7

ทั้งสองคนนี้ นางต้องไปสืบดูด้วยตนเองต่อว่าลักษณะนิสัยส่วนตัวเป็นอย่างไร

ฟางหลินได้รู้ข้อมูลที่อยากรู้แล้วก็เตรียมลุกขึ้นจากที่นั่ง เถ้าแก่เนี้ยก็เรียกไว้ก่อน

"คุณหนูหลิว หากท่านยังมีสุราดอกเหมยอยู่ นำมาขายให้ข้าได้อีกนะ มีคนต้องการอีกมาก ข้าจ่ายให้ไม่อั้นเลย"

ฟางหลินยิ้มบาง ๆ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงคล้ายเล่นตัวในทีอย่างไม่ปิดบัง

"สุราดอกเหมยทำยาก ข้าต้องไปดูก่อนว่ายังเหลือเท่าใดเจ้าค่ะ"

เถ้าแก่เนี้ยหัวเราะเสียงใส "เช่นนั้นข้าจะรอ"

ฟางหลินโค้งศีรษะให้เถ้าแก่เนี้ย ก่อนจะเดินออกจากโรงสุรา

หลิวฟางหลินเดินออกจากโรงสุราโดยมีจุดหมายถัดไปคือ หออาหารชั้นเลิศแห่งเมืองหลวง สถานที่ที่เถ้าแก่เนี้ยบอกว่า คุณชายรองจาง มักนัดพบสหายอยู่เป็นประจำ

เมื่อมาถึง นางเลือกโต๊ะที่อยู่มุมเงียบห่างออกไปจากจุดที่บุรุษผู้นั้นนั่งอยู่เพื่อเฝ้าสังเกต

คุณชายรองจางดูเป็นบุรุษที่สำรวมในกิริยา ท่าทางของเขาดูสมกับเป็นคุณชายจากตระกูลพ่อค้า ใบหน้าหล่อเหลาพอตัวเพียงแต่รูปร่างผอมบางอย่างคุณชายที่ไม่น่าค่อยได้ใช้กำลังก็เท่านั้น น้ำเสียงที่สนทนากับสหายก็ดูเป็นมิตรโดยมิได้แสดงถึงความโอ้อวด นางสนใจคุณชายผู้นี้มากที่สุดเพราะเขามีร้านค้าไว้เลี้ยงตนเองแล้วไม่น่าต้องมาลำบากนางหากแต่งเข้าไป

นางเฝ้าดูเขาอยู่พักหนึ่ง เมื่อเห็นว่าไม่มีสิ่งใดผิดสังเกต นางก็ลุกขึ้นหมายจะออกจากหออาหารเพื่อกลับจวน แต่เพียงหมุนตัวกลับไปก็ไปชนเข้ากับร่างของบุรุษผู้หนึ่งที่สวนมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

แรงปะทะทำให้นางเซถอยไปเล็กน้อย ขณะเงยหน้าขึ้นมอง นางก็พบว่า บุรุษผู้นี้เป็นชายหนุ่มที่มีรูปโฉมหล่อเหลาราวกับถูกแกะสลักออกมาอย่างไร้ที่ติ ผิวของเขาขาวสะอาด ใบหน้าคมคาย แม้เสื้อผ้าที่สวมอยู่จะเป็นชุดเรียบง่าย แต่วัสดุและการตัดเย็บก็บ่งบอกได้ถึงความสูงศักดิ์

คนผู้นี้มิใช่บุรุษชนชั้นธรรมดาแน่!

ข้างกายของเขามีสตรีนางหนึ่งยืนอยู่ นางมีรูปร่างอรชรอ้อนแอ้น ผิวขาวเนียนละเอียด ทว่าครึ่งหน้าของนางถูกปกปิดด้วยผ้าคลุมบางราวกับไม่ต้องการให้ใครจำได้

สตรีปริศนามองฟางหลินด้วยแววตาไม่พอใจ พลางกล่าวเสียงแข็งจนเกือบเหมือนจะตะโกน

"เจ้าตาบอดหรืออย่างไรถึงเดินมาชนพวกข้า?!"

ฟางหลินมิได้โต้ตอบ นางเพียงก้มศีรษะเล็กน้อยเพื่อหลบหลีกความขัดแย้งเพราะเมื่อครู่นางก็ผิดอยู่บ้างที่หมุนตัวแล้วออกเดินเลย แต่ถึงอย่างไรก็เหมือนจะไม่ได้รับการให้อภัยง่ายๆ หากบุรุษที่อยู่ข้างกายสตรีปิดหน้าไม่ยกมือขึ้นห้ามไว้

"อย่าได้เสียเวลากับเรื่องไม่เป็นเรื่องเลย เรามีสิ่งที่สำคัญและ… สนุกกว่า คุยกันมิใช่หรือ?"

