บทที่ 6

“แต่ข้ารู้ว่าเจ้าไม่เต็มใจ”

หลี่อันยิ้มบาง “ความเต็มใจของข้าไม่เคยมีความหมายอยู่แล้ว”

คำตอบนั้นทำให้องค์ชายรองถอนหายใจ “หากข้ามีอำนาจมากกว่านี้ คงช่วยเจ้าได้”

นางเงยหน้ามองเขาเพียงครู่หนึ่งก่อนหลุบตาลง น้ำเสียงอ่อนโยน สายตาเห็นอกเห็นใจ และท่าทางสุภาพ ล้วนดูสมบูรณ์แบบเกินไป

แต่เพราะเคยใช้ชีวิตในโลกปัจจุบันและผ่านการหักหลังมาแล้ว หลี่อันจึงรู้ดีว่าคนที่ซ่อนพิษร้ายมักไม่ใช่คนที่แสดงออกอย่างเปิดเผย

“เพียงได้ยินพระองค์ตรัสเช่นนี้ หม่อมฉันก็ซาบซึ้งแล้วเพคะ”

องค์ชายรองยิ้ม “หากมีสิ่งใดให้ช่วย ก็ส่งข่าวมาหาข้าได้เสมอ”

“พระองค์ทรงเมตตาเหลือเกิน”

เขาหัวเราะเบา ๆ “คนในวังแห่งนี้ต่างแย่งชิงกันจนลืมคำว่าพี่น้อง ข้าไม่อยากให้เจ้าโดดเดี่ยว”

ถ้อยคำเหล่านั้นฟังดูจริงใจจนผู้ใดก็ยากจะระแวง แต่หลี่อันกลับสังเกตเห็นเพียงเสี้ยววินาทีที่สายตาของเขากวาดมองตราหยกบนเอวของนางอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเปลี่ยนกลับเป็นอ่อนโยนดังเดิม

นางจึงยิ่งมั่นใจว่าชายผู้นี้กำลังประเมินคุณค่าของนาง ไม่ใช่เห็นใจนางจริง ๆ

หลังแยกจากองค์ชายรอง เสี่ยวชิงรีบกระซิบ “องค์หญิงเพคะ องค์ชายรองทรงเป็นคนดีนัก ทุกคนในวังต่างชื่นชมพระองค์”

หลี่อันยิ้มเพียงเล็กน้อย “คนที่ทุกคนบอกว่าดี อาจดีจริง หรืออาจเก่งจนไม่มีใครมองเห็นหน้ากากก็ได้”

เสี่ยวชิงขมวดคิ้ว “พระองค์หมายความว่าอย่างไร”

“ไม่มีอะไร ข้าเพียงเตือนตัวเองว่าอย่าไว้ใจใครง่ายเกินไป”

เมื่อกลับถึงตำหนัก หลี่อันเปิดหีบไม้เก่า ๆ ที่เจ้าของร่างเดิมเก็บไว้ ภายในมีเพียงเสื้อผ้าเก่า เครื่องประดับไม่กี่ชิ้น และสมุดบันทึกที่ขาดรุ่งริ่ง นางพลิกอ่านอย่างเงียบ ๆ จึงพบข้อความหลายหน้าที่บันทึกถึงความหวังว่าจะได้รับความรักจากครอบครัวและการยอมรับจากผู้คน

หลี่อันปิดสมุดลงช้า ๆ แล้วพึมพำกับตัวเองว่า “เจ้าช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน”

นางเงยหน้ามองท้องฟ้าสีเทานอกหน้าต่าง ก่อนกำหมัดแน่น

“จากนี้ไป ข้าจะไม่ยอมเป็นหมากให้ใครเดินอีก”

ลมเย็นพัดผ่านม่านหน้าต่าง เสียงกระดิ่งลมดังแผ่วเบา ราวกับเป็นสัญญาณเริ่มต้นของเกมการเมืองที่กำลังเปิดฉาก

ตอนที่ 5

ในอีกมุมหนึ่งของพระราชวัง องค์ชายรองยืนมองตำหนักร้างจากระเบียงสูง ขันทีคนสนิทเดินเข้ามาแล้วถามเสียงเบา “พระองค์คิดว่าองค์หญิงเก้ายังควบคุมได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าของหลี่เฉิงอวี้ค่อย ๆ เลือนหาย กลายเป็นสีหน้าเย็นชาอย่างที่ไม่มีผู้ใดเคยเห็น

“เดิมทีข้าคิดว่านางเป็นเพียงนกน้อยในกรง”

เขาหรี่ตาลงพลางนึกถึงคำตอบทุกประโยคที่ได้รับในวันนี้

“แต่ตอนนี้ ดูเหมือนนกตัวนั้นกำลังซ่อนกรงเล็บเอาไว้”

ขันทีรีบถามต่อ “จะให้คนจับตาดูนางหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

องค์ชายรองพยักหน้าเบา ๆ “จับตาทุกฝีก้าว อย่าให้ผู้ใดรู้ หากนางมีประโยชน์ก็ใช้ต่อ หากวันหนึ่งกลายเป็นอุปสรรค…”

เขาเว้นวรรคเพียงชั่วครู่ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยจนน่าหวาดหวั่น

“ก็ทิ้งเสียเหมือนหมากตัวหนึ่งก็พอ”

ตอนที่ 5 : ก่อนออกเรือน

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่าของตำหนักร้าง หลี่อันนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งเรียบง่าย พลางปล่อยให้เสี่ยวชิงหวีผมให้ช้า ๆ ใบหน้าที่สะท้อนในกระจกทองสัมฤทธิ์ยังคงซีดเซียว แต่ดวงตากลับคมกริบและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

แตกต่างจากองค์หญิงเก้าผู้ขลาดกลัวในความทรงจำของทุกคนอย่างสิ้นเชิง นางเงยหน้ามองเงาของตนเองแล้วเอ่ยเสียงเรียบ

 “อีกไม่กี่วันก็ต้องออกเรือนแล้ว ทุกคนในวังคงกำลังรอดูว่าข้าจะขายหน้าเพียงใด”

เสี่ยวชิงเม้มริมฝีปากแล้วตอบว่า “ต่อให้คนทั้งวังดูถูก แต่บ่าวเชื่อว่าองค์หญิงต้องผ่านเรื่องนี้ไปได้เพคะ” หลี่อันยิ้มบาง “ข้าก็หวังเช่นนั้น”

เสียงฝีเท้าของขันทีดังขึ้นจากหน้าตำหนักก่อนจะประกาศเสียงดัง “องค์หญิงสามเสด็จ” เพียงไม่นาน หลี่เยว่ก็เดินเข้ามาพร้อมนางกำนัลหลายคน เสื้อคลุมไหมสีแดงสดปักลายหงส์ทองทำให้นางดูสง่างามราวกับบุปผาในฤดูใบไม้ผลิ บนใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนโยน แต่แววตากลับซ่อนความเย่อหยิ่งเอาไว้อย่างมิดชิด

“น้องเก้า พี่ได้ยินว่าเจ้ากำลังเตรียมตัวออกเรือน จึงนำผ้าไหมและเครื่องประดับมาเป็นของขวัญ” หลี่เยว่เอ่ยพลางพยักหน้าให้นางกำนัลเปิดหีบไม้ ภายในเต็มไปด้วยเครื่องประดับเงินเก่าและผ้าไหมคุณภาพธรรมดาที่เห็นได้ชัดว่าเป็นของเหลือใช้จากตำหนักอื่น