ตอนที่ 4

ยามค่ำคืนโคจรมาถึงอีกครั้ง เสียงพิณหวานพลิ้วพริ้วไหวและเสียงหัวเราะสำราญใจขององค์หญิงใหญ่ดังก้องไปทั่วจวนแม่ทัพอีกเช่นเคย กลิ่นสุราเลิศรสคละคลุ้งตัดกับแสงไฟวูบวาบจากโคมแดง หมิงหลานเอนกายบนตั่งนุ่ม เสื้อผ้าแพรพรรณเลื่อนหลุดโชว์ลาดไหล่ผ่องอย่างตั้งใจ โดยมีชายงามสองคนคอยคุกเข่าป้อนสุราและพัดวีอยู่ข้างกาย

ทว่า... สายตาของนางกลับคอยปรายมองไปที่ประตูเรือนอยู่ตลอดเวลา

กระทั่งร่างสูงใหญ่ของ หลิวเจิ้ง ในชุดขุนนางเต็มยศเดินกลับเข้ามาในจวน เขากวาดสายตามองความครึกครื้นตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยความเกรี้ยวกราดหรืออารมณ์สติหลุดอย่างที่นางคาดหวังไว้ หลิวเจิ้งรู้อยู่แก่ใจว่าคนพยศอย่างหมิงหลานไม่มีทางยอมฟังคำขู่ของใครง่ายๆ หากนางสยบยอมง่ายดายปานนั้น ฮ่องเต้คงไม่ต้องปวดเศียรเวียนเกล้าจนต้องโยนแม่นกขมิ้นตัวนี้มาให้เขาดัดนิสัย

แทนที่จะโวยวายหรืออาละวาดตามที่ขู่ไว้ หลิวเจิ้งกลับทำเพียงปรายสายตามองนางครู่หนึ่งด้วยแววตาพราวระยับ ก่อนจะเดินผ่านหน้าเรือนไปอย่างผ่อนคลาย

หมิงหลานเห็นดังนั้นก็รู้สึกเหมือนโดนสบประมาท นางคว้าจอกสุราขึ้นมา ดื่มลงคอรวดเดียวแล้วเอ่ยเสียงดังท้าทาย

"แม่ทัพหลิว! ขานรับข้าหน่อยสิ! คืนนี้ข้าจัดงานเลี้ยงใหญ่โตเชิญชายงามมาปรนนิบัติเต็มเรือน ไม่คิดจะเข้ามาจิบสุราสักจอก หรือลงมาร่วมสนุกกับ 'บรรดาชายงาม' ของข้าหน่อยหรือ"

หลิวเจิ้งชะงักเท้า เขาค่อยๆ หันกลับมา ประสานมือไว้ด้านหลังแล้วยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น

"กระหม่อมเห็นองค์หญิงกำลังเสพสุขอย่างสำราญใจ จึงไม่อยากเข้าไปทำลายบรรยากาศพะย่ะค่ะ"

หลิวเจิ้งเอ่ยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่สายตากลับจ้องมองริมฝีปากอวบอิ่มที่เริ่มบวมนิดๆ ของนาง

"อีกอย่าง... ดูเหมือน 'ริมฝีปาก' ขององค์หญิงจะยังไม่หายบวมดีจากเมื่อคืน หากต้องดื่มสุราหนักอีก คืนนี้อาจจะ 'ระบม' จนร้องครางไม่ออกเอานะพะย่ะค่ะ"

"หลิวเจิ้ง!"

หมิงหลานหน้าแดงพรวดขึ้นมาทันที นางลุกขึ้นยืนชี้หน้าเขาอย่างลืมตัว "ปากเสีย! เมื่อคืนข้าแค่เมา! แล้วข้าก็บอกแล้วไงว่าฝีมือท่านมันไร้รสชาติ วันนี้ข้าเลยต้องหาคนมาช่วยแก้ล้างตาไงเล่า!"

"งั้นหรือพะย่ะค่ะ?"

