ตอนที่ 7

แสงแดดยามเช้าทอแสงสว่างทั่วท้องพระโรง กลิ่นกำยานอบอวลผสมผสานกับบรรยากาศอันน่าเกรงขาม หลิวเจิ้ง ในชุดขุนนางเต็มยศยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องพระพักตร์ของ ฮ่องเต้ ผู้เป็นทั้งประมุขแห่งแผ่นดินและเสด็จพี่ขององค์หญิงใหญ่หมิงหลาน

ฮ่องเต้ทรงวางม้วนราชโอวาทลงบนโต๊ะพระทรงงาน ปรายพระเนตรมองแม่ทัพหนุ่มด้วยรอยยิ้มมีเลศนัย ก่อนจะเอ่ยเปิดบทสนทนาด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย

"หลิวเจิ้ง... ข้าเรียกเจ้ามาวันนี้ ก็แค่อยากรู้สารพัดสุขดิบของน้องสาวข้า" ฮ่องเต้เอื้อนเอ่ย พลางยกจอกชาขึ้นจิบ "จวนของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? หมิงหลานยังคงก่อเรื่องปวดหัวให้เจ้าไม่เว้นแต่ละวันเหมือนตอนอยู่วังหลวงหรือไม่"

"เรียนฝ่าบาท..."

หลิวเจิ้งประสานมือโค้งกายลงเล็กน้อย น้ำเสียงหนักแน่น

"องค์หญิงยังคงมีฤทธิ์เดชและพยศอยู่บ้างพะย่ะค่ะ แต่กระหม่อมพอจะรับมือและคุมนางให้อยู่ในร่องในรอยได้บ้างแล้ว"

"หืม คุมได้แล้วงั้นรึ"

ฮ่องเต้หัวเราะเบาๆ ในพระทัย ทรงเลิกพระขนงขึ้นอย่างแปลกพระทัย

"น้องสาวข้าหัวแข็งยิ่งกว่าอะไรดี เจ้าทำอย่างไรให้นางยอมสยบได้เล่า?"

"กระหม่อมเพียงแค่... ใช้ความดุดันและระเบียบวินัยดัดนิสัยนางพะย่ะค่ะ" หลิวเจิ้งตอบพร้อมยิ้มมุมปาก นึกถึงภาพองค์หญิงตัวแสบที่ยอมสยบอยู่ใต้ร่างเขาเมื่อคืนด้วยความภาคภูมิใจ

"เช่นนั้นรึ..."

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรมองแม่ทัพหนุ่มอย่างพิเคราะห์ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น

"แล้ว... นาง 'รัก' เจ้าแล้วหรือยัง"

คำถามสั้นๆ นั้นทำเอาหลิวเจิ้งชะงักกึก ความเงียบปกคลุมท้องพระโรงไปชั่วขณะ แม่ทัพใหญ่ผู้ไม่เคยหวาดหวั่นต่อคมดาบใดยามนี้กลับเอื้อนเอ่ยคำใดไม่ออก...

เขานึกถึงสัมผัสอันเร่าร้อนและแววตาฉ่ำปรือของหมิงหลานเมื่อคืน ทว่าหัวใจกลับเกิดความลังเลขึ้นมาอย่างลึกล้ำ ยามที่นางยอมสยบใต้ร่างเขา... เป็นเพราะนางมีใจรักและถวิลหาในตัวเขาจริงๆ หรือเป็นเพียงเพราะนิสัยรักสนุก เสเพล และความเอาแต่ใจตามประสาองค์หญิงกันแน่

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรเห็นความเงียบและแววตาสับสนของหลิวเจิ้ง ก็ทรงแย้มพระโอษฐ์อย่างรู้ทัน

"ตอบไม่ได้ล่ะสิ"

ฮ่องเต้เอ่ยกลั้วหัวเราะ

"ข้ารู้จักน้องสาวข้าดี หญิงผู้นี้ปากแข็งและเอาชนะยากยิ่งนัก หากเจ้าอยากรู้ใจนาง... ข้ามีบททดสอบให้"

ฮ่องเต้ทรงปรบพระหัตถ์สองครั้ง เพียงครู่เดียว ขันทีก็เบียดม่านพาหญิงสาวร่างบอบบาง ใบหน้าหมดจดงดงามปานล่มเมือง กิริยามารยาทอ่อนหวานแช่มช้อยเดินเข้ามาคุกเข่าลงข้างกายหลิวเจิ้ง

"นี่คือ 'ลี่อิน' หญิงงามที่ข้าคัดสรรมาอย่างดี"

ฮ่องเต้เอ่ยเสียงเรียบ

"ข้าพระราชทานนางให้เจ้าแต่งเข้าจวนเป็นอนุภรรยา และจงพานางกลับจวนไปพร้อมเจ้าในวันนี้เสียเลย"

หลิวเจิ้งเบิ่งตาตกใจ รีบประสานมือปฏิเสธทันที

"ฝ่าบาท! กระหม่อมมิกล้ารับพะย่ะค่ะ! กระหม่อมมีองค์หญิงใหญ่เป็นภรรยาพระราชทานอยู่แล้ว มิอาจ..."

