ตอนที่ 2

โทสะที่สั่งสมและอารมณ์ดิบป่าเถื่อนรวดเร็วเกินกว่าจะยับยั้ง สติของหลิวเจิ้งขาดผาดลงในวินาทีนั้น เขาอุ้มร่างบางขององค์หญิงใหญ่ขึ้นในอ้อมแขนอย่างง่ายดาย ก่อนจะก้าวฉับๆ ตรงไปยังห้องนอนด้านใน และย้อนเหวี่ยงร่างงามลงบนเตียงกว้างอย่างแรง

"อื้อ!"

หมิงหลานอุทานเสียงหลง ร่างกายสะเทือนไปตามแรงปะทะ สายตาเริ่มพล่ามัวเพราะฤทธิ์สุราที่แล่นขึ้นสมอง

ยังไม่ทันให้นางได้ตั้งตัว ร่างสูงใหญ่ของแม่ทัพหนุ่มก็ทาบทับลงมาดั่งขุนเขา มือหนาคว้าจับเสื้อผ้าแพรเนื้อบางเบาบนกายของนางแล้วฉีกออกอย่างรวดเร็ว เสียงผ้าขาดสะบั้นดังก้องไปทั่วห้องนอน เหลือเพียงผ้ารัดอกชั้นในสีชาดที่ปกปิดเรือนร่างสีกุหลาบไว้เพียงริบหรี่

"หลิวเจิ้ง! หยุดนะ..."

หมิงหลานตกใจจนร้องเสียงหลง พยายามใช้มือดันแผ่นอกแกร่งของเขาออกไป แต่น้ำหนักและกำลังของบุรุษเพศที่ผ่านศึกสงครามมานับครั้งไม่ถ้วนนั้นมีมากเกินกว่าที่นางจะต้านทานได้

หลิวเจิ้งไม่ฟังคำทัดทาน เขาโน้มกายลงประกบจูบปิดปากนางอย่างร้อนแรงรวดเร็ว รสสุราเลิศรสที่ติดอยู่บนปลายลิ้นของนางผสมผสานเข้ากับลมหายใจอันดุดันของเขา การจูบเต็มไปด้วยความป่าเถื่อน เรียกร้อง และครอบครอง ลิ้นหนาแทรกซึมขยี้บดเบียดสอดลึกอย่างไม่เปิดโอกาสให้นางได้หายใจ หมิงหลานเบิ่งตาโต ดิ้นรนขัดขืนอยู่ในอ้อมกอดแกร่ง แต่ ยิ่งดิ้น ร่างกายของเขาก็ยิ่งบีบรัดนางแน่นขึ้นจนไม่เหลือช่องว่าง

ความร้อนผ่าวจากสัมผัสบวกกับฤทธิ์สุราที่หมุนเวียนในกาย ทำให้อารมณ์พยศขององค์หญิงใหญ่ค่อยๆ พังทลายลง ลีลาอันเร่าร้อนและดิบป่าเถื่อนของสามีพระราชทานที่นางเคยปรามว่า 'แข็งกระด้าง' กลับปลุกเร้าความปรารถนาในซอกลึกของจิตใจนางอย่างที่ไม่เคยมีชายงามคนใดทำได้มาก่อน จากมือเรียวที่เคยผลักดัน ก็เปลี่ยนเป็นค่อยๆ ยกขึ้นโอบรัดรอบคอหนา จูบตอบรับความป่าเถื่อนนั้นอย่างไม่ยอมแพ้

เมื่อรู้สึกได้ถึงการสมยอมของคนใต้ร่าง แววตาของหลิวเจิ้งก็ไหววูบ อารมณ์ดุดันในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลงที่ล้ำลึกขึ้น เขาค่อยๆ ผ่อนจูบที่ดุเดือดลง เปลี่ยนเป็นความนุ่มนวล ชักนำอย่างละมุนละไม ริมฝีปากหนาละจากปากอวบอิ่ม พรมจูบต่ำลงมาตามกรอบหน้า ลาไล้ลงสู่ซอกคอหอมกรุ่น ละเลียดชิมผิวเนียนผ่องอย่างประดิดประดอย

"อ๊ะ..."

