تسجيل الدخولการลงไปที่เผ่าปักษาของเผ่าหงส์นั้น มิใช่การกางปีกแล้วบินถลาลงมาตามแรงลมอย่างที่เฟิ่งเหยียนเข้าใจ ทว่าเป็นการนั่งเกี้ยวที่เปิดโล่ง สลักจากไม้หอมล้ำค่าและอัญมณีสะท้อนแสงแวววาวล้อแสงอาทิตย์ โดยมีคานยื่นออกไปสี่ทิศยึดโยงด้วยสายโซ่คล้องไว้กับไหล่อันกำยำของบุรุษสี่ตนในชุดเกราะพิธีการสีเงินยวง สยายปีกอินทรีกว้างทำหน้าที่หามเกี้ยวบินลงมาอย่างนุ่มนวลปานขนนก โดยมีจังหวะการขยับปีกที่พร้อมเพรียงกันจนเกิดเป็นกระแสลมวนรอบเกี้ยว
เกี้ยวใหญ่อันงดงามวิจิตรคันแรกเป็นของเฟิ่งฮว๋า ผู้เป็นประมุขแห่งเผ่าหงส์ ตามมาด้วยเฟิ่งเจินและอิงห่าวเทียน โดยมีเฟิ่งเหยียนและอิงชิงอวี่เป็นเกี้ยวสุดท้ายปิดขบวน ส่วนสตรีเผ่าหงส์นางอื่น เพียงแต่สยายปีกตามสีขนของตนเองบินตามหลังลงมาเพียงเท่านั้น
อืม... คงจะเป็นอภิสิทธิ์สำหรับสายเลือดของประมุขเท่านั้นสินะ
เฟิ่งเหยียนพยักหน้าอย่างเริ่มพอจะเข้าใจสถานการณ์และพิธีการที่เกิดขึ้น ก่อนจะเบนสายตามาทอดมองทัศนียภาพเบื้องหน้าแทน
สายตาของสัตวแพทย์สาวทอดมองผ่านม่านมุกออกไปเบื้องหน้า ภาพที่เห็นคือวิวมุมสูงที่ชวนให้หยุดหายใจ เผ่าปักษาเบื้องล่างดูเหมือนรังนกยักษ์ที่ถูกถักทอขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมไม้และศิลา ลดหลั่นกันไปตามลาดเขา
ยิ่งลงมาต่ำเท่าไหร่ นางก็ยิ่งเห็นความอลังการของตำหนักหลวนเฟิ่ง ซึ่งเป็นวังที่ประทับของเผ่าหงส์ยามที่ต้องลงมาพำนักในเขตเผ่าปักษา มันตั้งตระหง่านอยู่บริเวณเยื้องไปทางด้านหลัง
ด้านหลังของตำหนักหลวนเฟิ่งเป็นกำแพงหินผาจากธรรมชาติที่ป้องกันการรุกรานจากทางด้านหลัง ด้านหน้าล้อมรอบด้วยคลองน้ำใสสะอาดที่ขุดเป็นรูปวงกลม
เกี้ยวนกยักษ์ค่อย ๆ ร่อนลงจอดอย่างแม่นยำ ณ ใจกลางลานหน้าตำหนักหลวนเฟิ่ง ทันทีที่กรงเล็บของอินทรียักษ์แตะพื้นดิน
อิงอี๋นั่ว หัวหน้าเผ่าปักษาคนปัจจุบันก็เดินนำหน้าพาเหล่าขุนนางที่เป็นนกหลากสายพันธุ์มาทรุดกายลงคุกเข่าจนหน้าผากแทบจรดพื้นหิน
“ข้าน้อยขอต้อนรับท่านประมุข!”
สาวใช้เลิกม่านมุกขึ้นช้า ๆ พร้อมส่งมือเข้าไปประคองเฟิ่งฮว๋าให้ก้าวเท้าออกมาจากเกี้ยว นางเหลือบสายตามองบุรุษทุกตนที่น้อมกายก้มศีรษะทำความเคารพนางอย่างเชื่อฟัง
“ลุกขึ้นเถิด ท่านหัวหน้าเผ่า...” น้ำเสียงของนางเรียบเย็นแต่ทรงอำนาจ “ทุกอย่างจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่?”
