مشاركة

องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์
مؤلف: นักเขียนเจ้าตอง(JaoTong)

บทที่ ๑ สวยบาดใจ (1/4)

last update تاريخ النشر: 2026-08-10 08:00:29

ปีพุทธศักราช ๒๔๙๐ ห้วงเวลายามสายลมแห่งการเปลี่ยนแปลงพัดพาเข้ามาเหนือผืนแผ่นดินไทย แม้เสียงปืนใหญ่จากสงครามโลกครั้งที่ ๒ เพิ่งสงบลงไปไม่นาน ทว่า ณ อีกฟากหนึ่งของโลก อุดมการณ์ที่แตกต่างกำลังปะทะกันอย่างเงียบเชียบ ก่อเกิดเป็นคลื่นใต้น้ำส่งผลสะเทือนมาถึงดินแดนไทยที่เพิ่งฟื้นตัวจากบาดแผลของความขัดแย้งใหญ่

๑ ปีหลัง ‘สงครามเย็น’ ปะทุขึ้น ‘อุดมการณ์คอมมิวนิสต์’ กำลังแผ่ขยายอิทธิพลในภูมิภาค ในทางตรงกันข้าม ‘อุดมการณ์เสรีนิยม’ ซึ่งนำโดยชาติตะวันตกก็เริ่มไหลบ่าเข้ามาพร้อมกับแนวคิดทุนนิยมที่ปะปนกับความช่วยเหลือทางเศรษฐกิจและกำลังทหาร

ภายในประเทศไทยเองนั้นพึ่งผ่านความระส่ำระสายมาได้ไม่นานนัก เนื่องจากเมื่อปีกลายเกิดรัฐประหารโดยคณะทหารแห่งชาติ ซึ่งมาพร้อมคำประกาศใช้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยฉบับชั่วคราวที่แก้ไขนับครั้งไม่ถ้วน ต่อด้วยการรัฐประหารเงียบซึ่งเป็นเส้นทางการกลับมาของ ‘จอมพล’ อดีตนายกรัฐมนตรีเมื่อกลางปีนี้

ด้วยเหตุดังกล่าวบรรยากาศทางการเมืองในพระนครจึงอึมครึม และแฝงไปด้วยความเปราะบาง มีสายตาจากมุมอับ สอดส่องไปมาราวกับจะค้นหาเงาที่มองไม่เห็นของภัยคุกคามที่กระซิบกระซาบอยู่ตามวงสนทนาลับ ๆ หรือบทความในหนังสือพิมพ์ซึ่งถูกอำพรางอย่างเข้มงวด 

กระนั้นชาวสยามหาได้ยี่หระต่อความขัดแย้งไม่ ยิ่งเงินทองนับวันช่างหายากขึ้นทุกที ระหว่างปัญหาระดับประเทศ กับอาหารสามมื้อต่อวัน คนเป็นแรงงานย่อมรู้ดีว่าควรให้ค่าแก่สิ่งใดมากกว่า ด้วยสภาพเช่นนี้เองชีวิตของประชาชนจึงต้องดำเนินต่อไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

แสงโคมระย้าจากหลอดไฟดวงเล็กที่ห้อยอยู่กลางร้านยังคงส่องสว่างเรืองรองบนเก้าอี้มากมายซึ่งยังไม่ถูกเก็บ ชายหนุ่มตาเล็กหยีร่างสันทัด ผิวเกรียมแดดกวาดมองไปรอบร้านอย่างถี่ถ้วน พลางใช้ผ้าหมาดน้ำเช็ดถูโต๊ะไม้เนื้อแข็งอายุหลายสิบปีทีละตัวอย่างพิถีพิถัน โดยมีกลิ่นหอมจาง ๆ ของน้ำยาทำความสะอาดผสมผสานกับกลิ่นชาที่ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศลอยปะทะจมูกเป็นระยะ

ภายนอกร้าน แสงตะวันยามบ่ายคล้อยเริ่มอ่อนแรงลงทอดเงายาวทาบทับลงบนพื้นถนนดินแดงที่เต็มไปด้วยฝุ่นผง เสียงรถลากและรถสามล้อถีบที่ผ่านไปมายังคงดังแว่วผสานกับเสียงจอแจของผู้คนที่กำลังเร่งรีบกลับบ้านเรือนท่ามกลางซอยเยาวราช

ชั้นวางของที่เคยเต็มไปด้วยขวดโหลใส่ขนมเปี๊ยะ ขนมงาและขนมลูกกวาด บัดนี้กลับว่างเปล่า มีเพียงร่องรอยของเศษน้ำตาลที่ยังคงหลงเหลืออยู่เป็นหย่อม รวมไปถึงหม้อไหจานชามกองพะเนินในครัวใหญ่จากการต้อนรับลูกค้ารอบสุดท้ายของวัน

“เอ้า! ร้านปิดแล้วเหรอ”

“จ้ะ พอดีของหมดก่อน”

สุภาพสตรีมีอายุในชุดภูมิฐานสวมส้นสูงเดินผ่านป้าย ‘วิภาโภชนา’ เข้ามากะจะนั่งทานอาหารจีนแต้จิ๋ว ฝีมือลูกชายเจ้าของร้านเป็นรางวัลปิดท้ายของสัปดาห์ ทว่ากลับต้องมายืนเคี้ยวแห้วแทนเสียอย่างนั้น

“เห็นปลื้มกลับมาแล้วฉันเลยอยากมานั่งกินสักหน่อย”

“พี่พูดแบบนี้ป๊าผมคงน้อยใจแย่”

ชายหนุ่มคู่สนทนายกยิ้มหวานมอบแด่พี่สาวคนขยัน กระนั้นจะให้เจ้าหล่อนกลับไปมือเปล่าก็เสียดายแย่ จึงขอเวลาเธอสักครู่เพื่อเดินไปหลังครัว ก่อนจะกลับมาพร้อมขนมหวานถุงน้อย

“ฉันกำลังหัดทำขนมตัวใหม่ พี่ลองเอาไปกินสิ แล้วครั้งถัดไปกลับมาให้ความคิดเห็นด้วยนะจ๊ะ”

“ชิ้นนี้เท่าไรเหรอ?”

“ผมให้ ไหน ๆ พี่อุตส่าห์มาแล้ว”

“แหม ปลื้มก็”

หญิงเจ้ารับไปก็ดีอกดีใจที่มาไม่เสียเที่ยว ไหนเด็กคนนี้ยังเรียกเธอว่าพี่อีก เอาอกเอาใจลูกค้าเก่งแบบนี้จะให้เธอตัดขาดจากร้านนี้ไปได้อย่างไร ว่าแล้วเจ้าหล่อนจึงขอตัวลาด้วยสัญญาว่าจะกลับมาเยือนร้านอีก

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์   บทที่ ๒๕ บางครั้งภาพลักษณ์ก็(ไม่)สำคัญ (3/4)

