Se connecterตำหนักท้ายวัง หากวัดจากระยะทางแล้วนับเป็นตำหนักที่อยู่ห่างไกลเป็นที่สุด ซึ่งตำหนักแห่งนี้แทบจะเป็นตำหนักร้างอยู่แล้วเพราะไม่มีผู้ใดมาอาศัยอยู่เสียนาน ดังนั้นก่อนที่จะให้องค์หญิงน้อยมาอยู่ จึงต้องทำความสะอาดกันเสียยกใหญ่ กว่าจะได้ย้ายเข้ามาก็ปาเข้าไปยามเว่ยเกือบจะเช้าแล้ว
ไทเฮาทรงจัดแจงให้องค์หญิงจิ๋นซีมีแม่นมเกิ่งคนหนึ่งและนางกำนัลอีกสี่ห้าคน คราแรกเสี่ยวหลัวจะขอไปดูแลองค์หญิงน้อยด้วยตัวเอง แต่ทว่านางต้องไว้ทุกข์ให้กับฮองเฮาที่เพิ่งจากไป จึงยังไม่สามารถทำหน้าที่ดูแลองค์หญิงได้ในตอนนี้ ดังนั้นนางกำนัลที่ไปอยู่ตำหนักท้ายวังจึงเป็นคนของไทเฮาทั้งหมด
ซึ่งทั้งแม่นมเกิ่งและนางกำนัลเหล่านั้นไม่ค่อยพอใจสักเท่าไรที่ถูกส่งไปอยู่ตำหนักท้ายวังแห่งนี้ เป็นเพราะที่นี่เปลี่ยวร้างน่ากลัวเสียเหลือเกิน เนื่องจากความเป็นอยู่ก็ไม่ดีงามและสะดวกสบายเหมือนตำหนักอื่น ๆ อีกทั้งโอกาสที่จะได้รับความดีความชอบก็แทบไม่มีเสียด้วย เนื่องจากองค์หญิงจิ่นซีเองก็เป็นเพียงทารกน้อยผู้หนึ่งเท่านั้น นางจะประทานรางวัลให้ผู้ใดได้ ว่าไปแล้วนับเป็นการสูญเสียโอกาสของพวกนางเสียมากกว่า
ยามเว่ยของวันหนึ่ง
ในตำหนักท้ายวังที่เปลี่ยวร้างไม่ได้ต่างอะไรไปจากตำหนักเย็น มีเสียงร้องไห้ของเด็กน้อยดังขึ้นไม่หยุด ทว่ากลับไม่มีแม่นมเกิ่งหรือนางกำนัลคนไหนกระตือรือร้นที่จะอุ้มนางขึ้นมาปลอบโยนเพื่อให้หยุดร้องสักคน นางกำนัลและแม่นมเกิ่งทำเพียงแค่นเสียงก่นด่าองค์หญิงน้อยไปวัน ๆ ด้วยความไม่พอใจเท่านั้น
“จะร้องอะไรกันนักกันหนา ร้องอยู่แทบจะทุกชั่วยาม เอาแต่ร้องไห้แหกปาก ช่างเกิดมาเพื่อทรมานผู้อื่นจริง ๆ” นางกำนัลผู้หนึ่งกล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ นางไม่เพียงแต่บ่นเท่านั้นทั้งยังเดินออกมาจากห้องนอนขององค์หญิงจิ๋นซีอีกด้วย ทิ้งให้ทารกน้อยร้องไห้อยู่คนเดียว
“ไทเฮาทำอย่างนี้ไม่ยุติธรรมเลย ทำไมต้องเป็นพวกเราที่ถูกส่งมาอยู่ที่นี่ด้วยก็ไม่รู้ อะไร ๆ ก็ลำบากไปหมด ตอนอยู่ตำหนักอวิ๋นผิงพวกเราได้กินแต่อาหารดี ๆ พอมาอยู่ตำหนักนี้ได้กินแต่ของซ้ำซาก ข้าวต้มกับผัดผักเกือบจะทุกมื้อเลย” นางกำนัลอีกคนก็บ่นขึ้นมาเช่นเดียวกัน
แต่มีนางกำนัลผู้หนึ่งที่คิดไม่เหมือนคนอื่น นางกลับคิดในแง่ดี “ในภายภาคหน้าหากว่าองค์หญิงเติบโตขึ้น พวกเราที่อยู่ที่นี่ก็อาจจะมีชีวิตที่ดีขึ้นก็ได้ ถึงอย่างไรนางก็เป็นถึงองค์หญิงใหญ่”