“ขอรับ ท่านประมุข!” หัวหน้าเผ่าปักษารีบตอบ “พิธีการทุกอย่างได้จัดเตรียมไว้อย่างสมเกียรติที่สุด เป็นไปตามคำสั่งของท่านประมุขทุกประการขอรับ!”
เฟิ่งฮว๋าพยักหน้าอย่างพอใจ “เช่นนั้น ก็เตรียมเริ่มงานกันเลยเถิด ประเดี๋ยวจะเลยฤกษ์มงคล”
บรรดาสาวใช้ทั้งจากเผ่าหงส์และเผ่าปักษาเข้าไปห้อมล้อมเฟิ่งเจิน ก่อนจะประคององค์หญิงองค์โปรดแยกไปอีกทาง เพื่อแต่งตัวทำผมให้สวยงาม ในขณะที่เฟิ่งฮว๋า เฟิ่งเหยียน และคนที่เหลือได้รับการเชื้อเชิญจากอิงอี๋นั่วให้เข้าไปประทับรอที่โถงใหญ่ของตำหนักหลวนเฟิ่ง
บริเวณโถงใหญ่ถูกเนรมิตให้กลายเป็นวิมานสีชาด ผ้าม่านไหมมงคลโบกสะบัดรับลมภูเขา ขณะที่เสียงดนตรีจากพิณหยกดังกังวานประสาทกับเสียงสวดพึมพำของเหล่านักบวชปักษาที่ล้อมรอบลานพิธีทรงแปดเหลี่ยม
เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วยาม เฟิ่งเจินในชุดมงคลสีแดงเพลิงสลักลายหงส์รำแพนด้วยด้ายทองคำ ดูงดงามราวกับราชินีแห่งเผ่าพันธุ์ นางยืนตระหง่านอยู่ใจกลางโถง โดยมีอิงห่าวเทียน อินทรีทอง สามีคนแรกยืนคอยประคองอยู่เบื้องขวาในฐานะสามีเอก สายตาของเขามั่นคง ทว่าแฝงด้วยความภาคภูมิที่เหนือกว่าชายใด
เบื้องหน้าพวกนางคือบุรุษอีกสี่ตนคนจากเผ่าต่าง ๆ ที่คุกเข่ารอรับพันธสัญญาอวี่อิน ทั้งหมดสวมชุดคลุมสีแดงเข้มเพื่อสื่อถึงสายเลือดที่จะต้องหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันในวันนี้
เฟิ่งเหยียนนั่งอยู่เบื้องหลังบนเก้าอี้ไม้ที่ต่ำกว่าของมารดา เพื่อแสดงถึงศักดิ์ที่ต่ำกว่าประมุขหงส์เพียงผู้เดียวเท่านั้น เบื้องหลังของนางคืออิงชิงอวี่ สามีเอกที่ยืนมือไขว้หลัง ดวงตาคมปลาบจ้องมองพิธีกรรมตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง
ดวงตาหงส์ของนางกวาดมองว่าที่สวามีของน้องสาวอย่างใคร่รู้ พลางเอียงคอพินิจไปทีละตนตามความทรงจำที่พรั่งพรูเข้ามา
ฟางลี่เจี้ย ผู้มีสายพันธุ์ฉลามขาว อดีตหัวหน้าเผ่าครีบวารี เพราะเมื่อต้องมาแต่งงานครองคู่ร่วมกับแฝดน้องของนางแล้ว เขาก็จำต้องสละสิทธิ์หัวหน้าเผ่าไปโดยปริยาย
หลางเสิ่งอี้ ผู้มีสายพันธุ์หมาป่า ที่เคยดำรงตำแหน่งจ่าฝูงของเผ่าคมเขี้ยวด้วยเช่นกัน ใบหูเรียวกระดิกไปมาเช่นเดียวกับหางเป็นพุ่มสลวย
เล่ยซวี่ตง สิงโตเจ้าป่าแห่งเผ่ากรงเล็บ ที่ได้ยื่นข้อเสนอขอแต่งงานกับองค์หญิงหงส์ผู้สูงศักดิ์ด้วยสินสอดหลายสิบลี้
และตนสุดท้าย หลงจื่อเชียน งูจงอางสีทองแห่งเผ่าเกล็ดทมิฬ... หากความทรงจำของร่างเดิมมิได้ผิดเพี้ยน เขาน่าจะเป็นผู้ที่มีปราณสูงที่สุดในเผ่าเกล็ดทมิฬแล้วกระมัง
เฟิ่งเหยียนอดผิวปากในใจ อิจฉาในวาสนาด้ายแดงของแฝดน้องไม่ได้
ไม่เพียงแต่ตำแหน่งหัวหน้าเผ่าของว่าที่สวามี สายพันธุ์ หรือแม้แต่รูปร่างหน้าตาก็ชวนให้สาวซิงในโลกศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดอย่างนางต้องสูดปากเช็ดน้ำลายด้วยความอิจฉา
อื้อหื้อ! หุ่นล่ำ ๆ หูเรียวยาว หางนุ่มฟู ไม่รู้ว่าอุ้งตีนแมวจะเป็นทรงมังคุดนิ่ม ๆ รึเปล่านะ?