หลิวเจิ้งก้าวขยับเข้ามาใกล้ประตูโถงเพียงก้าวเดียว กลิ่นอายกดดันอันดุดันของแม่ทัพทหารผายออกมาจนบรรดาชายงามข้างกายหมิงหลานต่างนั่งตัวเกร็ง ตัวสั่นเป็นลูกนก

"แต่เท่าที่กระหม่อมมองดู ชายงามหน้าขาวพวกนี้... ร่างกายบางราวกับกิ่งไม้แห้ง แค่แรงจะอุ้มองค์หญิงขึ้นเตียงคงยังไม่มี นับประสาอะไรจะทำให้ท่าน 'อิ่มเอม' ได้เหมือนที่กระหม่อมทำเมื่อคืน"

"ท่าน... ไอ้คนอวดดี!"

หมิงหลานแค่นหัวเราะท้าทาย ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขา

"ทำไมหรือท่านกลัวว่าชายงามพวกนี้จะทำได้ดีกว่าท่านกันล่ะ แม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกรเกิดปอดกระแหก ไม่กล้าลงสนามแข่งรึ"

หลิวเจิ้งสบสายตากลมโตที่วาวโรจน์ด้วยไฟโทสะของนาง เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะต่ำๆ ในลำคอ แล้วโน้มตัวลงมาประชิดใบหูของนางกระซิบด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าทว่าอันตราย

"กระหม่อมไม่ได้กลัวแข่ง... แต่กระหม่อมกำลังรอให้องค์หญิง 'เล่นสนุก' ให้พอใจก่อนต่างหาก"

หลิวเจิ้งปรายสายตามองชายงามที่คุกเข่าอยู่บนพื้นวูบหนึ่ง

"เพราะไร้ประโยชน์ที่จะลงไปปะปนกับคนที่ท่านใช้เป็นแค่ 'เครื่องมือประชดข้า' ...ดื่มสุราไปเถิดองค์หญิง ร้องรำทำเพลงให้เต็มที่... เพราะเมื่อไรที่ชายงามพวกนี้กลับไป และเหล่านกน้อยบินออกจากจวนจนหมด..."

หลิวเจิ้งใช้นิ้วแกร่งเชิดคางนางขึ้นเบาๆ สบตาฉ่ำปรือด้วยอารมณ์พยศของนาง

"...เมื่อนั้น ข้าจะทบต้นทบดอกบัญชีของเมื่อคืนและคืนนี้ ให้องค์หญิงได้ 'ล้างตา' จนลุกออกจากเตียงไม่ไหวเลยทีเดียว"

หลิวเจิ้งปล่อยมือแล้วยักคิ้วให้ ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปยังห้องทำงานอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้องค์หญิงใหญ่นั่งกำหมัดแน่น หัวใจเต้นแรงระส่ำด้วยความโมโหผสมผสานกับความว้าวุ่นในอกที่ยากจะอธิบาย

แม้ปากจะบอกว่าไม่เกรงกลัวอำนาจสวามี แต่เมื่อแววตาดุดันและคำขู่ ‘ทบต้นทบดอก’ ของหลิวเจิ้งวนเวียนอยู่ในหัว สายตาของหมิงหลานที่มองบรรดาชายงามตรงหน้าก็เริ่มกวนใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น พลันรู้สึกว่าจริตกิริยาของหนุ่มหน้าขาวพวกนี้ช่างดูน่าเบื่อหน่ายและไร้รสชาติเมื่อเทียบกับความดิบป่าเถื่อนทว่าลึกซึ้งของแม่ทัพหนุ่ม

"ออกไปให้หมด! คืนนี้ข้าหมดอารมณ์แล้ว!"

