บทที่ 7

เสี่ยวชิงเหลือบมองแล้วขมวดคิ้ว แต่ไม่กล้าพูดอะไร

หลี่อันลุกขึ้นยอบกาย “พี่หญิงช่างมีน้ำใจ หม่อมฉันซาบซึ้งนัก”

หลี่เยว่หัวเราะเบา ๆ “พวกเราเป็นพี่น้องกัน ย่อมต้องดูแลกันอยู่แล้ว อีกไม่นานเจ้าก็จะเป็นภรรยาแม่ทัพ ข้ากลัวว่าหากแต่งตัวไม่ดี คนภายนอกจะเข้าใจว่าราชวงศ์ฉีดูแคลนแม่ทัพเซียว”

คำพูดนั้นดูเหมือนห่วงใย แต่ทุกคนต่างฟังออกว่านางกำลังประชดว่าหลี่อันยากจนและไร้ค่า

นางกำนัลคนหนึ่งหัวเราะเบา ๆ ก่อนกล่าวว่า “องค์หญิงสามทรงเมตตาจริง ๆ เพคะ แม้ของเหล่านี้จะไม่ได้ล้ำค่า แต่ก็เหมาะกับตำหนักแห่งนี้”

เสียงหัวเราะดังขึ้นเบา ๆ หลี่อันกลับยังคงมีสีหน้าสงบ นางเดินเข้าไปหยิบปิ่นเงินในหีบขึ้นมาดูแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ของชิ้นนี้งดงามนัก ดูเหมือนเคยเป็นที่โปรดของพี่หญิงมาก่อน”

หลี่เยว่ยิ้มอย่างภาคภูมิ

“ใช่ ข้าเคยใช้เมื่อหลายปีก่อน”

หลี่อันพยักหน้าเบา ๆ “เช่นนั้นหม่อมฉันยิ่งซาบซึ้ง เพราะพี่หญิงถึงกับยอมมอบของที่ตนไม่ใช้แล้วให้ข้า ถือเป็นการประหยัดพระราชทรัพย์ของวังได้ดีทีเดียว”

ทันทีที่ประโยคนั้นหลุดออกมา สีหน้าของหลี่เยว่ก็แข็งค้าง นางกำนัลรอบข้างต่างหลุบหน้า พยายามกลั้นหัวเราะ คำว่า “ของที่ตนไม่ใช้แล้ว” เปรียบเสมือนการประกาศกลางห้องว่าหลี่เยวนำของเหลือมาหลอกทำบุญ หลี่เยว่ฝืนยิ้ม

“น้องเก้าพูดจาแปลกขึ้นมาก”

หลี่อันตอบ “ข้าก็เพียงพูดตามความจริง พี่หญิงเคยสอนว่าคนในราชวงศ์ไม่ควรโกหกมิใช่หรือ”

คำตอบนั้นทำให้หลี่เยว่เงียบไปชั่วขณะ เสี่ยวชิงก้มหน้าปิดรอยยิ้มแทบไม่ทัน

หลี่เยว่พยายามเปลี่ยนเรื่อง “ได้ยินว่าแม่ทัพเซียวเย็นชาและไม่ชอบสตรี หากเจ้าไปอยู่จวนแม่ทัพแล้วถูกทอดทิ้งก็อย่าเสียใจเสียล่ะ”

หลี่อันยิ้มอย่างสงบ “อย่างน้อยข้าก็ได้แต่งกับแม่ทัพผู้สร้างคุณงามความดีเพื่อบ้านเมือง ดีกว่าคนบางคนที่หวังแต่ตำแหน่งสูงส่งโดยไม่เคยเสียสละสิ่งใด”

ใบหน้าของหลี่เยว่เริ่มแดงด้วยความโกรธ

นางลุกขึ้นทันที “ดูเหมือนน้องเก้าจะหายป่วยแล้ว ถึงได้พูดเก่งเช่นนี้”

หลี่อันประสานมือยิ้ม “ต้องขอบพระทัยพี่หญิงที่เป็นห่วง”

หลี่เยว่ไม่ตอบอีก รีบหมุนตัวเดินออกจากตำหนักโดยมีนางกำนัลตามติด สีหน้าที่พยายามรักษาไว้ตลอดกลับเต็มไปด้วยความอับอาย เพราะแม้แต่สาวใช้ของหลี่อันยังมองออกว่าวันนี้องค์หญิงสามเป็นฝ่ายเสียหน้า