อ๊า... อยากจกพุงแมวซะจริง!
ความคิดของเฟิ่งเหยียนเริ่มเลื่อนเปื้อนไปไกล ก่อนที่จะถูกเสียงประกาศของนักบวชสายพันธุ์กระเรียนดึงสติให้กลับมา
“เริ่มพิธีอวี่อิน... ผสานโลหิตปักษาสวรรค์ได้!”
*หนึ่งชั่วยาม หมายถึง 2 ชั่วโมง
“ท่านแม่จะไม่เข้าไปห้ามท่านพ่อและน้อง ๆ หน่อยเหรอเจ้าคะ?”เฟิ่งเหยียนมองดูภาพความวุ่นวายและอบอุ่นตรงหน้า นัยน์ตาสีทองส่องประกายระยิบระยับ แม้ในยามนี้ พวกเขาทุกคนจะเติบใหญ่เป็นถึงหัวหน้าเผ่าผู้ค้ำจุนใต้หล้า ทว่ายามเมื่ออยู่ต่อหน้านาง บุรุษทั้งสิบตนนี้กลับยังคงเป็นเพียงสามีขี้ดื้อและบุตรชายตัวแสบดังเดิมไม่เคยเปลี่ยนหงส์สาวหัวเราะแผ่วเบา เสียงกังวานใสปานกระดิ่งสวรรค์สะท้อนกลบเสียงเกลียวคลื่น “ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวพวกเขาเหนื่อยก็คงจะหยุดกันเอง”นางพูดพลางลุกขึ้นยืน สองปีกสีทองอร่ามสยายกางออกกว้าง เป็นสัญญาณว่านางกำลังจะโผบิน“ท่านแม่จะไปไหนหรือเจ้าคะ?” เฟิ่งจินร้องถามด้วยความตกใจ ด้วยช่วงเวลานี้ยังเป็นช่วงที่ท่านแม่จะพำนักอยู่ที่เผ่าครีบวารีอีกครึ่งเดือน ก่อนที่จะสลับหมุนเวียนไปพำนักที่เผ่าอื่นต่อเฟิ่งเหยียนคลี่ยิ้มละมุน นัยน์ตาสีทองทอประกายลึกซึ้งยามทอดมองทิวทัศน์ขอบฟ้าไกลที่เต็มไปด้วยหมู่เมฆ แสงอาทิตย์ยามอัสดงสะท้อนกับขนนกสีทองอร่ามบนปีกคู่โตที่สยายออกกว้างจนเกิดเป็นรัศมีเรืองรองนางหันกลับมามองบุตรสาวคนโตที่ก้าวขึ้นมารับภาระอันหนักอึ้งต่อจากนางด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความภาคภูม
เมื่อเส้นทางหัวหน้าเผ่าถูกบิดาของตนขจัดปัญหาและจัดเตรียมไว้ให้อย่างพร้อมสรรพ บรรดาบุตรชายของเฟิ่งเหยียนกับอิงชิงอวี่ ไป๋จิ่วถิง เสวียนม่อไห่ เฉินโม่ และชิงหลุนก็ได้เตรียมตัว เพื่อเข้ารับการทดสอบ เตรียมตัวเข้ารับตำแหน่งต่อไปสำหรับเฟิ่งจิน บุตรสาวคนโตของนาง เฟิ่งเหยียนได้ถ่ายทอดวิชาความรู้ในการรักษาผู้อื่นให้อย่างหมดสิ้น อีกทั้งยังชี้แนะถึงบรรดาสตรีเผ่าหงส์นางอื่น ๆ อีกด้วย เกี่ยวกับการเลื่อนระดับปราณ ไม่ว่าจะเป็นการให้อภัยหรือการให้ชีวิตแก่ผู้อื่นสิ่งเหล่านี้เป็นเคล็ดวิชาที่นางประสบมากับตัว มันอาจจะฟังแล้วดูง่าย แต่มิใช่ว่าทุกนางจะสามารถทำได้!