“องค์หญิงใหญ่แล้วจะอย่างไรเล่า ในเมื่อฝ่าบาทไม่ทรงโปรดนาง แม้กระทั่งจะอุ้มพระองค์ยังทรงไม่แตะต้องนางเลย เจ้าจำไม่ได้หรืออย่างไรว่าเป็นเพราะให้กำเนิดนาง ฮองเฮาถึงได้สิ้นพระชนม์ เยี่ยงนี้แล้วเจ้ายังคิดว่านางจะเติบใหญ่จนมีชีวิตที่ดีให้เราเกาะเกี่ยวขาอยู่อีกหรือ” แม่นมเกิ่งที่นั่งอยู่ตรงนั้นแย้งขึ้นมา เนื่องจากมองไม่เห็นทางเรื่องที่องค์หญิงน้อยองค์นี้จะเติบโตมาแล้วจะมีชีวิตที่ดี
“ก็จริงอย่างที่แม่นมเกิ่งกล่าวมา หากเป็นเช่นนี้ต่อไปชีวิตพวกเราคงต้องอยู่กันอย่างหมดหวังแล้ว” นางกำนัลคนเดิมตัดพ้อออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ส่วนคนที่เหลือนั้นก็ทอดถอนใจออกมาเช่นกัน มีบางคนถึงขั้นเกลียดชังองค์หญิงน้อยที่ทำให้พวกตนมาพบกับชีวิตที่อับจนเช่นนี้
หกเดือนต่อมา...
นับตั้งแต่องค์หญิงใหญ่จิ่นซีถือกำเนิด ยามนี้ตำหนักอื่น ๆ ต่างก็ค่อย ๆ มีองค์หญิงและองค์ชายที่เป็นผลพวงจากการที่ฮ่องเต้เสด็จไปตำหนักนางสนมอื่นๆ มากขึ้นในตอนที่ฮองเฮาตั้งพระครรภ์คลอดออกมากันแล้ว ทำให้แต่ละตำหนักมีบรรยากาศที่คึกคักเป็นพิเศษ โดยเฉพาะตำหนักของหวงกุ้ยเฟยที่สามารถคลอดองค์ชายองค์แรกให้กับฝ่าบาทได้
และด้วยความปีตินี้ ฝ่าบาทจึงได้ทรงมอบตราหงส์ให้นางดูแลวังหลังเป็นการชั่วคราว
“ตราหงส์อยู่ในมือของข้าแล้ว นับจากนี้ต่อไปไม่ว่าผู้ใดก็ไม่สามารถขัดขวางข้าได้อีก อีกไม่นาน ข้าต้องได้ตำแหน่งฮองเฮามาครอบครองเป็นแน่” หวงกุ้ยเฟยถือตราหงส์ไว้ในมือ นางพลิกมันไปมาเพื่อที่จะดูทุกมุม พร้อมกับชื่นชมมันอยู่นาน ก่อนจะยกยิ้มขึ้นที่มุมปากข้างหนึ่งด้วยความพึงพอใจ
“ตราหงส์สมควรที่จะอยู่กับพระสนมตั้งนานแล้วเพคะ ความจริงแล้วพระสนมเป็นคนที่เหมาะสมที่สุดกับตำแหน่งนี้”เยี่ยหงกล่าวอย่างประจบประแจง เพราะยิ่งเจ้านายได้ดีมีตำแหน่งสูง นางก็จะได้เกาะแข้งเกาะขามีชีวิตที่ดีมากยิ่งขึ้นไปด้วย
หวงกุ้ยเฟยมองไปยังโอรสตัวน้อยซึ่งกำลังหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง ก่อนจะกล่าวออกมาอย่างอ่อนโยน
“เรื่องนี้ต้องขอบคุณองค์ชายของข้า เป็นเพราะเขาแท้ ๆ ข้าถึงได้ตรานี้มา อีกทั้งยังได้ความโปรดปรานจากฝ่าบาทมากกว่าเมื่อก่อนอีกด้วย”
“องค์ชายใหญ่เป็นผู้มีบุญญาธิการอย่างแท้จริงเพคะ จะต้องนำพาแต่สิ่งดีงามมาสู่พระสนมอย่างแน่นอน”
