บทนำ

"ฉันจะเอาคนนี้"

"แกจะบ้ารึไงเพ้นท์ คนนะเว้ยไม่ใช่หมูใช่หมาที่แกจะไปยืนชี้นิ้วเลือกๆ" ตันติกรเอ่ยเตือนสติเพื่อนรักเมื่อเห็นท่าทีหมายมั่นของมัน ใช่อยู่ที่ปกติเวลาเพื่อนมีแอลกอฮอล์เข้าสู่ร่างกาย จะกรึ่มๆ และก๋ากั่นเป็นพิเศษ แต่ไม่เคยถึงขั้นจะร้องอยากได้ผู้ชายแบบนี้

ที่สำคัญ...ดูท่าผู้ชายที่มันอยากได้จะไม่ธรรมดา

"ก็คนไง คนที่ดูดีด้วย" รวีธารยกแก้วตรงหน้าขึ้นดื่ม สายตาจับจ้องไปยังคนที่เดินกลับมาโต๊ะที่เธอเพิ่งลุกออกมาไม่กี่นาทีก่อน

"นั่นไงมาแล้ว บอกแล้วไม่ธรรมดาแกดูรอบๆ ดิไม่ได้มีแค่แกที่อยากงาบ" ตันติกรสะกิดเพื่อนให้ดูรอบๆ เผื่อมันจะได้ตาสว่างขึ้นมาบ้าง

"แล้วไง? มันก็ขึ้นอยู่ที่เขาจะอยากงาบใครรึเปล่า" ร่างบางมองคนที่เพิ่งนั่งบนโซฟากว้างโซนวีไอพีอย่างถูกใจ 

เธอชอบ... ชอบที่เขาเดินกลับมาที่โต๊ะแล้วไม่เห็นเธอ ก็กวาดตามองดูรอบๆ เมื่อเห็นเธอนั่งอยู่ตรงนี้เพียงแค่ยกยิ้มบางๆ พยักหน้าเชิงให้รู้ว่าจะนั่งรออยู่ตรงนี้ ถึงอย่างนั้นเมื่อมีคนเข้ามาหาก็เพียงแค่ตอบรับเป็นมารยาท แต่ก็ปฏิเสธ เรื่องอื่น อย่างสุภาพ

"แหม! ไอ้เพ้นท์พูดจาเข้า อย่างกับช่ำชอง อาทิตย์ก่อนยังปักตะไคร้เป็นเพื่อนฉันอยู่เลย"

"เห้ยเหมย! เบาดิ เดี๋ยวเขาได้ยิน" รวีธารหันมาปิดปากเพื่อนทันทีเมื่อมันเล่นพูดความจริงออกมาเสียงดังด้วยความหมั่นไส้

"ใครจะไปได้ยินวะ นั่งอยู่ไกลขนาดนั้น"

"เออ! เดี๋ยวพลาด"

"เหอะ! อยากได้ขนาดนั้นเลย แกเป็นอะไรวะเพ้นท์ อย่าบอกนะว่าเสียใจเรื่องไอ้พี่ก้องจนเป็นบ้า" รวีธารเบ้ปากทันทีเมื่อเพื่อนสนิทเอ่ยถึงแฟนเก่าตนเอง แค่ได้ยินชื่อก็อยากจะอ้วก

"ไม่ต้องพูดถึงมันได้ไหม คนแบบนั้นไม่มีอะไรให้เสียใจสักนิด"

"แล้วมันเรื่องอะไรวะที่ว้อนท์อยากจะเดบิวต์ขนาดนี้" ตันติกรถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ ตัวเธอเองก็รู้จักเพื่อนดีพอ มั่นใจระดับหนึ่งว่ามันไม่มีทางเสียใจเรื่องเลิกกับคนชั่วๆ แบบนั้นแน่ ซึ่งเหตุผลควายมาก คือรวีธารไม่ยอมนอนกับมัน!

