ตอนที่ 6

แสงเทียนยามค่ำคืนในห้องหอส่องสว่างทอแสงอบอุ่น หมิงหลานนั่งอยู่หน้ากระจกเงา จัดแจงเรือนร่างให้อยู่ในชุดเอี๊ยมตัวจิ๋วสีแดงสด ปิดปังเพียงเนินอกผุดผ่องและช่วงเอวคอดกิ่ว ทับด้วยเสื้อแพรเนื้อบางเบาชนิดที่เห็นไปถึงไหนต่อไหน

นางยกยิ้มพึงใจกับผลงานตรงหน้า... คืนนี้นางจะเปลี่ยนแผน ในเมื่อเอาชนะด้วยแรงหรือคำขู่ไม่ได้ นางก็จะใช้มารยาเสน่หา ล่อลวงให้แม่ทัพผู้ถือดีคนนี้หลงใหล จนต้องเป็นฝ่ายสติแตก ร้องขอความรักและความเมตตาจากนางเองให้จงได้

เสียงประตูเปิดออก หลิวเจิ้งก้าวเข้ามาในห้องนอนพร้อมชุดลำลอง สายตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างสีกุหลาบที่เอนกายยวนย่างอยู่บนตั่งเตียงเพียงวูบเดียว ทว่า... แทนที่เขาจะพุ่งเข้ามาหา หรือแสดงอาการกระสันอยากอย่างที่นางคาดหวัง เขากลับทำเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากเบาๆ ราวกับมองเห็นเด็กน้อยกำลังเล่นละครฉากใหญ่

"อากาศยามค่ำคืนค่อนข้างเย็น องค์หญิงแต่งกายสั้นขุดเช่นนี้ ระวังจะไม่สบายเอานะพะย่ะค่ะ"

หลิวเจิ้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ซึ่งความกระวนกระวาย

"กระหม่อมเหน็ดเหนื่อยจากการฝึกทหารมาทั้งวัน ขอตัวไปอาบน้ำก่อน"

พูดจบ แม่ทัพหนุ่มก็หมุนตัวเดินตรงไปยังสระอาบน้ำด้านหลังห้องนอนอย่างหน้าตาเฉย

"หลิวเจิ้ง! ไอ้..."

หมิงหลานอ้าปากค้าง กัดฟันแน่นด้วยความโมโหที่แผนการล้มเหลวไม่เป็นท่า ชายผู้นี้ทำจากหินหรืออย่างไร

เมื่อเห็นว่าเขาไม่เล่นด้วย อารมณ์อยากเอาชนะขององค์หญิงใหญ่ก็พุ่งสูงถึงขีดสุด นางสบถในลำคอเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเท้าตามลงไปยังห้องอาบน้ำด้านหลัง

เสียงน้ำในอ่างไม้ขนาดใหญ่เคลื่อนไหว หลิวเจิ้งเปลือยท่อนบน นั่งหลับตาผ่อนคลายอยู่ในอ่างอาบน้ำหอมกลิ่นสมุนไพร หมิงหลานยวนย่างเข้าไปช้าๆ ปลดเสื้อแพรชั้นนอกให้เลื่อนหลุดลงไปกองบนพื้น เหลือเพียงเอี๊ยมตัวบางที่เปียกชื้นเล็กน้อยจากละอองน้ำ นางค่อยๆ ก้าวขาเรียวยาวลงไปในอ่างน้ำ ร่างกายแนบชิดไปกับแผ่นอกแกร่งของเขาจากด้านหลัง

มือเรียวสวยลากไล้จากไหล่กว้าง ลงมาตามแผ่นอกที่มีมัดกล้ามแน่นตึง กระซิบเสียงหวานพร่าข้างหูเขา

"แม่ทัพหลิว... อ่างน้ำกว้างขวางถึงเพียงนี้ ให้ข้าช่วย 'ถูหลัง' และผ่อนคลายความเหน็ดเหนื่อยให้ท่านดีหรือไม่"

หลิวเจิ้งยังคงหลับตา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก เขารู้อยู่แล้วว่านางต้องตามลงมา แต่นิ่งเงียบปล่อยให้ฝ่ามือเรียวและเรือนร่างนุ่มนิ่มของนางเบียดเบียดบดเบียดกับแผ่นหลังของเขา

"องค์หญิงใหญ่ผู้สูงส่ง มาลงแรงถูหลังให้ทหารอย่างข้า... จะไม่เป็นการลดตัวเกินไปหรือพะย่ะค่ะ"

หลิวเจิ้งเอ่ยเย้า นัยน์ตาพราวระยับยามลืมตาขึ้นมองนางผ่านระลอกน้ำ

"ข้าเต็มใจ..."

