บทที่ 9 พบพานหมาน้อย?

ปราณ...?

เฟิ่งเหยียนเอียงคอ ก่อนจะนึกขึ้นได้ถึงปราณในโลกแห่งนี้ ปราณมีทั้งหมดสามระดับคือระดับดารา ซึ่งมีห้าขั้น ระดับจันทรา ซึ่งมีสามขั้น และระดับตะวันที่มีเพียงขั้นเดียว และระดับตะวันนั่นเองที่เป็นระดับของสายเลือดโบราณ!

ในแต่ละเผ่าก็จะมีการฝึกปราณที่แตกต่างกัน ขึ้นอยู่กับแต่ละสายพันธุ์ กอปรกับทรัพยากรที่ตระกูลมอบให้ด้วยอีกส่วนหนึ่ง

“ผาสกัดปราณเป็นสถานที่ที่ชาวเผ่าปักษาเราใช้ฝึกเกลาปราณขอรับ” อิงชิงอวี่ตอบเสียงเรียบ พลางเหม่อมองไปทางผาสกัดปราณแล้วอธิบายต่อ “ปราณของเผ่าปักษาฝึกได้ด้วยการบิน ยิ่งบินสูง ปราณในตัวก็ยิ่งได้รับการขัดเกลา”

“ทว่ามิใช่ว่าจะบินที่ผาสูงชันที่ใดก็ได้ มีเพียงที่ผ่าสกัดปราณเท่านั้นที่มีไอปราณจากธรรมชาติเข้มข้น ยิ่งบินที่นั่นได้สูง ปราณในร่างยิ่งถูกบีบอัดจากแรงดันและลมที่กระโชกแรง พวกเราจะไต่ระดับความสูงที่ตัวเองทนได้ทีละนิด กัดฟันและกระพือปีกไปให้สูงที่สุด”

หญิงสาวพยักหน้าอย่างเข้าใจ  ก่อนจะเอียงคอสงสัย “เช่นนั้น ทุกคนก็คงจะเอาแต่บินฝึกปราณกันน่ะสิ”

อิงชิงอวี่ส่ายหน้าเล็กน้อยในความช่างสงสัยของนาง “เป็นไปไม่ได้ขอรับ ด้วยการฝึกบินสกัดปราณแต่ละครั้งนั้น ทรมานร่างกายนัก จึงมิมีผู้ใดฝืนไปบินกันทุกวันเช่นนั้น”

“อีกทั้งสภาเผ่าปักษาได้กำหนดข้อปฏิบัติออกมาอย่างชัดเจนแล้วว่านกทุกตัวสามารถเข้าไปฝึกปราณได้เดือนละหนึ่งเท่านั้น เพื่อเปิดโอกาสให้ทุกตัวได้เข้าไปฝึกปราณและไม่เป็นการทรมานเร่งปราณในร่างกายจนเกินไป มิเช่นนั้น จากที่จะได้เลื่อนระดับปราณ กลับกลายเป็นนกพิการไปเสียแทน”

เฟิ่งเหยียนพยักหน้าหงึกหงักอย่างเข้าใจ ไม่ว่าโลกใดก็ล้วนแต่ต้องมีกฎเกณฑ์ในสังคมของคน เอ๊ย... สัตว์หมู่มาก ไม่ให้เกิดความขัดแย้ง เป็นระบบระเบียบเรียบร้อย

“ถ้าปักษาฝึกปราณด้วยการบินแล้ว... แล้วเผ่าหงส์ล่ะ?” ถ้อยคำของนาง ทำให้ทั้งคนพูดและคนฟังต่างสบตาด้วยความฉงน

เฟิ่งเหยียนทบทวนความทรงจำอยู่นานก็ไม่เห็นช่องทางในการฝึกปราณของเผ่าหงส์เลยแม้แต่น้อย ขนาดอิงชิงอวี่เองก็ยังส่ายหน้า

“เท่าที่ข้าทราบ เผ่าหงส์ไม่มีการฝึกปราณเหมือนเผ่าอื่น ๆ อย่างเผ่าคมเขี้ยวหรือเผ่ากรงเล็บก็ใช้การประสบการณ์ในการต่อสู้ เผ่าครีบวารีใช้การดำดิ่งสู่เหวสมุทรไร้ก้น หรือแม้แต่เผ่าเกล็ดทมิฬที่ใช้การจำศีล”

อิงชิงอวี่อธิบายต่อด้วยน้ำเสียงทุ้มนิ่งอย่างใจเย็นด้วยท่าทางที่ดูผ่อนคลายขึ้น ไม่ระแวดระวังวาจาเหมือนเมื่อเช้า “แต่เท่าที่ข้าได้ยินมา สตรีเผ่าหงส์หลายนางจะได้เลื่อนขั้นปราณในยามที่ออกไข่ ให้กำเนิดบุตร ทว่าก็มิใช่ทุกนางที่จะประสบความสำเร็จ”

เฟิ่งเหยียน “...”