"ก็....ถึงเวลามั้ง" เธอหลบสายตาเพื่อนมองไปยังคนร่างสูงที่เพิ่งวางสมาร์ทโฟนคว่ำหน้าลงกับโต๊ะท่าทางหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนจะยกแก้วตรงหน้าขึ้นดื่ม ท่าทางธรรมชาติของเขาไม่อาจทำให้เธอละสายตาจากภาพตรงหน้า  เขาจะรู้ตัวไหมนะว่าตัวเองมีออร่าขนาดไหน ใบหน้าของเขาโดดเด่นออกมาท่ามกลางคนจำนวนมาก ดูได้จากที่เธอไม่อาจละสายตาได้เลย

ไหนจะใบหน้าที่เปื้อนยิ้มนั่น เหมือนเชิญชวนให้คนเข้าหาตลอดเวลา

แล้วก็นั่นแหละ...มีคนเข้าหาเขาอีกแล้ว

"ไปก่อนนะ" เธอลุกขึ้นคว้ากระเป๋าข้างตัวทันที ถ้าขืนยังเล่นตัวแบบนี้ต่อ....ได้ชวดของแท้แน่

"เพ้นท์ เอาจริงดิ" ตันติกรถามย้ำเพื่อนสนิทอีกครั้ง ไม่เคยเห็นท่าทางแบบนี้ของเพื่อนมาก่อน

ปีกกล้าขาแข็งนักก็ออกจากบ้านไปเลย! เหลวแหลกอย่างแกจะไปทำอะไรได้ ไม่พ้นไปมั่วผู้ชายมีผัวไปเรื่อย ทำตัวไร้ค่า!

ก็ในเมื่อป๊าอุตส่าห์อวยพรแบบนั้นแล้วแท้ๆ เธอจะทำแบบที่ป๊าพูดบ้างมันจะเป็นไร และที่สำคัญ...เธอทำแบบนี้ใช่ว่าจะไม่มีคุณค่าสักหน่อย ป๊าเอาอะไรมาตัดสิน...

"อืม"

"ป้องกันด้วย"

"ค่าาาาแม่" ตันติกรมองตามหลังเพื่อนสนิทที่เดินย้อนกลับไปโต๊ะที่มีคนตัวสูงนั่งอยู่  ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าที่มันทำแบบนี้เพราะอะไร ไม่พ้นประชดที่บ้านนั่นแหละ 

แต่ความจริงมันก็โดนป๊าพูดแบบนี้มาตั้งนาน ไม่เห็นจะเป็นเดือดเป็นร้อน แล้วทำไม....

ใช่อยู่เพื่อนเธอไม่ใช่คนเรียบร้อย แต่ก็ไม่ใช่คนที่จะร้องอยากได้ผู้ชายแบบนี้ คงจะมีเรื่องทางบ้านบวกกับคงจะถูกใจ คนนั้น มากจริงๆ

เมื่อเห็นเพื่อนนั่งลงเคียงข้างกับคนร่างสูงที่มีรอยยิ้มติดบนใบหน้าตลอดเวลาก็พอเข้าใจได้ 

ของบางอย่างมันก็ต้องถูกใจก่อน....

ได้แต่ภาวนาขอให้เพื่อนตัวเองโชคดี....ขอให้รวีธารมีความสุขจริงๆ สักที

"คุยกับเพื่อนเรียบร้อยแล้วเหรอครับ" คนที่เธอไม่รู้จักชื่อ และก็ไม่คิดจะถามเหมือนที่เขาก็เลือกที่จะไม่ถามเธอเช่นกันพูดขึ้นท่าทางสบายๆ ยกมือส่งสัญญาณขอเครื่องดื่มให้เธออีกแก้ว

ทรีตผู้หญิงขนาดนี้ชักไม่มั่นใจแล้วว่าเธอเป็นเหยื่อหรือเขาเป็นเหยื่อ

"ค่ะ... ฉันกลัวเพื่อนจะรอเลยบอกให้กลับไปก่อน" คนตัวสูงยกยิ้มมุมปาก เลื่อนแก้วเครื่องดื่มมาให้เธอก่อนจะส่งบัตรสีดำให้พนักงานที่เพิ่งนำมาเสิร์ฟ

"ความจริงชวนมานั่งด้วยกันก็ได้นะครับ" 

