ตอนที่ 9 เยว่ซินไม่เป็นไปตามคำยั่วยุ

ทางด้านฮวาซูหนี่ที่ยามนี้คอยติดตามเคียงข้างลู่ชินอ๋อง นึกแปลกใจยิ่งนักว่าทำไมเยว่ซินซึ่งก่อนหน้านี้มักคอยตามเกาะแกะท่านอ๋องไม่ห่าง ยามนี้กลับหายหน้าหายตาไปเสียแล้ว

‘คราแรกนางคิดว่าหากเยว่ซินมาตามรบกวนนางกับลู่ชินอ๋องในงานนี้ นางจะหาเรื่องให้ท่านอ๋องรังเกียจและไม่พอใจในตัวเยว่ซินมากขึ้น แต่เยว่ซินกลับหายหัวไปเสียอย่างนั้น น่าเจ็บใจยิ่งนัก’

ซูหนี่คิดพลางมองหาเยว่ซินไปด้วย จนกระทั่งเห็นนางกำลังพูดคุยอยู่กับบุรุษหนุ่มรูปร่างหน้าตาดี สูงสง่าดูภูมิฐานหล่อเหลาไม่แพ้ลู่ชินอ๋องเลยสักนิด

“ท่านอ๋องดูสิเพคะ คราวแรกหม่อมฉันแปลกใจนักว่าเหตุใดวันนี้จึงไม่เห็นเยว่ซินเข้ามาคอยอยู่เคียงข้างท่านเหมือนเช่นแต่ก่อน”

“ที่แท้นางมีบุรุษรู้ใจพูดคุยอยู่ทางด้านนั้นนั่นเองเพคะ” ซูหนี่เอ่ยพร้อมชี้ชวนให้ลู่ซือมองไปยังตำแหน่งที่เยว่ซินกำลังหัวเราะพูดคุยกับหลี่หยางอย่างสนุกสนาน

ลู่ซือมองตามคำชี้ชวนของซูหนี่ หากแต่ก็ไม่ได้กล่าวอันใดออกมา ก่อนจะหันไปเห็นแม่ทัพฉิน แม่ทัพคนสำคัญคอยรักษาชายแดนใต้ขณะนี้

เขาจึงหมายเข้าไปทักทายและพูดคุยกับท่านแม่ทัพ โดยเดินไปทิศทางที่เยว่ซินกำลังพูดคุยอยู่กับหลี่หยางนั่นเอง ทำให้ซูหนี่ประหลาดใจเล็กน้อยแต่ก็เดินตามเขาไปด้วย

“ท่านแม่ทัพฉินเป็นอย่างไรบ้าง ไม่ได้พบกันเสียนานเลยนะ” ลู่ซือเข้ามาทักทายแม่ทัพฉิน

“ถวายบังคมท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมต้องขออภัยที่ไม่ได้เข้าไปถวายความเคารพเมื่อมาถึง ด้วยเห็นว่าพระองค์กำลังวุ่นวายอยู่กับการต้อนรับแขกต่างแคว้นนะพ่ะย่ะค่ะ” แม่ทัพฉินรีบทำความเคารพลู่ซือทันที

“ไม่เป็นไรข้าเข้าใจ”

“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ ยามนี้ข้าน้อยสบายดี ส่วนชายแดนทางใต้ก็สงบเรียบร้อยเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ”

“อ้อ..นี่บุตรชายกระหม่อมฉินหลี่หยางพ่ะย่ะค่ะ” แม่ทัพฉินเอ่ยตอบลู่ซือถึงสถานการณ์ทางชายแดน พร้อมแนะนำบุตรชายให้เขารู้จัก

“ถวายบังคมท่านอ๋องลู่พ่ะย่ะค่ะ” หลี่หยางถวายความเคารพ

“ตามสบายเถอะ ข้าจำเจ้าได้หลี่หยาง สมัยก่อนเจ้ามักตามฉินฮูหยินเข้าวังหลวงมาเฝ้าเสด็จแม่ของข้าบ่อยๆ เราเองยังเคยวิ่งเล่นด้วยกันอยู่เลยนี่นะ”