"อย่าพึ่งปฏิเสธ หลิวเจิ้ง"

ฮ่องเต้ขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ ก่อนจะโน้มพระองค์ลงมาเอ่ยกระซิบด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"ถือเสียว่านี่คือบททดสอบความรู้สึกของหมิงหลาน... หากเจ้าอยากส่งอนุผู้นี้ออกจากจวน ก็จงทำให้น้องสาวข้าเอ่ยปากบอก 'รัก' เจ้าด้วยความจริงใจให้ได้เสียก่อน"

หลิวเจิ้งจำต้องกลืนคำปฏิเสธลงคอ ได้แต่น้อมรับพระบัญชาด้วยสีหน้าหนักใจและว้าวุ่น...

สตรีปากแข็งอย่างหมิงหลานเนี่ยนะจะยอมบอกรักเขา แถมหากนางเห็นเขากระเตงอนุภรรยากลับเข้าจวน คืนนี้จวนแม่ทัพได้ลุกเป็นไฟแน่

เมื่อก้าวเท้าผ่านประตูจวนแม่ทัพเข้ามา หลิวเจิ้งก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศอันเย็นยือกและตึงเครียดที่อบอวลไปทั่วลานบ้าน ร่างสูงใหญ่ในชุดขุนนางหยุดชะงัก สายตาคมกริบปะทะเข้ากับดวงตากลมโตขององค์หญิงใหญ่หมิงหลานที่นั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้แกะสลักกลางโถงเรือน ราวกับกำลังเฝ้ารอคอยการกลับมาของเขาอยู่ก่อนแล้ว

และนางก็กำลังรอเขาอยู่จริงๆ ... สายข่าวจากในวังรายงานนางล่วงหน้าตั้งแต่ช่วงสายแล้วว่า เสด็จพี่ทรงพระราชทานสาวงามให้แต่งเข้าจวนมาเป็นอนุภรรยา หมิงหลานจึงตั้งใจนั่งรอเพื่อดูให้เห็นกับตาตัวเอง ว่าสวามีบ้าอำนาจผู้นี้จะกล้าหอบหิ้วสตรีอื่นเข้าบ้านตามคำสั่งจริงหรือ

ทว่าทันทีที่เห็น ลี่อิน หญิงสาวหน้าตาสะสวย กิริยาแช่มช้อย เดินก้มหน้าตามหลังหลิวเจิ้งเข้ามาติดๆ หมิงหลานกลับแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ หัวเราะให้กับความโง่เง่าของตนเองที่แอบหวังลึกๆ ว่าเขาจะปฏิเสธ

ภายในอกของนางพลันเกิดความรู้สึกตึงแน่นอย่างประหลาด ความร้อนผ่าวและไฟโทสะพุ่งขึ้นจุกที่ลำคออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน...

ทำไมข้าต้องโมโหขนาดนี้ด้วย?

หมิงหลานสลัดความว้าวุ่นนั้นออกจากสมองอย่างรวดเร็ว นางปักใจเชื่อไปเองว่า ความหงุดหงิดนี้เป็นเพียงเพราะเขาพาอนุเข้ามาหยามเกียรติและศักดิ์ศรีขององค์หญิงใหญ่เช่นนางเท่านั้น

มือเรียวเชิดขึ้น สะบัดพัดขนนกในมือเบาๆ ขณะดวงตาคู่สวยจ้องมองสวามีตรงๆ ด้วยแววตาท้าทายและจิกกัดเช่นเคย

"เหอๆ ... ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!"

