ตอนที่ 3

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านร่องม่านเตียงเข้ามาสะท้อนเรือนร่างเปลือยเปล่าใต้ผ้านวมผืนหนา กลิ่นหอมจางๆ ของสุราและน้ำอบกุหลาบที่คละคลุ้งตลอดคืน บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเงียบสงบอันชวนให้กระอักกระอ่วน

หมิงหลาน ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดศีรษะจี๊ดๆ จากฤทธิ์สุรา ทว่าความรวดร้าวตามบั้นเอวและเรือนร่างกลับเตือนสติได้อย่างชัดเจนยิ่งกว่าว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างเมื่อคืนนี้

ความรู้สึกอุ่นวาบผุดขึ้นมาในอกอย่างห้ามไม่ได้... ลีลาและความลึกซึ้งอ่อนโยนที่หลิวเจิ้งมอบให้แทบทำให้หัวใจนางแกว่งไกวไปหมด แต่อนิจจา พอปรายสายตาไปมองคนข้างกายที่กำลังนอนตะแคงใช้แขนยันศีรษะ จ้องมองนางด้วยสายตาพราวระยับและรอยยิ้มมุมปากอันน่าหมั่นไส้... อารมณ์วาบหวามเมื่อครู่ก็ปลิวหายไปในพริบตา

"ตื่นแล้วหรือองค์หญิง"

หลิวเจิ้งเอ่ยทักน้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวลทว่ากวนประสาท

"กระหม่อมกังวลแทบแย่ คิดว่าท่านจะเมาจนสลบไสลข้ามวันข้ามคืนเสียอีก"

หมิงหลานรีบยกผ้านวมขึ้นมาคลุมถึงอก จ้องสวามีพระราชทานด้วยสายตากินเลือดกินเนื้อ แม้เรื่องเมื่อคืนมัน 'ยอดเยี่ยม' เกินคาด แต่ปากกลับไม่ยอมแพ้สักนิด

"หลิวเจิ้ง! ท่านมันฉวยโอกาส!"

หมิงหลานแค่นหัวเราะกลบเกลื่อนความเก้อเขินที่แก้มแดงระเรื่อ

"ข้าแค่เมาสุรา แต่ท่านกลับอาศัยจังหวะนี้มาทำตัวลวนลามข้า ท่านทหารผู้ทรงเกียรติทำได้แค่นี้เองรึ"

"ลวนลาม"

หลิวเจิ้งเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มยโสปรากฏชัดบนใบหน้าหล่อเหลา เขายื่นมือหนาไปเกลี่ยปอยผมที่แผ่อยู่บนหมอนของนางเบาๆ

"กระหม่อมจำได้ว่าคืนก่อน... มี 'คนบางคน' ท้าทายข้า ยั่วโทสะข้าจนถึงที่สุด แถมตอนกลางคืนยังเป็นฝ่ายโอบคอข้าไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้ข้าลุกไปไหนแท้ๆ"

"นั่นเพราะข้าหลอนสุราหรอก!"

หมิงหลานเอ็ดเสียงแข็ง สะบัดหน้าหนีสัมผัสของเขา

"อย่าคิดว่าเรื่องเมื่อคืนจะทำให้ข้าประทับใจนะ ฝีมือของท่าน... ก็งั้นๆ แหละ สู้พวกหนุ่มงามในหอคณิกาที่คอยเอาอกเอาใจข้าไม่ได้สักนิด"

หลิวเจิ้งไม่ได้แสดงท่าทีหัวเสียแม้แต่น้อย เขากลับขยับกายเข้ามาใกล้จนอกแกร่งแทบแนบชิดกับไหล่เนียนของนาง ลมหายใจร้อนรดรินที่ข้างหู

"งั้นหรือพะย่ะค่ะ?"

หลิวเจิ้งกระซิบเสียงเบา แววตามืดมนวาววับไปด้วยความหยอกเย้า

"ฝีมือ 'งั้นๆ' ของข้า ทำให้องค์หญิงครางชื่อข้าทั้งคืนจนเสียงแหบแห้ง และถ้าข้าจำไม่ผิด... ชายงามหน้าขาวพวกนั้น เคยทำให้ท่านร้องขอความเมตตาจนเกือบน้ำตาซึมได้เหมือนข้าหรือเปล่า"

"ท่าน...!"

หมิงหลานอ้าปากค้าง หน้าแดงจ้านไปถึงใบหู นางยกมือหมายจะทุบอกเขาเพื่อแก้เขิน แต่กลับถูกฝ่ามือหนาคว้าข้อมือเรียวไว้ได้ทัน แล้วกุมไว้แน่น

"อีกอย่าง..."

หลิวเจิ้งโน้มลงประทับจุมพิตแผ่วเบาที่ปลายจมูกรั้นของนาง

"ถ้าฝีมือข้ามัน 'งั้นๆ' จริง... เหตุใดองค์หญิงถึงยังยอมนอนให้ข้ากกตระกองกอดอยู่บนเตียง ไม่เอ่ยปากไล่ข้าออกไปเหมือนที่ไล่ชายงามพวกนั้นเล่า"

"ข้าแค่ไม่มีแรงลุกหรอกย่ะ!"

หมิงหลานถลึงตาใส่ ดิ้นรนข้อมือออกจากการจับกุม

"หลิวเจิ้ง ออกไปให้พ้นหน้าข้าเดี๋ยวนี้! ข้าจะอาบน้ำ!"