หมิงหลานขยับกายมาด้านหน้า วาดขาเรียวขึ้นเกี่ยวเอวสอบของเขาไว้ในน้ำ ทรวงอกอวบอิ่มใต้ผ้าเอี๊ยมสีชาดเบียดชิดกับอกแกร่ง นางโน้มหน้าลงไปใกล้ ชายตาประดอยรอยยิ้มยั่วยวน

"แล้วท่านเล่า... ไม่คิดจะ 'ตอบแทน' ความหวังดีของข้าหน่อยหรือ"

หลิวเจิ้งมองใบหน้าหวานที่พยายามอ่อยเขาอย่างสุดกำลัง แต่เขากลับเลือกที่จะคว้าข้อมือเรียวของนางไว้ นิ่งเฉย ไม่ยอมรุกตอบตามเกมของนาง

"กระหม่อมเหนื่อยนักพะย่ะค่ะ... คงไม่มีแรงตอบแทนองค์หญิงหรอก คืนนี้พวกเราแค่อาบน้ำแล้วรีบนอนกันเถิด"

"ท่าน!"

หมิงหลานเบิ่งตาโต ความอดทนของนางพังทลายลงสิ้น ร่างกายที่ชิดใกล้สัมผัสอบอุ่นและมัดกล้ามเนื้อของเขากลางสายน้ำ บวกกับสายตารู้ทันและรอยยิ้มยโสของเขา มันกลับกลายเป็นตัวจุดประกายความต้องการในกายของนางเสียเอง

ความวาบหวามและสัมผัสลึกซึ้งเมื่อคืนแล่นกลับเข้ามาปั่นป่วนในสมอง ร่างกายของนางตึงเครียดและเรียกร้องสัมผัสจากเขาจนทนไม่ไหวอีกต่อไป

"หลิวเจิ้ง! ไอ้คนบ้า!"

หมิงหลานโน้มตัวลงไปซบหน้ากับซอกคอหอมกรุ่นของเขา เอ่ยเสียงพร่าระสั่นอย่างยอมแพ้

"ข้า... ข้าไม่เล่นแล้ว! ข้าต้องการท่าน... เดี๋ยวนี้"

คำสารภาพอันซื่อสัตย์จากปากอวบอิ่มทำให้หลิวเจิ้งหลุดหัวเราะต่ำๆ ในลำคอด้วยความพึงใจ แววตาที่เคยแกล้งทำเป็นเรียบเฉยพลันเปลี่ยนเป็นดุดันและวาวโรจน์ด้วยไฟเสน่หาในพริบตา

"ในเมื่อองค์หญิงเอ่ยปากขอเอง..." หลิวเจิ้งตระกองกอดเอวคอดของนางไว้แน่น ยก ร่างบางขึ้นให้ลอยเหนือผิวน้ำ

"เช่นนั้นกระหม่อมก็คงต้องตามใจท่านแล้ว!"

หลิวเจิ้งโน้มลงประทับจุมพิตอย่างเร่าร้อนรวดเร็ว ปากอวบอิ่มของหมิงหลานเปิดออกรับลิ้นหนาที่แทรกซึมสอดลึกอย่างโหยหา เสียงน้ำในอ่างกระฉอกสาดกระเซ็นตามจังหวะการเคลื่อนไหวอันหนักแน่นและละเมียดละไม หลิวเจิ้งปลดผ้าเอี๊ยมสีแดงที่เกะกะสายตาออก ทอดสายตามองเรือนร่างสีกุหลาบฉ่ำน้ำใต้แสงเทียนด้วยความลุ่มหลง

