหมดบัดนี้ดูไร้ค่าแล้วสินะ "ครับ... ผมเข้าใจแล้ว"

"ไปกันเถอะครับดา" อคิณโอบเอวชญาดาเดินจากไป ทิ้งให้ธารินยืนอยู่ใต้ต้นจามจุรีเพียงลำพัง เขามองคนทั้งคู่อยู่นาน ในที่สุดก็ยอมเดินจากไปเช่นกัน

อคิณพาชญาดาเข้ามาในห้องพักตัวเอง ที่พยายามจัดให้ดูดีที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ เขาพยายามคุยเรื่องทั่วไป ถามถึงเพื่อนๆ ที่กรุงเทพฯ และแผนการกลับไปบริหารธุรกิจครอบครัว เขาทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองดูเป็น "อคิณคนเดิม" ที่ชญาดารู้จัก

"ที่นี่ก็ไม่แย่นะคะคิณ แต่ดากลัวว่าคุณจะลำบาก" ชญาดานั่งลงบนเตียงไม้แคบๆ "แล้วเจ้าหน้าที่ป่าไม้คนนั้น... เขาดูแลคุณดีจริงๆ ใช่ไหมคะ?"

"ครับ...กรมป่าไม้ที่ทำงานของธารินอยู่ใกล้โรงเรียนแค่นี้เอง ทุกอย่างเลยต้องอาศัยพึ่งพา ระหว่างโรงเรียนกับกรมป่าไม้”

“ทางโรงเรียนพึ่งพากรมป่าไม้ยังไงคะ”

“ดาเองก็พอทราบแล้วมั้ง ที่นี่ เรามีครูสอนเด็กไม่กี่คน บางครั้งธารินยังเข้ามาช่วยสอนเด็กๆ ด้วยนะ พวกวิชาแนะแนวน่ะ.. วันพรุ่งนี้ ทางโรงเรียนจัดกิจกรรมปลูกป่าด้วย เดินไม่ถึงห้าร้อยเมตรก็ถึงแล้ว”

ชญาดาพยักหน้าอย่างเข้าใจ อคิณพูดต่อ “ธาริน เขาเป็นเจ้าบ้านที่ดี.. วันแรก รถคิณติดหล่มโคลน ก็ได้เขานั่นแหละช่วย ไม่งั้นคิณคงได้นอนเฝ้ารถกลางป่าแน่ๆ” 

"ดาก็ไม่ได้ว่าอะไรนะคะ เห็นเขาดูแลคุณก็ดีใจ เพียงแต่... เขาดูดิบๆ เถื่อนๆ ไปนิดหนึ่งนะคะคิณ วันหลังถ้าเขาจะทำอะไรให้คุณ เกรงใจเขาไว้บ้างนะคะ เราคนกรุง บางทีก็ต้องมีระยะห่างบ้าง" ชญาดาพูดพลางหยิบกระจกขึ้นมาเติมลิปสติก เธอไม่ได้รับรู้เลยว่าคำพูดเหล่านั้นกำลังกรีดหัวใจอคิณเป็นริ้วๆ

"ครับ... ผมรู้" อคิณรับคำเบาๆ ในหัวของเขากลับมีแต่ภาพดวงตาของธารินตอนที่เช็ดปากให้เขาอย่างช่วยไม่ได้ การที่ชญาดามาที่นี่เวลานี้ อาจเป็นเรื่องดี อย่างน้อยเธอก็ช่วยเตือนสติเขา อย่าได้ปล่อยให้ความรู้สึกอ่อนไหวที่มีต่อธารินถลำลึกไปมากกว่านี้..