ลู่ซือเอ่ยถึงเรื่องวัยเด็กที่เคยได้พบเจอหลี่หยางรวมทั้งหนิงฮวา เยว่ซินและซูหนี่ในวังอยู่บ่อยครั้ง

เพราะมารดาของพวกเขาซึ่งเป็นฮูหยินของขุนนางคนสำคัญได้รับความไว้วางใจจากเสด็จแม่และมักถูกเรียกมาเข้าเฝ้าสนทนากันอยู่เสมอ ทำให้พวกเขารู้จักกันตั้งแต่ยังเยาว์

“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” หลี่หยางตอบรับ

“อืม..เจ้าก็นับว่าเป็นสหายเก่าของข้านั่นแหละนะ แล้วนี่ท่านแม่ทัพกับหลี่หยางจะพักอยู่ในเมืองหลวงนานหรือไม่เล่า”

ลู่ซือเอ่ยถามไถ่ แม่ทัพฉินจึงบอกกล่าวแก่เขาเช่นเดียวกับที่บอกแก่เสนาบดีจางก่อนหน้านี้อีกครั้ง

“ดียิ่งนักหลี่หยาง..เช่นนั้นแล้วเราจะได้พบปะสนทนากันบ่อยขึ้นสินะ ตัวเจ้าเองไม่ได้อยู่เมืองหลวงนานหากมีเรื่องอันใดให้ข้าช่วยเหลือหรือต้องการปรึกษาหารือก็อย่าได้เกรงใจล่ะ”

ลู่ซือกล่าวอย่างยินดีเมื่อรู้ว่าหลี่หยางจะมาอยู่ประจำที่เมืองหลวง

“ฝ่าบาททรงมีราชกิจมากมายนัก กระหม่อมคงไม่กล้ารบกวนหรอกพ่ะย่ะค่ะ แต่หากได้พบปะสนทนากันก็นับเป็นวาสนาของกระหม่อม”

“ตอนนี้เยว่ซินตอบตกลงดูแลช่วยเหลือกระหม่อมแล้ว ฉะนั้นฝ่าบาทไม่ต้องเป็นกังวลนะพ่ะย่ะค่ะ” หลี่หยางตอบ ทำให้ลู่ซือหันไปมองเยว่ซินทันที

“จริงสินะ เราเกือบลืมไปว่าเจ้าสองคนเป็นสหายที่สนิทสนมคุ้นเคยกันดี เช่นนั้นก็ฝากเจ้าด้วยนะเยว่ซิน” ลู่ซือหันไปกล่าวกับเยว่ซิน

“ท่านอ๋องลู่ไม่จำเป็นต้องฝากฝังหม่อมฉันในเรื่องนี้หรอกเพคะ เพราะหม่อมฉันกับหลี่หยางสนิทสนมคุ้นเคย ย่อมต้องช่วยเหลือดูแลกันเป็นอย่างดี” เยว่ซินตอบกลับไปสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย

‘คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ถึงมาฝากฝังสหายของนางกับนางเช่นนี้ เฮอะ..ก็คงแค่อยากจะแสดงบารมีสินะ’

เยว่ซินเพียงคิดในใจ หากแต่ทุกอย่างกลับเผยออกมาทางสีหน้าท่าทางอย่างชัดเจน ทำให้ซูหนี่ที่คอยดูอยู่ตลอดรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย

“ท่านอ๋องก็แค่เห็นแก่สหายเก่าจึงได้กล่าวเช่นนั้น เหตุใดเจ้าจึงต้องทำสีหน้าท่าทางไม่พอใจด้วยเล่าเยว่ซิน” ซูหนี่เอ่ยแทนลู่ซือพร้อมตั้งใจหาเรื่องยั่วยุนางเต็มที่

