1.2

หลี่หยวนวางถ้วยชาลง แววตาเฉยชาพลันดุดันขึ้นทันใด "ข้าไม่ต้องการสร้างครอบครัว"

"ไม่ได้!? เจ้าจะยอมให้ตระกูลหลี่ล่มสลายเพราะไร้มายาทสืบทอดไปเช่นนั้นหรือ?"

"ข้ามิใช่บุรุษที่เหมาะจะมีใคร ชีวิตแม่ทัพเช่นข้าหาได้ควรนำใครเข้ามาร่วมทรมานด้วยไม่ เรื่องนี้มารดาก็น่าจะรู้ดี..."

แน่นอนว่าหลี่หยวนหมายถึงชีวิตของมารดาที่ต้องคอยเป็นห่วงยามบิดาออกศึกนั่นเอง หรือแม้แต่ตอนที่บิดาถูกฆ่าศึกฆ่าในสนามรบเขายังจำความเสียใจที่มารดาเผชิญได้ดี เขาไม่อยากให้ต้องมีใครมาเจอชะตาเดียวกันอีก

ผู้ถูกกล่าวอ้างอย่างฮูหยินใหญ่หลี่ถึงกลับนิ่งอึ้งค้างไปทันที ความโศกเศร้าในอดีตเป็นสิ่งที่นางไม่อยากนึกถึงจริงๆ ทว่าเรื่องนี้ก็มิใช่เหตุผลที่นางจะยอมโอนอ่อนตามบุตรชายตรงหน้าเสียหน่อย

“หากเจ้าห่วงข้าผู้เป็นมารดาจริง ก็ควรสร้างครอบครัวและมีหลานให้ข้าเลี้ยงเสีย อย่าได้นำเรื่องเหล่านั้นมาเป็นข้ออ้างเลยอาหยวน”

หลี่หยวนไม่ตอบอันใดกลับมา เขาเพียงแค่ลุกขึ้นคำนับมารดา "หากไม่มีสิ่งใดแล้ว ข้าขอไปจัดการธุระอื่นต่อ"

มารดามิได้รั้งไว้ เพียงมองส่งบุตรชายไปจนสุดสายตา เมื่อร่างสูงหายไปแล้ว จื่อเหยาเม้มปากเล็กน้อย มองมารดาอย่างลังเล ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาหลังจากเงียบมาตลอด

"หรือเพราะพี่ใหญ่ยังไม่เคยสัมผัสกับสิ่งเหล่านั้นกันเจ้าคะท่านแม่?"

แน่นอนว่าฮูหยินใหญ่ผู้ผ่านประสบการณ์ชีวิตมาจนอายุเท่านี้ เข้าใจคำว่าสิ่งเหล่านั้นดี คราวนี้แววตาของนางฉายความแน่วแน่ก่อนนางพยักหน้าให้บุตรสาวเบา ๆ อย่างเห็นด้วย

“เขาอยู่แต่กับพวกบุรุษในสนามรบ คลุกดินคลุกทรายคงไม่เข้าใจรสชาติหอมหวานของดอกไม้งามสินะ”

จื่อเหยาหัวเราะเบา ๆ ดวงตาเป็นประกายซุกซนไม่แพ้ผู้เป็นมารดาตอนนี้

"ท่านแม่ยังจำสตรีนางนั้นที่ท่านซื้อนางมอบให้พี่ใหญ่ได้ไหมเจ้าคะ ในเมื่อท่านเสียเงินซื้อนางมาแล้ว เหตุใดไม่ให้นางทำหน้าที่ของตนเสียหน่อยเล่าเจ้าคะ!?"

ฮูหยินใหญ่นึกย้อนกลับไปในความทรงจำทันที นางนึกถึงเด็กสาววัยเกือบสิบขวบที่มีดวงตาสุดสว่างแต่ตามผิวกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำจากการถูกทุบตีจากบิดามารดาของนางขึ้น สีหน้าก็เกิดลังเลใจ

"เป็นความคิดที่ไม่เลว ผ่านมาสิบปีแล้วนางเติบโตเต็มทีพร้อมทำหน้าที่แล้วกระมัง ข้าลืมนางไปจนมิได้สั่งสอนในสิ่งที่ควรเลยน่ะสิ แม่เกรงว่าจะไม่ถูกใจพี่ใหญ่ของเจ้า..."

