ตอนที่ 5

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านร่องม่านตั่งเตียงกระทบใบหน้าหวาน หมิงหลานค่อยๆ ปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก ร่างกายรู้สึกระบมบอบช้ำ แต่ความอบอุ่นแผ่ซ่านจากอ้อมกอดแกร่งที่โอบรัดเอวนางไว้แน่นกลับเด่นชัดยิ่งกว่าสิ่งใด

พอนางเอี้ยวหน้ากลับไปมอง ก็พบกับใบหน้าหล่อเหลาของหลิวเจิ้งที่กำลังจ้องมองนางอยู่ก่อนแล้ว สายตาคมกริบฉายแววพราวระยับ พร้อมรอยยิ้มมุมปากอันน่าหมั่นไส้

"ตื่นแล้วหรือ... องค์หญิงใหญ่ผู้ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร"

หลิวเจิ้งกระซิบเสียงทุ้มต่ำข้างหู "กระหม่อมจำได้ว่าเมื่อคืน มีคนสารภาพกับข้าเองว่า 'ท่านคนเดียว...' "

"หลิวเจิ้ง! หุบปากเน่าๆ ของท่านเดี๋ยวนี้!"

หมิงหลานหน้าแดงพรวดขึ้นมาถึงใบหู นางรีบยกมือขึ้นปิดปากเขาไว้แน่น ดิ้นรนจะขยับตัวหนี แต่อ้อมแขนแกร่งกลับยิ่งบีบกระชับร่างบางเข้ามาแนบชิดอก

"ทำไมหรือพะย่ะค่ะ?"

หลิวเจิ้งจูบลงบนฝ่ามือเรียวที่ปิดปากเขาอยู่เบาๆ ก่อนจะดึงมือบางออก "ตอนอยู่บนเตียงเมื่อคืน ท่านยังร้องเรียกชื่อข้าเสียงหวานซาบซ่านอยู่เลยแท้ๆ พอลุกขึ้นมาได้ก็กลับทำเป็นจำความไม่ได้เสียแล้วรึ"

"นั่นเพราะข้าเมา!"

หมิงหลานเชิดหน้าขึ้น ถลึงตาใส่สวามีอย่างไม่ยอมแพ้ ทั้งที่หัวใจในอกเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ

"สุราเมื่อคืนฤทธิ์แรงนัก ข้าแทบไม่มีสติ พูดจาเพ้อเจ้อไปตามอารมณ์ชั่ววูบต่างหาก ท่านอย่าได้ลำพองตนคิดไปเองเชียว!"

"เมาสุราอย่างนั้นหรือ"

หลิวเจิ้งเลิกคิ้ว ยักคิ้วให้ยโส

"แต่สายตาขององค์หญิงเมื่อคืนนี้ ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด... ท่านมองข้าด้วยความเสน่หา และร่างกายของท่านก็ตอบรับสัมผัสของข้าอย่างซื่อสัตย์ยิ่งกว่าปากแข็งๆ ของท่านเสียอีก"

"ท่านมันคนอวดดี คิดเข้าข้างตัวเอง"

หมิงหลานแค่นหัวเราะกลบเกลื่อนความเก้อเขิน นางใช้มือดันอกแกร่งเต็มแรง

"ข้าบอกว่าเมาก็คือเมา! ฝีมือของท่านเมื่อคืน... ก็แค่งั้นๆ พอใช้แก้ขัดเวลาไม่มีชายงามได้เท่านั้นแหละ อย่าคิดว่าทำแค่นี้แล้วจะทำให้องค์หญิงอย่างข้าสยบอยู่ใต้เท้าท่านได้!"

