บทที่ ๑ สวยบาดใจ (2/4)

ปลื้มหลังโบกมือลาคุณผู้หญิงก็กลับมาตั้งอกตั้งใจทำความสะอาด ระหว่างที่ป๊าขอตัวไปอาบน้ำอาบท่าเตรียมตัวนอน ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่ร้านนี้กลายเป็นที่นิยมในหมู่สตรีวัยทำงาน รู้ตัวอีกทีป๊าที่วัน ๆ ชอบทำหน้าไม่รับแขกก็เดินมาตบไหล่ขอบอกขอบใจตัวเขา สงสัยเพราะเป็นคนคารมดี เอาใจเก่งโดยเฉพาะกับผู้ที่มีคุณวุฒิสูงกว่า ตัวเขาจึงเป็นที่นิยมในหมู่ลูกค้ากระมัง

หุ้นส่วนร้านทำงานพลางคิดเรื่อยเปื่อย ไอ้ตัวเขาเมื่อไม่กี่เดือนก่อนเลือกลาออกจากราชการทหาร และเลือกกลับมาทำงานขายอาหารแต้จิ๋วร่วมกับบิดาที่ประกอบกิจการมาตั้งแต่ก่อนเขาเกิด

แม้ไม่เป็นที่ถูกใจของป๊ามากนัก ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่รู้เลยว่าสังคมทหารนั้นเต็มไปด้วยพวกฉ้อราษฎร์บังหลวงและการกดขี่ ยิ่งลูกชายเข้าไปพร้อมอัตลักษณ์อย่างชนชาวจีนจึงตกเป็นเป้าหมายการกลั่นแกล้งมาตั้งแต่สมัยเรียน การเลื่อนขั้นครั้งหนึ่งนั้นจึงจำเป็นต้องทำผลงานมากกว่าชนชาวไทยเพื่อก้าวข้ามอคติของผู้บังคับบัญชา

โชคยังดีที่เขาได้มีโอกาสติดตามรุ่นพี่คนสนิทไปเป็นครูฝึกยุวชนทหารสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง นอกจากนี้เด็กน้อยเหล่านั้นยังทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดีจนไร้คนเสียชีวิตหลังจบสงครามท่านางสังข์ที่จังหวัดชุมพร ส่งผลให้เขาได้เลื่อนขั้นจากสิบเอกกลายเป็นร้อยตรีทันที

ด้วยยศที่เลื่อนขึ้นกลายเป็นกำลังใจให้เขาฝืนทำงานต่อไป ตั้งแต่เข้าอบรม และถูกส่งไปเป็นครูฝึกที่อื่นจนสุดท้ายมียศสูงถึงร้อยเอก ทว่าความอดทนเขาก็หมดลง เมื่อเห็นรุ่นพี่ที่เขานับถือผันตัวไปทำอย่างอื่นแล้วรุ่งกว่าด้วยเหตุผลว่างานทหารไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป ทำให้เขาตัดสินใจยื่นหนังสือลาออกตามกันมาและกลายเป็นคนตกงาน กลับมาช่วยสานต่อธุรกิจเล็ก ๆ ของที่บ้าน

นอกเหนือไปจากเหตุผลดังกล่าว หลังกลับจากสงครามเมื่อราว ๗ ปีก่อนผนวกกับการได้มาเข้าครัวอย่างจริงจังอีกครั้ง ทำให้ตัวเขานึกถึงใครบางคนอันเป็นแรงบันดาลใจให้คนที่ทำแต่ของคาวมาตลอด ริเริ่มพัฒนาสูตรของหวานขึ้นมา แม้ตัวเองจะไม่มีโอกาสมอบขนมรสมือตัวเองให้อีกฝ่ายได้ลิ้มรสแล้วก็ตาม เพราะบุคคลนั้นเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพญี่ปุ่นที่พ่ายแพ้ไป บางทีชีวิตของเชลยศึกตอนนี้คงยากลำบากไม่มากก็น้อย

ปลื้มเดินไปหน้าร้านหยิบโหลแก้วเปล่ากะจะนำไปวางในอ่างล้างจานรอทำความสะอาดคืนนี้ ทว่าจู่ ๆ เสียงกระดิ่งเหนือประตูเหล็กยืดกลับดังขึ้นด้วยลมที่พัดผ่านเข้ามา พร้อมร่างเงาของใครคนหนึ่งมายืนด้อม ๆ มอง ๆ ร้าน หนุ่มหน้าตี๋ซึ่งรับรู้ด้วยหางตาจึงเตรียมกล่าวบอกลูกค้าด้วยความสุภาพ

“ตอนนี้ของหมดแล้วครับ ไว้มาใหม่วันพรุ่ง...”

ดวงเนตรเรียวเล็กเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเพ่งมองใบหน้าคมคายที่กำลังยิ้มบางนั้นให้ชัดเจนขึ้น แสงไฟนวลตาจากโคมระย้าสาดส่องลงกระทบร่างโปร่งบาง ทำให้รายละเอียดของโครงหน้าและแววตาปรากฏชัดเจนขึ้นในห้วงความคิด ความคุ้นเคยบางอย่างแล่นเข้ามาในความทรงจำอย่างรวดเร็ว ภาพของนายแพทย์คนนั้นที่ตัวเองเคยมีใจให้เมื่อนานแสนนาน

“จำฉันได้ไหม”

หัวใจเต้นระรัวขึ้นมาเล็กน้อยอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ความรู้สึกประหลาดใจกับความอิ่มเอมใจผสมผสานกันจนแยกไม่ออก เมื่อแน่ใจว่าไม่ได้มองผิดไปว่าเป็นภาพฝัน ดวงตาเล็กหยีจึงเบิกกว้างสำรวจเครื่องแต่งกาย ทรงผมเครื่องหน้าทุกอย่างเปรียบเทียบกับคนในความทรงจำ

“คุณน้ำ...”

“ดีใจจัง”

เจ้าของเสียงทุ้มนุ่มกล่าวขึ้นพร้อมยกมุมปากสูงขึ้นกว่าเดิมจนดวงตากลมแทบปิดลง ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่ปลื้มอนุญาตให้คนแก่กว่าเดินผ่านเข้ามานั่งในร้าน ทว่าหันกลับมาอีกทีเจ้าตัวก็นั่งลงกับโต๊ะรอตัวเขาเดินเข้าไปต่อบทสนทนาแล้ว

“คุณน้ำจริง ๆ ใช่ไหมครับ?”

“อืม”

“แล้วคุณ...”

“ไม่รู้เหรอว่าฉันมาได้ยังไง”

“ไม่ครับ”

“เหรอ...แก้วยังไม่ได้โทรมาบอกเหรอ”