"เรื่องนั้นมิใช่ปัญหาเจ้าค่ะ ไม่แน่ว่าความไร้เดียงสาของนางอาจชนะใจพี่ใหญ่ก็เป็นได้ เรื่องนี้ลูกขอจัดการเองเจ้าค่ะ"

สองแม่ลูกหันมองกันด้วยความมุ่งมั่น พวกนางเชื่อว่าแผนนี้จะทำให้หลี่หยวนรู้จักความสุขที่แท้จริงเสียที!

 

ณ เรือนท้ายจวนที่เคยเงียบสงบมาตลอด ในวันนี้กลับมีบางสิ่งผิดแผกออกไป หลิวฟางหลินมองสำรับอาหารที่ถูกจัดวางตรงหน้าอย่างประหลาดใจ อาหารมื้อนี้ช่างแตกต่างจากทุกวันนัก อาหารตรงหน้าถูกจัดเตรียมอย่างพิถีพิถัน เนื้อปลาแล่บางอย่างประณีต ซุปตุ๋นที่มีกลิ่นหอมเย้ายวน เครื่องเคียงถูกจัดเรียงอย่างงดงามราวกับอาหารที่ถูกจัดให้เจ้านายในจวนหลัก

"นี่... พวกเจ้าไม่มีอะไรทำหรืออย่างไร ถึงได้ทำอาหารมามากเพียงนี้เพื่อข้าที่เป็นสตรีเพียงคนเดียว?"

นางถามด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย ขณะหยิบตะเกียบขึ้นมาอย่างเชื่องช้า

บ่าวสาวที่นำสำรับอาหารมาส่งให้ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มกว้างตอบอย่างจริงใจ

"คุณหนูไม่รู้หรือเจ้าคะ? วันนี้ฮูหยินใหญ่เพิ่งสนทนากับท่านแม่ทัพอย่างจริงจังคราแรก เห็นว่าท่านพูดเกี่ยวกับเรื่องจะหาสตรีมาแต่งให้คุณชายด้วย"

ฟางหลินเลิกคิ้ว ดวงตาเรียวหรี่ลงเล็กน้อยและชะงักตะเกียบที่คีบเนื้อหมูทันใด "เรื่องแต่งภรรยาให้แม่ทัพหลี่?"

"ใช่เจ้าค่ะ!" บ่าวสาวรีบพูดต่ออย่างตื่นเต้น "แต่พวกข้ามิรู้หรอกนะเจ้าคะ ว่าเจรจากันได้ผลว่าอย่างไร ทว่า... หลังจากที่ท่านแม่ทัพออกไป ฮูหยินใหญ่กับคุณหนูรองก็สั่งให้โรงครัวเตรียมสำรับอาหารให้ท่าน ท่านเองก็คงรู้ใช่ไหมเจ้าคะว่าไม่เคยมีเรื่องเช่นนี้มาก่อน?"

มือที่กำลังคีบอาหารชะงักลงเล็กน้อย หลิวฟางหลินไม่ตอบในทันที นางเพียงจ้องมองเนื้อปลาที่แล่บางตรงหน้าอย่างครุ่นคิด ก่อนจะถามต่ออย่างไม่เร่งรีบ

"เช่นนั้นเลยหรือ... น่าประหลาดยิ่งนักนะ"

"โอ้ ใช่เจ้าค่ะ!" บ่าวสาวหัวเราะเบา ๆ "ก่อนที่พวกข้าจะนำสำรับมาให้ บ่าวคนสนิทของฮูหยินใหญ่มาตรวจดูอาหารที่โรงครัวอยู่นานเลย ก่อนจะอนุญาตให้พวกข้านำมาให้ท่านได้"

คราวนี้ฟางหลินวางตะเกียบลงอย่างตัดใจได้แล้ว นางไม่แตะต้องอาหารอีกต่อไปเหตุผลเพราะความไม่ปกติพวกนั้นเป็นสิ่งที่ฟางหลินคุ้นชินดี

"นี่ชีวิตที่อิสระของข้าใกล้จะหมดลงแล้วเช่นนั้นหรือ?" นางพึมพำเสียงเบา ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบาย ๆกับบ่าวสองคนตรงหน้า "ข้าชื่นใจยิ่งนัก ฮะฮ่า"

บ่าวสาวหัวเราะคิกคักสมทบ "ไม่แน่นะเจ้าคะ อนุหลิวอาจได้เลื่อนขั้นก็เป็นได้ ท่านแม่ทัพเพิ่งกลับมา หากฮูหยินใหญ่ดันท่านขึ้นเป็นเจ้านายอนุคนแรกของจวนหลี่ในอนาคต ท่านอย่าลืมข้านะเจ้าคะ!"