หลิวเจิ้งมองใบหน้าหวานที่ขึ้นสีระเรื่อและปากอวบอิ่มที่เอื้อนเอ่ยคำโกหกคำโต เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะหลุดหัวเราะต่ำๆ ในลำคอ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

"ปากแข็งได้ดีพะย่ะค่ะ... สมกับเป็นองค์หญิงใหญ่"

หลิวเจิ้งพลิกตัวขึ้นมาคร่อมทับร่างบางไว้ครึ่งหนึ่ง โน้มหน้าลงมาจนปลายจมูกรั้นของนางชิดกับจมูกของเขา

"ในเมื่อท่านบอกว่าฝีมือข้า 'แค่งั้นๆ' และคำพูดเมื่อคืนเป็นเพราะ 'เมาสุรา'... เช่นนั้นเช้าวันนี้ที่ท่านสร่างเมาดีแล้ว ให้กระหม่อมปรนนิบัติท่านอีกสักรอบดีหรือไม่ ดูสิว่ายามไร้ฤทธิ์สุรา... ปากแข็งๆ ของท่าน จะยังกล้าปฏิเสธข้าอยู่อีกหรือไม่"

"หลิวเจิ้ง! ไอ้คนบ้าอำนาจ! ปล่อยข้านะ!"

หมิงหลานเบิ่งตาโต ร้องเสียงหลงเมื่อมือหนาเริ่มลูบไล้เข้าที่เอวคอดของนางอีกครั้ง ความร้อนผ่าวและจังหวะหัวใจที่เต้นตึกตักฟ้องชัดว่านางกำลังหวั่นไหวอย่างหนักกับบทลงโทษยามเช้าของเขา

หมิงหลานอาศัยจังหวะที่หลิวเจิ้งคลายแรงบีบที่ข้อมือเล็กลงเพียงชั่วครู่ ผลักแผ่นอกแกร่งออกสุดแรงแล้วลนลานคว้าเสื้อผืนยาวมากระโจมอก รวบชายผ้าไว้แน่นแล้วรีบก้าวลงจากเตียง วิ่งตรงไปยังห้องแต่งตัวฝั่งตรงข้ามอย่างไม่คิดชีวิต

"หลิวเจิ้ง! คนลามก! วันนี้ข้าจะไม่คุยกับท่านอีกแล้ว!"

เสียงหวานตวาดแหวตามหลังมา ก่อนเสียงประตูไม้จะถูกปิดลงดัง

ปัง!

หลิวเจิ้งไม่ได้ก้าวตามไป เขาลุกขึ้นนั่งบนตั่งเตียง ผูกสายรัดเอวหลวมๆ พลางทอดสายตามองตามแผ่นหลังเนียนและขาเรียวยาวที่วิ่งวุ่นหนีเขาไปอย่างขำขัน

สายตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความตึงเครียดและเย็นชา ยามนี้กลับทอดมองประตูห้องที่เพิ่งปิดลงด้วยแววตาพราวระยับ อบอุ่น และลุ่มหลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ริมฝีปากหยักได้รูปคลี่ยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี

ยโส ปากแข็ง พยศ และไม่ยอมสยบให้ใครง่ายๆ ...

แม่ทัพใหญ่ผู้ผ่านศึกสงครามและควาญหาชัยชนะมานับไม่ถ้วนอย่างเขา ในที่สุดก็ต้องยอมรับกับตัวเองในเช้านี้ ว่าเขาได้ตกหลุมรักองค์หญิงตัวแสบผู้นี้เข้าให้แล้วจริงๆ ... รักในความพยศและแววตาท้าทายที่ทำให้หัวใจอันตายด้านของเขาเต้นระส่ำได้ทุกครั้งที่ได้มียั่วเย้ากัน

แม้อารมณ์วาบหวามยามเช้าจะยังคงหลงเหลืออยู่ แต่คนปากแข็งและถือดีอย่างหมิงหลานมีหรือจะยอมเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ นางนั่งหน้าดำหน้าแดงอยู่หน้ากระจกเงา ขณะให้สาวใช้ช่วยแต่งตัว ชายงามก็ใช้ไม่ได้ ผลงานบนเตียงก็สู้เขาไม่ได้... เช่นนั้นนางก็ต้องหาแผนการใหม่มาปราบความยโสของสวามีบ้าอำนาจคนนี้ให้จงได้

"องค์หญิงเพคะ... ยามเหม่าท่านแม่ทัพต้องนำเหล่าทหารฝึกซ้อมแม่ไม้มวยจีนและฟันดาบที่ลานฝึกในจวนเพคะ"

สาวใช้คนสนิทเอ่ยรายงานเสียงเบาอย่างรู้ใจ

ดวงตากลมโตของหมิงหลานพลันประกายวาววับ...

