แชร์

บทที่ ๑ สวยบาดใจ (2/4)

last update วันที่เผยแพร่: 2026-08-11 08:00:21

ปลื้มหลังโบกมือลาคุณผู้หญิงก็กลับมาตั้งอกตั้งใจทำความสะอาด ระหว่างที่ป๊าขอตัวไปอาบน้ำอาบท่าเตรียมตัวนอน ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่ร้านนี้กลายเป็นที่นิยมในหมู่สตรีวัยทำงาน รู้ตัวอีกทีป๊าที่วัน ๆ ชอบทำหน้าไม่รับแขกก็เดินมาตบไหล่ขอบอกขอบใจตัวเขา สงสัยเพราะเป็นคนคารมดี เอาใจเก่งโดยเฉพาะกับผู้ที่มีคุณวุฒิสูงกว่า ตัวเขาจึงเป็นที่นิยมในหมู่ลูกค้ากระมัง

หุ้นส่วนร้านทำงานพลางคิดเรื่อยเปื่อย ไอ้ตัวเขาเมื่อไม่กี่เดือนก่อนเลือกลาออกจากราชการทหาร และเลือกกลับมาทำงานขายอาหารแต้จิ๋วร่วมกับบิดาที่ประกอบกิจการมาตั้งแต่ก่อนเขาเกิด

แม้ไม่เป็นที่ถูกใจของป๊ามากนัก ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่รู้เลยว่าสังคมทหารนั้นเต็มไปด้วยพวกฉ้อราษฎร์บังหลวงและการกดขี่ ยิ่งลูกชายเข้าไปพร้อมอัตลักษณ์อย่างชนชาวจีนจึงตกเป็นเป้าหมายการกลั่นแกล้งมาตั้งแต่สมัยเรียน การเลื่อนขั้นครั้งหนึ่งนั้นจึงจำเป็นต้องทำผลงานมากกว่าชนชาวไทยเพื่อก้าวข้ามอคติของผู้บังคับบัญชา

โชคยังดีที่เขาได้มีโอกาสติดตามรุ่นพี่คนสนิทไปเป็นครูฝึกยุวชนทหารสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง นอกจากนี้เด็กน้อยเหล่านั้นยังทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดีจนไร้คนเสียชีวิตหลังจบสงครามท่านางสังข์ที่จังหวัดชุมพร ส่งผลให้เขาได้เลื่อนขั้นจากสิบเอกกลายเป็นร้อยตรีทันที

ด้วยยศที่เลื่อนขึ้นกลายเป็นกำลังใจให้เขาฝืนทำงานต่อไป ตั้งแต่เข้าอบรม และถูกส่งไปเป็นครูฝึกที่อื่นจนสุดท้ายมียศสูงถึงร้อยเอก ทว่าความอดทนเขาก็หมดลง เมื่อเห็นรุ่นพี่ที่เขานับถือผันตัวไปทำอย่างอื่นแล้วรุ่งกว่าด้วยเหตุผลว่างานทหารไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป ทำให้เขาตัดสินใจยื่นหนังสือลาออกตามกันมาและกลายเป็นคนตกงาน กลับมาช่วยสานต่อธุรกิจเล็ก ๆ ของที่บ้าน

นอกเหนือไปจากเหตุผลดังกล่าว หลังกลับจากสงครามเมื่อราว ๗ ปีก่อนผนวกกับการได้มาเข้าครัวอย่างจริงจังอีกครั้ง ทำให้ตัวเขานึกถึงใครบางคนอันเป็นแรงบันดาลใจให้คนที่ทำแต่ของคาวมาตลอด ริเริ่มพัฒนาสูตรของหวานขึ้นมา แม้ตัวเองจะไม่มีโอกาสมอบขนมรสมือตัวเองให้อีกฝ่ายได้ลิ้มรสแล้วก็ตาม เพราะบุคคลนั้นเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพญี่ปุ่นที่พ่ายแพ้ไป บางทีชีวิตของเชลยศึกตอนนี้คงยากลำบากไม่มากก็น้อย