    “ปลื้ม พี่หนาวแล้วนะ”“คะ...ครับ! จะรีบเช็ดนะครับ!”น้ำถ้าทำเองได้คงทำเองไปแล้ว แต่แขนมันแทบไม่มีแรงเลยนี่สิ แถมท้องดันมาหิวในเวลาที่ไม่สมควรที่สุดอีก ไม่มีแรงทำอะไรเลยนอกจากพูดนู่นพูดนี่แล้วก็ล้มตัวนอนคนแก่กว่าบนฟูกค่อย ๆ กลับมาสวมเสื้อปกปิดร่างกายเมื่ออีกฝ่ายเลื่อนลงไปเช็ดขาซึ่งพับขากางเกงขึ้นมาได้จนสุดความยาว ปลื้มไม่ได้ทักถึงร่องรอยตามตัวของเราเลยนอกจากมองและเลื่อนผ่านไป ยามนี้อีกฝ่ายคงเข้าใจได้ในทันทีว่าพวกมันเหล่านั้นมีสาเหตุมาจากสิ่งใด“พี่...ไม่ทายาเหรอครับ...”“ทาสิ แต่หยุดไปน่ะ”“ผมรู้เหตุผลได้ไหมครับ...”“ตอนนั้นพี่ยังเด็ก คิดว่าถ้าผู้ชายคนนั้นเห็นรอยแผลพวกนี้แล้วจะนึกสงสารพี่ขึ้นมาบ้าง”ทันใดนั้นคนเด็กกว่าก็หลบตาด้วยความรู้สึกผิดทันที เพราะรู้ดีว่าผลลัพธ์มันไม่เป็นเช่นนั้น สิ่งที่ตัวเราผู้ใสซื่อจงใจส่งสัญญาณ มันไม่เคยไปถึงคนที่ตามืดบอดได้แม้สักครั้ง เจรจาก็แล้ว อะไรก็แล้ว แต่ก็ยัง...“ผมสัญญา”“หือ? ...”“ผมสัญญาว่าจะดูแลพี่เป็นอย่างดีครับ”เสียงทุ้มติดเล่นสั่นไหวสอดคล้องไปกับความเศร้าหม

  • องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์   บทที่ ๒๕ บางครั้งภาพลักษณ์ก็(ไม่)สำคัญ (2/4)

    “พี่รบกวนเราอีกแล้ว”“ไม่รบกวนเลยครับ ผมเองก็อยากดูแลพี่ให้ดี”คนแก่กว่าฟังก็พอเดาออกว่าประโยคนั้นมีความรู้สึกผิดในอดีตปะปนอยู่ จึงส่งมือขึ้นไปลูบศีรษะทุยแผ่วเบาแทนคำชมที่ยามนี้อาจเปล่งเสียงออกมาได้ค่อนข้างลำบาก“เพราะผมทำให้พี่เครียดคิดถึงเรื่องเมื่อก่อนแท้ ๆ ...”“เด็กโง่ ไม่ใช่สักหน่อย…แคก! พี่มักเป็นหวัดช่วงเปลี่ยนฤดูมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว”“จริงเหรอครับ...”“เป็นมาตั้งแต่เด็กเลย”“จริงนะ ไม่ใช่ว่าพูดเพราะปลอบใจผมนะ”“พี่พูดจริง ๆ”น้ำส่งมือไปแตะอวัยวะเดียวกันที่กำลังบิดผ้าหมาดน้ำเป็นการย้ำคำตอบ พร้อมอธิบายต่อว่าตัวเองขี้โรคขนาดไหนในช่วงผลัดเปลี่ยนสภาพอากาศ โดยเฉพาะหน้าฝนมาหน้าหนาวช่วงสิ้นปีแบบนี้ยิ่งหนัก คุณยายท่านที่เคยเลี้ยงเขาก็ทักอยู่บ่อย ๆ ว่าร่างกายเราไม่คิดจะเป็นโรคอื่นนอกจากไข้หวัดบ้างเลยหรือ“ดังนั้นไม่ต้องโทษตัวเองแล้ว เข้าใจไหม”น้ำไม่รู้แล้วว่าตัวเองปลอบเด็กขี้กังวลคนนี้มาแล้วกี่ครั้ง เพียงแต่ช่วงหลังมานี้ปลื้มค่อนข้างห่วงหน้าพะวงหลังจนชวนให้เขาวุ่นวายใจพิกล แม้อีกฝ่ายจะบอกแล้วว่าสาเหตุ

  • องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์   บทที่ ๒๕ บางครั้งภาพลักษณ์ก็(ไม่)สำคัญ (1/4)