"ได้จริงเหรอคะ" เธอกอดอกเอนกายพิงหลังกับโซฟากว้าง สบตาเขาก่อนจะถามกลับ แววตาเขาเป็นประกายเล็กน้อย มุมปากยังคงยกยิ้มเหมือนเดิม ไม่รู้ว่าเขาเคยมีเรื่องเครียดบ้างรึเปล่า

"เอาคำตอบแบบไหนละครับ" เขาถามกลับน้ำเสียงสบายๆ เหมือนถูกใจอะไรบางอย่าง

"เอาแบบที่ใจคุณคิดสิ"

"ผมคิดว่าที่นี่ชักจะเสียงดัง คุยไม่ค่อยสะดวก"

"ถ้าอย่างนั้นคุณน่าจะมีที่ดีๆ แนะนำ" เธอยกแก้วจัดการดื่มจนหมด แม้หัวใจจะสั่นไหวไม่น้อยที่หลังจากวางแก้ว พบว่าสายตาเขามองกันอยู่ก่อนแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็แสร้งทำเฉย ไม่เห็นความต้องการที่ส่งมาทางแววตา

"ไปเลยไหมครับ" รวีธารหลุดหัวเราะเล็กน้อย ส่วนเขาเกาท้ายทอยเขินๆ เสียอาการอยู่เหมือนกัน เมื่อรู้สึกว่าวันนี้ตัวเองดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ

"ขอเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ"

"เชิญครับ"

รวีธารลุกขึ้นเดินไปยังโซนห้องน้ำด้านใน แอบเก็บอาการสั่นไหวของร่างกายกลัวจะแสดงออกมาให้เขาเห็นว่าเธอก็แอบรู้สึก กลัว และ ตื่นเต้น

คนมันไม่เคยทำแบบนี้..ใครจะไปช่ำชองแบบเขา

ร่างบางยืนมองตัวเองผ่านกระจกใบใหญ่ หลังจากที่จัดการเติมปากเล็กน้อยเรียกความมั่นใจ รู้ว่าสิ่งที่ตนเองกำลังจะทำต่อจากนี้คืออะไร และก็ไม่คิดจะเปลี่ยนใจแน่นอน

รวีธารเดินออกจากห้องน้ำเพื่อกลับไปด้านใน แต่ปลายเท้าต้องหยุดชะงักขมวดคิ้วเป็นปม เพ่งมองภาพตรงหน้าด้วยความแปลกใจ ร่างคุ้นตาที่เพิ่งจะแยกจากเขามายืนคุยกับผู้หญิงอีกคนที่เธอแอบเห็นว่าเจ้าตัวลอบมองคนที่คุยกับเธอมาสักพักแล้ว

ตามกันมาขนาดนี้เลย?

คนตัวเล็กหันหลังตั้งใจเดินย้อนไปอีกทางเมื่อสองร่างจู่โจมเข้าหากัน แม้จะเพิ่งรู้จักกันแต่ก็แอบหวิวๆ ในใจไม่น้อยเมื่อเห็นเขาแนบชิดสนิทสนมกับคนอื่น

"คุณ! เดี๋ยวก่อน!" แขนเธอถูกฉุดรั้งจากทางด้านหลัง เธอหันกลับไปมองตามเสียงเรียก ก่อนจะเบนสายตามองมือร้อนที่รั้งกันไว้อยู่

"..."

"ขอโทษที ผมกลัวตามคุณไม่ทัน" เขารีบปล่อยมือ ยกมือสองข้างทำท่าคล้ายยอมแพ้ เมื่อเห็นว่าเผลอจับมือเธอ ก่อนจะรีบอธิบาย

"คะ? "

"คือ..เมื่อกี้ไม่มีอะไร เขาเข้ามาคุยด้วยเฉยๆ แล้วก็...ผมไม่ได้ทำอะไร" เธอมองสบตาเขาที่กำลังอธิบาย ใช่ว่าเธอจะไม่เห็นว่าเขาไม่ได้ทำอะไรอย่างที่บอกจริงๆ มีแต่ฝั่งนั้นที่เป็นคนเริ่มทำก่อน แล้วที่เธอเดินหนีออกมาก็ไม่ได้คิดอะไร แต่จะให้ไปยืนดูคนกอดกันก็ยังไงๆ อยู่

"ฉันก็ไม่ได้อะไรนี่คะ" เธอยกยิ้มตอบกลับเขาเช่นกัน

"ครับ" เขาจึงตอบรับเธอสั้นๆ อย่างคนที่ไม่รู้ว่าจะเอาไงต่อ

"..."

