บทที่ 5

“แม่ทัพเซียวมีความชอบต่อบ้านเมือง หากผิดสัญญาพระราชทานสมรส ย่อมกระทบความเชื่อมั่นของเขา”

คำตอบนั้นชัดเจนแล้ว ผลประโยชน์ของราชสำนักสำคัญกว่า “ลูกสาว” คนหนึ่งเสมอ หลี่อันหัวเราะในใจเบา ๆ ที่แท้…ไม่ว่าโลกไหน คนที่อ่อนแอก็ถูกเสียสละเหมือนกัน หญิงสาวค่อย ๆ คุกเข่าลงอย่างสง่างาม

“หม่อมฉัน…รับราชโองการเพคะ”

หลี่เยว่แอบยิ้มออกมาทันที ฮองเฮาก็มีสีหน้าผ่อนคลาย มีเพียงหลี่อันที่ยังสงบนิ่ง เพราะในวินาทีนั้น นางเข้าใจแล้วว่าคนพวกนี้กำลังคิดว่าส่งนางไปตาย แต่บางทีจวนแม่ทัพอาจกลายเป็นโอกาสเดียว ที่ทำให้นางหลุดพ้นจากวังนรกแห่งนี้ก็ได้ ทันใดนั้น

ตอนที่ 4

“องค์ชายรองเสด็จ!”

เสียงขันทีประกาศดังขึ้น บุรุษในชุดสีครามเดินเข้ามาภายในตำหนักอย่างสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลานุ่มนวล รอยยิ้มอ่อนโยนประดับอยู่บนริมฝีปาก เขาหยุดมองหลี่อันครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มบาง ๆ

“ดูเหมือนข้าจะมาช้าไป” ดวงตาของเขาสบกับหลี่อันช้า ๆ แม้ภายนอกจะอบอุ่น แต่หลี่อันกลับสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มนั้น สายตาของเขาไม่ใช่สายตาของคนใจดี แต่เป็นสายตาของคนที่กำลัง “ประเมินคุณค่า” ของหมากตัวหนึ่งบนกระดาน

หมากที่ถูกโยนทิ้ง

แสงอรุณยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างกระดาษของตำหนักร้างจนเกิดเงารำไรบนพื้นหินเย็นเยียบ หลี่อันลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ความทรงจำเมื่อวานยังชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ ตั้งแต่การถูกบังคับให้รับราชโองการแต่งงานแทนองค์หญิงสาม

การถูกเหล่าขันทีและนางกำนัลมองด้วยสายตาเวทนา ไปจนถึงคำพูดเย็นชาของฮ่องเต้ที่มิได้ถามความสมัครใจแม้แต่น้อย ทุกสิ่งทำให้นางเข้าใจความจริงข้อหนึ่งอย่างแจ่มแจ้ง ว่าชีวิตขององค์หญิงเก้าผู้ถูกลืมผู้นี้ไม่มีค่าไปกว่าหมากตัวหนึ่งบนกระดานการเมือง

เสี่ยวชิงเดินเข้ามาพร้อมชามโจ๊กร้อน นางกำนัลสาววางถ้วยลงบนโต๊ะก่อนถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดว่า “องค์หญิงเพคะ เมื่อคืนข้านอนไม่หลับเลย พวกข้ารับใช้ต่างได้ยินข่าวลือกันทั้งวังว่าท่านจะถูกส่งไปแต่งกับแม่ทัพเซียวจริง ๆ”

หลี่อันยกถ้วยขึ้นจิบช้า ๆ ก่อนยิ้มมุมปาก “ข่าวลือไม่ใช่แล้ว ตอนนี้มันคือความจริง”

เสี่ยวชิงก้มหน้าด้วยความเศร้า “องค์หญิงไม่โกรธหรือเพคะ”

“โกรธแล้วได้อะไร”

“อย่างน้อยก็แสดงให้ทุกคนรู้ว่าท่านไม่ยอม”

หลี่อันวางชามลง พลางทอดสายตามองออกไปยังสวนที่แห้งแล้ง “คนที่อ่อนแอที่สุดในเกมนี้ หากแสดงอารมณ์มากเกินไปก็มีแต่จะถูกกำจัดเร็วขึ้น”