ครั้นเห็นว่าเฟิ่งจินสามารถรับช่วงต่อ เพื่อดูแลเผ่าหงส์ได้แล้ว เฟิ่งเหยียนจึงได้ตัดสินใจสละตำแหน่งประมุข ยกลัญจกรหงส์และอำนาจทั้งหมดให้แก่นางก่อนที่เฟิ่งเหยียนจะผันตนเองมาเป็นนกน้อยพเนจร ออกท่องเที่ยวไปทั่วหล้าอย่างสำราญใจ โดยมีจุดหมายปลายทางเป็นการหมุนเวียนไปพำนักตามเผ่าต่าง ๆ ของสามีและบุตรชายอย่างในวันนี้ เป็นช่วงหนึ่งเดือนที่นางต้องพำนักอยู่ที่เกาะเสวียนสือเต่าร่วมกับเสวียนม่อไห่“ท่านแม่!
วันเวลาหมุนผ่านไปราวกระแสน้ำหลาก จากลูกสัตว์ตัวน้อยในวันนั้น เติบใหญ่กลายเป็นยอดสัตว์อสูรและผู้สืบทอดตำแหน่งหัวหน้าเผ่าที่น่าเกรงขามในวันนี้หลังจากวันนั้นที่อิงชิงอวี่ ไป๋จิ่วถิง เสวียนม่อไห่ เฉินโม่ และชิงหลุนต่างแยกย้ายพาบุตรชายกลับเผ่า เพื่อฝึกปราณตามแบบฉบับของเผ่า รวมถึงการเข้ารับตำแหน่งหัวหน้าเผ่าอย่างเป็นทางการด้วยปราณตะวันที่พวกเขาครอบครองอยู่สำหรับอิงชิงอวี่ ไป๋จิ่วถิง เสวียนม่อไห่ และชิงหลุนนั้น นับว่าเป็นการดำรงตำแหน่งหัวหน้าเผ่าอย่างราบรื่น เนื่องจากอิงชิงอวี่รับตำแหน่งต่อจากบิดา ไป๋จิ่วถิงที่เป็นหลานชายของผู้อาวุโสไป๋ สายเลือดของตระกูลไป๋ สายพันธุ์วายุเหมันต์เพียงหนึ่งเดียว เหลี่ยวกังย่อมยินดียกตำแหน่งให้อย่างเต็มใจส่วนเสวียนม่อไห่ เสวียนอู่แห่งตระกูลเสวียน ไม่ว่าจะเป็นปราณตะวันหรือทรัพย์สินอันมั่งคั่งของตระกูล ล้วนแต่สมมงกับตำแหน่งหัวหน้าเผ่าทั้งสิ้น สุ่ยตงเฉิงจึงส่งต่อให้อย่างไร้ปัญหา โดยเฉพาะชิงหลุนที่ท่านลุงหลงชางเฉินแทบอยากจะยกทั้งเผ่ามาประเคนให้ ครั้นเห็นชิงหลุนตอบรับสักที เขาก็ร้องไห้ดีใจไปสามวันสามคืนจนดวงตาแดงช้ำแต่คนที่มีปัญหามาก
ล่วงเลยมาถึงวันที่แปด ไข่ฟองที่ห้าของเสวียนม่อไห่ก็ขยับเขยื้อนอย่างใจเย็น เปลือกไข่ค่อย ๆ ร้าว ปริแตกเป็นจังหวะเนิบนาบ ก่อนที่ลูกเต่าดำตัวน้อยที่มีกระดองหินหยกวารีสีเขียวมรกตติดอยู่บนแผ่นหลังจะคลานต้วมเตี้ยมออกมาอย่างไม่รีบร้อนน้องน้อยตัวจิ๋วนั่งแปะอยู่บนแท่นฟัก หันมองหน้าพ่อแม่ด้วยสายตานิ่งสงบดั่งผู้ผ่านโลกมานานนับร้อยปี เสวียนม่อไห่ลูบศีรษะลูกชายตัวน้อยด้วยความภาคภูมิใจ“ไม่รีบร้อน มั่นคง และสง่างาม... สัญชาตญาณเสวียนอู่เด่นชัดยิ่งนัก เจ้าทำดีมาก... เจ้าห้า”เฟิ่งเหยียนส่งยิ้มอ่อนหวาน พลางอุ้มลูกเต่าเข้ามากอด “ยินดีต้อนรับนะ เสวียนฮั่นเจิ้น เจ้าห้าของแม่...”