บทที่ 2 ปราณแห่งเผ่าหงส์

ความทรงจำอีกระลอกสาดซัดเข้ามาในสมองของเฟิ่งเหยียน หลังจากที่เจ้าของร่างเดิมทราบเรื่อง นางก็เสียใจหนักจนกระอักเลือด แม้จะรู้ว่ามารดาลำเอียง ทว่าก็ไม่คิดว่าจะลำเอียงถึงขั้นยอมทำผิดจารีตถึงเพียงนี้!

ด้วยมารดาไม่รักและเพิกเฉยต่อนาง ในการเติบโตมาท่ามกลางการเลี้ยงดูเช่นนี้ จึงทำให้เฟิ่งเหยียนกลายเป็นคนมีปมในจิตใจ เย็นชา บางครั้งก็ควบคุมอารมณ์ตนเองไม่อยู่ เพราะไม่รู้ว่าควรจะแสดงออกมาอย่างไร

สุดท้าย หลังจากที่เฟิ่งเหยียนเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าบ่าว แล้วเห็นว่าเป็นเจ้าบ่าวที่ผิดฝาผิดตัว นางก็กระอักเลือดออกมากองโต แล้วสั่งให้อิงชิงอวี่คุกเข่าอยู่หน้าเตียงเช่นนั้น จนกว่านางจะสั่งให้ลุกขึ้น

คำสั่งนั้นไม่ได้เกิดจากความเย่อหยิ่ง ทว่าเป็นการปกป้องตนเองของเฟิ่งเหยียนที่ไม่อยากจะให้ผู้ใดมาเห็นว่านางเจ็บเจียนตาย... ที่นางสั่งให้เขาคุกเข่า เพราะมันคือวิธีเดียวที่จะทำให้นางสบายใจว่าสถานการณ์ที่ตัวเองถูกกระทำนั้นยังคงอยู่ในการควบคุมของนาง...

หลังจากที่สั่งเสร็จเรียบร้อย เฟิ่งเหยียนก็พยุงกายขึ้นเตียง กางม่านมุ้งปิดกั้น สร้างอาณาเขตพื้นที่พักผ่อนส่วนตัว โดยไม่สนใจอีกฝ่ายอีกเลย ก่อนที่จะล้มตัวลงนอน... แล้วตายไป...

เฮ้อ... ชีวิตของพวกเราชาวเฟิ่งเหยียนนี่ ช่างน่าอนาถซะจริง ฉันก็ตายเพราะโดนแมวยักษ์ตบ ส่วนเธอก็กระอักเลือดตายเพราะได้ผัวมาผิดคน เหอ เหอ...

ดวงตาหงส์หรี่ลงพลางเบ้ปากอย่างเหนื่อยใจ มือเรียวตวัดเลิกม่านมุ้งออกกว้าง แล้วหมุนตัวมาประจันหน้ากับอีกฝ่าย ที่เงยหน้าขึ้นทันทีที่เห็นการเคลื่อนไหวของเธอ ดวงตาสองคู่สบมองกันอย่างพินิจพิเคราะห์

อิงชิงอวี่ สามีที่ได้มาอย่างผิดฝาผิดตัวนี้ ถ้าเฟิ่งเหยียนจำไม่ผิด เขาเองก็มีปมในใจไม่แตกต่างจากร่างเดิมของนางเลยแม้แต่น้อย ทั้งอิงห่าวเทียนและอิงชิงอวี่ ต่างก็เป็นบุตรชายสายตรงของอิงอี๋นั่ว หัวหน้าเผ่าปักษาคนปัจจุบัน

ดังนั้น การเลี้ยงดูและส่งเสริมทรัพยากรต่าง ๆ จึงทุ่มไปที่อินทรีทองผู้เป็นพี่ชายเช่นเดียวกัน ด้วยปราณของเขาที่สูงล้ำและขนสีทองที่เฉิดฉาย จึงกลบแสงของอินทรีครามผู้เป็นน้องชายจนหมดสิ้น

เฟิ่งเหยียนจ้องมองชายหนุ่มที่คุกเข่าตรงหน้า แผ่นหลังของเขาเหยียดตรงดุจลูกศรที่ถูกง้างจนสุด ใบหน้าคมเข้มเรียบเฉย ดวงตาคู่นั้นเปิดกว้างไร้อารมณ์ ไม่ว่าจะเป็นความโกรธหรือน้อยใจ

เขาเพียงแค่นั่งอยู่ตรงนั้น... ราวกับก้อนหินที่ตั้งอยู่กลางพายุคลั่ง

“คุกเข่ามาตั้งแต่เมื่อคืนเลยเหรอ?” เฟิ่งเหยียนถามขึ้นแผ่วเบา

อิงชิงอวี่ไม่ได้ก้มหน้าหลบตา เขาเพียงแต่สบตาเธอตรง ๆ “ท่านสั่ง”