เสี่ยวชิงนิ่งอึ้ง ไม่เคยเห็นองค์หญิงเก้าพูดเช่นนี้มาก่อน

หลี่อันยิ้มบางแล้วกล่าวต่อ “บางครั้งการก้มหน้ายอมแพ้ก็เป็นเพียงภาพลวงตา คนที่คิดว่าชนะแล้วมักลดการระวังตัว”

เสี่ยวชิงเริ่มเข้าใจ ดวงตาที่เคยหม่นหมองกลับมีประกายขึ้นมาเล็กน้อย

ไม่นานนัก ขันทีจากตำหนักกลางก็เข้ามาประกาศให้หลี่อันไปคำนับฮองเฮาและรับของพระราชทานสำหรับการเตรียมอภิเษก

เมื่อเดินเข้าไปในตำหนักใหญ่ นางก็พบว่าฮองเฮา องค์หญิงสาม หลี่เยว่ และเหล่าสนมกำลังนั่งอยู่พร้อมหน้า

หลี่เยว่แสร้งยิ้มอย่างอ่อนโยน “น้องเก้า ข้าดีใจจริง ๆ ที่สุดท้ายเจ้าจะได้แต่งกับแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่”

หลี่อันค้อมศีรษะ “หม่อมฉันต้องขอบพระทัยพี่หญิงที่มอบโอกาสอันล้ำค่านี้ให้”

คำตอบนั้นทำให้หลี่เยว่สะอึกไปชั่วขณะ เพราะนางคาดหวังว่าจะเห็นความขุ่นเคืองหรือความน้อยใจ

ฮองเฮาจิบชาเบา ๆ ก่อนเอ่ยว่า “หลี่อัน เมื่อแต่งออกไปแล้วก็จงจำไว้ว่าเจ้าเป็นตัวแทนราชวงศ์ อย่าทำให้แคว้นเสียหน้า”

“หม่อมฉันจะจำไว้เพคะ”

สนมผู้หนึ่งหัวเราะคิก “น่าเสียดายที่องค์หญิงเก้าไม่เคยได้รับการอบรมเรื่องมารยาทเท่าไร หวังว่าจะไม่ทำให้แม่ทัพเซียวตกใจเสียก่อน”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นทั่วห้อง

หลี่อันกลับยังคงยิ้มสงบ “หม่อมฉันเชื่อว่าแม่ทัพผู้พิทักษ์แผ่นดินย่อมให้ความสำคัญกับคุณธรรมมากกว่าคำเยินยอ”

ประโยคนั้นทำให้หลายคนเงียบลง

ฮองเฮาเหลือบมองนางด้วยสายตาแปลกใจ

หลังเสร็จพิธี หลี่อันเดินออกจากตำหนักพร้อมเสี่ยวชิง ระหว่างทางนางเหลือบเห็นชายหนุ่มผู้หนึ่งยืนอยู่ใต้ต้นเหมย สวมชุดแพรสีครามเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาคมคายและมีรอยยิ้มอ่อนโยน

เขาก้าวเข้ามาพร้อมประสานมือคำนับ “น้องเก้าคงยังจำข้าได้”

หลี่อันรีบค้นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ก่อนพบว่าอีกฝ่ายคือองค์ชายรอง หลี่เฉิงอวี้ ผู้มีชื่อเสียงว่าอ่อนโยนและรักประชาชน

นางยอบกายเล็กน้อย “ถวายบังคมองค์ชายรองเพคะ”

เขายิ้ม “ไม่ต้องมากพิธี เจ้ากับข้าเป็นพี่น้องกัน”

เสี่ยวชิงรีบถอยออกไปอย่างรู้หน้าที่ เหลือทั้งสองยืนอยู่กลางสวน

หลี่เฉิงอวี้ทอดสายตามองดอกเหมยที่กำลังผลิบาน “ข้าได้ยินเรื่องการแต่งงานแล้ว น้องคงลำบากใจไม่น้อย”

“พระราชโองการย่อมมิอาจขัดขืน”