นั่นคือเหตุผลที่พวกนางจะต้องรีบแต่งงานออกไข่สินะ!?

“แต่ทั้งตลอดชีวิตของสตรีเผ่าหงส์หนึ่งนางสามารถออกไข่สูงสุดได้เพียงหกฟองเท่านั้น หากได้รับการบำรุงและดูแลดี ๆ เฉกเช่นท่านประมุข” ดวงตาคมกริบของอิงชิงอวี่เหลือบมองเฟิ่งเหยียนอย่างแฝงความนัยว่านางคงไม่อาจออกไข่ได้มากถึงหกฟอง

มุมปากของนางยกสูงอย่างเย้ยหยัน “ข้าไม่ได้รับการกินดีอยู่ดีเฉกเช่นน้องสาวหรอกนะ... เช่นนั้นก็ปล่อยหน้าที่แม่พันธุ์ดีให้เป็นนางรับผิดชอบไปเถอะ!”

เฟิ่งเหยียนเมินหน้ากลับมา ทิ้งความสนใจเกี่ยวกับการฝึกปราณไว้ด้านหลัง แล้วหันมาสนใจความคึกคักรอบตัวแทน พ่อค้าพันธุ์หมีดำจากเผ่าพฤกษากำลังหัวเราะร่า ขณะส่งมอบน้ำผึ้งป่าให้แก่แม่นางเผ่ากรงเล็บนางหนึ่งที่แกว่งหางยาวไปมา เด็ก ๆ เผ่าปักษาตัวน้อยที่บินวนรอบร้านขายของเล่นไม้ไผ่สาน เกิดเป็นภาพอิ่มอกอิ่มใจในความหลากหลายสายพันธุ์ที่หาดูได้ยากนัก

ทว่าความเพลิดเพลินใจของนางก็ต้องถูกทำลายลงด้วยเสียงก่นด่าดังจากหัวมุมถนนสายหลัก

“ไอ้หัวขโมย! ไอ้หมาสารเลว! กล้าดีอย่างไรมาคาบซาลาเปาของข้าไปหน้าตาเฉย!”

เฟิ่งเหยียนชะงักฝีเท้าหันไปตามเสียงทันที ภาพที่เห็นคือชายร่างกำยำในชุดผ้ากันเปื้อนเปื้อนคราบน้ำมัน ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น หูสามเหลี่ยมตั้งชันตามอารมณ์ หางลายเสือดาวแกว่งไหวไปมา

ในมือข้างหนึ่งถือรองเท้าเก่า ๆ อีกข้างถือสากไม้อันยักษ์เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันไล่กวดลูกหมาตัวน้อยขนสีขาวมอมแมมที่กำลังคาบซาลาเปาลูกใหญ่ไว้เต็มปาก มันวิ่งโซเซด้วยขาสั้น ๆ พยายามมุดหลบไปตามแผงขายของด้วยท่าทางหวาดกลัวสุดชีวิต

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ถ้าข้าจับเจ้าได้ ข้าจะถลกหนังเจ้ามาทำผ้าเช็ดเท้า!” ชายเจ้าของร้านสายพันธุ์เสือดาวแผดเสียงก้อง พลางเงื้อสากไม้ขึ้นสุดแขน เตรียมจะฟาดลงบนแผ่นหลังเล็ก ๆ ที่เลอะไปด้วยคราบเลือดแห้งกรังของลูกหมา

“แย่แล้ว...” เฟิ่งเหยียนพึมพำ ดวงตาสีน้ำตาลวาวโรจน์ขึ้นมาทันทีตามสัญชาตญาณสัตวแพทย์ที่เห็นลูกสัตว์ถูกรังแก “อาอวี่! อย่าให้เขาตีลูกหมาตัวนั้น!”

นางยังพูดไม่ทันขาดคำ ร่างเพรียวบางก็ทะยานออกไปก่อนที่อินทรีครามจะทันได้ขยับกายเสียอีก

“อย่าตีนะ!”