หมิงหลานแหงนคอขึ้น ส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ เมื่อความนุ่มนวลของเขาแทรกซึมเข้ามาแทนที่อารมณ์ดุดัน ความรู้สึกวูบวาบประดุจเปลวไฟลามเลียไปทั่วเรือนร่าง

หลิวเจิ้งถอดผ้ารัดอกชิ้นสุดท้ายออกอย่างเบามือ สัมผัสลูบไล้จากฝ่ามือหนาที่เคยหยาบกร้านบัดนี้กลับอ่อนโยนจนทำให้นางสั่นสะท้าน เขาสบสายตากับนางที่กำลังฉ่ำปรือด้วยอารมณ์รักและฤทธิ์สุรา ก่อนจะจุมพิตที่หน้าผากเนียนเบาๆ แล้วค่อยๆ สอดประสานเรือนร่างเข้าด้วยกันอย่างเชื่องช้าทว่าลึกซึ้ง

จังหวะที่เคยโหมกระหน่ำในตอนแรก แปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวล ลึกซึ้ง และละเมียดละไม ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความใส่ใจและทะนุถนอม เสียงหายใจกระเส่าของทั้งคู่ประสานไปกับเสียงผ้าม่านตั่งเตียงที่พริ้วไหว

ผ้าม่านรอบเตียงยังไหมสะท้อนแสง หลิวเจิ้งไม่ยอมเปิดโอกาสให้ความห่างเหินเข้ามาแทรกกลางระหว่างร่างทั้งสองอีกต่อไป เขาประคองร่างบางของหมิงหลานเข้ามาแนบชิด กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นเพื่อดึงนางเข้าสู่กระแสความปรารถนาที่ยากเกินจะถอนตัว

หมิงหลานอ้าปากหายใจหอบ ฤทธิ์สุรายังคงคลุมเครืออยู่ในสมอง ทว่าสัมผัสอันแสนลึกซึ้งและแนบแน่นจากสวามีพระราชทานกลับเด่นชัดยิ่งกว่าสิ่งใด ความอบอุ่นผ่าวลามเลียไปทั่วผิวกาย จนนางรวบรวมแรงผลักไสไม่ได้อีกต่อไป ได้แต่ตระกองกอดหลังแกร่งของเขาไว้แน่น เล็บเรียวจิกลงบนกล้ามเนื้อของเขาตามอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้น

"หลิว... เจิ้ง..."

เสียงหวานแผ่วเบาจนขาดท่อน หลิวเจิ้งโน้มกายลงมาจุมพิตมุมปากที่บวมเจ่อของนางอย่างหลงใหล มอบจังหวะความชิดใกล้ที่เต็มไปด้วยความดุดันผสมผสานกับความเอาใจใส่ ทุกการเคลื่อนไหวหนักแน่นและละเมียดละไม บีบบังคับให้องค์หญิงใหญ่ผู้เคยพยศต้องส่งเสียงครางพร่าในลำคอ ทรวงอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว

"แน่น... ดีเหลือเกิน"

เสียงทุ้มต่ำกระซิบเตือนสติอยู่ข้างหู แต่นึกเท่าใดหมิงหลานก็ไม่ อาจสลัดอารมณ์รักนี้ออกไปได้ มือเรียวเปลี่ยนจากขัดขืนมาเป็นโอบรัดรอบคอหนา ขาเรียวเกี่ยวกระชับเอวสอบของเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าความอบอุ่นนี้จะหลุดลอยไปในความมืด หลิวเจิ้งรวบข้อมือนางประสานไว้เหนือศีรษะ นำพานางก้าวข้ามผ่านเกลียวคลื่นแห่งความเสน่หาที่โถมกระหน่ำจนทั้งคู่สั่นสะท้านไปพร้อมกัน

เมื่อพายุอารมณ์อันเร่าร้อนค่อยๆ สงบลง หลิวเจิ้งยังคงไม่ถอนกายออกทันที เขานอนทับร่างบางไว้ครึ่งตัว ซบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นขณะหายใจหอบเบาๆ ริมฝีปากหนาจุมพิตซ้ำๆ ที่ขมับและปรางแก้วระเรื่อของนางอย่างอ่อนโยน ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้แผ่นหลังและเอวคอดช้าๆ เติมเต็มความหวานซาบซ่าน และปฏิเสธที่จะคืนอิสระให้องค์หญิงตัวแสบได้พักจริงๆ ตลอดทั้งคืน