เยี่ยหงยังคงวาจาขี้ประจบของตนเองเอาไว้ เพราะในภายภาคหน้านางจำเป็นต้องเกาะหวงกุ้ยเฟยอีกนาน อีกทั้งหวงกุ้ยเฟยตอนนี้มีแววของความรุ่งเรืองแล้ว หากนายรุ่งเรือง บ่าวย่อมสบายตามไปด้วยอย่างไรล่ะ
“ต่อไปนี้ข้าจะจัดการเรื่องวังหลังตามที่ข้าเห็นสมควร สนมผู้ใดที่คิดจะดึงความโปรดปรานของฝ่าบาทไปจากข้า ข้าจะจัดการให้หมด ให้พวกนางอยู่อย่างไม่มีความหมาย จนฝ่าบาทลืมพวกนางไปเสีย” หวงกุ้ยเฟยกล่าวราวกับว่าเคียดแค้นนางสนมพวกนั้นมานานหลายปี
“ตอนนี้สนมพวกนั้นก็คลอดองค์ชายและองค์หญิงกันออกมาหลายพระองค์แล้วนะเพคะ พระสนมจะจัดการอย่างไรดีเพคะ” เยี่ยหงเอ่ยถามขึ้นมาบ้าง เนื่องจากเวลานี้พระสนมนางอื่นต่างก็ให้กำเนิดโอรสและธิดาให้แก่ฝ่าบาทแล้ว การจะกำจัดออกไปคงไม่ใช่เรื่องง่ายนัก
เมื่อเจอคำถามนี้จากนางกำนัลคนสนิท หวงกุ้ยเฟยจึงมีทีท่าเหมือนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบออกมา “คงต้องให้พวกนางอยู่อย่างปกติสุขไปก่อน เมื่อไรที่ฝ่าบาทไม่เสด็จไปเยี่ยมโอรสธิดาของพวกนาง เมื่อนั้นข้าจะจัดการให้นางสนมพวกนั้นหมดความหมายไปเอง แล้วโอรสธิดาของพวกนางก็จะไม่ได้ขึ้นมาโดดเด่นเทียบเคียงองค์ชายใหญ่ของข้าด้วย” กล่าวจบหวงกุ้ยเฟยก็มีรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา จากนั้นก็หันไปชื่นชมโอรสของตนเองอย่างปลาบปลื้มใจ
องค์ชายใหญ่นอนอยู่บนเตียงเป็นภาพที่น่ารักอยู่ไม่น้อย เด็กชายตัวอ้วนแก้มกลมยุ้ยเหมือนซาลาเปา ดูเป็นผู้มีบุญญาธิการอย่างที่เยี่ยหงบอกจริง ๆ นางรู้ว่าตัวว่าตั้งครรภ์ได้สามเดือนในวันที่รู้ข่าวว่าฮองเฮาไร้ลมหายใจ เขาเหมือนของขวัญที่สวรรค์ประทานมาให้นาง หวงกุ้ยเฟยยิ่งมองก็ยิ่งหลงโอรสของตัวเอง เขาน่ารักน่าเอ็นดูถึงเพียงนี้ แล้วเหตุใดฝ่าบาทจะไม่ทรงโปรดปรานเล่า
“พรุ่งนี้เสด็จพ่อของเจ้าก็จะเสด็จมาหาแล้ว เจ้าต้องทำตัวน่ารักเข้าไว้ เข้าใจหรือไม่ จางเหว่ยของแม่” หวงกุ้ยเฟยกล่าวเสียงเล็กเสียงน้อยกับโอรสเพื่อหวังจะให้เขาดึงพระทัยจากฮ่องเต้นั่นเอง
ตำหนักท้ายวังขององค์หญิงใหญ่จิ่นซี
เวลานี้แม่นมเกิ่งขององค์หญิงยังคงบ่นไม่เลิก แต่สุดท้ายก็ยอมลุกขึ้นมาเพราะทนเสียงร้องของเด็กน้อยไม่ไหว อีกทั้งหากปล่อยให้อีกฝ่ายร้องไห้จนเหนื่อยหอบแล้วเป็นอะไรขึ้นมา ก็ไม่รู้ว่าบ่าวทั้งตำหนักจะได้รับโทษอะไรกันบ้าง เพราะอย่างไรนางก็มีศักดิ์เป็นถึงองค์หญิงใหญ่ของฝ่าบาท