เมื่อประตูปิดลง เสี่ยวชิงก็อดหัวเราะไม่ได้ “องค์หญิงเพคะ สีหน้าขององค์หญิงสามเมื่อครู่น่าดูยิ่งนัก”

หลี่อันเพียงยิ้มบาง “การเอาชนะด้วยอารมณ์มีแต่ทำให้ตัวเองเหนื่อย การเอาชนะด้วยคำพูดต่างหากที่ทำให้คู่ต่อสู้เจ็บและโต้กลับไม่ได้”

ตกค่ำ ท้องฟ้ามืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์ส่องลอดผ่านกิ่งไม้เข้ามาในตำหนัก เสี่ยวชิงจัดเตรียมยาเช่นทุกคืนแล้ววางไว้บนโต๊ะ

หลี่อันมองถ้วยยาสีดำอยู่ครู่หนึ่งก่อนถาม “ข้าดื่มยานี้มานานเท่าไรแล้ว”

เสี่ยวชิงคิดเล็กน้อย “ตั้งแต่บ่าวเข้ามารับใช้ก็เห็นองค์หญิงดื่มทุกคืน น่าจะหลายปีแล้วเพคะ หมอหลวงบอกว่าเป็นยาบำรุงพระวรกาย”

หลี่อันหยิบถ้วยขึ้นมาดมเบา ๆ กลิ่นสมุนไพรฉุนผิดปกติจนทำให้นางนึกถึงความรู้ที่เคยอ่านในโลกเดิม

“เสี่ยวชิง เจ้าเคยดื่มหรือไม่”

“ไม่เคยเพคะ”

“ไปเอาชามสะอาดมาใบหนึ่ง”

เมื่อเสี่ยวชิงทำตาม หลี่อันจึงเทยาลงเพียงครึ่งหนึ่งแล้วหยดน้ำสะอาดผสม จากนั้นใช้ปิ่นเงินจุ่มลงไป แม้ปิ่นจะไม่เปลี่ยนสี แต่นางกลับใช้นิ้วแตะเพียงปลายลิ้นก็รู้สึกชาที่ปลายปากอย่างผิดสังเกต

ดวงตาของนางหรี่ลงทันที

“นี่ไม่ใช่ยาบำรุง”

เสี่ยวชิงตกใจ “องค์หญิงหมายความว่าอย่างไรเพคะ”

หลี่อันวางถ้วยลงช้า ๆ “ในตัวยามีสมุนไพรที่ใช้ต่อเนื่องแล้วจะทำให้ร่างกายอ่อนแรง เลือดลมติดขัด ภายนอกดูเหมือนคนขี้โรค แต่หาสาเหตุไม่ได้”

เสี่ยวชิงหน้าซีด “เช่นนั้นหลายปีที่ผ่านมา…”

“มีคนต้องการให้ข้าป่วยตลอดเวลา”

นางเดินไปเปิดหีบไม้เก่าแล้วค้นหาสมุดบันทึกขององค์หญิงเก้าอีกครั้ง ภายในมีข้อความหลายหน้าระบุว่า หลังดื่มยามักเวียนศีรษะ ไม่มีแรง และบางครั้งหายใจไม่สะดวก แต่หมอหลวงกลับยืนยันว่าเป็นอาการของโรคประจำตัว

หลี่อันปิดสมุดลงแล้วพึมพำ “ไม่ใช่โรค แต่เป็นพิษสะสม”

เสี่ยวชิงตัวสั่น “ผู้ใดกันถึงกล้าทำเรื่องเช่นนี้”

หลี่อันมองถ้วยยาบนโต๊ะด้วยสายตาเย็นเยียบ “คนที่ได้ประโยชน์จากการที่องค์หญิงเก้าอ่อนแอและไร้ตัวตน”

นางค่อย ๆ ยกถ้วยยาเดินไปเททิ้งลงกระถางต้นไม้ข้างหน้าต่าง ไม่นานใบไม้สีเขียวก็เริ่มเหี่ยวเฉาอย่างเห็นได้ชัด