เขาประคองสะโพกงามของนางไว้มั่น นำพากายแกร่งสอดประสานเข้ากับความอบอุ่นภายในกายของนางในสายน้ำอุ่น สายน้ำช่วยลดแรงปะทะแต่กลับเพิ่มสัมผัสอันแนบชิดและลึกซึ้ง หมิงหลานส่งเสียงครางหวานพร่า แขนเรียวโอบรัดคอหนาไว้แน่น ขาสวยเกี่ยวกระชับเอวสอบของเขาตอบรับจังหวะที่โหมกระหน่ำอย่างสมยอมและถวิลหา

"อื้อ... หลิวเจิ้ง..."

"จำไว้... องค์หญิง"

หลิวเจิ้งกระซิบเสียงทุ้มต่ำข้างหูขณะเน้นย้ำจังหวะเสน่หาอันนุ่มนวลทว่าทรงพลัง

"ต่อให้ท่านจะใช้มารยาหมื่นเล่มเกวียน... คนเดียวที่จะสยบมันได้ ก็มีแค่ข้าเท่านั้น"

ความอบอุ่นผ่าวขยายไปทั่วเรือนร่าง สายน้ำสั่นสะเทือนตามจังหวะรักอันเร่าร้อนยาวนาน ทั้งคู่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกลางอ่างน้ำหอมกรุ่น ปล่อยให้อารมณ์เสน่หาและความพยศหลอมละลายกลายเป็นความรักอันลึกซึ้ง

หลิวเจิ้งอุ้มร่างบางที่เปียกปอนขึ้นมาจากอ่างน้ำ ชายหนุ่มใช้ผ้าผืนหนาซับหยดน้ำตามเรือนร่างผุดผ่องของหมิงหลานอย่างลวกๆ ก่อนจะพานางกลับมายังเตียงนอนกว้างใหญ่กลางห้องหอ ผ้านวมผืนหนาถูกสะบัดออก ร่างขององค์หญิงใหญ่ถูกวางลงบนตั่งนุ่มอย่างเบามือ ทว่าสายตาของแม่ทัพหนุ่มกลับเต็มไปด้วยความรุ่มร้อนและดุดันจนหมิงหลานรู้สึกวูบวาบไปทั้งสรรพางค์กาย

"หลิวเจิ้ง..."

หมิงหลานเอ่ยเรียกชื่อเขาเสียงพร่าเบา พยายามจะขยับกายถอยหนีตามสัญชาตญาณเมื่อเห็นแววตาอันตรายของสวามี

แต่มีหรือที่หลิวเจิ้งจะเปิดโอกาสให้นางหนีได้อีกเป็นครั้งที่สอง ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาทันที มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือเรียวทั้งสองข้างของนางขึ้นประสานไว้เหนือศีรษะ ตรึงร่างบางไว้กับตั่งนอนอย่างมั่นคง ก่อนจะกดจุมพิตบดเบียดริมฝีปากอวบอิ่มอย่างหนักแน่นและดุดัน รสสัมผัสครั้งนี้ไร้ซึ่งความเชื่องช้า ละเลียดชิมความหวานจากปากหวานอย่างโหยหาและเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนสอดลึกตักตักความฉ่ำหวานจนหมิงหลานส่งเสียงครางพร่าในลำคอ ร่างกายระทวยไร้เรื้อแรงต้านทาน

"เมื่อครู่ในน้ำเป็นเพียงแค่การโหมโรง..."

หลิวเจิ้งถอนจุมพิตออกเบาๆ กระซิบเสียงทุ้มต่ำดุดันอยู่ชิดใบหูที่ขึ้นสีระเรื่อ "ตอนนี้ถึงเวลาที่ข้าจะล้างแค้นองค์หญิงปากแข็งอย่างจริงจังเสียที"

พูดจบ หลิวเจิ้งก็เลื่อนริมฝีปากลงมาซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มเน้นย้ำสร้างรอยรักสีกุหลาบแจ่มชัดไปทั่วลำคอระหงและลาดไหล่เนียน ฝ่ามือใหญ่อีกข้างที่ว่างเว้นลากไล้ลงมาตามแผ่นอกอวบอิ่ม บีบเฟ้นนวดเฟ้นความนุ่มนิ่มอย่างหนักสลับเบา หยอกเย้ากับยอดอกชูช่อสีกุหลาบจนหมิงหลานต้องแหงนคอเกร็ง สะโพกงามบิดเกร็งด้วยความวาบหวามที่โถมกระหน่ำเข้าใส่

"อื้อ... หลิวเจิ้ง... เบาหน่อย..."