ลานฝึกทหารงั้นรึ

นั่นคือถิ่นของเขา และเป็นสถานที่ที่หลิวเจิ้งใช้วางอำนาจข่มขวัญผู้คน หากนางไปพังบรรยากาศอันตึงเครียดนั่นได้ สีหน้าเรียบตึงของเขาคงได้หลุดลุ่ยต่อหน้าลูกน้องนับร้อยแน่

ลานฝึกทหารอันกว้างใหญ่ยามเช้าอบอวลไปด้วยกลิ่นฝุ่นควันและเสียงตวาดสั่งการของเหล่าครูฝึก เสียงเท้ากระแทกพื้นของเหล่าทหารฉกรรจ์ในชุดซ้อมสอดประสานกันอย่างเคร่งครัด ทว่าบรรยากาศอันดุดันและทรงเกียรติเหล่านั้น กลับถูกพังทลายลงในพริบตาเมื่อขบวนขององค์หญิงใหญ่ก้าวเข้ามา

"ตึงๆๆ โป๊งๆๆ ฉิ่ง!"

เสียงจังหวะดนตรีแหลมสูง คึกคัก และเอะอะโวยวายจากกลอง พิณ ฉิ่ง และฉาบ ดังก้องกังวานไปทั่วลานฝึก ทำเอาบรรดาทหารที่กำลังกวัดแกว่งดาบถึงกับสะดุดกึก ชายฉกรรจ์นับร้อยหันไปมองเป็นตาเดียว

หมิงหลานในชุดแพรพรรณสีชมพูอมส้ม ปักดิ้นทองหรูหรา รวบผมครึ่งหัวประดับปิ่นหยกส่องประกายยวนย่างเข้ามาอย่างสง่างาม ด้านหลังของนางคือนางกำนัลและนักดนตรีเกือบสิบคนที่หอบเครื่องประโคมมาตั้งวงอยู่ข้างลานฝึก ไม่เพียงเท่านั้น นางยังสั่งให้ทหารรับใช้ยกตั่งนอนนุ่มขนาดใหญ่มาวางไว้ใต้ร่มไม้ริมลาน เพื่อให้นางได้นอนเอนกายจิบชา ฟังดนตรีอย่างสบายอารมณ์

หลิวเจิ้งในชุดเกราะสำหรับฝึกซ้อมยืนกุมด้ามดาบไม้แน่น คิ้วเข้มกระตุกกึก เขาค่อยๆ หมุนตัวหันกลับมามององค์หญิงตัวดีด้วยสายตาเย็นชา แต่แววตาลึกๆ กลับเต็มไปด้วยความขำขันและเอ็นดูในความพยศไม่เข้าเรื่องของนาง

หมิงหลานเอนกายลงบนตั่งนอน ถือพัดขนนกสะบัดโบกเบาๆ นางแสร้งกวาดสายตามองมัดกล้ามและแผ่นหลังชุ่มเหงื่อของบรรดาทหารฉกรรจ์ ก่อนจะตะโกนขึ้นเสียงดังปนหัวเราะ

"รองแม่ทัพหวัง! หมัดของท่านทรงพลังยิ่งนัก! แขนขาก็แน่นหนาสมเป็นชายชาติทหาร คืนนี้สนใจมานั่งดื่มสุราฟังพิณที่เรือนของข้าหรือไม่"

นายทหารผู้นั้นถึงกับตัวเกร็ง ดาบไม้ในมือเกือบหลุดร่วง เขารีบทรุดเข่าลงกับพื้นคุกเข่าก้มหน้าแทบติดดิน เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายคาวเลือดและไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างของแม่ทัพใหญ่หลิวเจิ้ง

หลิวเจิ้งยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้เหล่าทหารแยกย้ายไปฝึกต่อ ก่อนจะเดินถือดาบไม้ตรงเข้ามาหาองค์หญิงใหญ่ด้วยจังหวะหนักแน่น ทุกก้าวเดินเต็มไปด้วยอำนาจคุมคามที่ทำให้นางกำนัลข้างกายหมิงหลานเริ่มตัวสั่น

"องค์หญิง..."