    เงาดำมืดเข้าปกคลุมในพื้นที่อ้างว้างไร้ผู้คน ท้องฟ้าสีเทาที่ปกคลุมด้วยม่านเมฆหนาทึบ ค่ายกักกันยามนี้เงียบสงัดราวกับป่าช้า ลมหนาวพัดโชยมาเป็นระยะหอบเอาไอเย็นจากพันธุ์ไม้รอบข้างเข้ามาปะทะกาย รั้วลวดหนามสูงใหญ่ทอดตัวเป็นแนวยาวสุดลูกหูลูกตาเป็นดั่งกำแพงที่กั้นขวางอิสรภาพ ก่อนทัศนวิสัยทั้งหมดจะเปลี่ยนไปเป็นภายในกระท่อมไม้ไผ่ผุพัง หลังคามุงจากที่เคยถูกมุงไว้อย่างประณีตบัดนี้กลับมีรูโหว่อยู่หลายจุด ปล่อยให้ลมฝนเล็ดลอดเข้ามาได้ ทันใดนั้นเสียงทุ้มต่ำอันน่าขนลุกดังขึ้นจากเงามืด ก่อนที่ร่างของใครบางคนจะปรากฏขึ้นอย่างช้า ๆ มุมปากที่งุ้มลงและแววตาซึ่งเต็มไปด้วยการหยามเหยียดเราเริ่มส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือแต่ก็ไม่มีใครเลยนอกจากร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลและมือที่ต้องการจะฉีกกระชากทุกส่วนออกเป็นชิ้น ๆ ความรู้สึกหวาดกลัวเริ่มกัดกินจิตใจลึกลงถึงก้นบึ้ง จึงตั้งใจจะยอมแพ้และปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความมืดมิด ทว่าขณะที่เขากำลังจะสิ้นหวัง เสียงเรียกอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นมาในโสตประสาท‘พี่…’ เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง และอีกครั้งซึ่งดังขึ้นกว่าเดิมและเป็นเสียงที่ชัดเจนมากพอที

  • องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์   บทที่ ๒๔ ปลายทางที่หวัง (4/4)

    เป็นวันนั้นเองที่เราซึ่งเอือมระอาจนถึงขีดสุดประจวบเหมาะกับการที่นายทหารทุกคนถูกเกณฑ์ไปช่วยชาวบ้านแบกกระสอบข้าว เราจึงเลือกศพมาทุบทำลายใบหน้า สับเปลี่ยนเสื้อผ้าและหนีมาขึ้นรถไฟกลับไปพึ่งพาพี่ชายที่จังหวัดใกล้เคียง. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .‘วิภาโภชนา’ ถ.เยาวราช แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ จ.กรุงเทพมหานคร พ.ศ.๒๔๙๑ปลื้มได้ฟังพี่หมอเล่าย้อนไปถึงความสัมพันธ์เก่าก็โกรธเลือดขึ้นหน้า มือไม้สั่นอยากเข้าไปกระชากไอ้โอคาดะนั้นออกมาจากความทรงจำไม่ให้พี่ต้องทรมานกับเรื่องที่มันกระทำ คิดได้อย่างไร รุนแรงกับคนรักที่คบมาหลายต่อหลายปี ขนาดเราแม้แต่สัมผัสผิวเผินยังต้องคุมแรงเพราะกลัวผิวบอบบางจะเกิดรอยช้ำ“ขอโทษที่ทำให้ต้องเล่าเรื่องลำบากใจนะครับ”“ตอนแรกเซ้าซี้ แต่ตอนนี้มาขอโทษเหรอ น่าตีจริง ๆ”พี่หมอขมวดคิ้วส่งมือบีบจมูกเด็กบนหน้าตักให้รู้สำนึก ไอ้เขามันก็ขี้ใจอ่อน พอเจอลูกอ้อนกับดวงตาใส ๆ เข้าหน่อยเป็นต้องยอมผ่อนตามเสียทุกครั้งไป“ตอนนี้ยังเจ็บอยู่บ้างไหมครับ...”ร่างที่ซบอ

  • องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์   บทที่ ๒๔ ปลายทางที่หวัง (3/4)