"ไม่พะย่ะค่ะ"

หลิวเจิ้งตอบกลับเสียงเรียบแต่หนักแน่น นัยน์ตาวาวโรจน์ไปด้วยไฟเสน่หา "ในเมื่อองค์หญิงปากแข็งนัก ข้าก็ต้องทำให้ร่างกายของท่านจำข้าให้แม่นยำยิ่งขึ้น"

หลิวเจิ้งปล่อยข้อมือบางให้เป็นอิสระ แล้วประคองสะโพกงามขึ้นสูง นำพากายแกร่งสอดประสานเข้าหาความอบอุ่นลึกซึ้งภายในกายของนางอย่างรวดเร็วและดุดัน จังหวะแรกที่สอดประสานทำเอาหมิงหลานเบิ่งตาโต สูดหายใจลึกด้วยความแน่นตึง เรียวนิ้วจิกลงบนกล้ามเนื้อแผ่นหลังแกร่งของเขาเพื่อระบายความสยิวซาบซ่านที่พุ่งสูงขึ้นทันที

แม่ทัพหนุ่มไม่ปล่อยให้นางได้พักหายใจ เขาเริ่มขยับขับเคลื่อนจังหวะรักอย่างหนักแน่น สม่ำเสมอ และทรงพลัง ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความดุดันของทหารผู้ชาญสนามศึก แรงอารมณ์เสน่หาโหมกระหน่ำจนเตียงไม้ส่งเสียงเอียดอาดเบาๆ หมิงหลานส่งเสียงร้องครางหวานแหลม ร่างกายเกร็งสะท้านไปตามจังหวะที่เขาเป็นผู้ควบคุม ขาสวยเกี่ยวกระชับเอวสอบของเขาไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ

"มองข้า... หมิงหลาน"

หลิวเจิ้งกระซิบสั่งเสียงเข้ม พร้อมกับกดเน้นจังหวะลึกซึ้งเข้าไปจนสุดความยาว "บอกข้ามา... ใครคือสามีของท่าน"

"ท่าน... อื้อ! หลิวเจิ้ง... ท่านคนเดียว..." หมิงหลานตอบเสียงพร่าระสั่น ดวงตากลมโตฉ่ำปรือไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเสน่หา หมดสิ้นซึ่งคราบองค์หญิงใหญ่ผู้พยศเหลือเพียงหญิงสาวที่ยอมสยบอยู่ใต้ร่างของเขาอย่างสมยอม

คำตอบนั้นยิ่งจุดประกายความเร่าร้อนในกายของหลิวเจิ้ง เขาโน้มตัวลงมารวบร่างบางเข้าสู่อ้อมกอด ประสานมือเรียวเข้ากับมือหนาของตนเอง เร่งจังหวะเสน่หาโหมกระหน่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า นำพาทั้งคู่ทะยานขึ้นสู่ยอดคลื่นแห่งความเสน่หาอันลึกล้ำ ความอบอุ่นผ่าวพุ่งพ่านเติมเต็มภายในกายของนางจนหมิงหลานเกร็งสะท้าน กรีดร้องครางเสียงหวานพร่า ก่อนจะทอดร่างอ่อนระทวยลงบนตั่งนอนอย่างหมดแรง

หลิวเจิ้งยังคงกกตระกองกอดร่างบางไว้ในอ้อมแขน พรมจูบซับเหงื่อบนหน้าผากและขมับของนางอย่างลุ่มหลง เสียงหายใจหอบกระเส่าของคนทั้งสองดังประสานกันในความเงียบยามค่ำคืน เป็นสัญญาณแห่งความผูกพันที่หลอมรวมคนทั้งคู่เข้าด้วยกันอย่างแนบแน่นตลอดทั้งคืน