6

เช้าวันหนึ่ง พ่อบ้านกู้เดินเข้ามาในเรือนท้ายจวนของหลิวฟางหลินพร้อมแจ้งเรื่องสำคัญให้นางด้วยสีหน้าลำบากใจ

“อนุหลิน ท่านแม่ทัพมีคำสั่งให้บ่าวจัดการเรื่องตบแต่งท่านออกไปกับบุรุษที่คู่ควร พร้อมจะจัดหาสินเดิมให้ด้วย เชิญอนุหลิวระบุสิ่งของที่อยากให้บ่าวจัดการใส่ไปในสินเดิมเลยขอรับ”

ในที่สุดวันที่นางคาดว่าจะมาถึงก็มาแล้ว อนุหลิวเช่นนางในเมื่อไม่มีประโยชน์ก็ย่อมไม่ควรอยู่ให้เปลืองข้าวปลาจวนหลี่นั่นล่ะ

หลิวฟางหลินนิ่งไปเพียงชั่วครู่ก็พยักหน้ารับคำอย่างสงบจนคนที่เผยสีหน้าประหลาดใจกลายเป็นพ่อบ้านกู้เสียแล้ว

“เอ่อ พ่อบ้านกู้ข้ายินดีแต่งออกไปเพียงแต่ข้ามีเรื่องอยากร้องขอนอกจากสินเดิมเสียหน่อยเจ้าค่ะ”

พ่อบ้านกู้พยักหน้าตอบรับทันใดเพราะใจของเขาเต็มไปด้วยความเวทนาต่อสตรีตรงหน้าเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว “เชิญอนุหลิวบอกมาก่อนขอรับเดี๋ยวบ่าวจะไปแจ้งท่านแม่ทัพอีกที”

ฟางหลินหยักยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะขอกระดาษและหมึกเพื่อจดสิ่งที่นางอยากได้รวมถึงสิ่งที่อยากขอเพิ่มเติมให้เขาอย่างกระตือรือร้น ในเมื่ออย่างไรนางก็เลี่ยงที่จะต้องแต่งให้กับบุรุษไม่ได้นางก็ขอกอบโกยผลประโยชน์ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้วกัน

พ่อบ้านกู้ตอนนี้กำลังยืนถือแผ่นกระดาษและร่ายข้อความในนั้นให้เจ้านายอย่างหลี่หยวนฟังอย่างตั้งใจ

“อนุหลิวต้องการให้บ่าวหาบุรุษตามที่นางต้องการขอรับ นางไม่ขออันใดมากเพียงแต่บุรุษผู้นั้นต้องไม่มีสตรีคนรักอยู่แล้ว อายุไม่ต้องมากกว่านางเยอะ หน้าตาไม่แย่ รูปร่างไม่อ้วนลงพุง หน้าที่การงานไม่ต้องถึงขนาดเป็นขุนนางระดับสูงเพียงแต่ต้องไม่เกียจคร้าน --- ที่สำคัญนางอยากให้บ่าวส่งรายชื่อบุรุษไปให้นางพิจารณาก่อนเจรจาตกลงขอรับ”

คุณสมบัติมากมายนี้ทำให้หลี่หยวนเงยหน้าฟังพ่อบ้านกู้ฟังอย่างตั้งใจตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ นัยน์ตาว่างเปล่าบัดนี้เต็มไปด้วยความฉงนชัดเจน

“นางบอกเช่นนี้เองเลยหรือ?”

ไม่เพียงแต่หลี่หยวนที่ประหลาดใจที่คำร้องขอเหล่านี้แสดงออกว่าอนุผู้นี้ดูไม่ค่อยเสียใจที่ถูกจับแต่งออกไปอย่างที่ควร แต่มันก็ดีต่อเขาที่ไม่ต้องการมีสตรีอยู่รอบๆให้ยุ่งยากนั่นล่ะ

“ขอรับ นายท่านจะให้บ่าวทำอย่างไรต่อดีขอรับ?”

“ทำตามที่นางต้องการเถอะ” หลี่หยวนสลัดเรื่องยุ่งยากนี้ออกไปและก้มลงมองอักษรที่ทำอยู่ตรงหน้าแทน

ทว่าก่อนที่พ่อบ้านกู้จะออกไปเขาก็เอ่ยเสียงเข้มทั้งที่ไม่เงยหน้าอีกรอบ “หลังจากนี้หากไม่มีเรื่องสำคัญอันใดก็ให้เจ้าตัดสินใจเองได้เลยแล้วกัน”

นอกจากงานและมิตรสนามในค่ายทารแล้วพ่อบ้านกู้รู้ดีว่าเจ้านายเขาไม่อยากนำมาคิดให้หนักสมอง เช่นนั้นแล้วเขาจึงใช้เวลาหลายวันในการรวบรวมรายชื่อบุรุษที่ตรงคุณสมบัติมาให้ฟางหลินพิจารณา...