"ถ้าคุณไม่โอเค เราแยกกันตรงนี้ก็ได้" คนตัวสูงตัดสินใจพูดขึ้นอย่างแฟร์ๆ พอเข้าใจได้ว่าเธอคงเสียอารมณ์ไม่น้อย

ส่วนเขาไม่ต้องพูดถึง....โคตรจะเสียอารมณ์! และก็โคตรมีอารมณ์ด้วย!

ใครจะไปคิดว่าอยู่ๆ จะโดนจู่โจมขนาดนั้น

"เพราะเธอเหรอคะ" รวีธารเพยิดหน้าไปยังคนด้านหลังเขาที่ยังยืนมองกันอยู่ ไม่ไปไหน ถึงแม้ฝ่ายชายจะรีบผละออกมาหาเธอก็ตาม

"ไม่...."

 ร่างสูงที่กำลังจะเอ่ยปฏิเสธ กลืนคำพูดลงลำคอทันทีเมื่อโดนจู่โจมจากคนตัวเล็ก เพียงเสี้ยวนาทีจากความตกใจแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้น

จูบแผ่วเบาราวกับลมพัดอ่อนๆ ที่เริ่มต้นด้วยความอ่อนโยน ค่อยๆ ทวีความร้อนแรงขึ้นเมื่อร่างสูงทาบทับริมฝีปาก ดึงดูดเม้มปลายลิ้นอย่างลุ่มลึก เรียวนิ้วร้อนสอดเข้ามาตรงต้นคอ ไล้ปลายนิ้วหัวแม่มือกับผิวอ่อนที่ไวต่อความสัมผัสระหว่างแนบจูบ

ในขณะที่มืออีกข้างเลื่อนลงมาแตะที่เอว สัมผัสร้อนผ่าวลากผ่านความนุ่มลื่นของต้นขาเรียวที่โผล่พ้นเดรสตัวสั้นออกมา ก่อนจะออกแรงกดสะโพกบางให้แนบชิด บีบเคล้นตามแรงอารมณ์ปรารถนาที่อัดแน่นอยู่ภายใต้กางเกง

ริมฝีปากหนาบดแนบให้จูบยิ่งล้ำลึกขึ้นก่อนลิ้นจะค่อยๆ สอดเข้ามา เมื่อความอุ่นร้อนสัมผัสกัน การจูบยิ่งหนักหน่วงร้อนแรงไม่มีใครยอมใคร ราวกับเปลวไฟที่เผาผลาญทุกความรู้สึกให้ลุกโชน

ร่างบางเป็นฝ่ายออกแรงผลักคนตัวสูงออกเมื่อรู้สึกคล้ายขาดอากาศหายใจ เธอตัวสั่นเล็กน้อยเมื่อบังเอิญได้สบสายตาที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนา  หัวใจเต้นแรงกระหน่ำจนแทบคลั่งกับรสจูบลึกซึ้งร้อนแรง

"ดะ...เดี๋ยว" รวีธารเบี่ยงใบหน้าหนีเมื่อเขาตั้งท่าจะจู่โจมอีกครั้ง กลายเป็นริมฝีปากร้อนสัมผัสตรงลำคอแทน ลมหายใจแผ่วเบารินรดที่ต้นคอของเธอทำขนลุกวาบ สัมผัสปลุกเร้าของเขาดึงความต้องการบางอย่างในตัวให้ลุกโชน

ไม่น่าเชื่อว่าผู้ชายแปลกหน้าคนนี้ จะมีเซกซ์แอพพีลสูงขนาดนี้!!

หัวใจเธอเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม ร่างกายสั่นสะท้านเมื่อสัมผัสถึงริมฝีปากร้อนของเขาขบเบาๆ ที่ติ่งหู ตามด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบา

"ไปรถคุณหรือรถผม"