“ข้าไปให้นมนางก่อน ร้องไห้นานถึงเพียงนี้คงจะไม่พ้นเรื่องหิวนมหรอกนะ” แม่นมเกิ่งกล่าวมาพร้อมกับลุกขึ้นเดินไปยังห้องบรรทมขององค์หญิงใหญ่จิ่นซี
เด็กน้อยร้องไห้เป็นเวลานาน ทำให้ยามนี้เสียงที่เปล่งออกมานั้นออกจะแหบลงเล็กน้อย แต่ในที่สุดก็เหมือนกับสวรรค์มาโปรด เมื่อแม่นมเกิ่งของนางมาสักทีหลังจากที่หิวมากว่าครึ่งค่อนวัน พอได้เห็นหน้าแม่นมเกิ่งแล้ว องค์หญิงตัวน้อยจึงหยุดร้องไห้
แม่นมเกิ่งอุ้มนางขึ้นมา จากนั้นก็ปลดเสื้อป้อนนมให้นาง เด็กน้อยเห็นเต้าแล้วก็รีบงับทันที แต่เพราะว่าฟันเล็ก ๆ ของนางเริ่มงอกแล้วก็เลยเผลอกัดนมของแม่นมเกิ่งเข้า จนทำให้อีกฝ่ายร้องโวยวายออกมา
“โอ้ย…เจ้าเด็กนี่ เจ้าทำอะไรของเจ้ากันเนี่ย กินแบบคนธรรมดาไม่ได้หรืออย่างไร” แม่นมเกิ่งโวยวายเสียงดัง
เหล่านางกำนัลที่อยู่ด้านนอกได้ยินเสียงร้องของแม่นมเกิ่งก็ตกใจและรีบวิ่งเข้ามาดูทันที นึกว่านางเกิดเรื่องอะไรร้ายแรงหรือไม่
“ท่านแม่นมเกิ่ง ท่านเป็นอะไรหรือ” นางกำนัลผู้หนึ่งเอ่ยถามหน้าตาตื่น
แม่นมเกิ่งเงยหน้าขึ้น ที่หางตาปรากฏหยดน้ำตาซึมออกมา “ก็องค์หญิงใหญ่น่ะสิ เมื่อสักครู่กัดนมข้าแทบขาด” นางเอ่ยตอบออกมาด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว พร้อมกับมองหน้าองค์หญิงด้วยสายตาเกลียดชัง
ตอนพิเศษ 7 ฮ่องเต้หยางเจี้ยนกั๋วที่ชายแดนทิศบูรพา สถานการณ์ตึงเครียดอย่างยิ่ง ทหารทั้งหลายต่างเร่งเตรียมความพร้อมในการป้องกันเมือง ทุกคนรู้ดีว่าการศึกครั้งนี้จะต้องไม่ใช่เรื่องง่าย องค์ชายเจ็ดยืนมองทิวทัศน์เบื้องหน้า ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความคิดหลากหลาย แม้เขาจะถูกฝึกฝนวรยุทธ์มาตั้งแต่เยาว์วัย แต่ก็ไม่เคยมีโอกาสได้ลงสนามรบจริง ๆ การต้องเผชิญกับการต่อสู้ที่แท้จริง ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นปนกับความหวาดกลัวเล็กน้อยทว่าในขณะเดียวกัน เขาก็ไม่สามารถยอมให้ความกลัวนี้ครอบงำได้ เพราะในใจเขามีเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวเอง เขารู้ดีว่าการศึกครั้งนี้สำคัญเพียงใดต่อแคว้นเยียน“ข้าจะออกรบในทัพหน้า” องค์ชายเจ็ดกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่นต่อหน้าแม่ทัพเสวี่ยแม่ทัพเสวี่ยมององค์ชายเจ็ดด้วยสายตาที่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง“องค์ชาย