บทที่ 7 อวี่อินร่วมเป็นตาย

อวี่อิน?

อ๋อ... อวี่อินก็คือพิธีแต่งงานที่เชื่อมคู่บ่าวสาวไว้ด้วยกัน หากเป็นเผ่าอื่นก็อาจจะเป็นแค่การดื่มเลือดหรือทำพิธีตามจารีตธรรมดา แต่การทำอวี่อินของเผ่าหงส์คือพันธสัญญาบรรพกาลที่ร้อยรัดความเป็นตายของสวามีต่างเผ่ากับสตรีเผ่าหงส์ไว้ด้วยกัน

หลังจากที่คู่บ่าวสาวได้ดื่มเลือดของอีกฝ่ายเรียบร้อย ตราอวี่อินก็จะปรากฏขึ้นที่หน้าผากของทั้งคู่ ผนึกความเป็นตายไว้ด้วยกัน นั่นจึงทำให้คู่บ่าวสาวจะต้องอยู่ด้วยกัน ปกป้องและดูแลกันและกันด้วยชีวิต เพราะหากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งดับสูญ ตนก็ย่อมมอดม้วยมรณาด้วยเช่นกัน

แท้จริงแล้ว สตรีเผ่าหงส์มักจะครองคู่กับบุรุษต่างเผ่าเพียงแค่ตนเดียว มีเพียงสายเลือดของท่านประมุขเท่านั้น ที่สามารถมีคู่ครองได้มากถึงห้าคน การทำอวี่อินจึงเป็นการร้อยรัดชีวิตพวกเขาทั้งหกตนไว้ด้วยกัน

หากจะกล่าวว่ายิ่งมากคนก็ยิ่งมากความ โอกาสตนใดตนหนึ่งจะเพลี่ยงพล้ำจนถึงความตายก็ยิ่งมีมาก ดังนั้น การเลือกคู่ครองขององค์หญิงจึงต้องพิถีพิถัน คัดเลือกแต่ผู้ที่มีความสามารถโดดเด่น เพื่อที่พวกเขาจะสามารถประคับประคองและปกป้องซึ่งกันและกันได้

สาวใช้ยกถาดทองคำที่มีจอกหยกขาวสี่ใบเข้ามาตรงกลาง บุรุษต่างสายพันธุ์ทั้งสี่ค่อย ๆ ใช้กริชเงินกรีดลงที่ฝ่ามือ หยดโลหิตสีแดงเข้มไหลรินลงสู่จอกสุรามงคลทีละหยด... ทีละหยด จนของเหลวในจอกกลายเป็นสีทับทิมขุ่นข้น

เฟิ่งเจินยกจอกสุราขึ้นจรดริมฝีปาก นางกวาดสายตามองสามีทั้งสี่ด้วยแววตาแห่งความภาคภูมิใจ ก่อนจะกระดกสุราผสมเลือดนั้นลงคออย่างรวดเร็ว

พริบตานั้น รัศมีสีขาวนวลรอบกายของนางพลันสว่างวาบขึ้น บ่งบอกว่าร่างกายของหงส์ทองได้รับเอาส่วนหนึ่งของวิญญาณของสามีทั้งสี่ตนเข้าสู่วิญญาณเรียบร้อยแล้ว

ตราอวี่อินสีทองอร่ามปรากฏเป็นรูปกลีบบุปผาบานห้ากลีบที่หน้าผากของเฟิ่งเจิน ด้วยแต่เดิมมีเพียงกลีบเดียวที่เป็นของอิงห่าวเทียน ซึ่งได้ทำพิธีอวี่อินไปก่อนแล้วในวันวาน

ต่อมาคือขั้นตอนที่สำคัญที่สุด... เฟิ่งเจินยื่นมือเรียวสวยออกมา อินทรีทองรับหน้าที่ใช้กริชทองคำกรีดเบา ๆ ที่ข้อมือขาวผ่องของนาง โลหิตสีแดงสดของหงส์ชั้นสูงหยดลงในจอกที่เหลือเพื่อส่งต่อให้สามีทั้งสี่ดื่มกิน

“จากนี้ไป... ลมหายใจของพวกเจ้าคือของข้า” เฟิ่งเจินประกาศด้วยน้ำเสียงใสหวาน “จงดื่ม... เพื่อให้วิญญาณของพวกเรารวมกันเป็นหนึ่งชั่วนิรันดร์”