องค์หญิงใหญ่โบกมือไล่ตะเพิดชายงามทุกคนออกจากจวนอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาเหล่าชายงามต่างลนลานเก็บเครื่องดนตรีแล้วคลานหนีออกไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเรือนพักกลับมาเงียบสงบ หมิงหลานก็รีบก้าวตรงไปยังห้องแต่งตัว นางปลดอาภรณ์ชั้นนอกออก เหลือเพียงเสื้อแพรเนื้อบางเบาพลิ้วไหวสีแดงสุกงอม สายรัดอกผูกไว้หลวมๆ เผยให้เห็นเนินอกผุดผ่องและลาดไหล่เนียนเปลือยเปล่า จัดแจงเรือนร่างให้อยู่ในสภาพที่ดู 'ยั่วยวน' และเย้ายวนใจที่สุด ก่อนจะก้าวฉับๆ ตรงไปยังห้องหอ

ภายในห้องนอน ไฟจากโคมเทียนส่องสว่างโชติช่วง หลิวเจิ้งนั่งสงบนิ่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือ พลิกม้วนตำราพิชัยสงครามในมือด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับไม่รับรู้ถึงการมาเยือนของนาง

หมิงหลานยกมือขึ้นเท้าเอว แสร้งทำสีหน้าหงุดหงิดตึงเครียด เดินตรงเข้าไปกระทืบเท้าเบาๆ ข้างโต๊ะหนังสือของเขา

"หลิวเจิ้ง! ทั้งหมดเป็นเพราะท่านคนเดียวเลย!"

หมิงหลานตวาดแหวใส่ ชี้หน้าด่าทอเขาอย่างไม่จริงจังนัก

"เพราะสายตาน่ากลัวกับบรรยากาศเหมือนลานประหารของท่าน ทำเอาชายงามของข้าอกสั่นขวัญผวาจนหนีกลับไปหมด! หมดกัน... ความสุนทรีย์ยามค่ำคืนของข้า!"

หลิวเจิ้งปรายสายตาขึ้นมองเรือนร่างสีกุหลาบใต้เสื้อผ้าบางเบาของนางวูบหนึ่ง แววตาฉายร่องรอยความพึงพอใจสายหนึ่งก่อนจะเลิกคิ้วถามเสียงเรียบ

"กระหม่อมยังไม่ได้เอ่ยปากไล่สักคำ ชายงามพวกนั้นจิตใจเสาะแอกว่าที่คิด จะโทษกระหม่อมได้อย่างไรพะย่ะค่ะ"

"ช่างเถอะ! ข้าทั้งเมาทั้งง่วง ไม่อยากเสวนาเสแสร้งกับท่านแล้ว!"

หมิงหลานสะบัดหน้าใส่ ส่งเสียงเหอะในลำคอแล้วเดินยวนย่างไปที่เตียงนอนกว้างใหญ่ นางขึ้นไปเอนกายทอดตัวลงบนตั่งนุ่ม ตะแคงข้างขนานไปกับผ้านวม ปล่อยให้ชายเสื้อแพรเลื่อนไถลเผยต้นขาเรียวขาวเนียนสวย มือเรียวหยิบตำราประโลมโลกขึ้นมาถืออ่านในท่าทางที่ตั้งใจยั่วยวนสายตาของคนที่นั่งอยู่โต๊ะหนังสืออย่างที่สุด

ใบหน้าหวานอาจดูถือดีและวางท่า แต่ในอกกลับเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ...

หมิงหลานไม่อาจปฏิเสธความจริงที่ซ่อนอยู่ในลึกๆ ได้เลยสักนิด ว่าสัมผัสอันเร่าร้อน นุ่มนวล และดุดันของเขาเมื่อคืนนี้ ได้ฝังลึกเข้าไปในความทรงจำของนางเสียแล้ว ร่างกายของนางจดจำความวาบหวามนั้นได้ดี จนบัดนี้... นางกลับเป็นฝ่ายถวิลหาและอยากสัมผัสจากสามีบ้าอำนาจคนนี้อีกสักครั้ง

นางปรายสายตามองผ่านขอบตำรา ไปยังบุรุษหลังโต๊ะหนังสือ เพื่อดูว่าเขาจะทน 'ท่าทางยั่วยวน' นี้ได้นานสักแค่ไหน

หลิวเจิ้งวางม้วนตำราในมือลงบนโต๊ะไม้กังวานเบาๆ สายตาคมกริบละจากตัวอักษรเปลี่ยนมาจ้องมองเรือนร่างสีกุหลาบบนเตียงกว้าง แสงเทียนสลัวตกกระทบผิวเนียนผ่องที่โผล่พ้นชายเสื้อแพรบางเบา ท่าทางแสร้งทำเป็นอ่านหนังสือทว่าปรายสายตามองมาอย่างพยศนั้น มีหรือที่แม่ทัพผู้ผ่านศึกสงครามมานับครั้งไม่ถ้วนจะไม่รู้เท่าทัน

เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าอย่างเงียบเชียบและหนักแน่นตรงไปยังเตียงนอน รังสีความดุดันและอำนาจคุมคามอันเป็นเอกลักษณ์ของเขากระจายไปทั่วห้องจนหมิงหลานต้องละสายตาจากตำรา หายใจสะดุดกึกเมื่อร่างสูงใหญ่ของเขาทอดเงาทับลงมาบนตัวนาง

"อ่านตำราจบหน้าแล้วหรือองค์หญิง" หลิวเจิ้งเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ เขายื่นมือหนาไปหยิบตำราออกจากมือเรียวของนางแล้วโยนทิ้งไปข้างเตียงอย่างไม่แยแส

"หลิวเจิ้ง... ท่านจะทำอะไร..."

หมิงหลานแสร้งเอ่ยเสียงแข็ง แต่ลมหายใจกลับเริ่มกระเส่าเมื่อเขาโน้มกายลงมา คร่อมทับร่างบางไว้ในอ้อมแขน

"ชายงามหนีกลับไปหมดแล้ว และท่านก็บ่นว่าเมาแล้วง่วง..."

หลิวเจิ้งยกยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย นิ้วแกร่งลากไล้จากกรอบหน้าหวาน ลงมาตามลำคอระหง และใช้นิ้วสะกิดสายรัดอกที่ผูกไว้หลวมๆ จนปมผ้าหลุดออก เผยปทุมถันคู่งาม ชูช่อสีกุหลาบสดใสท้าทายสายตา

"เช่นนั้น... ก็เป็นหน้าที่ของกระหม่อมที่ต้อง 'ปรนนิบัติ' ส่งองค์หญิงเข้าสู่ห้วงนิทราไม่ใช่หรือพะย่ะค่ะ"

พูดจบ หลิวเจิ้งก็โน้มลงประทับจุมพิตอย่างลึกซึ้ง ริมฝีปากหนาบดเบียดเข้าหากันอย่างนุ่มนวลทว่าหนักแน่น ลิ้นร้อนแทรกซึมสอดลึก ตักตักความหวานจากปากอวบอิ่มที่เริ่มเผยอออกรับอย่างเต็มใจ หมิงหลานส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ สัมผัสอบอุ่นและเร่าร้อนของเขาปลุกเปลวไฟเสน่หาในกายของนางให้ปะทุขึ้นอย่างรวดเร็ว มือเรียวเปลี่ยนจากดันแผ่นอกแกร่งมาเป็นเลื่อนขึ้นไปโอบรัดรอบคอหนา สอดนิ้วมือเข้ากับเรือนผมของเขา จูบตอบรับอย่างพยศและถวิลหาไม่แพ้กัน

หลิวเจิ้งละจุมพิตลงมาซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มแผ่วเบาให้เกิดรอยรักสีกุหลาบปักตราความเป็นเจ้าของ ขณะที่ฝ่ามือหนาก็ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนและสะโพกผาย นวดเฟ้นเฟ้นย่างละเมียดละไม ความนุ่มนวลผสมผสานความดุดันทำให้หมิงหลานสั่นสะท้าน แอ่นอกรับสัมผัสจากจมูกและริมฝีปากของเขาที่เคลื่อนต่ำลงมาหยอกเย้ากับยอดอกงาม ลิ้นร้อนระเลียดชิมระลอกแล้วระลอกเล่าจนนางต้องแหงนคอเกร็ง ตัวเบียดเข้าหาเขาอย่างลืมตัว

"อื้อ... หลิวเจิ้ง..."