หมิงหลานหัวเราะเยาะ น้ำเสียงสลักดั่งน้ำแข็ง

"แม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกร ไปเข้าวังหลวงแค่ครึ่งวัน กลับได้ของขวัญชิ้นงามติดมือกลับมาด้วยรึ นึกว่าท่านจะเป็นคนเคร่งครัดในศีลธรรมเสียอีก ที่แท้ก็ตะกละตะกลามไม่เบา"

หลิวเจิ้งมองใบหน้าหวานที่พยายามปั้นยิ้มจองหอง ทั้งที่แววตากลับสั่นระริกไปด้วยความโกรธ เขารู้ดีว่านางกำลังประชดประขัน แต่เพราะคำท้าของฮ่องเต้และความปากแข็งของนาง ทำให้แม่ทัพหนุ่มเลือกที่จะซ่อนความหนักใจไว้ แล้วยกยิ้มมุมปากตอบโต้กลับไปด้วยท่าทางกวนประสาท

"องค์หญิงกล่าวหนักเกินไปแล้วพะย่ะค่ะ"

หลิวเจิ้งประสานมือเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่ายั่วโทสะ

"กระหม่อมก็แค่อยาก 'เรียนแบบ' องค์หญิงดูบ้างเท่านั้น... ในเมื่อท่านยังสรรหาชายงามเข้าจวนมาร้องรำทำเพลงได้ไม่เว้นแต่ละวัน ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกันว่า การมีสาวงามคอยเอาอกเอาใจอยู่ข้างกายเยอะๆ มันจะมีความสุขและสุนทรีย์เหมือนอย่างที่ท่านเคยบอกไว้หรือไม่"

"หลิวเจิ้ง!"

หมิงหลานตวัดสายตามองเขาอย่างกินเลือดกินเนื้อ กัดฟันแน่นจนกรอบหน้าเกร็ง

"อย่าเอาข้าไปเปรียบเทียบกับท่าน! ชายงามของข้า... ข้าพามาแค่ร้องรำทำเพลงเสพดนตรี แต่ท่าน... กลับหอบแม่นกขมิ้นเสียงหวานเข้ามาเป็น 'อนุ' ยกขึ้นชูเชิดในเรือน!"

"แล้วอย่างไรหรือพะย่ะค่ะ?"

หลิวเจิ้งขยับก้าวเข้ามาใกล้ตั่งนอนของนางอีกหนึ่งก้าว ยักคิ้วให้อย่างยโส "หรือองค์หญิงเกิด 'หึงหวง' กระหม่อมขึ้นมาจริงๆ เสียแล้ว ถึงได้นั่งหน้าดำหน้าแดง กอดพัดแน่นจนแทบจะหักคามือเช่นนี้"

"หึงรึ?!"

หมิงหลานแค่นหัวเราะเสียงสูง ลุกขึ้นยืนเชิดหน้ามองเขาอย่างไม่ยอมแพ้ ทั้งที่หัวใจในอกเต้นระส่ำด้วยความโมโหที่โดนแทงใจดำ

"หน้าอย่างท่านเนี่ยนะข้าจะหึง! หลงตัวเองเกินไปแล้วแม่ทัพหลิว! ข้าก็แค่รังเกียจที่ท่านเอาสตรีหน้าไหนก็ไม่รู้เข้ามาเพ่นพ่านให้เสียสายตา ขยะแขยงจนไม่อยากจะมองหน้าท่านต่างหาก!"

"เช่นนั้นก็ดีพะย่ะค่ะ..."

หลิวเจิ้งยิ้มเย็น สายตาฉายแววท้าทายจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง

"ในเมื่อองค์หญิงไม่ได้คิดอะไร และไม่ได้รู้สึก 'หึงหวง' ข้า... เช่นนั้นคืนนี้ กระหม่อมขอตัวไปค้างที่เรือนข้าง เพื่อ 'ปรนนิบัติ' อนุลี่อินให้สมกับที่ฝ่าบาททรงพระราชทานมา... องค์หญิงคงไม่ขัดขวางกระหม่อมใช่หรือไม่"

"ตามสบาย!"

หมิงหลานตวาดย้อนทันควัน หน้าแดงจ้านด้วยความโกรธจัด นางชี้หน้าเขาและหญิงสาวข้างกายอย่างอวดดี

"จะไปค้างคืน ค้างวัน หรือสลบไสลอยู่บนเตียงนางกี่คืนก็เรื่องของท่าน! ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้าทั้งคู่เลยไป!"

พูดยังไม่ทันขาดคำ หมิงหลานก็สะบัดหน้าหมุนตัวเดินตรงเข้าห้องนอนไปทันที พร้อมกับส่งเสียงปิดประตูดัง ปัง! สนั่นไปทั่วจวน

หลิวเจิ้งมองประตูห้องที่ปิดลงด้วยสายตาที่ทอดอ่อนลง รอยยิ้มกวนประสาทหายไป เหลือเพียงความเอ็นดูและร่องรอยความหนักใจ... ปากแข็งได้ถ้วยจริงๆ องค์หญิงใหญ่... แล้วข้าจะทำให้ท่านยอมเอ่ยปากบอกรักข้าได้อย่างไรกัน