ขณะที่เหล่าสามีกำลังดื่มเลือดของเฟิ่งเจินด้วยความเทิดทูน พวกเขายกจอกซดหมดในคราวเดียว ก่อนที่หน้าผากของพวกเขาจะปรากฏตราอวี่อินเป็นรูปขนนก

ท่านประมุขหงส์ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ประธานก็พยักหน้าด้วยความพอใจ เมื่อเห็นว่าพิธีอวี่อินของบุตรสาวตนโปรดดำเนินไปอย่างเรียบร้อย

“เชิญองค์หญิงและเหล่าสวามีรับคำอำนวยพรทางด้านนี้” เสียงนักบวชร่างสูงกล่าวขึ้น ก่อนจะผลักประตูไม้บานใหญ่ทางด้านหลังให้เปิดออก

กลิ่นกำยานพิสุทธิ์โชยออกมา เฟิ่งเจินเดินเชิดหน้านำสามีทั้งห้าตนของนางเข้าไปอย่างหยิ่งทะนง ครั้นเฟิ่งเหยียนละสายตาจากแผ่นหลังของแฝดสาวกลับมา ก็เห็นว่าเฟิ่งฮว๋าลุกขึ้น แล้วหมุนตัวเดินกลับเข้าไปพักที่ด้านหลัง โดยไร้คำเอ่ยชวนบุตรสาวอีกตนแต่อย่างใด

บรรดาหัวหน้าเผ่าปักษาและขุนนางต่าง ๆ ประสานมือเคารพน้อมส่งกันอย่างพร้อมเพรียง ก่อนจะหันมองหน้ากันแล้วพากันแยกย้ายออกไป

เฟิ่งเหยียนเอียงคอมองอย่างสงสัย “งานเลิกแล้วหรือ?”

“ยังขอรับ” เป็นสามีเอกของตนที่ตอบแทนจากด้านหลัง “พิธีประสาทพรจะใช้เวลาราว ๆ หนึ่งชั่วยาม ก่อนที่องค์หญิงและสวามีจะออกมาขึ้นเกี้ยวหามไปทั่วเผ่าขอรับ”

“อ๋อ...” เฟิ่งเหยียนลากเสียง ก่อนจะหมุนตัวกลับไปมองหน้าอิงชิงอวี่ที่กดสายตามองหน้านาง “เช่นนั้นก็หมายความว่าในหนึ่งชั่วยามนี้ เราจะไปไหนก็ได้?”

ดวงตาคมกริบของอิงชิงอวี่กลอกไปมาอย่างคิดทบทวน ก่อนจะผงกศีรษะเล็กน้อย โดยไร้เสียงตอบ

ร่างเพรียวบางผุดลุกขึ้นจากที่นั่งในทันที ก่อนจะบิดตัวไปมาอย่างเมื่อยล้า หลังจากที่ต้องทนนั่งนิ่ง ๆ มาเกินครึ่งชั่วยาม ด้วยพิธีการศักดิ์สิทธิ์และหลายสายตาที่จับจ้องมาที่นาง ทำให้เฟิ่งเหยียนไม่กล้าขยับตัวหรือเผยพิรุธมากนัก

แต่มายามนี้ที่บรรดานกในห้องโถงทยอยออกไปกันเกือบหมดแล้ว นางก็ไม่จำเป็นต้องเสแสร้งวางตัวนิ่งเฉยอีกต่อไป

“ปะ! อาอวี่!” เสียงชวนดังขึ้นอย่างสดใส พร้อมมือที่แบออกมาตรงหน้าอิงชิงอวี่อีกครั้ง

สามีอินทรีครามเลิกคิ้วอย่างสงสัย “ไปไหนขอรับ?”

“ก็ไปเดินเที่ยวกันไงเล่า!” มือบางฉวยมือหนาที่อยู่ข้างตัวของอีกฝ่ายแล้วฉุดกระชากลากถูพาเขาออกไปทางหน้าประตูโถงใหญ่เช่นเดียวกับบรรดาขุนนางนกทั้งหลาย

อิงชิงอวี่ “!!!”

*หนึ่งชั่วยาม หมายถึง 2 ชั่วโมง