ปลื้มเดินไปหน้าร้านหยิบโหลแก้วเปล่ากะจะนำไปวางในอ่างล้างจานรอทำความสะอาดคืนนี้ ทว่าจู่ ๆ เสียงกระดิ่งเหนือประตูเหล็กยืดกลับดังขึ้นด้วยลมที่พัดผ่านเข้ามา พร้อมร่างเงาของใครคนหนึ่งมายืนด้อม ๆ มอง ๆ ร้าน หนุ่มหน้าตี๋ซึ่งรับรู้ด้วยหางตาจึงเตรียมกล่าวบอกลูกค้าด้วยความสุภาพ

“ตอนนี้ของหมดแล้วครับ ไว้มาใหม่วันพรุ่ง...”

ดวงเนตรเรียวเล็กเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเพ่งมองใบหน้าคมคายที่กำลังยิ้มบางนั้นให้ชัดเจนขึ้น แสงไฟนวลตาจากโคมระย้าสาดส่องลงกระทบร่างโปร่งบาง ทำให้รายละเอียดของโครงหน้าและแววตาปรากฏชัดเจนขึ้นในห้วงความคิด ความคุ้นเคยบางอย่างแล่นเข้ามาในความทรงจำอย่างรวดเร็ว ภาพของนายแพทย์คนนั้นที่ตัวเองเคยมีใจให้เมื่อนานแสนนาน

“จำฉันได้ไหม”

หัวใจเต้นระรัวขึ้นมาเล็กน้อยอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ความรู้สึกประหลาดใจกับความอิ่มเอมใจผสมผสานกันจนแยกไม่ออก เมื่อแน่ใจว่าไม่ได้มองผิดไปว่าเป็นภาพฝัน ดวงตาเล็กหยีจึงเบิกกว้างสำรวจเครื่องแต่งกาย ทรงผมเครื่องหน้าทุกอย่างเปรียบเทียบกับคนในความทรงจำ

“คุณน้ำ...”

“ดีใจจัง”

เจ้าของเสียงทุ้มนุ่มกล่าวขึ้นพร้อมยกมุมปากสูงขึ้นกว่าเดิมจนดวงตากลมแทบปิดลง ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่ปลื้มอนุญาตให้คนแก่กว่าเดินผ่านเข้ามานั่งในร้าน ทว่าหันกลับมาอีกทีเจ้าตัวก็นั่งลงกับโต๊ะรอตัวเขาเดินเข้าไปต่อบทสนทนาแล้ว

“คุณน้ำจริง ๆ ใช่ไหมครับ?”

“อืม”

“แล้วคุณ...”

“ไม่รู้เหรอว่าฉันมาได้ยังไง”

“ไม่ครับ”

“เหรอ...แก้วยังไม่ได้โทรมาบอกเหรอ”

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์   บทที่ ๒๕ บางครั้งภาพลักษณ์ก็(ไม่)สำคัญ (3/4)