หลิวเจิ้งหยุดยืนตรงหน้าตั่งนอน หลุบสายตามองหญิงสาวที่กำลังยักคิ้วยั่วโทสะเขา

"ลานฝึกทหารเป็นสถานที่เคร่งครัดและมีระเบียบวินัย ท่านขนวงดนตรีและขบวนนางรำมาเอะอะโวยวายเช่นนี้ เหมาะสมแล้วหรือพะย่ะค่ะ"

"เหมาะสมสิ!"

หมิงหลานเชิดหน้า ตอบกลับด้วยน้ำเสียงจองหอง

"จวนนี้เป็นจวนแม่ทัพที่เสด็จพี่มอบให้ข้า ลานฝึกนี้ก็ตั้งอยู่ในจวนของข้า! ข้าเห็นเหล่าทหารทำงานเหน็ดเหนื่อย เลยอยากมาสร้างความสุนทรีย์ให้... ทำไมหรือ? แม่ทัพหลิวกลัวว่าลูกน้องจะปันใจ มาชอบองค์หญิงที่ใจดีและรู้ความอย่างข้า มากกว่าสุนัขหน้าตึงอย่างท่านหรือไร?"

หลิวเจิ้งจ้องมองใบหน้าหวานที่ขึ้นสีระเรื่ออย่างดื้อรั้น เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะหลุดหัวเราะต่ำๆ ในลำคอ วางดาบไม้ลงข้างตั่ง แล้วโน้มกายลงมาใช้มือสองข้างเท้าขอบตั่งนอนไว้ กักตัวหมิงหลานไว้ตรงกลางจนลมหายใจร้อนผ่าวของเขาแทบจะรดรินบนแก้มเนียน

"กระหม่อมไม่ได้กลัวลูกน้องปันใจ..." หลิวเจิ้งกระซิบเสียงต่ำ ให้ยินเพียงแค่สองคน

"แต่หากองค์หญิงชอบทหารที่ 'มัดกล้ามแน่น' และ 'ทรงพลัง' ถึงเพียงนั้น... เหตุใดไม่ลองมาซ้อมฟันดาบตัวต่อตัวกับกระหม่อมในห้องหอดูเล่า"

หมิงหลานชะงักกึก พัดขนนกในมือค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ

"ข้ารับรองว่า... มัดกล้ามและความดุดันของข้า จะทำให้ท่าน 'ผ่อนคลาย' และ 'ร้องคราง' ได้มากกว่าเสียงดนตรีพวกนี้ร้อยเท่า"

หลิวเจิ้งยิ้มมุมปาก นัยน์ตาพราวระยับไปด้วยความหยอกเย้า

"หรือว่าองค์หญิง... กลัวจะแพ้พ่ายจนลุกออกจากเตียงไม่ไหวเหมือนเมื่อคืนอีก?"

"หลิวเจิ้ง! ไอ้คนไร้ยางอาย!"

หมิงหลานหน้าแดงจ้านไปถึงใบหู ร้องขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงบทเรียนอันเร่าร้อนบนเตียง นางยกพัดขนนกขึ้นมาฟาดอกแกร่งของเขาแก้เก้อ

"พูดจาลามกต่อหน้าลูกน้อง! ออกไปให้พ้นหน้าข้าเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

หลิวเจิ้งยืดตัวขึ้นเต็มความสูง หัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี เขายักคิ้วให้สวามีตัวแสบหนึ่งที ก่อนจะปรายสายตาไปมองวงดนตรีที่เริ่มเล่นผิดจังหวะเพราะความกลัว

"เล่นดนตรีต่อสิ..."

หลิวเจิ้งเอ่ยเสียงเรียบกับเหล่านักดนตรี "บรรเลงให้เต็มที่... เพราะคืนนี้ องค์หญิงของพวกเจ้าคงต้องใช้ 'พลังงาน' อีกเยอะทีเดียว!"

พูดจบ แม่ทัพหนุ่มก็หมุนตัวเดินกลับไปสั่งการฝึกทหารต่อด้วยท่าทางผ่อนคลาย ทิ้งให้องค์หญิงใหญ่นั่งกำหมัดแน่น ทุบตั่งนอนระบายความโมโหที่ทำอะไรเขาไม่ได้ แถมยังโดนต้อนจนมุมซ้ำแล้วซ้ำเล่า