“หากข้าเสียมารยาทไปก็ขออภัยท่านอ๋องด้วยแล้วกันเพคะ หลี่หยางข้าเหนื่อยแล้วขอไปนั่งพักทางด้านนู้นก่อนนะ”

 “ท่านพ่อดึกมากแล้วท่านควรจะรีบกลับไปพักผ่อนนะเจ้าคะ ท่านลุงฉินกับหลี่หยางเองก็เช่นกันเดินทางมาไกลควรจะได้พักมากหน่อยเจ้าค่ะ”

เยว่ซินตอบขออภัยลู่ซือโดยง่ายและหันไปบอกกล่าวกับหลี่หยางรวมทั้งบิดาของนาง ก่อนจะขอตัวแยกออกไปแทนที่จะอยู่ต่อล้อต่อเถียงกับซูหนี่ให้ตัวเองต้องเดือดร้อนเหมือนเมื่อชาติก่อนอีก

‘เมื่อลองนึกย้อนดูแล้วในชาติก่อน ดูเหมือนซูหนี่จะจงใจล่อหลอกยั่วยุนางที่ค่อนข้างจะอารมณ์ร้อน ไม่ยอมใคร ให้ต้องตกอยู่ในสถานการณ์แย่ๆ’

‘โดนผู้คนโดยรอบตำหนิโดยเฉพาะลู่ชินอ๋องที่ทั้งต่อว่า รังเกียจ รำคาญนางทุกครั้ง ด้วยท่าทางและวาจาที่สุภาพนุ่มนวลเป็นผู้ดีจอมปลอมของซูหนี่ที่คอยยั่วยุให้นางสติแตกเดินตามแผนที่วางไว้’

‘หากแต่ตอนนี้เยว่ซินรู้เท่าทันทุกอย่างแล้ว และไม่คิดกลับเข้าไปในวังวนเดิมอีก สิ่งใดปล่อยได้ก็ปล่อย วางได้ก็วางจึงจะเหมาะ’

เยว่ซินยามนี้เติบโตขึ้นมากดูใจเย็นสุขุมขึ้นไม่น้อย ทำให้สะดุดใจทั้งลู่ซือและซูหนี่มากทีเดียว  

‘นังเยว่ซินเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ถ้าเป็นเมื่อก่อนนังนั่นคงหาเรื่องโต้แย้งว่ากล่าวนางไม่หยุดเป็นแน่’

‘หากแต่คราวนี้ช่างแตกต่างไปจากเดิมมากนัก นางถึงกลับกล่าวขออภัยง่ายๆและเลือกที่จะเดินหลบเลี่ยงไปเสียอย่างนั้น’

‘หรือนี่คือท่าทีและแผนการใหม่ของนางเพื่อล่อหลอกท่านอ๋องกันนะ’ ซูหนี่คิดก่อนจะหันไปมองลู่ซือที่กลับไปพูดคุยกับแม่ทัพฉินและเสนาบดีจางโดยไม่มีท่าทีสนใจไยดีอะไรเยว่ซินอีก นางจึงรู้สึกเบาใจขึ้น

หากแต่ความจริงแล้วภายในใจของลู่ซือกลับมีคำถามไม่ต่างจากซูหนี่เช่นกันถึงการเปลี่ยนแปลงไปตั้งแต่แรกที่ได้พบเจอกับเยว่ซินวันนี้

แต่เขากลับปัดความคิดต่างๆเกี่ยวกับนางออกไปโดยเร็ว เพราะตนเองก็มีสตรีที่พึงใจเช่นซูหนี่คอยอยู่เคียงข้างแล้ว และไม่ต้องการคิดวกวนอยู่กับสตรีอื่นโดยเฉพาะสตรีเช่นเยว่ซิน

ซึ่งหากเป็นแผนการของนางที่ต้องการดึงดูดความสนใจจากเขาจริง เขาก็ไม่อยากตกลงไปในกับดักนั้น