“ไม่เมื่อยเหรอ?” เฟิ่งเหยียนเลิกคิ้วถามด้วยสัญชาตญาณของสัตวแพทย์ที่รู้ดีว่าการกดทับของน้ำหนักที่หัวเข่านานกว่าสิบชั่วโมงนั้น ส่งผลต่อเส้นประสาทและกล้ามเนื้อเพียงใด

“เมื่อย” อิงชิงอวี่ตอบสั้น ๆ ไร้ซึ่งการประชดประชันหรือเรียกร้องความสงสาร มันคือข้อเท็จจริงที่เขาตอบออกมาเหมือนตอบเรื่องสภาพอากาศทั่วไป

“แล้วทำไมไม่ลุก?”

“ท่านไม่ได้บอกให้ลุก”

เฟิ่งเหยียนอึ้งไปครู่หนึ่ง นางจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคมของอินทรีคราม

คำพูดของเขาช่างแปลกประหลาด... เขาเก็บกดจนถึงขั้นปล่อยวางทุกสิ่งอย่างสมบูรณ์ เหมือนเลิกพยายามที่จะมีตัวตน เลิกพยายามที่จะขัดขืน เพราะเขาไม่เห็นค่าว่าการทำเช่นนั้นจะเปลี่ยนอะไรได้

เขาเหมือนคนที่ตายไปแล้วครึ่งหนึ่งในขณะที่ยังมีลมหายใจ...

ความเงียบปกคลุมห้องอยู่อึดใจใหญ่ ก่อนที่เฟิ่งเหยียนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบา “ลุกได้”

อิงชิงอวี่ยันกายลุกขึ้น เส้นเอ็นและข้อต่อส่งเสียงลั่นประท้วงเบา ๆ เส้นเอ็นที่ลำคอของเขาปูดโป่งขึ้นมาจากการขบกรามแน่น หัวเข่าของเขาสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้

เขาค่อย ๆ ยืดเข่าขึ้นอย่างเชื่องช้า ท่าทางนั้นดูเจ็บปวด แต่สีหน้าของเขากลับไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่นิดเดียว

หลังจากที่เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หัวเข่าที่ถูกบังคับให้ค้างในท่าเดิมมานานก็พลันเซถลาอย่างอ่อนแรง

“ระวัง!” เฟิ่งเหยียนร้องลั่น เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะเซล้มไป มือเรียวรีบคว้าข้อมือของเขาไว้ โชคดีที่อิงชิงอวี่เองก็พอประคองตัวเองได้ เลยไม่ได้ฉุดรั้งให้อีกคนล้มลงไปด้วย

เฟิ่งเหยียนถอนหายใจยาวอีกครั้ง ก่อนจะกระตุกมือ บังคับให้เขานั่งลงบนเตียง “นั่งลง ให้ฉัน... เอ่อ ให้ข้าดูเข่าของเจ้าหน่อย”

หญิงสาวเปลี่ยนสรรพนามคำพูดจาให้เป็นไปตามแบบที่ควรจะเป็น ก่อนจะสั่งให้เขารั้งกางเกงขึ้น เพื่อดูอาการบาดเจ็บที่หัวเข่า ซึ่งปรากฏภาพรอยแดงจัดเป็นวงกลมขนาดใหญ่บนหัวเข่าทั้งสองข้างที่โผล่พ้นชายอาภรณ์ออกมา

อื้อหื้อ... บ้าไปแล้วรึไง!

เฟิ่งเหยียนอดบ่นในใจไม่ได้ ทั้งร่างเดิมที่บ้าบังคับให้เขาคุกเข่า ทั้งที่ตนนอนเหยียดกายสบายอยู่บนเตียง... เอิ่ม ไม่สิ นอนใหลตายไปเลย กับอีกคนที่บ้าไม่แพ้กัน ดันบ้าทำตามคำสั่งเป๊ะ ๆ ซะอย่างนั้น

ในเมื่อนางหลับไปแบบนี้แล้ว เจ้าก็แอบอู้บ้างก็ได้!

อะไรจะเถรตรงขนาดนั้น! นี่ถ้าร่างเดิมสั่งให้ไปตาย เขาก็คงจะไปสินะ!