    “ปลื้ม พี่หนาวแล้วนะ”“คะ...ครับ! จะรีบเช็ดนะครับ!”น้ำถ้าทำเองได้คงทำเองไปแล้ว แต่แขนมันแทบไม่มีแรงเลยนี่สิ แถมท้องดันมาหิวในเวลาที่ไม่สมควรที่สุดอีก ไม่มีแรงทำอะไรเลยนอกจากพูดนู่นพูดนี่แล้วก็ล้มตัวนอนคนแก่กว่าบนฟูกค่อย ๆ กลับมาสวมเสื้อปกปิดร่างกายเมื่ออีกฝ่ายเลื่อนลงไปเช็ดขาซึ่งพับขากางเกงขึ้นมาได้จนสุดความยาว ปลื้มไม่ได้ทักถึงร่องรอยตามตัวของเราเลยนอกจากมองและเลื่อนผ่านไป ยามนี้อีกฝ่ายคงเข้าใจได้ในทันทีว่าพวกมันเหล่านั้นมีสาเหตุมาจากสิ่งใด“พี่...ไม่ทายาเหรอครับ...”“ทาสิ แต่หยุดไปน่ะ”“ผมรู้เหตุผลได้ไหมครับ...”“ตอนนั้นพี่ยังเด็ก คิดว่าถ้าผู้ชายคนนั้นเห็นรอยแผลพวกนี้แล้วจะนึกสงสารพี่ขึ้นมาบ้าง”ทันใดนั้นคนเด็กกว่าก็หลบตาด้วยความรู้สึกผิดทันที เพราะรู้ดีว่าผลลัพธ์มันไม่เป็นเช่นนั้น สิ่งที่ตัวเราผู้ใสซื่อจงใจส่งสัญญาณ มันไม่เคยไปถึงคนที่ตามืดบอดได้แม้สักครั้ง เจรจาก็แล้ว อะไรก็แล้ว แต่ก็ยัง...“ผมสัญญา”“หือ? ...”“ผมสัญญาว่าจะดูแลพี่เป็นอย่างดีครับ”เสียงทุ้มติดเล่นสั่นไหวสอดคล้องไปกับความเศร้าหม

  • องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์   บทที่ ๒๕ บางครั้งภาพลักษณ์ก็(ไม่)สำคัญ (2/4)

    “พี่รบกวนเราอีกแล้ว”“ไม่รบกวนเลยครับ ผมเองก็อยากดูแลพี่ให้ดี”คนแก่กว่าฟังก็พอเดาออกว่าประโยคนั้นมีความรู้สึกผิดในอดีตปะปนอยู่ จึงส่งมือขึ้นไปลูบศีรษะทุยแผ่วเบาแทนคำชมที่ยามนี้อาจเปล่งเสียงออกมาได้ค่อนข้างลำบาก“เพราะผมทำให้พี่เครียดคิดถึงเรื่องเมื่อก่อนแท้ ๆ ...”“เด็กโง่ ไม่ใช่สักหน่อย…แคก! พี่มักเป็นหวัดช่วงเปลี่ยนฤดูมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว”“จริงเหรอครับ...”“เป็นมาตั้งแต่เด็กเลย”“จริงนะ ไม่ใช่ว่าพูดเพราะปลอบใจผมนะ”“พี่พูดจริง ๆ”น้ำส่งมือไปแตะอวัยวะเดียวกันที่กำลังบิดผ้าหมาดน้ำเป็นการย้ำคำตอบ พร้อมอธิบายต่อว่าตัวเองขี้โรคขนาดไหนในช่วงผลัดเปลี่ยนสภาพอากาศ โดยเฉพาะหน้าฝนมาหน้าหนาวช่วงสิ้นปีแบบนี้ยิ่งหนัก คุณยายท่านที่เคยเลี้ยงเขาก็ทักอยู่บ่อย ๆ ว่าร่างกายเราไม่คิดจะเป็นโรคอื่นนอกจากไข้หวัดบ้างเลยหรือ“ดังนั้นไม่ต้องโทษตัวเองแล้ว เข้าใจไหม”น้ำไม่รู้แล้วว่าตัวเองปลอบเด็กขี้กังวลคนนี้มาแล้วกี่ครั้ง เพียงแต่ช่วงหลังมานี้ปลื้มค่อนข้างห่วงหน้าพะวงหลังจนชวนให้เขาวุ่นวายใจพิกล แม้อีกฝ่ายจะบอกแล้วว่าสาเหตุ

  • องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์   บทที่ ๒๕ บางครั้งภาพลักษณ์ก็(ไม่)สำคัญ (1/4)