    “うぐっ!!あ...ああっ!やめ...やめて!うっ!” อุก!! อะ...อ๊า! พอ..พอ อึก!“よほど大変だったんだろうな。俺から逃げて、あんな奴のところへ行くとは。” ลำบากมากเลยสินะ ถึงได้หลบสายตาฉันไปหาไอ้นั่น“い...いえ!違います!うっ!” ไม่...ไม่ใช่นะ! อื้อ!เราถูกต่อยลิ้นปี่ทันทีเมื่อเปิดประตูห้องเข้ามา ก่อนจะถูกเหวี่ยงร่างลงไปกับพื้นและทำมันเสียตรงนั้น แม้แว่นตาจะแตกจนบาดผิวอีกคนก็ไม่สน จับกดแผ่นหลังเราบาดจมลงไปกับเศษกระจกอย่างจงใจเรามีไข้สูงและเลือดออกหลายจุด จนต้องเรียกหมอคนอื่นเข้ามาดูอาการ โชคดีเหลือเกินที่แผลไม่มีอาการติดเชื้อ เพียงแต่ต้องนอนรักษาตัวจนกว่าแผลจะสมาน แน่นอนว่าแผลฉีกขาดบริเวณช่วงล่างเขาต้องดูแลมันด้วยตนเองโดยห้ามคนอื่นรู้เห็นเป็นอันขาด ไม่ใช่เพราะมันจะเป็นที่น่าอับอาย แต่คนรักของเขาซึ่งเป็นทหารยศสูง คงได้ควักดวงตาทุกคู่ที่เฉียดมาเห็น. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .ค่ายกักกัน จ.กรุงเทพมหานคร พ.ศ.๒๔๘๘จักรวรรดิญี่ปุ่นพ่ายแพ้สงครามแล้ว กองทัพญี่ปุ่นทั้งหมดในประเทศจำเป็นต้องปลดอาวุธและเข้ามาอยู่ในค่ายกักกันใจกลางพระน

  • องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์   บทที่ ๒๔ ปลายทางที่หวัง (2/4)

    “แล้วทำไมช่วงนี้พี่ดูไม่เป็นตัวของตัวเองเลย”ปลื้มคลายมือเปลี่ยนมากอดเอวบางอย่างหลวม ๆ จ้องมองแววตาภายใต้แว่นกรอบเงินด้วยความเป็นห่วงจากใจ ปกติแม้แต่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ พี่น้ำก็มักจะนำปัญหาขึ้นมาพูดคุยว่าชอบไม่ชอบอะไร ไม่ว่าปัญหาของเขามันจะใหญ่โตเพียงใด แต่พี่หมอมักมองในมุมกลับและทำให้โจทย์นั้นถูกแก้ไขได้อย่างง่ายดาย“พี่...”“เรื่องทหารญี่ปุ่นเหรอครับ”พอโดนจี้หนักเข้า คนแก่กว่าจึงจำเป็นต้องพยักหน้าตอบรับออกไปอย่างไม่เต็มใจนัก ขณะเดียวกันปลื้มรู้แน่ชัดถึงเหตุดังกล่าวกลับยิ่งทวีคูณความสงสัย ตั้งแต่รอยบนลำคอที่พี่เจ้าปฏิเสธจะให้คำตอบ แผลต่าง ๆ ตามแขนซึ่งมักถูกปกปิดด้วยเสื้อผ้าอยู่เสมอ เราไม่เคยได้รับสิทธิ์ที่จะรู้เรื่องราวเบื้องลึกเบื้องหลังอันแท้จริง ต่อให้จะสนิทสนมจนเรียกได้ว่าเป็นคนรักก็ตาม“คราวนี้พี่เล่าให้ผมฟังได้ไหมครับ ว่าทำไมพี่ถึงกลัวขนาดนี้”“ปลื้ม มันไม่น่าฟังหรอกนะ”“เพราะมันไม่น่าฟัง ผมเลยอยากให้พี่แบ่งสิ่งที่พี่กำลังแบกอยู่มาให้ผมบ้าง”“ถ้ารู้แล้ว เราอาจจะรังเกียจพี่ก็ได้นะ”“เรื่องแบบนั้นจะไม่มีวันเกิดขึ้น

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status