6

เขาชอบยุ่งกับสตรีที่มีเจ้าของแล้ว

ม้วนกระดาษรายนามบุรุษที่มีคุณสมบัติพอเหมาะคู่ควรแต่งงานกับนางถูกวางลงเบื้องหน้าฟางหลิงแล้ว

"อนุหลิว นี่คือรายนามบุรุษในเมืองหลวงที่ตรงตามที่ท่านต้องการ โปรดพิจารณาด้วยขอรับ"

ฟางหลินเลิกคิ้วแปลกใจกับความรวดเร็วนี้ แต่ก็ยอมรับรายชื่อมาอ่านผ่านๆ ตา สายตากวาดไปตามตัวอักษรอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะยิ้มบาง ๆตอบไปให้

"ข้าขอเก็บไว้ก่อน แล้วจะรีบบอกเมื่อข้าตัดสินใจได้แล้ว"

พ่อบ้านกู้ค้อมศีรษะรับคำ ก่อนจะก้าวถอยออกไปโดยไม่ซักถามเพิ่มเติม หลังจากพ่อบ้านจากไปฟางหลินมองรายชื่อนั้นอีกครั้ง มือเรียวบางลูบไล้กระดาษเบา ๆ อย่างครุ่นคิด

แม้จะอยากมีชีวิตที่เป็นอิสระโดยไม่พึ่งพาบุรุษ แต่นางก็รู้ดีว่าในยุคสมัยนี้ สตรีล้วนต้องเกี่ยวข้องกับบุรุษ หากตนเองไม่มีทั้งเงินและอำนาจมากพอการอยู่คนเดียวย่อมยาก ในเมื่ออย่างไรนางก็ต้องแต่งงาน นางก็ต้องเลือกบุรุษที่สามารถให้ชีวิตเรียบง่ายแก่ตน ได้ก็เท่านั้น

เมื่อคิดได้ดังนั้น นางก็เก็บรายชื่อใส่แขนเสื้อก่อนจะออกเดินทางไปยังโรงสุราที่เคยติดต่อขายเหล้า

ตลอดวันนางใช้ข้อมูลในรายชื่อสอบถามเถ้าแก่เนี้ยของหอนางโลมเบื้องต้นก่อน โรงสุราเป็นสถานที่ที่ข้อมูลเดินทางรวดเร็ว ใครเป็นคนเช่นไร อยู่ที่ใด มีนิสัยอย่างไร พวกนางล้วนรู้กันหมด

ฟางหลินนั่งจิบชาอยู่ในห้องรับรองของเถ้าแก่เนี้ย มือเรียวถือรายชื่อนั้นไว้ ขณะที่เถ้าแก่เนี้ยนั่งตรงข้าม หัวเราะเบา ๆ

"คุณหนูหลิวคงเป็นคนแรกเลยกระมังที่ตั้งใจสืบข้อมูลบุรุษเพื่อมาเป็นสามีได้ละเอียดเพียงนี้"

ฟางหลินหัวเราะในลำคอเบาๆก่อนเอ่ยอย่างไม่จริงจัง

"ชีวิตนี้ได้เกิดมาทั้งทีย่อมต้องใส่ใจเรื่องสรรหน่อยนั่นล่ะ อนาคตข้าเลือกไม่ได้มากแต่หากมีอะไรที่ข้าเลือกได้ก็ขอเลือกหน่อยเท่านั้น"

เถ้าแก่เนี้ยพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะไล่ข้อมูลที่นางรู้จักในใบรายชื่อทีละคนให้ฟัง

คุณชายตระกูลหนึ่งเป็นบุตรชายคนโตของพ่อค้าใหญ่ แต่ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้ ซึ่งฟางหลินก็ขีดชื่อเขาออกทันที อีกคนเป็นคุณชายตระกูลขุนนางเล็กๆถึงแม้มีความสามารถ ทว่าถูกมารดาและญาติพี่น้องควบคุมชีวิตทุกฝีก้าว นางก็ขีดชื่อเขาออกเช่นกัน

จนกระทั่งเหลือเพียงสองชื่อ

คุณชายรองสกุลจาง บุรุษผู้เกิดในตระกูลพ่อค้าขนาดกลาง แม้ไม่ได้มั่งคั่งนักแต่ก็มีทรัพย์สินที่ได้รับการแบ่งสรรจากพี่ชายคนโตจนเปิดร้านพอเลี้ยงครอบครัวได้โดยไม่ต้องพึ่งพาผู้ใด

และ บัณฑิตจากตระกูลชาวนา ผู้สอบผ่านจอหงวนระดับเมืองหลวง แม้จะเกิดในครอบครัวที่ยากจนทว่ามีความสามารถและความคิดที่ก้าวหน้า จนเหล่าสตรีในหอนางโลมลือกันให้ทั่วว่าอยากเป็นภรรยาเขา

ทั้งสองคนนี้ นางต้องไปสืบดูด้วยตนเองต่อว่าลักษณะนิสัยส่วนตัวเป็นอย่างไร