ดวงตาหงส์ของเฟิ่งเหยียนอ่อนแสงลง เมื่อเห็นอาการบาดเจ็บของสัตว์ตรงหน้า กอปรกับแต่เดิมนางเองก็เป็นสัตวแพทย์มือดีที่ผ่านสัตว์น้อยใหญ่มามากมาย

ความใจอ่อนและสงสารก็ปะทุขึ้นจนอยากที่จะเยียวยาอีกฝ่ายให้หายดี

ทันใดนั้น ความร้อนสายหนึ่งพลันแล่นผ่านฝ่ามือของนางออกมา ละอองแสงสีแดงไหลตรงไปที่บริเวณหัวเข่าแดงช้ำของเขา!

อิงชิงอวี่รู้สึกถึงกระแสธารอุ่นจัดไหลบ่าเข้าไปในข้อต่อที่ด้านชา ไอปราณสีแดงนั้นไม่ได้รุนแรงเหมือนไฟเผาป่า แต่มันกลับอบอุ่นและนุ่มนวลราวแสงอรุณยามเช้า มันคือความร้อนที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่เขาเคยสัมผัสมาในชีวิต...

ไอปราณสีแดงจากฝ่ามือของนางสลายรอยฟกช้ำและอาการอักเสบจนหมดสิ้นภายในพริบตา!

อินทรีหนุ่มเบิกตากว้าง ความอุ่นวาบที่แล่นผ่านร่างกาย ทำให้กำแพงความเย็นชาในใจสั่นคลอนเป็นครั้งแรก เขาก้มมองหัวเข่าที่กลับมาสุขภาพดีดังเดิม... หรืออาจจะแข็งแรงกว่าเดิมด้วยซ้ำด้วยความงุนงงสับสน

แต่ไหนแต่ไรมา เขาไม่เคยได้ยินว่าเผ่าหงส์จะมีปราณในการรักษาเลยนะ!

นอกจากนี้ แม่นางตรงหน้ายังสูงศักดิ์เป็นถึงองค์หญิงผู้เย็นชา สั่งทรมานให้เขาคุกเข่าหลายชั่วยาม แต่มายามนี้ นางกลับใจดีรักษาบาดแผลให้เขาเสียอย่างนั้น!

อิงชิงอวี่รีบเงยหน้าขึ้น หวังจะสังเกตและจับผิดในท่าทางของอีกฝ่าย ทว่าภาพที่เขาเห็นกลับกลายเป็นดวงตาหงส์ที่เบิกกว้างด้วยความตกใจไม่แพ้กัน!

อิงชิงอวี่ “...”

อย่าบอกนะว่านางเองก็ตกใจในพลังปราณของตนเองน่ะ!?

ยิ่งได้เห็นเฟิ่งเหยียนอ้าปากค้าง พลิกสองมือหงายคว่ำอย่างไม่เชื่อสายตา อินทรีหนุ่มก็ยิ่งมั่นใจว่าแม่นางตรงหน้ารักษาให้เขาอย่างไม่รู้ตัวจริง ๆ

ครั้นพอนางเงยหน้าขึ้นมาแล้วเห็นเขาที่จ้องมองมาอยู่แล้ว ใบหน้านวลก็เปลี่ยนสีหน้าจากตกใจอ้าปากค้างเป็นหุบปากฉับ ดวงตาหงส์ฉายแววเคร่งขรึมขึ้นมาทันที

“อะแฮ่ม... ข้าเป็นคนทำ ข้าก็ต้องเป็นคนรักษา... เจ้าไม่ต้องขอบคุณหรอก”

อิงชิงอวี่ “...”

ข้ายังไม่ได้พูดอะไรสักคำ... แล้วอีกอย่างดูเหมือนท่านจะรักษาให้ข้าโดยไม่ได้ตั้งใจอีกต่างหาก...

ก่อนที่เฟิ่งเหยียนจะได้พูดอะไรต่อ เสียงพึ่บพั่บนอกหน้าต่างก็เรียกความสนใจไปจากนางเสียก่อน

เสียงอะไรน่ะ?

ร่างบางผุดลุกขึ้นจากเตียงใหญ่ เดินตรงไปยังระเบียงกว้างที่เปิดรับลมเย็นเยือกจากยอดเขาสูงชันอย่างช้า ๆ อาภรณ์สีแดงเพลิงที่สวมอยู่สะบัดพลิ้วตามแรงก้าวเดินจนดูเหมือนเปลวไฟที่ขยับไหวอยู่กลางห้อง

ก่อนที่ดวงตาหงส์จะเบิกกว้างอีกครั้ง ลมหายใจพลันสะดุด สองมือยกขึ้นปิดปาก เมื่อเห็นภาพทิวทัศน์ที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า

“แม่เจ้า!”

*หนึ่งชั่วยาม หมายถึง 2 ชั่วโมง