Chapter 8

Chapter 8

18.00 น.

ในขณะที่ยาหยีและสายลมเดินไปที่ลิฟต์ก็ประจวบเหมาะกับที่วายุกำลังเดินเข้าลิฟต์พอดี และในจังหวะที่สายลมเดินเข้ามาในลิฟต์แล้ว วายุก็กดปิดประตูลิฟต์ทันที

“ว้าย!!” ยาหยีรีบวิ่งเข้าลิฟต์ทันที เมื่อจู่ ๆ ประตูลิฟต์เลื่อนปิดทั้งที่เธอกำลังเดินอยู่ตรงกรอบประตู

“ทำอะไรของเฮียวะ น้องเกือบโดนประตูลิฟต์หนีบแล้วเนี่ย” สายลมพูดเสียงดังใส่พี่ชายอย่างไม่พอใจที่รู้ว่าวายุแกล้งยาหยี

“อยากเดินชักช้าเองทำไมวะ”

“น้องเดินช้าตรงไหน”

“มึงจะเดือดร้อนอะไรนักหนาไอ้หมอ”

“พี่หมอ” ยาหยีกระตุกแขนหมอสายลมให้เขาหยุดเถียงกับพี่ชาย สายลมก็เลยถอนหายใจพรืดใหญ่ แล้วเงยหน้าขึ้นระงับอารมณ์หงุดหงิดที่กำลังเดือดปุด ๆ ขึ้น

และเมื่อลิฟต์เคลื่อนตัวมาถึงชั้นล่าง หญิงสาวก็เดินตามสองพี่น้องออกจากตึก จนกระทั่งเดินมาถึงลานจอดรถ ยาหยีก็เดินปลีกตัวออกไปเงียบ ๆ แต่ทว่าสายลมกลับเรียกยาหยีด้วยสีหน้ามีคำถาม

“จะเดินไปไหนน้องยาหยี”

“กลับบ้านค่ะ”

“หนูก็กลับบ้านพร้อมเฮียวายุสิ”

“กูต้องไปทำธุระที่อื่นต่อ”

“จะไปทำธุระที่อื่น แล้วไปส่งเมียที่บ้านก่อนไม่ได้หรือไง”

“เมียที่กูไม่ต้องการ ทำไมกูต้องดูแลวะ”

“เออ...เดี๋ยวผมดูแลน้องเองก็ได้” สายลมตอบกลับอย่างเหลืออด

“ก็ดี...” พูดจบ วายุก็เดินควงกุญแจไปที่รถของเขาทันที โดยไม่ได้สนใจความรู้สึกของใครแม้แต่น้อย

“ถ้าไม่ใช่พี่ชายนะ กูจะกระทืบให้จมตีน” สายลมบ่นพึมพำคล้อยหลังพี่ชายเสียงเบา ทั้งที่ความจริงเขาคงจะสู้นักเทควันโดสายดำอย่างวายุไม่ได้ เพราะหากวายุได้โมโหขึ้นมาจริง ๆ ละก็ นิสัยวายุก็ไม่ต่างจากซาตานเท่าไรนัก

“พี่หมออย่าหัวร้อนสิคะ หนูกลับบ้านเองได้ค่ะ”

“จำไว้นะยาหยี อ่อนโยนได้ นุ่มนิ่มได้ แต่อย่าอ่อนแอ อย่ายอมมากเกินไป สู้ได้สู้ เถียงได้เถียง เข้าใจไหม” สายลมรีบเป่าหูยาหยีให้ลุกขึ้นสู้พี่ชายของเขา

“รับทราบค่ะ”

“ดีมาก เดี๋ยวพรุ่งนี้ตอนเย็นพี่จะหัดขับรถให้ก็แล้วกัน”

“หนูนั่งรถแท็กซี่มาทำงานสบายใจกว่าค่ะ”

“อ้อ...ขอโทษนะ พี่ลืม...” สายลมรีบขอโทษยาหยีเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้ ที่ยาหยีไม่ยอมหัดขับรถ เป็นเพราะพ่อแม่ของเธอเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทำให้หญิงสาวยังฝังใจจากเหตุการณ์ครั้งนั้น

“ไม่เห็นต้องขอโทษหนูเลย พี่หมอไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย งั้นเรากลับบ้านกันเถอะค่ะ”

“อืม” สายลมพยักหน้า ก่อนจะเดินนำยาหยีไปที่รถของเขา

“อยู่คนเดียวได้ไหม” สายลมเอ่ยถามเมื่อขับรถมาถึงหน้าบ้านของวายุ

“สบายมากค่ะพี่หมอ” ยาหยีตอบกลับด้วยรอยยิ้ม เพราะถึงจะอยู่กับวายุมันก็ไม่ต่างอะไรจากอยู่คนเดียว

“งั้น...พี่เข้าบ้านก่อนนะ”

“ค่า...” ยาหยีตอบกลับเสียงใส และเมื่อเห็นสายลมขับรถวนเข้าบ้านไปแล้ว ยาหยีก็เดินทอดน่องไปนั่งที่สวนหย่อมข้างบ้านและปล่อยยูริให้วิ่งเล่นที่สนามหญ้า จนกระทั่งสองทุ่มในขณะที่ยาหยีกำลังจะเดินขึ้นชั้นสอง แชตไลน์ก็ดังแจ้งเตือน ทำให้ฝีเท้าเล็กก้าวขาเดินไปนั่งที่โซฟาโซนรับแขก...

แป้งร่ำ : (ส่งรูปภาพ)

: ผัวแกปะเนี่ย

รูปภาพที่แป้งร่ำเพื่อนสาวคนสนิทส่งมาในแชต เป็นรูปที่วายุนั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนของเขาในคลับ โดยมีหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งนั่งข้างเขา และเขาก็กำลังส่งยิ้มให้เธอคนนั้นด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

ยาหยีเอาปลายนิ้วแตะไปที่ริมฝีปากหยักบนหน้าจอมือถือ แล้วโน้มตัวเอาปลายคางไปเกยไว้บนที่พักแขนโซฟาด้วยความห่อเหี่ยวใจ ที่เขาเอาแต่ส่งยิ้มให้ผู้หญิงคนอื่น แต่ทีกับเธอ เขากลับเอาแต่ทำหน้านิ่งหน้ายักษ์ใส่ตลอดเวลา

“เมี้ยว ๆ” ยูริเอาลิ้นเลียใบหน้าสะสวย พอความเย็นชื้นแตะลงบนใบหน้า เปลือกตาสวยก็ปรือตาตื่นท่ามกลางความมืดสลัวและความเงียบสงัดภายในบ้าน

และเมื่อหญิงสาวกดดูเวลาในมือถือ ถึงได้รู้ตัวว่าเธอนั่งหลับอยู่ชั้นล่างจนถึงตีหนึ่ง และในขณะที่หญิงสาวกำลังเดินขึ้นชั้นสอง วายุก็โทรเข้ามาพอดี พลอยทำให้ใจดวงน้อยเต้นโครมครามอย่างบ้าคลั่ง เพราะนี่เป็นครั้งแรกในรอบหนึ่งเดือนที่เขาโทรหาเธอ

“ฮัลโหลค่ะเฮีย” ยาหยีกรอกน้ำเสียงหวานทักทายปลายสาย แต่ทว่าทางนั้นกลับไม่พูดอะไรตอบกลับมา ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจหอบแรง ๆ แทรกเข้ามาในสาย ก่อนที่จะตัดสายไป...