แม้ว่าท่านจะมีฝีมือที่ดี แต่การศึกนี้ไม่เหมือนการฝึกในลานฝึก มันอันตรายมาก” เสวี่ยเฟงหลงกล่าวขึ้นมาเพื่อเตือนสติ“ข้ารู้” องค์ชายเจ็ดตอบกลับทันที “ข้าไม่ต้องการเป็นภาระให้กับผู้อื่นที่นี่ ข้าอยากทำหน้าที่ที่เป็นประโยชน์ต่อแคว้น”แม่ทัพเสวี่ยมององค์ชายเจ็ดอย่างพินิจพิจารณาอีกค
ตอนพิเศษ 6 ความรู้สึกที่อยู่ข้างในหลังจากที่ได้รับคำตอบอันเจ็บปวดจากเหวินหลิง องค์ชายเจ็ดรู้สึกเหมือนหัวใจของเขาถูกบีบคั้นอย่างแรง เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าความรักที่เขามีต่อนางจะจบลงเช่นนี้ แต่เมื่อนางขอร้องให้เขาไม่มาปรากฏตัวต่อหน้านางอีก เขาก็ต้องทำตามสิ่งที่นางต้องการ แม้ว่าจะเจ็บปวดเพียงใดก็ตามในช่วงเวลาที่องค์ชายเจ็ดกำลังหาทางจัดการกับความรู้สึกของตนเองนั้น ข่าวจากวังหลวงก็ทำให้เขาต้องตัดสินใจอย่างเด็ดขาดข่าวนั้นคือฮ่องเต้ได้ทรงอนุญาตให้พี่หญิงใหญ่ของเขาสามารถนำทัพออกรบเองได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่องค์หญิงใหญ่ปรารถนามานานแล้ว องค์ชายเจ็ดรู้สึกว่าการที่พี่หญิงใหญ่จะต้องเผชิญกับอันตราย เป็นสิ่งที่เขาไม่อาจนิ่งเฉยได้ความคิดนี้ทำให้เขาเห็นโอกาสในการหลบหนีจากสถานการณ์ที่ไม่อาจทนได้อีกต่อไป ทั้งจากความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นจากความรักที่ไม่สมหวัง และความตั้งใจที่จะช่วยพี่หญิงใหญ่ ดังนั้นองค์ชายเจ็ดจึงตัดสินใจที่จะอาสาติดตามทัพขององค์หญิงจิ่นซีออกไปรบด้วยเมื่อตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้ว องค์ชายเจ็ดจึงเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพื่อทูลขออนุญาตที่จะติดตามทัพขององค์หญิงจิ่นซี ฮ่องเต้เองก็ทรงทราบถึงความรู้สึกของอ
ตอนพิเศษ 5 ทำทุกอย่างเพื่อขอโทษองค์ชายเริ่มต้นปฏิบัติการง้อเหวินหลิงด้วยวิธีต่าง ๆ ที่คิดว่าอาจจะได้ผล เริ่มจากการส่งกลอนบทที่นางเคยชมว่าไพเราะในวันที่พวกเขาพบกันที่โรงน้ำชา เขาเลือกใช้ถ้อยคำที่อ่อนหวานสื่อถึงความรู้สึกผิดและความตั้งใจจริงที่จะขอโทษ หวังว่านางจะเปิดใจและเข้าใจความรู้สึกที่พระองค์มีให้นาง“เพียงหนึ่งวันจากล่วงไปไม่พบหน้าข้านี้คล้ายดั่งใจจะขาดหายขอโทษเถิดที่ข้าได้พลาดไปหวังเพียงเจ้ารับใจข้าอีกครั้ง”กลอนที่งดงามนี้ถูกเขียนด้วยน้ำหมึกดำบนกระดาษขาวสะอาด