จนกระทั่งถึงวันสุดท้าย... วันที่สิบแห่งการรอคอยอันแสนทรมานใจโรงฟักไข่ตกอยู่ในความเงียบสงัดระคนตึงเครียด โดยเฉพาะชิงหลุน อสรพิษหนุ่มผู้ปากแข็งและเย็นชา บัดนี้ใบหน้ารูปงามกลับเคร่งขรึมจนหน้าเขียวหน้าเหลืองนัยน์ตาคมกริบจับจ้องไปยังไข่ฟองสุดท้ายที่ยังคงนิ่งสนิทไม่ไหวติง ลิ้นสองแฉกของเขาเริ่มสั่นระริกด้วยความวิตกกังวลอยู่ภายในใจหนึ่งก็กลัวว่าลูกของตนจะเป็น
เมื่อเห็นชัด ๆ กับตาแล้วว่าไข่ฟองแรกคือลูกหงส์บริสุทธิ์ เหล่าสามีที่ยืนลุ้นจนตัวโก่งอยู่ด้านหลังก็พากันถอนหายใจยาว บ้างก็ยินดี บ้างก็แอบเสียดายลึก ๆ ก่อนที่ความสนใจของบรรพชนทั้งห้าจะแปรเปลี่ยนไปจ้องมองอีกห้าฟองที่ยังคงนิ่งสนิทมหากาพย์แห่งการคาดเดาและขัดขากันเองระหว่างสามีจึงเปิดฉากขึ้นทันที!อิงชิงอวี่ “เหอะ... ฟองแรกเป็นหงส์ก็ถูกครรลองแล้ว ทว่าฟองถัดไปในอีกสองวันข้างหน้า... ปราณของข้าคอยตรวจสอบอุณหภูมิอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน มันเริ่มสั่นไหวแล้ว บุตรคนรองย่อมต้องเป็นพญาอินทรีทองผู้เกรียงไกรอย่างแน่นอน!”ไป๋จิ่วถิง “เจ้าเอาอะไรมามั่นใจ? พี่ชายนก ข้าขยันมาเช็ดทำความสะอาดเปลือกไข่ฟองที่สามทุกเช้าค่ำ กลิ่นของข้าซึมลึกเข้าไปขนาดนั้น วันมะรืนนี้ ต้องเป็นหมาเก้าหางตัวน้อยขนฟูสิถึงจะถูก!”เสวียนม่อไห่ “ข้าโคจรปราณปกป้องรอบโรงฟักแห่งนี้ ความเย็นของปราณวารีของข้าซึมซับเข้าไปในไข่ฟองที่สี่มากที่สุด... ลูกเต่าดำย่อมกำเนิดในวันถัดไปอย่างไร้ข้อกังขา”เฉินโม่ “พวกเจ้าทั้งสามตนหยุดเพ้อเจ้อ... ลูกของข้าต่างหากที่จะฟักออกมาราย
ทว่าหลังจากยอมรับเงื่อนไขนั้นไปได้เพียงไม่กี่เดือน... เฟิ่งเหยียนเริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงภายในร่างกาย หลังจากที่หมอหลวงมาตรวจอาการ ก็รีบแจ้งข่าวดีว่านางกำลังตั้งครรภ์!ซึ่งนางดันมีอาการแพ้ท้องแบบที่ชวนให้บรรดาสามีพากันปวดหัว!