น้ำเสียงของเขาฟังดูนุ่มนวล ทว่าหากฟังดี ๆ กลับแฝงแววเย้าหยอกอยู่ในที บุรุษผู้นั้นมิได้รอให้สตรีข้างกายพูดอะไรอีก เขาดึงนางเดินเข้าไปยังห้องส่วนตัวที่อยู่ริมสุดของหออาหารอย่างรวดเร็ว

ทว่า… ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะหายลับเข้าประตูห้องไป พวกเขาก็… ตะโบมจุมพิตกันทันทีอย่างหน้าไม่อาย!

ฟางหลินที่ตามเพราะมีความสงสัยบางอย่างอยู่ก็ถึงกับเบือนหน้าหนีแทบไม่ทัน รีบสาวเท้าถอยห่างออกมา

นางมิได้อยากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของผู้อื่น ทว่าจากสิ่งที่เห็นทำให้นางอดมิได้ที่จะคิดว่า บุรุษผู้นั้นกับสตรีที่หลบซ่อนใบหน้าต้องลักลอบพบกันแน่ ไม่แอบบิดามารดาพบกันก่อนแต่งงานก็คบชู้นั่นแหละ!

และราวกับสวรรค์กำลังยืนยันคำคาดเดาของนาง

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังมาจากอีกฟากหนึ่งของหออาหาร ก่อนที่บุรุษร่างสูงคนหนึ่งจะพุ่งตรงไปยังห้องริมสุดพร้อมกับพรรคพวกสองคน เขามีสีหน้าถมึงทึง ขณะตะโกนลั่นเข้าไปในห้องจนเสียงก้องหออาหาร

"นี่เจ้ากล้าคบชู้หรือ?!"

ฟางหลินหยุดเดินทันใด เรื่องของผู้อื่นเรียกความอยากรู้อยากเห็นของคนได้ดีไม่ยกเว้นนาง

"คุณหนู อย่าได้สนใจเรื่องขององค์ชายรองเลย หากท่านมิอยากติดสอยไปกับข่าวลือ รีบออกจากที่นี่จะดีกว่าขอรับ"

ดวงตาของฟางหลินเบิกกว้างเล็กน้อย "องค์ชายรอง?"

เสี่ยวเอ้อพยักหน้ารับ "ใช่ขอรับ องค์ชายรองผู้ที่ซึ่งมีชื่อเสียงเรื่องชอบยุ่งกับสตรีที่มีเจ้าของแล้วเป็นพิเศษ นี่มิใช่ครั้งแรกของเขาหรอกขอรับ"

ฟางหลินพยักหน้าเข้าใจก่อนจะรีบสาวเท้าออกจากหออาหารโดยไม่หันกลับไปมองอีก ไม่ว่าจะองค์ชายคนไหนนางก็มิควรไปยุ่งเกี่ยวทั้งนั้นเล่าหากอยากมีชีวิตที่สงบสุขต่อไป...

7

มอมสุราท่านแม่ทัพกันเถอะ

ยามบ่ายของวันในจวนหลี่ ฟางหลินไปกินมื้อกลางวันที่โรงครัวและเดินกลับเรือนตน นางหลินเดินทอดน่องไปตามทางเดินในสวนเพื่อให้อาหารย่อยเสียหน่อย ลมเย็นพัดผ่านร่างเบา ๆ ทำให้รู้สึกสบายจนเผลอเดินมาไกลเกินกว่าที่ตั้งใจไว้เสียแล้ว

เสียงสตรีสองนางดังขึ้นมาจากในสวนดอกไม้ใกล้ๆนี้เอง นางเหลือบตามองก็รู้ว่าเป็นฮูหยินใหญ่และคุณหนูรองจื่อเหยา กำลังนั่งดื่มชาอยู่ด้วยกันในศาลากลางสวน

ฟางหลินไม่เคยสนทนากับทั้งสองและไม่คิดว่าจำเป็นด้วย หากเลี่ยงได้ก็ควรเลี่ยงเสียดีกว่า อย่างไรอีกไม่นานนางก็คงถูกจัดการให้แต่งออกไปแล้ว

"อนุหลิว!?"