องค์หญิงใหญ่ร้องเรียกชื่อสวามีเสียงหวานพร่า สติสัมปชัญญะและฤทธิ์สุราที่เหลืออยู่หลอมละลายกลายเป็นความปรารถนาอันเปี่ยมล้น หลิวเจิ้งถอดอาภรณ์ของตนเองและปลดเสื้อผ้าบางเบาชิ้นสุดท้ายบนกายของนางออก ทอดสายตามองเรือนร่างเปลือยเปล่าอันงดงามใต้แสงเทียนด้วยความลุ่มหลง

เขาแทรกกายลงระหว่างขาเรียวสวย ค่อยๆ ประคองสะโพกของนางขึ้นเล็กน้อย แล้วนำพากายแกร่งสอดประสานรวมเป็นหนึ่งเดียวกับนางอย่างเชื่องช้าทว่าลึกซึ้ง ความแน่นตึงและอุ่นร้อนทำให้หมิงหลานต้องสูดหายใจลึก นิ้วมือจิกลงบนกล้ามเนื้อแขนของเขาไว้แน่น

"มองข้า... หมิงหลาน"

หลิวเจิ้งกระซิบสั่งเสียงต่ำ สบสายตากลมโตที่ฉ่ำปรือด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเสน่หา

หลิวเจิ้งเริ่มขยับจังหวะจากเชื่องช้าเนิบนาบ เป็นความหนักแน่นและสม่ำเสมอ ความอบอุ่นผ่าวซาบซ่านแผ่ขยายไปทั่วเรือนร่าง ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความทะนุถนอมทว่าทรงพลัง ปลายสัมผัสครูดโดนจุดอ่อนไหวภายในจนหมิงหลานต้องส่งเสียงครางหวานแหลม ขาสวยเกี่ยวกระชับเอวสอบของเขาไว้แน่น ไม่เปิดโอกาสให้เขาถอนกายออกห่าง

"อ๊ะ... อื้อ! เบา... เบาหน่อย..."

"เมื่อครู่ยังประชดข้าอยู่เลยมิใช่หรือองค์หญิง"

หลิวเจิ้งหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แต่กลับกดเน้นจังหวะลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ โน้มลงมาจูบซับเหงื่อบนหน้าผากเนียน ละเลียดชิมความหวานจากแก้มและริมฝีปากบวมเจ่อของนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"บอกข้ามา... ว่าใครคือคนเดียวที่ทำให้ท่านรู้สึกเช่นนี้"

หมิงหลานสติพร่ามัว สายตาจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความหลงใหลของสวามี ความพยศที่เคยมีพังทลายลงสิ้น เหลือเพียงความซื่อสัตย์ต่อหัวใจตนเอง นางแอ่นสะโพกรอบรับจังหวะอันเร่าร้อนของเขาอย่างสมยอม

"ท่าน... หลิวเจิ้ง... เป็นท่านคนเดียว..."

คำตอบหวานหูทำให้หลิวเจิ้งวาวตาฉายแววพึงใจ เขาโอบรัดเอวบางไว้แน่นขึ้น เร่งจังหวะเสน่หาโหมกระหน่ำอย่างละเมียดละไม นำพาทั้งคู่ลอยทะยานขึ้นสู่ยอดคลื่นแห่งความปรารถนา หมิงหลานส่งเสียงร้องครางเกร็งสะท้านไปทั้งร่าง ร่างกายตึงกระตุกโอบรับความอบอุ่นผ่าวที่พุ่งพ่านเติมเต็มเข้ามาภายในกายอย่างลึกซึ้ง

ผ้าม่านตั่งเตียงค่อยๆ พริ้วไหวสงบลง พร้อมกับเสียงหายใจหอบกระเส่าของคนทั้งสอง หลิวเจิ้งยังคงกกตระกองกอดร่างบางไว้ในอ้อมแขนแนบแน่น จูบขมับและดวงตาฉ่ำปรือของนางอย่างอ่อนโยน ลูบไล้แผ่นหลังเนียนเพื่อปลอบประโลม ขณะที่องค์หญิงใหญ่ซบหน้าลงกับอกแกร่ง หลับตาลงเข้าสู่ห้วงนิทราในอ้อมกอดของสวามีบ้าอำนาจที่นางไม่อาจปฏิเสธหัวใจตนเองได้อีกต่อไป