และถูกส่งผ่านไปยังจวนของตระกูลเหวิน เขาแน่ใจว่านางจะต้องเห็นและซาบซึ้งใจในความพยายามของเขาแต่ทว่าชะตากลับเล่นตลก กลอนบทนี้กลับไม่ถึงมือนางอย่างที่องค์ชายเจ็ดตั้งใจไว้ เนื่องจากกระดาษที่ถูกพับไว้อย่างเรียบร้อยและผูกด้วยริบบิ้นสีแดง กลับถูกหยิบขึ้นโดยมือของผู้อื่น ก่อนที่มันจะไปถึงมือเหวินหลิง คนผู้นั้นคือเหวินเจี่ยน พี่สาวของเหวินหลิง ซึ่งเป็นบุตรสาวของฮูหยินรอง ซึ่งเห็นกระดาษนี้ในระหว่างที่คนรับใช้กำลังส่งของในจวน นางรู้สึกสงสัยว่าเนื้อหาในกระดาษนั้นจะเป็นสิ่งใด จึงเปิดดูและอ่านกลอนขององค์ชายเจ็ดที่ส่งมาเมื่อเหวินเจ
ตอนพิเศษ 4 เปิดเผยตัว ข้าคือองค์ชายเจ็ดที่โรงน้ำชาซีเฟิงในย่านตลาดเก่า บรรยากาศเป็นไปด้วยความคึกคัก แต่ก็ยังมีมุมสงบที่เหมาะแก่การสนทนาเรื่องราวส่วนตัวและการพักผ่อนจิบชาของบัณฑิตและชนชั้นสูง ผู้คนเดินเข้าออกโรงน้ำชาอย่างไม่ขาดสาย บางคนมาสนทนากับสหาย บางคนมาเพื่ออ่านตำราในมุมสงบของตนเอง โรงน้ำชาแห่งนี้เป็นสถานที่ที่องค์ชายเจ็ดเลือกที่จะมาพบปะกับเหล่าสหาย แต่ในวันนี้มีเหตุผลมากกว่านั้นที่เขาต้องการมาเยือนองค์ชายเจ็ดในวันนี้มาในชุดบัณฑิตธรรมดา ไม่ได้มีเครื่องแต่งกายอันหรูหราหรือเครื่องประดับที่บ่งบอกถึงฐานะสูงศักดิ์ของตนเอง นัยน์ตาที่เคยเฉียบคมในวังหลวง ตอนนี้เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและใคร่รู้ เมื่อเขาก้าวเข้ามาในโรงน้ำชา ผู้คนที่อยู่ภายในแทบจะไม่สังเกตเห็นถึงตัวตนของเขา เหมือนเขาเป็นเพียงบุคคลธรรมดาที่ไม่มีอะไรโดดเด่นเมื่อเดินเข้ามาในห้องด้านในสุด องค์ชายเจ็ดมองเห็นเหวินหลิงนั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของโรงน้ำชา นางกำลังอ่านตำราแพทย์เล่มหนึ่งด้วยความตั้งใจ ดูเคร่งเครียดและจริงจังในการศึกษา เหมือนเช่นทุกครั้งที่เขาเห็นจากระยะไกล หัวใจขององค์ชายเจ็ดรู้สึกกระตุกเมื่อเห็นใบหน้าที่มีความมุ่งมั่นขอ