"ได้ตามพระประสงค์พะย่ะค่ะ"

หลิวเจิ้งหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายอมปล่อยมือนาง แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เปิดเผยเรือนร่างกำยำสมส่วนที่มีรอยเล็บข่วนเล็กๆ บนแผ่นหลังเลาๆ จากศึกเมื่อคืน เขาหยิบเสื้อมาสวมอย่างผ่อนคลาย ก่อนจะหันกลับมาทิ้งท้ายด้วยสายตาท้าทาย

"แต่ขอเตือนไว้ก่อนนะองค์หญิง... คืนนี้หากท่านขนชายงามเข้าจวนมาร้องรำทำเพลงอีก ข้าจะไม่ใช่แค่ 'เตือน' เหมือนเมื่อวานแน่"

พูดยังไม่ทันขาดคำ หมิงหลานก็คว้าหมอนใบโตขว้างใส่หลังเขาอย่างแรง!

"ไสหัวไปเลยนะ ไอ้คนอวดดี!"

หลิวเจิ้งเอี้ยวตัวหลบหมอนได้อย่างง่ายดาย เขาหลุดหัวเราะออกมาอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะเดินเปิดประตูออกจากห้องนอนไป ทิ้งให้องค์หญิงใหญ่นั่งหน้าดำหน้าแดงอยู่บนเตียง มือเรียวเอายกขึ้นมากุมหัวใจที่กำลังเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ

"หนอย... ฝาบ้านหนาหน้าทนจริงๆ!" นางบ่นพึมพำกับตัวเอง แต่ริมฝีปากอวบอิ่มกลับค่อยๆ คลี่ยิ้มบางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

ไม่นาน สาวใช้คนสนิทก้าวเท้าเข้ามาในห้องอย่างระมัดระวัง สายตามองผ่านหมอนที่หล่นกองอยู่บนพื้น พลางชำเลืองมององค์หญิงใหญ่ที่กำลังนั่งเหม่ออยู่บนตั่งนอน ใบหน้าของหมิงหลานยังคงมีรอยเลือดฝาดระเรื่อ และริมฝีปากอวบอิ่มนั้นก็บวมเจ่ออย่างเห็นได้ชัด

"องค์หญิงเพคะ..."

สาวใช้เอ่ยถามเสียงเบา

"เย็นนี้... จะให้ไปเรียกชายงามจากหอคณิกามาปรนนิบัติเหมือนเดิมหรือไม่เพคะ"

คำถามนั้นทำให้หมิงหลานชะงักไปชั่วครู่

‘ถ้าคืนนี้ท่านขนชายงามเข้าจวนมาร้องรำทำเพลงอีก ข้าจะไม่ใช่แค่เตือนเหมือนเมื่อวานแน่’

น้ำเสียงทุ้มต่ำและสายตาดุดันของหลิวเจิ้งพลันแล่นกลับเข้ามาในหัว ละอองความรู้สึกและสัมผัสอันจดจำได้ดีเมื่อคืนทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบ หมิงหลานเผลอยกนิ้วมือเรียวขึ้นมาแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ รสสัมผัสอันแสนเร่าร้อนและลึกซึ้งของเขายังคงตราตรึงประหนึ่งพึ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ สายตาคู่เฉียบคมที่จ้องมองนางอย่างตระกองกอดและครอบครองนั้น ทำเอาร่างกายของนางรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาอีกหน

ขู่ข้ารึ คิดว่าคนอย่างหมิงหลานจะยอมก้มหัวให้สามีตึงเครียดอย่างท่านงั้นหรือ

นางนั่งนิ่งคิดอยู่ครู่ใหญ่ต่อสู้กับความลังเลในจิตใจ ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก สะบัดใบหน้าส่ายหัวแรงๆ เพื่อไล่ความว้าวุ่นและความกลัวที่เริ่มก่อตัวออกไปจนหมดสิ้น

ยโสอย่างนาง... มีหรือจะยอมให้คำขู่ของบุรุษคนเดียวมาปั่นหัวจนเสียกิริยาหากนางยอมถอยตั้งแต่ตอนนี้ หลิวเจิ้งคงได้ใจและคิดว่านางยอมสยบอยู่ใต้โอวาทของเขาเป็นแน่

องค์หญิงใหญ่เชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มพยศท้าทายกลับคืนมาบนใบหน้าหวานอีกครั้ง

"เรียกมา!"

หมิงหลานเอ่ยเสียงหนักแน่น

"ไปพาพวกเขากลับมาที่เรือนเหมือนเดิม... เอาคนที่หน้าตาดีที่สุด ดนตรีไพเราะที่สุดมาด้วย"

"แต่... ท่านแม่ทัพ..."

สาวใช้ทำสีหน้าลำบากใจ

"แม่ทัพแล้วอย่างไร"

หมิงหลานแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย "จวนนี้เป็นของข้า ข้าเป็นถึงองค์หญิงใหญ่! คนอย่างข้าไม่มีทางกลัวคำขู่ไร้สาระของสุนัขเฝ้าบ้านอย่างเขาหรอก"

หลิวเจิ้ง... อยากรู้นักว่าคืนนี้ท่านจะทำอะไรข้าได้อีก นางคิดในใจอย่างไม่เกรงกลัว พร้อมกับหัวใจที่แอบเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก