EP.24 การกลับมา

องศา...

หลายสัปดาห์ผ่านไปที่ผมใช้เวลาอยู่กับเวลาและนาที และวันนี้ก็มาถึง วันที่ผมต้องไปสอนงานฟาเรนท์ที่บริษัทเพื่อเข้ารับตำแหน่ง CEO หญิงคนต่อไป นอกจากนี้ผมยังต้องไปมาระหว่างรีสอร์ตที่กำลังจะสร้างและกลับมาหาเวลากับนาทีที่คอนโดเพราะเซริคต้องกลับไปจัดการงานที่อังกฤษแทนผม ระหว่างนี้ผมจึงต้องจัดการทุกอย่างที่เหลือเอง

" แอ้แอ้ "

เสียงร่าเริงของนาทีที่ดิ้นดุ๊กดิ๊กไปมาในอ้อมแขนของเวลาทำให้ผมไม่อยากจากสองแม่ลูกนี้ไปไหน

" นาทีมาส่งพ่อองศาแล้วครับ "

เสียงเวลาพูดกับนาทีก่อนที่ผมจะอุ้มนาทีไว้เอง

" ส่งแค่หน้าลิฟต์ก็ได้ เดี๋ยวเย็นๆพ่อจะรีบกลับนะครับ "

ผมหันไปคุยกับเวลาก่อนจะหันมาจุ๊บแก้มลูกชายที่ดิ้นดุ๊กดิ๊กในอ้อมแขน

" นายรีบไปเถอะ สายแล้ว "

เวลาบอกก่อนจะอุ้มนาทีกลับไป

" ถ้ามีอะไรโทรหาฉันได้ตลอดเลยนะ "

ผมบอกเธอ

" อื้ม "

" พ่อไปแล้วนะเด็กน้อยขี้เซา "

ฟอด!! ฟอด!!

ผมบีบแก้มนุ่มนิ่มของลูกชายก่อนจะกดจมูกหนักๆลงที่แก้มนุ่มนิ่มทีนึง และอีกทีนึงกดลงไปที่แก้มนุ่มนิ่มของแม่

" นี่เดี๋ยวก็มีคนมาเห็นหรอก "

เธอบ่นอุบแต่ผมสนใจที่ไหนล่ะ

หลังจากวันนั้นที่ผมเล่าเรื่องราวในอดีตให้เธอฟัง ผมก็ได้รู้มาว่าเวลาเธอไม่ใช่ผู้หญิงงี่เง่าหรือคิดมากอะไร เธอน่ะโกรธง่ายหายเร็วที่สำคัญเธอเป็นผู้หญิงที่มีเหตุผลมากพอ ผมเลือกถูกแล้วแหละที่ได้เธอมาเป็นแม่ของลูก

ครืด ครืด ครืด

สายเรียกเข้า>>> เซริค

" ว่าไงเซริค "

[ บอสทราบข่าวคุณโรสหรือยังครับ ]

" ข่าวอะไร "

[ คุณโรสเดินทางกลับไทยแล้วนะครับ คุณเวหาบอกผมเมื่อกี้นี้ ]

เอี๊ยด!!

ผมรีบจอดรถที่ข้างทางก่อนจะยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาคุยดีๆ

" กลับไทย...ตั้งแต่เมื่อไหร่ "

[ ถ้าให้เดาน่าจะถึงตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับ ยังไงบอสอย่าลืมคุยกับคุณเวลาไว้นะครับ แล้วก็บอกทุกคนไว้ก็น่าจะดี ]

หลังจากที่เซริควางสายไปผมก็แทบไม่มีกระจิตกระใจจะขับรถต่อ ในที่สุดเธอก็กลับมา ก่อนที่ผมจะเดินทางกลับไทยอาทิตย์หนึ่ง ผมได้ข่าวว่าโรสหย่ากับสามีฝรั่งเพราะเขาจับได้ว่าเธอแอบนอกใจ แต่ผมก็ไม่ได้สนใจข่าวนั่นเท่าไหร่ แต่หลังจากที่เธอหย่ากับสามี เธอก็เอาแต่ตามตื้อผมและขอผมคืนดี ตามมาขอโทษเพื่อให้ผมกลับไป ตอนนั้นผมยอมรับว่าแอบหวั่นไหวอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้คิดจะกลับไป และคนอย่างโรสก็คงไม่ล้มเลิกความตั้งใจง่ายๆผมถึงได้ให้คุณย่าช่วยจัดการเรื่องนี้ ให้เธออยู่ห่างจากผม แต่ทำไมเธอยังกลับมาที่นี่อีก คุณย่าพลาดได้ยังนะ!!

" ทำหน้าแบบนี้ถ้าพี่สะใภ้ไม่หอบลูกหนี ก็มีแค่เรื่องเดียวเท่านั้น...เมียเก่ากลับมาในวันที่พี่กูมีเมียใหม่และมีลูกไปเรียบร้อยแล้ว ฮ่าๆๆ "

เสียงหัวเราะปนสนุกของฟาเรนท์ที่นั่งข้างผมดังขึ้น พอผมมาถึงบริษัทผมก็เล่าเรื่องให้มันฟัง ดูมันสิกลับหัวเราะซะงั้น

" กูไม่ตลก "

ผมบอก

" แต่กูตลกมึงนะพี่ "

" ไปไกลๆตีนกูไปวันนี้กูไม่สอนงาน ไม่มีอารมณ์ "

บอกก่อนจะกุมหัวตัวเองเอาไว้ ผมกลัวว่าถ้าโรสมายุ่งกับผมและเธออาจทำให้เวลาพานาทีหนีผมไป เท่าที่รู้จักโรสมาผมรู้ว่าเธอทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ

" พี่...มึงรักพี่สะใภ้กูมั้ย "

เอ้า ถามแปลก

" รักสิ "

ผมตอบ

" แค่ไหน "

มันถามต่อ

" ก็...ถึงจะมีโรสอีกสักร้อยคน ความรักที่กูเคยให้โรสไปยังไม่เท่ากับที่กูมอบให้เวลากับนาทีตอนนี้เลย "

ผมหันไปบอกน้องสาวตัวเอง ที่คิดว่าต้องโดนมันหัวเราะแน่ๆที่พูดอะไรแบบนี้

" แล้วมึงจะเครียดทำไม เมื่อมึงรักพี่สะใภ้กูขนาดนี้ แสดงให้ยัยนั่นเห็นว่ามึงรักพี่สะใภ้กูแค่ไหน แค่นี้ยัยนั่นก็ทำอะไรครอบครัวมึงไม่ได้แล้วพี่ "

" .......... "

" ถ้ามึงมั่นคงพอ..."

มันหันมามองหน้าผมก่อนจะเลิกคิ้วให้ข้างนึง

" .......... "

ผมไม่ได้พูดอะไรต่อแต่เอนหลังบนโซฟา

" กูไปนะพี่วันนี้กูไม่มีอารมณ์เรียนรู้งาน "

เสียงประตูดังขึ้นก่อนที่ผมจะปิดตาลง วันนี้ผมคงไม่มีอารมณ์จะทำอะไรจริงๆนั่นแหละ