ตอนพิเศษ 3 ข้าก็แค่ผู้ชายธรรมดาเมื่อองค์ชายเจ็ดเติบโตขึ้น เขาค่อย ๆ ถอยห่างจากการเป็นส่วนหนึ่งของราชสำนักอย่างเห็นได้ชัด แต่ละวันเขามักจะออกไปเที่ยวเล่นนอกวัง ดูเหมือนว่าเขาเป็นเพียงองค์ชายที่ไม่สนใจเรื่องการเมืองหรือการปกครองเลย ผู้คนต่างก็มองว่าเขาเพียงแค่หนีจากความรับผิดชอบที่ควรจะมี และด้วยเหตุนี้จึงทำให้เขาได้รับฉายาเป็น “องค์ชายเจ้าสำราญ”แต่ความจริงแล้ว องค์ชายเจ็ดกลับไปนั่งอ่านตำรากับบรรดาสหายร่วมเรียนที่หอน้ำชาเสมอ การใช้เวลาที่หอน้ำชาในยามบ่ายนั้นเป็นเหมือนกิจวัตรประจำวันของเขาในสายตาของสหายร่วมเรียนทั้งหมดต่างสงสัยว่าเหตุใดองค์ชายเจ็ดจึงเลือกทำเช่นนี้ เหตุใดเขาจึงเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับการอ่านตำรา ทั้งที่ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นเลยหากไม่คิดจะเข้าไปมีบทบาทในราชสำนัก แต่ก็ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยหรือเปิดโปงเรื่องนี้ออกมาในขณะที่โลกภายนอกเห็นว่าเขาเป็นเพียงองค์ชายผู้ไร้ความทะเยอทะยาน ไม่สนใจในตำแหน่งหรืออำนาจ ความจริงแล้วเขากลับเตรียมตัวอย่างเงียบ ๆ ความรู้ที่สะสมมาจากการอ่านตำราและศึกษาอย่างลึกซึ้ง ทำให้เขามีความเข้าใจในด้านต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นการปกครอง การทหาร หรือปรัชญา และความรู้
ตอนพิเศษ 2 องค์ชายเจ็ดผู้ไร้ค่านับตั้งแต่วันที่องค์หญิงจิ่นซีเข้ามาช่วยเหลือองค์ชายเจ็ดจากหวงกุ้ยเฟย ความสัมพันธ์ระหว่างสองพี่น้องก็แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น องค์ชายเจ็ดคอยตามติดองค์หญิงจิ่นซีไปทุกที่ ทั้งยังมาเดินหมากอยู่ที่ตำหนักท้ายวังของนางทุกเย็นทุกครั้งที่มีสิ่งของหรือสิ่งใดที่องค์ชายเจ็ดพบว่าเป็นของดี เขาก็มักจะนำไปมอบให้กับองค์หญิงจิ่นซีโดยไม่คิดมาก ไม่ว่าจะเป็นดอกไม้ที่สวยงาม ผ้าไหมที่มีลวดลายละเอียด หรือเครื่องประดับเล็ก ๆ ที่เขาพบเห็นในวัง ทั้งหมดนี้เขามอบให้พี่หญิงใหญ่ของเขาด้วยความรักและความเคารพวันหนึ่งองค์ชายเจ็ดซึ่งเป็นเด็กที่ชอบความประณีตและมีฝีมือในการออกแบบสิ่งของ คิดที่จะมอบของขวัญพิเศษให้กับองค์หญิงจิ่นซีเนื่องในวันประสูติของนาง เขาใช้เวลาอยู่หลายวันในการวาดแบบมีดพก ที่เขาคิดว่ามีขนาดพอดีและเหมาะสมสำหรับสตรี จากนั้นก็ส่งให้ขันทีนำไปให้ร้านตีเหล็กที่ขึ้นชื่อที่สุดของเมืองหลวงสร้างมีดพกตามแบบที่เขาวาดมีดพกนั้นถูกออกแบบให้มีความเรียบง่ายแต่แข็งแรง ใบมีดถูกหลอมขึ้นจากเหล็กกล้าที่คมและทนทาน ด้ามจับทำจากไม้ที่ถูกขัดเงาอย่างดี และประดับด้วยลวดลายที่สลักลงไปด้วยความประณีตเมื