    เงาดำมืดเข้าปกคลุมในพื้นที่อ้างว้างไร้ผู้คน ท้องฟ้าสีเทาที่ปกคลุมด้วยม่านเมฆหนาทึบ ค่ายกักกันยามนี้เงียบสงัดราวกับป่าช้า ลมหนาวพัดโชยมาเป็นระยะหอบเอาไอเย็นจากพันธุ์ไม้รอบข้างเข้ามาปะทะกาย รั้วลวดหนามสูงใหญ่ทอดตัวเป็นแนวยาวสุดลูกหูลูกตาเป็นดั่งกำแพงที่กั้นขวางอิสรภาพ ก่อนทัศนวิสัยทั้งหมดจะเปลี่ยนไปเป็นภายในกระท่อมไม้ไผ่ผุพัง หลังคามุงจากที่เคยถูกมุงไว้อย่างประณีตบัดนี้กลับมีรูโหว่อยู่หลายจุด ปล่อยให้ลมฝนเล็ดลอดเข้ามาได้ ทันใดนั้นเสียงทุ้มต่ำอันน่าขนลุกดังขึ้นจากเงามืด ก่อนที่ร่างของใครบางคนจะปรากฏขึ้นอย่างช้า ๆ มุมปากที่งุ้มลงและแววตาซึ่งเต็มไปด้วยการหยามเหยียดเราเริ่มส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือแต่ก็ไม่มีใครเลยนอกจากร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลและมือที่ต้องการจะฉีกกระชากทุกส่วนออกเป็นชิ้น ๆ ความรู้สึกหวาดกลัวเริ่มกัดกินจิตใจลึกลงถึงก้นบึ้ง จึงตั้งใจจะยอมแพ้และปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความมืดมิด ทว่าขณะที่เขากำลังจะสิ้นหวัง เสียงเรียกอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นมาในโสตประสาท‘พี่…’ เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง และอีกครั้งซึ่งดังขึ้นกว่าเดิมและเป็นเสียงที่ชัดเจนมากพอที

  • องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์   บทที่ ๒๔ ปลายทางที่หวัง (4/4)

    เป็นวันนั้นเองที่เราซึ่งเอือมระอาจนถึงขีดสุดประจวบเหมาะกับการที่นายทหารทุกคนถูกเกณฑ์ไปช่วยชาวบ้านแบกกระสอบข้าว เราจึงเลือกศพมาทุบทำลายใบหน้า สับเปลี่ยนเสื้อผ้าและหนีมาขึ้นรถไฟกลับไปพึ่งพาพี่ชายที่จังหวัดใกล้เคียง. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .‘วิภาโภชนา’ ถ.เยาวราช แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ จ.กรุงเทพมหานคร พ.ศ.๒๔๙๑ปลื้มได้ฟังพี่หมอเล่าย้อนไปถึงความสัมพันธ์เก่าก็โกรธเลือดขึ้นหน้า มือไม้สั่นอยากเข้าไปกระชากไอ้โอคาดะนั้นออกมาจากความทรงจำไม่ให้พี่ต้องทรมานกับเรื่องที่มันกระทำ คิดได้อย่างไร รุนแรงกับคนรักที่คบมาหลายต่อหลายปี ขนาดเราแม้แต่สัมผัสผิวเผินยังต้องคุมแรงเพราะกลัวผิวบอบบางจะเกิดรอยช้ำ“ขอโทษที่ทำให้ต้องเล่าเรื่องลำบากใจนะครับ”“ตอนแรกเซ้าซี้ แต่ตอนนี้มาขอโทษเหรอ น่าตีจริง ๆ”พี่หมอขมวดคิ้วส่งมือบีบจมูกเด็กบนหน้าตักให้รู้สำนึก ไอ้เขามันก็ขี้ใจอ่อน พอเจอลูกอ้อนกับดวงตาใส ๆ เข้าหน่อยเป็นต้องยอมผ่อนตามเสียทุกครั้งไป“ตอนนี้ยังเจ็บอยู่บ้างไหมครับ...”ร่างที่ซบอ

  • องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์   บทที่ ๒๔ ปลายทางที่หวัง (3/4)