อาการแพ้ท้องของหงส์สาวหาใช่การอาเจียนเวียนหัวธรรมดา ทว่านางกลับมีพฤติกรรมชอบจิกทึ้งข้าวของและเหม็นหน้าสามี โดยเฉพาะสามีผู้โชคร้ายอย่างไป๋จิ่วถิงที่โดนหนักกว่าสหายสามีตนอื่น!“ออกไปห่าง ๆ ข้านะ เสี่ยวจิ่ว” เฟิ่งเหยียนเบ้หน้าพลางยกมือขึ้นมาบีบจมูก เมินหน้าหนีไปอีกทาง “ข้าเหม็นกลิ่นสาบของเจ้าจะแย่อยู่แล้ว!”“พี่สาว! ข้ามิใช่ต้าวหมาเด็กที่ท่านรักที่สุดหรอกหรือ?” ไป๋จิ่วถิงทำหน้าหมาหงอย หูตก ทั้งเก้าหางลู่ลงติดดิน “ข้าเพิ่งไปอาบน้ำแช่น้ำปรุงบุปผามาตั้งสามรอบ กลิ่นหอมฟุ้งจนผึ้งจะตอมอยู่แล้วนะ ท่านเหม็นข้าได้ลงคอเชียวหรือ...”ครั้นเห็นว่าตัวต้นเหตุของกลิ่นสาบยังไม่มีทีท่าว่าจะลุกออกไป เฟิ่งเหยียนที่เริ่มเวียนหัวอย่างหนัก ผสมกับอาการเมื่อยล้าของร่างกาย นางจึงได้คว้าหมอนขว้างใส่หน้าส
เฟิ่งเหยียนจับมืออิงชิงอวี่ลากตามทางเดินตามหลังสาวใช้ตรงมาที่ตำหนักเทียนเฟิ่งโหลว ซึ่งเป็นอาคารไม้สลักสามชั้นใจกลางเผ่าหงส์ ตัวตำหนักสร้างจากไม้สนหอมพันปีกลิ่นยางไม้รสหวานอบอวลประสานกับกลิ่นใบชาชั้นเลิศ เสาตำหนักแต่ละต้นถูกพันด้วยผ้าไหมทองคำและประดับด้วยขนนกยูงรำแพนที่สะท้อนแสงแดดยามเช้า
เสียงเคาะประตูดังขึ้นแผ่วเบา ขัดจังหวะรื่นรมย์ของนางที่กำลังชื่นชมความมีชีวิตชีวาของหลากหลายสายพันธุ์ที่อยู่เบื้องล่าง“องค์หญิง... ท่านประมุขเรียกพบเจ้าค่ะ” เสียงสาวใช้ดังขึ้นที่หน้าประตู เฟิ่งเหยียนจึงได้รู้สึกตัวเช้าหลังวันแต่งงานตามธรรมเนียมที่บ่าวสาวจะต้องไปยกน้ำชา
เรือนหงเหลียนของเฟิ่งเหยียนตั้งอยู่บนชะง่อนผาทรงพระจันทร์เสี้ยวที่ตัดโค้งราวกับวงพระจันทร์ด้านหนึ่งบนยอดเขาที่สูงที่สุดในใต้หล้าณ เวิ้งผาชั้นบนสุดนี้คืออาณาเขตของเผ่าหงส์ผู้สูงศักดิ์ กิ่งก้านของต้นอู๋ถงขนาดใหญ่แตกกิ่งก้านสาขาแทรกซึมไปตามอาคารเรือน มองเห็นหลังคาเรือนของเหล่าชนชั้นสูงเรียงร
ความทรงจำอีกระลอกสาดซัดเข้ามาในสมองของเฟิ่งเหยียน หลังจากที่เจ้าของร่างเดิมทราบเรื่อง นางก็เสียใจหนักจนกระอักเลือด แม้จะรู้ว่ามารดาลำเอียง ทว่าก็ไม่คิดว่าจะลำเอียงถึงขั้นยอมทำผิดจารีตถึงเพียงนี้!ด้วยมารดาไม่รักและเพิกเฉยต่อนาง ในการเติบโตมาท่ามกลางการเลี้ยงดูเช่นนี้ จึงทำให้เฟิ่งเหยียนกลา