    “うぐっ!!あ...ああっ!やめ...やめて!うっ!” อุก!! อะ...อ๊า! พอ..พอ อึก!“よほど大変だったんだろうな。俺から逃げて、あんな奴のところへ行くとは。” ลำบากมากเลยสินะ ถึงได้หลบสายตาฉันไปหาไอ้นั่น“い...いえ!違います!うっ!” ไม่...ไม่ใช่นะ! อื้อ!เราถูกต่อยลิ้นปี่ทันทีเมื่อเปิดประตูห้องเข้ามา ก่อนจะถูกเหวี่ยงร่างลงไปกับพื้นและทำมันเสียตรงนั้น แม้แว่นตาจะแตกจนบาดผิวอีกคนก็ไม่สน จับกดแผ่นหลังเราบาดจมลงไปกับเศษกระจกอย่างจงใจเรามีไข้สูงและเลือดออกหลายจุด จนต้องเรียกหมอคนอื่นเข้ามาดูอาการ โชคดีเหลือเกินที่แผลไม่มีอาการติดเชื้อ เพียงแต่ต้องนอนรักษาตัวจนกว่าแผลจะสมาน แน่นอนว่าแผลฉีกขาดบริเวณช่วงล่างเขาต้องดูแลมันด้วยตนเองโดยห้ามคนอื่นรู้เห็นเป็นอันขาด ไม่ใช่เพราะมันจะเป็นที่น่าอับอาย แต่คนรักของเขาซึ่งเป็นทหารยศสูง คงได้ควักดวงตาทุกคู่ที่เฉียดมาเห็น. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .ค่ายกักกัน จ.กรุงเทพมหานคร พ.ศ.๒๔๘๘จักรวรรดิญี่ปุ่นพ่ายแพ้สงครามแล้ว กองทัพญี่ปุ่นทั้งหมดในประเทศจำเป็นต้องปลดอาวุธและเข้ามาอยู่ในค่ายกักกันใจกลางพระน

  • องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์   บทที่ ๒๔ ปลายทางที่หวัง (2/4)

    “แล้วทำไมช่วงนี้พี่ดูไม่เป็นตัวของตัวเองเลย”ปลื้มคลายมือเปลี่ยนมากอดเอวบางอย่างหลวม ๆ จ้องมองแววตาภายใต้แว่นกรอบเงินด้วยความเป็นห่วงจากใจ ปกติแม้แต่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ พี่น้ำก็มักจะนำปัญหาขึ้นมาพูดคุยว่าชอบไม่ชอบอะไร ไม่ว่าปัญหาของเขามันจะใหญ่โตเพียงใด แต่พี่หมอมักมองในมุมกลับและทำให้โจทย์นั้นถูกแก้ไขได้อย่างง่ายดาย“พี่...”“เรื่องทหารญี่ปุ่นเหรอครับ”พอโดนจี้หนักเข้า คนแก่กว่าจึงจำเป็นต้องพยักหน้าตอบรับออกไปอย่างไม่เต็มใจนัก ขณะเดียวกันปลื้มรู้แน่ชัดถึงเหตุดังกล่าวกลับยิ่งทวีคูณความสงสัย ตั้งแต่รอยบนลำคอที่พี่เจ้าปฏิเสธจะให้คำตอบ แผลต่าง ๆ ตามแขนซึ่งมักถูกปกปิดด้วยเสื้อผ้าอยู่เสมอ เราไม่เคยได้รับสิทธิ์ที่จะรู้เรื่องราวเบื้องลึกเบื้องหลังอันแท้จริง ต่อให้จะสนิทสนมจนเรียกได้ว่าเป็นคนรักก็ตาม“คราวนี้พี่เล่าให้ผมฟังได้ไหมครับ ว่าทำไมพี่ถึงกลัวขนาดนี้”“ปลื้ม มันไม่น่าฟังหรอกนะ”“เพราะมันไม่น่าฟัง ผมเลยอยากให้พี่แบ่งสิ่งที่พี่กำลังแบกอยู่มาให้ผมบ้าง”“ถ้ารู้แล้ว เราอาจจะรังเกียจพี่ก็ได้นะ”“เรื่องแบบนั้นจะไม่มีวันเกิดขึ้น

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status